แสงตะวันสาดส่องสะท้อนแสงสีส้มส่องลงบนยอดหลิวที่พลิ้วไหวตามสายลมเด็กหญิงตัวน้อยนั่งเหม่อมองภาพเบื้องหน้าอยู่เนิ่นนานจนบ่าวรับใช้ที่อยู่ด้านหลังเริ่มสะกิดกันไปมาขณะมองเห็นคุณหนูของตนนิ่งเงียบไปนานเช่นนี้
“จางจูคุณหนูเป็อันใดกันทำไมถึงเหม่อลอยเช่นนั้น”
“ข้าก็อยู่กับเ้าแล้วข้าจะรู้ได้อย่างไร คุณหนูอาจมีเื่ให้คิดก็เป็ได้”
ทั้งสองที่ได้ข้อสรุปจึงได้นิ่งเงียบและยืนรอคุณหนูของตนอยู่ที่เดิมหลันหลันที่ยังคงเหม่อลอยค่อย ๆ หันกลับมามองบ่าวรับใช้ของนาง ‘นี่ก็ผ่านมาหลายเดือนแล้วสินะหากอยากกลับไปยังโลกปัจจุบันก็คงต้องไปให้ถึงบทสุดท้ายของเื่บ้านที่อยู่ตอนในโลกนั้รไม่มีใครรอฉันแม้สักคน แต่ที่นี่มีทั้งท่านย่า ท่านพ่อท่านแม่พี่ใหญ่ พี่รอง และคนอื่น ๆ ที่ถิงหลันคนเดิมมอบให้ฉัน เช่นนี้แล้ว....’หลันหลันตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยวที่จะละทิ้งโลกของตนและมีความสุขอยู่ที่นี่เมื่อคิดได้เด็กหญิงจึงได้ลุกขึ้นเดินไปทางเรือนของฮูหยินใหญ่ในทันที
“หลันหลันคารวะท่านย่าท่านพ่อ ท่านแม่ แม่เล็กเ้าค่ะ”
เด็กหญิงรีบคำนับผู้ใหญ่ของตระกูลที่รวมตัวกันอยู่ในห้องนั้นอย่างพร้อมหน้าวันนี้ราชครูถิงมิได้เข้าวังเด็กหญิงจึงอยู่เรียนเย็บปักถักร้อยและทำอะไรของนางในจวนไป
“มานั่งข้างย่านี่มา”
หลี่ฉางที่ตอนนี้ใบหน้ากลับมางดงามตามอายุได้เรียกหลานสาวคนโปรดไปนั่งข้างตนหลันหลันทำตามอย่างว่าง่าย เด็กหญิงมองไปรอบ ๆ ห้องอย่างพิจารณาบรรยากาศในห้องดูเหมือนจะไม่ปกติ
“ท่านย่าดูเหมือนจะมีเื่ให้กังวลใจนะเ้าคะ”
“ดูเด็กคนนี้ช่างรู้เยอะเสียจริง”
หลี่ฉางเอ่ยขึ้นยิ้มๆ หลันหลันมองไปทางบิดา มารดาและอนุหวัง ใบหน้าของทุกคนฉายแวววิตกกังวลอยู่บนนั้น
“มีเื่อะไรใช่หรือไม่เ้าคะ”
เด็กหญิงเอ่ยถามก่อนจะหันไปมองหน้าย่าหลี่ฉางสตรีมากอายุมองหน้าหลานของตนก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ
“เื่นี้ควรบอกหลันหลันให้รู้ไว้เพราะอย่างไรโม่หานก็เป็พี่ใหญ่ของนางอีกทั้งคุณหนูใหญ่หงเองก็จะต้องแต่งเข้ามาเป็สะใภ้ตระกูลถิงและคงต้องพบเจอกันในวันข้างหน้า”
สตรีและบุรุษทั้งสามต่างพยักหน้ารับอย่างช้าๆ
“ในเมื่อพี่ใหญ่จะแต่งพี่สะใภ้เข้ามาเหตุใดท่านย่าท่านพ่อ ท่านแม่และแม่เล็กถึงต้องทำหน้าเคร่งเครียดเช่นนี้ด้วยเ้าคะ”
“เดิมทีท่านปู่ของเ้ากับปู่ของคุณหนูหงเป็เพื่อนกันมาก่อนทั้งสองได้สัญญากันไว้ว่าหากต่างฝ่ายต่างมีบุตรชายหญิงจะให้แต่งงานกันแต่ปรากฏว่าทั้งสองต่างมีบุตรชายจึงไม่สามารถทำตามสัญญาได้จนถึงตอนนี้ที่ทั้งสองตระกูลต่างมีหลานเป็ชายและหญิงสัญญาที่เคยตกลงกันไว้จึงต้อง....”
