ญาณหยั่งรู้เหนือสวรรค์ : จุติเซียนกระบี่สะท้านปฐพีแห่งสำนักชูซาน!

        "หลินฉางชิง"!

        พริบตาที่ชื่อนี้ถูกเอ่ยออกมา สีหน้าของชายร่างกำยำก็เปลี่ยนไปทันที

        ในฐานะสายลับของลัทธิมารที่แฝงตัวอยู่ในสำนักชูซาน เขาใช้ชีวิตเป็นศิษย์ของสำนักชูซานมาเป็นเวลานานพอสมควร ดังนั้นชื่อเสียงของหลินฉางชิง เขาจึงเคยได้ยินมาแล้วหลายต่อหลายครั้ง

        จนกระทั่งเขาปล่อยปีศาจสาวในหอคอยผนึกมารออกไป และถูกเสิ่นอู๋หยาทำลายรากปราณจนถูกเนรเทศไปยังหอคอยผนึกมาร ชื่อของหลินฉางชิงจึงค่อย ๆ เลือนหายไปจากสายตาของเหล่าศิษย์สำนักชูซาน

        "เป็นไปไม่ได้!" ชายร่างกำยำคำรามออกมาทันที

        เขายืนนิ่งอยู่กับที่ พลางจ้องมองหลินฉางชิงด้วยสายตาดุร้าย ขอบตาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ

        "เจ้าไม่มีทางเป็นหลินฉางชิงเด็ดขาด! หลินฉางชิงแม้แต่รากปราณยังถูกทำลาย จะมีความสามารถในขั้นแก่นทองคำได้อย่างไรกัน?!" ชายร่างกำยำโต้กลับทันควัน

        ทว่าต่อคำพูดเหล่านี้ หลินฉางชิงเพียงแค่ยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ เขามองไปยังชายร่างกำยำ ในสายตานั้นราวกับกำลังมองคนปัญญาอ่อน

        ตนเองบอกความจริงไปแล้ว แต่เจ้านี่กลับมีปฏิกิริยาเช่นนี้

        "หากเจ้าไม่เชื่อ ข้าก็ไม่มีวิธีอื่น"

        หลินฉางชิงกล่าวพร้อมรอยยิ้ม ขณะเดียวกัน เขาก็ค่อย ๆ ยกมือขวาขึ้น

        "อีกอย่าง ข้าไม่มีความจำเป็นต้องพูดเรื่องพวกนี้กับคนที่กำลังจะตาย ทางไปปรโลกนั้นเดินยาก เจ้าจงรีบลงไปอยู่เป็นสหายของเจ้าเมื่อครู่เสียเถิด" หลินฉางชิงกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

        พลังปราณจำนวนมหาศาลมารวมตัวกันที่ฝ่ามือของเขา และค่อย ๆ กลั่นตัวเป็นเงากระบี่เล่มหนึ่ง แม้จะไม่มีตัวตนที่จับต้องได้แต่ความคมของเงากระบี่นี้ เพียงแค่เหลือบมองก็ทำให้ผู้คนรู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูก

        ทันทีที่ได้ยินคำนี้ สีหน้าของชายร่างกำยำก็ย่ำแย่ลงทันที จิตสังหารที่แผ่ออกมาจากตัวหลินฉางชิงบ่งบอกว่าคำพูดนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นอย่างแน่นอน หากเงากระบี่นั้นฟันลงบนร่างของเขา ผลลัพธ์คงเกินกว่าจะจินตนาการได้!

        'ไม่ได้! ข้าจะมาตายที่นี่ไม่ได้!' ความคิดนี้ผุดขึ้นในใจของชายร่างกำยำ

        สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่หลินฉางชิง

        ในฐานะศิษย์ระดับล่างของสำนักชูซาน แม้เขาจะไม่เคยเห็นใบหน้าที่แท้จริงของหลินฉางชิง แต่รูปลักษณ์ของคนตรงหน้า เมื่อลองนึกย้อนดูแล้ว กลับมีความคล้ายคลึงกับรูปวาดของหลินฉางชิงในสำนักอยู่หลายส่วน

        หากเป็นเช่นนั้นจริง เขาต้องนำข่าวนี้กลับไปแจ้งที่สำนักชูซานให้ได้!

