ย้อนเวลา พลิกชะตารัก

“พ่อเลี้ยงมีแฟนใหม่ ทำไมฉันไม่รู้” ชยพลกะพริบตาสองสามครั้งดวงตาของเขาไม่สามารถช่วยได้ แต่ย้ายจากใบหน้าของ กชอรไปยังใบหน้าของณัชชา ดวงตารูปสามเหลี่ยมขนาดเล็กที่เต็มไปด้วยความสนใจ ในหัวของเขาแอบมีความรู้สึกมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง เหมือนต้นไม้ที่แห้งเหี่ยวและได้รับการรดน้ำเขาพึมพำในใจถ้า มาวิน ไม่ใช่ เขาอาจจะสานสัมพันธ์ต่อกับสาวสวยที่บอบบางอย่างณัชชา เขาหลงรักเธอมานานแล้วเพราะเธอเป็นผู้หญิงของ มาวิน เขาจึงไม่กล้าที่จะเข้าใกล้เธออีกเลย“ไม่รู้ ก็ไม่ต้องรู้” กชอรบิด ชยพล เพื่อเป็นการแจ้งเตือนว่าสิ่งที่ได้ยินอยู่ไม่ใช่ความฝัน กชอรเป็นคนฉลาดเธอรับรู้ว่าสายตาของชยพลที่มีต่อณัชชานั้นมีความหมายอย่างไร"ณัชชา คุณคิดดีแล้วใช่ไหม คุณอยากเลิกกับผมจริงๆ ใช่ไหม? " มาวิน ตะคอกอย่างเย็นชาเหลือบมองการ์ดสีดำบนโต๊ะอย่างแผ่วเบาแน่นอนว่าเขาจำได้ว่าสิ่งนี้ เขาเป็นคนมอบให้กับณัชชาเองวันนี้เดิมทีเขาวางแผนที่จะพาณัชชาไปรับประทานอาหารค่ำบนเขาที่มีคฤหาสน์สุดหรูส่วนตัว ซึ่งเขาไม่เคยพาใครขึ้นไป เขาสร้างคฤหาสน์ที่มีบรรยากาศอบอุ่นเอาไว้บนเขา โดยไม่คาดคิดว่าเขายังไม่ได้พูดเลยและณัชชาก็มาเพื่อบอกเลิกเสียก่อนเขาสามารถทำลาย ณัชชาได้ แต่เขาเกลียดความหยิ่งผยองของผู้หญิงมากที่สุดดังนั้นเมื่อณัชชาส่งข้อความบอกว่าถึงเวลาที่จะเลิกกัน มาวิน ก็รับคำเตือน ชีวิตเขามีผู้หญิงมากมายห้อมล้อม และอยากจะเข้ามาเป็นผู้หญิงของเขา และเขาก็รู้ดีว่าผู้หญิงเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่จริงประเภทหนึ่ง มักจะพูดว่าเลิกกันด้วยปาก แต่ที่จริงแล้วพวกเธอไม่ต้องการจากไปเลยณัชชาเร่งรีบอยากพบเขา มาวิน จึงคิดว่า ณัชชา คงตระหนักถึงความผิดพลาดของตัวเธอเองและมาเพื่อขอโทษ จากนั้นเขาจะยกโทษให้เธอสำหรับความน่าสงสารของเธอ ใครจะคิดได้ว่า ณัชชาต้องการเลิกกับเขาจริงๆเป็นครั้งแรกที่ ณัชชา พบว่า มาวิน รู้สึกอึดอัดใจไม่ใช่เพราะความลังเลที่จะเลิกรา"แน่นอนฉันคิดดีแล้ว เกี่ยวกับเรื่องนี้" ณัชชา มองไปที่ มาวิน ด้วยสายตาที่งี่เง่าพร้อมกับกระซิบในใจว่าไอคิวของมาวิน ลดลงหรืออย่างไร ทำไมเขาไม่สามารถเข้าใจสิ่งที่เธอพูดได้ ฉันบอกว่า เลิกกันหลายครั้งแล้ว แต่ทำไมเขายังถามซ้ำอีกฉันได้ยินมาว่า ณัชชา อยากเลิกกับ มาวิน จริงๆ หลายคนในห้องส่วนตัวเคยเห็นณัชชา รู้ว่าณัชชา เป็นผู้หญิงที่พ่อเลี้ยงให้ความสำคัญเป็นพิเศษกว่าผู้หญิงคนอื่นๆ ของเขาดวงตาของกชอรลุกเป็นประกายด้วยความดีใจ ใบหน้าเธอไม่สามารถปิดบังความยินดีในหัวใจของเธอได้ มุมปากเธออมยิ้ม "เลิกกัน! ไปซะที มารหัวใจ"“ฉันให้เวลาเธอกลับไปคิดใหม่อีกครั้ง แล้วค่อยกลับมาหาฉันก็ได้” พ่อเลี้ยงกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาณัชชา ยกมุมริมฝีปากของเธอเก็บกระเป๋าสตางค์ของเธอและถือกระเป๋าของเธออีกครั้ง เธอสแกนเพื่อนร่วมวงของ มาวิน อย่างเย็นชาและในที่สุดก็มาถึง มาวิน เธอพูดด้วยน้ำเสียงเฉยเมย “ฉันตัดสินใจแล้ว..ฉันอยากเลิกกับคุณมานานแล้ว ""ออกไปข้างนอกให้หมด! " ทันทีที่ณัชชา จากไป มาวิน ก็ไล่คนส่วนใหญ่ออกไปข้างนอกเหลือแค่มาวิน และ เกื้อกูล อยู่ในห้องนั้นเพียงสองคนเมื่อเพื่อนสองสามคนออกไป เขากำมือทุบโต๊ะอย่างแรงพูดขึ้นว่า "ผู้หญิงคนนี้เป็นบ้าอะไร กล้าที่จะปฏิเสธฉันหรอ" พ่อเลี้ยงแสดงอาการโกรธแค้นอย่างเยือกเย็นและมองไปเห็นเพื่อนสนิทอย่างเกื้อกูลที่ยืนตะลึงอยู่อีกมุม เขารู้สึกตกใจไม่รู้ว่าจะได้เห็น มาวิน ในการแสดงออกแบบนี้หลังจากที่ เกื้อกูลส่งคนออกไปเขาก็เห็น มาวิน นั่งอยู่บนโซฟาเมื่อเขาเดินเข้าไปดูเหมือนว่าเขาจะดื่มแอลกอฮอล์หนักมากและในอากาศก็มีกลิ่นแอลกอฮอล์เกื้อกูลสูดอากาศบริสุทธิ์ข้างนอกแล้วก็เข้ามาสูดกลิ่น แม้แต่เกื้อกูลที่เป็นคนเหล้าก็ยังย่นจมูกอย่างช่วยไม่ได้ มานิตย์อ้าปากค้างไม่รู้จะพูดอะไรเกื้อกูลเป็นเพื่อนสนิทของพ่อเลี้ยงมาวิน เขาเรียนหนังสือที่เดียวกันโตมาด้วยกัน เขารู้จักนิสัยใจคอของพ่อเลี้ยงคนนี้เป็นอย่างดี และเรื่องส่วนตัวต่างๆ ของพ่อเลี้ยงเขาก็ไม่เคยเปิดเผยให้คนอื่นๆ รู้ แม้ว่าพ่อเลี้ยงมาวินจะเป็นคนหยิ่งผยอง และไม่ค่อยเปิดเผยความรู้สึกกับใครแต่กับเกื้อกูลเขาไม่จำเป็นต้องมีบทบาทเกื้อกูลไม่สนใจใบหน้าของมาวิน แต่เขาไม่ใช่คนพูดเก่งและทุกคนที่เขารู้จักอย่างลึกซึ้งรู้จักมุมเลือดเย็นในกระดูกของ มาวิน"พ่อเลี้ยงนายต้องการให้ฉันคุยเรื่องนี้กับณัชชาไหม อาจจะมีการเข้าใจผิดอะไรหรือเปล่า" เกื้อกูลรินไวน์ให้ตัวเองหนึ่งแก้วและชักชวน เขาไม่ได้พูดถึงณัชชาในสิ่งดีๆ แต่เขาไม่ค่อยเห็นมาวินมีอาการแบบนี้มาก่อนผู้หญิงคนอื่นเขาไม่รู้ แต่เขาชัดเจนมากกับเธอคนนี้ มาวินรังเกียจผู้หญิงคนอื่นๆ มากเพราะรู้ว่าพวกเธอส่วนใหญ่เข้ามาหาเขาเพียงเพราะต้องการเงินจากเขาเท่านั้นก่อนหน้านี้เขากังวลจริงๆ ว่ามีเป็นเพียงผู้ชายคนเดียวในชีวิตของ มาวิน โชคดีที่การปรากฏตัวของ ณัชชาทำให้เขาเลิกมีความคิดนี้"เข้าใจผิด เข้าใจผิดอะไร" ดวงตาของ มาวิน