“เช่นนี้แล้วปัญหาเกิดที่ใดหรือเ้าคะ”
หลันหลันเอ่ยถามขึ้นมาในทันทีไป๋จื่อถึงได้เอ่ยตอบเด็กหญิงขึ้นมา
“มีอีกหลายเื่ที่เ้ายังไม่รู้ตระกูลหงตอนนี้ถือได้ว่าเป็ที่นับหน้าถือตาเ้ากรมพระคลังหงที่เป็บิดาของคุณหนูหงเองเป็บุคคลที่ซื่อตรงเื่สัญญาหมั้นหมายนั้นทางฝั่งตระกูลหงคงมิได้ติดขัดแต่ปัญหาติดอยู่ที่บุตรีตระกูลหงที่จะแต่งเข้าตระกูลถิงของเรานั้นบุตรีคนโตของตระกูลหงเป็บุตรภรรยาเอกที่เสียไปแล้วตอนนี้บุตรีที่ออกหน้าออกตาเป็บุตรีของอนุที่ถูกแต่งตั้งให้เป็ภรรยาเอกแทนภรรยาเอกคนเดิมที่ตายไป”
“สิ่งที่ท่านย่าท่านพ่อท่านแม่และแม่เล็กเป็กังวลก็เพราะสะใภ้ที่้าคือบุตรภรรยาเอกคนก่อนมากกว่าและเื่กังวลอีกเื่คืออุปนิสัยใจคอของพวกนางใช่หรือไม่เ้าคะ”
มิมีใครตอบคำถามของหลันหลันความเงียบไปปกคลุมสักพักก่อนที่ไป๋จื่อจะเอ่ยตอบออกมาช้า ๆเพื่อตอบคำถามบุตรสาวของนาง
“คุณหนูใหญ่หงมีอุปนิสัยใจคอเยือกเย็นจิตใจงดงามต่างจากคุณหนูรองหงที่เอาแต่ใจ หากให้เลือกสะใภ้ที่จะแต่งเข้ามาในจวนแม่เองคงจะกลุ้มใจไม่น้อยหากต้องเจอลูกสะใภ้เช่นคุณหนูรองหง”
“พี่ใหญ่ของเ้าเองก็คงจะใช้ชีวิตอย่างสงบสุขไม่ได้เป็แน่หากมีภรรยาเช่นนาง”
ไป๋จื่อและอนุหวังเอ่ยขึ้น
“เ้าเองก็คงจะรู้ว่าเรือนหลังของแต่ละจวนมิได้เหมือนจวนเราไปทุกจวนบุตรภรรยาเอกและบุตรอนุต่างก็แข่งกันกันอยู่ไม่น้อยย่าเองก็เคยพบภรรยาเอกคนก่อนของเ้ากรมพระคลังหงนางมีนิสัยที่ทำให้ผู้คนที่พบเห็นเอ็นดูอยู่ไม่น้อยก่อนที่ย่าจะเก็บตัวทั้งย่าและแม่ของเ้าก็เคยพบคุณหนูใหญ่หงอยู่ 1-2 ครานางมีอุปนิสัยถอดแบบมารดามาไม่มีผิดเพี้ยนต่างจากคุณหนูรองหงอย่างสิ้นเชิง”
ย่าหลี่เอ่ยขึ้นก่อนจะกันไปมองไป๋จื่อ
“คุณหนูรองหงมีนิสัยเอาแต่ใจแม้จะดูภายนอกจะมิต่างจากบุตรีขุนนางจวนอื่น ๆแต่เื่ที่นางทำร้ายบ่าวไพร่และมักกลั่นแกล้งคุณหนูใหญ่หงนั้นเป็ที่ลือกันหนาหูในจวนทีเดียวเ้ากรมพระคลังถิงเองแม้จะเป็บิดาแต่ก็มิได้ยุ่งเกี่ยวกับเื่นี้มากนักเพราะตอนนี้อำนาจในการดูแลจวนล้วนแล้วแต่เป็หน้าที่ของฮูหยินคนใหม่ทั้งสิ้น”