        'เสิ่นอู๋หยาไม่ได้ทำลายรากปราณของหลินฉางชิง ทั้งยังซ่อนเขาไว้ในภูเขาด้านหลัง! ข่าวนี้ต้องบอกให้ท่านผู้นั้นทราบ มิเช่นนั้น แผนการในอนาคตของพวกข้าอาจได้รับผลกระทบ!'

        ชายคนนั้นคิดได้ดังนี้จึงกำหมัดแน่น ปราณมารพวยพุ่งวนเวียนอยู่รอบกาย ระดับการบ่มเพาะขั้นสร้างรากฐานขั้นสูงสุดถูกเปิดเผยออกมาในพริบตานี้

        หลินฉางชิงเห็นอีกฝ่ายระเบิดพลังออกมาเช่นกัน แววตาของเขาจึงหดแคบลงเล็กน้อย เขาไม่กล้าประมาท เพราะความแข็งแกร่งของอีกฝ่ายอยู่ในระดับขั้นสร้างรากฐานขั้นสูงสุดเช่นเดียวกับเขา

        ตนเองได้เปรียบเพียงแค่วิชาและคุณภาพของพลังปราณที่แข็งแกร่งกว่า แต่หากคนตรงหน้ายอมสู้ตาย ผลลัพธ์ก็อาจจะบอกได้ยาก ดังนั้นหลินฉางชิงจึงไม่มีความประมาทแม้แต่น้อย

        ตูม!

        พลังปราณที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิมโคจรอยู่รอบตัวเขา เงากระบี่ในมือขยายใหญ่ขึ้นอีกเล็กน้อยพร้อมแผ่แสงสีครามจาง ๆ ออกมา ส่วนทางด้านชายร่างกำยำ ปราณมารที่พลุ่งพล่านได้รวมตัวกันที่หมัดทั้งสองข้าง จนหมัดทั้งคู่กลายเป็นสีม่วงดำ

        "ไม่ว่าเจ้าจะเป็นหลินฉางชิงหรือไม่ วันนี้เจ้าต้องตายที่นี่!" ชายร่างกำยำกล่าวอย่างดุร้าย

        สิ้นคำพูด เขาก็เหวี่ยงหมัดพุ่งเข้าจู่โจมหลินฉางชิงโดยตรง

        ตูม!

        ปราณมารพวยพุ่งขึ้นอย่างรุนแรงในขณะนี้

        ดูเหมือนว่าชายร่างกำยำผู้นี้จะมีฝีมืออยู่บ้าง มิเช่นนั้นคงไม่สามารถระเบิดพลังได้ถึงเพียงนี้ด้วยระดับบ่มเพาะขั้นสร้างรากฐาน แม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นศิษย์ลัทธิมาร แต่หลินฉางชิงก็อดที่จะชื่นชมในใจไม่ได้

        "ทำได้ดี!"

        เพราะในตอนนี้ ชายร่างกำยำได้เหวี่ยงหมัดเข้าใส่ใบหน้าของหลินฉางชิงแล้ว

        ปัง!

        เขาส่งแรงจากขาทั้งสองข้างอย่างกะทันหันจนทิ้งรอยเท้าลึกไว้บนพื้นดิน และเพียงชั่วพริบตา หมัดที่ห่อหุ้มด้วยปราณมารก็เกือบจะถึงตัวหลินฉางชิง

        ทุกอย่างเกิดขึ้นในพริบตา

        หากเป็นผู้ฝึกตนคนอื่นอาจไม่มีโอกาสแม้แต่จะตอบโต้และถูกหมัดนี้ซัดเข้าอย่างจัง แต่หลินฉางชิงคือใคร?

        วิชาที่เขาฝึกฝน ไม่ได้มีเพียงวิชาโจมตีที่รุนแรงอย่างคัมภีร์หัวใจแปรเซียนอมตะและเคล็ดกระบี่เมฆครามเท่านั้น แต่เขายังครอบครองวิชาตัวเบาระดับสูงอีกไม่ต่ำกว่าสามวิชา!