เย็นชาและสหายของเขาก็เย็นชาเขารู้ว่าเกื้อกูลกำลังมีความสงสัยบางอย่าง แต่เขาไม่สามารถคาดเดาได้จริงๆเกื้อกูลรู้จักเพื่อนของเขาเป็นอย่างดี เขามองดูเห็นแววตาที่หม่นหมอง เขารับรู้ได้ถึงความสำคัญของณัชชาที่มีต่อมาวิน แต่เขารู้ว่าพ่อเลี้ยงเป็นคนดื้อรั้น ชอบเอาชนะ และไม่ชอบก้มหัวให้ใครก่อน เขาจะไม่ยอมรับเรื่องนี้แน่นอน ไม่ต้องการกดดัน เขาจึงเบี่ยงประเด็นใหม่ทันที“อาจจะเป็นเรื่องอื้อฉาวระหว่างนายกับเชอรี่ ซึ่งทำให้ ณัชชา ไม่พอใจ” เกื้อกูลจำมันไม่ได้ในตอนนี้เมื่อเขาสงบลงและเมื่อเขาปัดมือถือของเขา เขาก็เห็นการค้นหาที่ร้อนแรงล่าสุดและก็จำเรื่องนี้ได้ทันทีเชอรี่แตกต่างจากผู้หญิงคนอื่น ๆ เธอออกมาจากที่ตั้งและมีมิตรภาพกับพวกเขา แตกต่างจากเด็กส่วนใหญ่ในบริเวณนี้ที่อยู่ในธุรกิจและการเมืองเชอรี่เธอเป็นคนสวย ดูดี เธอเป็นดารา เนื่องจากมิตรภาพระหว่างตระกูลของมาวินและตระกูลของเชอรี่ทำให้ มาวิน ช่วยกระตุ้นเรื่องอื้อฉาวและเพิ่มความนิยมทุกคนรู้เรื่องนี้ดังนั้นจึงไม่มีใครในแวดวงนี้ที่จริงจัง มีภาพถ่ายและลงข่าวจำนวนมาก แต่ณัชชารู้สถานะของตัวเองตั้งแต่แรกแล้วที่เริ่มมีความสัมพันธ์กับพ่อเลี้ยงและเธอยังรู้เรื่องที่เขาเลี้ยงเด็กสาวไว้อีกหลายคน แต่เธอก็ไม่เคยมีท่าทีหึงหวงหรือต้องการเลิกกับเขา หรือว่า ณัชชา มีความคิดอะไรบางอย่าง เธออาจจะต้องการเพิ่มค่าตัว"ทำไมคุณไม่ลองให้ของขวัญชิ้นใหม่กับเธอดู เธออาจจะแค่ต้องการเรียกร้องจากคุณมากขึ้น ก็อาจจะเหมือนผู้หญิงคนอื่นทั่วๆ ไปของคุณ" เกื้อกูลแนะนำอย่างใจเย็นมันไม่สำคัญว่าเขาจะมีผู้หญิงอีกกี่คน แต่สำหรับผู้หญิงของพ่อเลี้ยง พวกเธอเข้ามาหาเขาเพียงเพื่อต้องการเงินและความสะดวกสบายเกื้อกูลพูดแบบนี้ มาวิน กัดที่มุมริมฝีปากของเขาไม่น่าแปลกใจที่ ณัชชา ยังคงพูดว่าคิดถึงเขาหรืออะไรบางอย่างเมื่อไม่กี่วันก่อนทำไมถึงเลิกกันอารมณ์ของ มาวิน ดีขึ้นอย่างกะทันหัน และคิดว่าเขาต้องวางแผนหาของขวัญชิ้นใหญ่เพื่อทำให้เธอกลับมาขอร้องเขาจากคลับเฮาส์ 181 ณัชชารู้สึกหิวมาก เธอชื่นชมกลุ่ม มาวิน ซึ่งเป็นกลุ่มนกฮูกสามารถอยู่ได้ทั้งคืนโดยไม่จำเป็นต้องนอนหลับ พวกเขายังคงเก๋ไก๋อยู่ข้างนอกในตอนกลางคืนณัชชาง่วงนอน แต่รู้สึกได้ชัดว่าเธอหิวมาก ถ้าเธอเคยมีรูปร่างที่ดีเพราะเธอไม่กินอาหารเย็น แต่ตอนนี้เธอไม่สนใจแล้วเธอลงใกล้รั้วมหาวิทยาลัย โชคดีที่มหาวิทยาลัยของเธออยู่ใจกลางเมือง มีตลาดกลางคืนหลายแห่ง ณัชชาขี้เกียจเกินไปที่จะกิน