“ดูเหมือนคุณหนูใหญ่หงจะลำบากไม่น้อยั้แ่ฮูหยินคนก่อนจากไป”
“เช่นนั้นเื่นี้พวกท่านไว้ใจหลันหลันหรือไม่เ้าคะ”
สิ้นประโยคทุกคนต่างมองหน้ากันก่อนจะหันมามองเด็กหญิงในวัย8 ขวบกว่า ๆ เป็ตาเดียวกัน หญิงสาวยิ้มขึ้นมาในทันที ‘แม้จะไม่ค่อยชอบอ่านนิยาย แต่เื่พวกนี้แก้ได้ไม่ยาก หลันหลันซะอย่าง’
“เ้ามีวิธีหรือ”
“เ้าค่ะแต่เื่นี้ปล่อยให้ข้ากับท่านพ่อจะเป็ผู้จัดการเองเถอะเ้าค่ะ”
เด็กหญิงยิ้มให้กับทุกคนก่อนจะมองหน้าบิดาของตนบุรุษมากอายุมองบุตรสาวของตนก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ ‘เื่นี้ยิ่งคนรู้น้อยเท่าไหร่คงจะยิ่งดีและจัดการง่ายขึ้นให้ท่านพ่อช่วยคงจะสะดวกมากกว่า’
“เื่นี้ยิ่งรู้น้อยเท่าไหร่จะยิ่งดีท่านย่า ท่านแม่และแม่เล็กคอยช่วยอยู่เื้ัก็พอแล้วเ้าค่ะเื่นี้ให้ท่านพ่อออกหน้าจะสะดวกกว่า”
“จริงดั่งที่หลันหลันกล่าว”
ฮูหยินใหญ่หยักหน้ารับช้าๆ ก่อนจะหันไปทางหลันหลันที่นั่งครุ่นคิดแผนการอยู่ในใจ
“ดูเหมือนหลันหลันของพวกเราจะโตขึ้นมากจริงๆ แม้กระทั่งเื่ที่พวกเราลำบากใจนางก็สามารถหาทางออกให้พวกเราได้”
“แต่...”
“เอาตามนี้แหละ”
ราชครูถิงหรือถิงหลงเอ่ยตัดบทในทันทีเื่นี้แม้เขาจะไม่อยากยุ่งแต่หากการแต่งลูกสะใภ้เข้าจวนแล้วทำให้เรือนไม่สงบเขาเองก็ไม่้าเช่นเดียวกันหลังจากพูดคุยกันสักพักหลันหลันและถิงหลงได้ขอตัวออกมาเด็กหญิงเดินตามบิดาเข้าไปในห้องหนังสือของถิงหลงในทันที
“หลันหลันเ้าสามารถบอกวิธีการของเ้าให้พ่อรู้บ้างได้หรือไม่”
“แน่นอนว่าลูกต้องบอกท่านพ่ออยู่แล้วเ้าค่ะเพราะเื่นี้ท่านพ่อจะต้องช่วยออกหน้าเกือบทั้งหมด”
“เ้าหมายความว่าอย่างไร”
หลันหลันอมยิ้มก่อนจะกระซิบบางอย่างให้แก่บิดาของนางบุรุษมากอายุพยักหน้าช้า ๆ อย่างพิจารณาทุกถ้อยคำที่เด็กหญิงเอ่ยมา
“เื่นี้แม้แต่ท่านย่าและท่านแม่ท่านพ่อก็ห้ามบอกนะเ้าคะ รอให้ถึงเวลาค่อยจัดการไปทีละขั้น”
“อื่ม”
ถิงหลงรับคำบุตรสาว‘ถึงอย่างไรก็ไม่มีอะไรจะเสียมิใช่หรือ’ เมื่อคิดได้เช่นนั้นบุรุษมากอายุรีบเขียนจดหมายให้องค์รัชทายาท1 ฉบับและเขียนจดหมายให้บุตรชายทั้งสองของตนอีก 1 ฉบับในทันที
1K