        ในสายตาของชายร่างกำยำ ความเร็วของตนเองนั้นรวดเร็วมาก ทว่าในสายตาของหลินฉางชิง ความเร็วของอีกฝ่ายกลับดูเหมือนภาพที่ไหลไปอย่างช้า ๆ แม้แต่รายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ หลินฉางชิงก็มองเห็นได้อย่างชัดเจน

        "หากมีฝีมือเพียงเท่านี้ จุดจบของเจ้าก็ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง" หลินฉางชิงเอ่ยเรียบ ๆ

        และในขณะนั้นเอง หมัดของชายร่างกำยำก็มาถึงตรงหน้าหลินฉางชิง ห่างจากปลายจมูกของหลินฉางชิงเพียงไม่ถึงหนึ่งชุ่น

        แต่ในชั่วขณะนั้นเอง ร่างกายของหลินฉางชิงก็เคลื่อนไหวอย่างฉับพลัน

        ฟึ่บ!

        เงากระบี่วาดผ่าน พร้อมกับปราณกระบี่ที่ถูกสร้างขึ้นในมือตวัดผ่านไป ตัดทะลุแขนของชายคนนั้นทั้งแขนในทันที

        ความเร็วของหลินฉางชิงเหนือกว่าหนึ่งขั้นจนทำให้ชายร่างกำยำยังไม่ทันตั้งตัวด้วยซ้ำว่าหลินฉางชิงลงมือตั้งแต่เมื่อไหร่ ยิ่งไปกว่านั้น เนื่องจากแสงกระบี่รวดเร็วเกินไป เขาจึงยังไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดจากการที่แขนถูกตัดขาด

        แปะ!

        เสียงของบางสิ่งตกลงบนพื้นดังขึ้น

        ชายร่างกำยำหันกลับไปมอง ก็เห็นเพียงท่อนแขนท่อนหนึ่งวางอยู่อย่างสงบบนพื้นห่างออกไปไม่กี่จั้ง และปราณมารที่พันรอบแขนค่อย ๆ สลายไป

        ส่วนแขนของเขา ในตอนนี้กลับว่างเปล่าไม่เหลือสิ่งใดอยู่เลย...

        แม้แต่เลือดที่กระเซ็นออกมาก็ไม่สามารถเปื้อนชุดขาวของหลินฉางชิงได้เลยแม้แต่น้อย

        "..."

        ชายร่างกำยำตะลึงงัน

        หลังจากความเงียบชั่วครู่ เสียงร้องโหยหวนดังลั่นก็ระเบิดออกมาจากปากของเขา

        "อ๊าก!"

        ความเจ็บปวดจากการถูกตัดแขนนั้นรุนแรงถึงทรวง หลินฉางชิงมองชายตรงหน้าโดยไม่มีความสงสารปรากฏในแววตาแม้แต่น้อย ใบหน้าของเขาเย็นชาอย่างยิ่ง ปราณกระบี่ในมือรวมตัวกันอีกครั้ง

        "บอกข้ามา ใครเป็นคนส่งเจ้ามา ขอเพียงเจ้าบอกตัวตนของคนเบื้องหลังอย่างซื่อสัตย์ ข้าอาจจะให้เจ้าตายได้อย่างไม่ทรมาน"

        หลินฉางชิงเดินเข้าไปใกล้ชายคนนั้น เงากระบี่จ่ออยู่ที่ลำคอของชายคนนั้น พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

        "เจ้าและสหายสามารถแฝงตัวอยู่ในสำนักชูซานได้นานถึงเพียงนี้ หากไม่มีผู้มีอำนาจคอยปกปิดให้ พวกเจ้าไม่มีทางกล้าทำตัวโอหังเช่นนี้แน่ พูดออกมา มิเช่นนั้น ข้าจะทำให้เจ้าได้สัมผัสกับความเจ็บปวดที่ยิ่งกว่านี้" หลินฉางชิงกล่าวเสียงเข้ม

        ไอเย็นที่แผ่ออกมาจากคมกระบี่ ทำให้ร่างกายของชายคนนั้นสั่นสะท้าน