จึงสั่งบะหมี่เกี๊ยวหนึ่งชามเจ้าของร้านดีใจที่เห็นเธอสวยและเพิ่มเกี๊ยวมากขึ้น"ไปหาแฟนมาหรอ" เจ้าของร้านเป็นชายวัยกลางคนเรียบง่าย เขาไม่ใช่วัยรุ่นตอนเปิดร้านใกล้มหาวิทยาลัย เขาคุ้นเคยกับการพบปะหนุ่มสาวที่มีความรักตอนนี้ไม่ได้อยู่หอ 80% เพราะไปเจอแฟนหนุ่มณัชชาส่งเสียงฮัมเบา ๆ กลืนเกี๊ยวลูกใหญ่แล้วยัดปากของเธอเต็ม ๆเธอพบจริงๆ เพียงเพื่อเลิกกันโดยเฉพาะเธอนั่งนึกถึงชีวิตในอดีต ชีวิตก่อนหน้านี้เธอคงหลงรักในรูปและความร่ำรวยของมาวินมาก และใฝ่ฝันที่จะเป็นเจ้าหญิงที่อยู่เคียงข้างเขา แต่มันคงเป็นเพียงความฝันเท่านั้น เพราะในความเป็นจริงเขาไม่ได้รักเธอและไม่เห็นคุณค่าของเธอเลยเมื่อเขาเบื่อ เขาเย็นชา และไม่มีหัวใจ ตอนนั้นเธอยังเด็กตื่นเต้นกับสิ่งที่เขามอบให้ และครอบครัวเธอบอกว่าดีที่สุดที่ได้อยู่กับคนรวยดูเหมือนว่าการเลิกกันไม่ใช่เรื่องใหญ่ณัชชากินบะหมี่เกี๊ยวในชามเสร็จแล้วดื่มน้ำซุปจนอิ่มท้อง เธอซื้อเค้กสองชิ้นและวางแผนที่จะนอนที่หอพักในวันพรุ่งนี้ทันทีที่เธอเกิดใหม่เธอก็ยุ่งกับเรื่องการเลิกกับมาวิน และเธอก็ไม่มีเวลาปรับอารมณ์ ตอนนี้เธอเหนื่อยมากและอยากนอนเร็ว ๆ บนเตียงแบกอะไรไว้ทำไมกัน เธอก็รีบกลับหอพักเมื่อเธอกลับมาดึกถึงหอพักทุกคนก็เข้านอนแล้ว เธอกลัวเพื่อนร่วมห้องของเธอตื่นไม่เปิดไฟหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและเมื่อแสงอ่อน ๆ ของโทรศัพท์มือถือพุ่งขึ้นไปบนเตียงเธอถอดเสื้อคลุมและขี้เกียจเกินไปที่จะอาบน้ำ ทันทีที่เธอขึ้นเตียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นและสั่นอยู่ตลอดเวลา"ใครโทรมาตอนกลางคืน" ณัชชาบ่นด้วยเสียงกระซิบกำโทรศัพท์ร่างกายของเธอหดตัวลงใต้ผ้าห่มและทั้งตัวถูกคลุมด้วยผ้านวมเปิดหน้าจอโทรศัพท์ณัชชาเห็นหมายเลขที่เป็น มาวิน โทรเข้ามาแม้ว่าเธอจะไม่รู้ว่า มาวิน ส่งสัญญาณอะไรมา สถานะของเธอในชาติที่แล้วเธอก็เป็นได้แค่เด็กเสี่ยโง่ๆ ที่ไม่มีเกียรติ และเธอก็เคยเป็นฝ่ายถูกทิ้งและต้องโทรหาเขา และเธอคิดว่าเธอกำลังจะตายในช่วงชีวิตสุดท้ายของเธอ เธอไม่มีศักดิ์ศรีและโทรหา มาวิน แต่อีกฝ่ายไม่รับโทรศัพท์ของเธอณัชชา รู้สึกเบื่อหน่ายเมื่อเธอเห็นหมายเลข เธอเลิกคิดเรื่องนี้ เธอวางสายโทรศัพท์และเพิ่มหมายเลขลงในบัญชีดำทันทีอย่างไม่ลังเล

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 5 บัตรเสริม

นิยายแนะนำ

ย้อนเวลา พลิกชะตารัก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 5 บัตรเสริม

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้