ตอนที่ 3 ความวุ่นวาย
วิบ วับ
เศษไม้ที่กำเตรียมเอาไว้ในมืออีกข้างฟันเข้าใส่ไปที่ลำคอด้วยความเร็วสูงในเสี้ยววินาที
ลำคอของโจรทั้งสองมีาแทางยาวปรากฏขึ้นมาในพริบตาเดียว ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่อยากเชื่อกับสิ่งที่เกิดขึ้น
พวกโจรไม่คิดเลยว่าจะต้องมาตายด้วยน้ำมือของเด็กหนุ่มที่ถูกจับมาเรียกค่าไถ่
ด้วยการลงมือปาดคอพวกโจร ทั้งเยือกเย็น โเี้ อำมหิตเหมือนกับนักฆ่าก็ไม่ปาน ไม่คิดเลยว่าจะเป็การกระทำของเด็กหนุ่มตรงหน้าที่ดูใสซื่อบริสุทธิ์ ดูไม่มีพิษมีภัยคนนี้ได้
กระฉูด
ไม่ว่าพวกโจรจะรีบเอามือตัวเองมาปิดาแยังไงก็ไม่สามารถห้ามเืที่พุ่งออกมาจากาแที่ลึกเป็ทางยาวได้
ตุบ
สุดท้ายพวกโจรทั้งสองล้มลงไปนอนแน่นิ่งกับพื้นและเสียชีวิตลงจากการเสียเืมากในที่สุด
ซูเวยจ้องมองภาพตรงหน้าอย่างไม่แยแส แม้ว่าตนเองจะสามารถฆ่าพวกโจรได้สองคน แต่มันเป็เพียงแค่จุดเริ่มต้นเล็กๆสำหรับการต้องมีชีวิตอยู่บนโลกใบใหม่นี้
แม้ว่าจะไม่มีทักษะการต่อสู้ก็ไม่ยากจะฆ่าพวกโจรธรรมดาเหล่านี้ได้ ซึ่งมันยังคงห่างไกลกับการถูกเรียกว่าชาวยุทธมากนัก
เมื่อพวกโจรทั้งสองถูกสังหารลงไปแล้ว ซูเวยจัดการรีบใช้ผ้าพันแผลตรงข้อมือที่มีเืไหลออกมาให้เสร็จสิ้นเรียบร้อย
จากนั้นหยิบอาหารขึ้นมาทานเพื่อเติมพลังงานในท้องให้เต็มที่ ก่อนจะมุ่งหน้าออกไปฆ่าหัวหน้ากลุ่มโจรเสือดำต่อไป
ซูเวยล็อกห้องที่ตนเองโดนขังเอาไว้ อย่างน้อยเผื่อมีโจรคนอื่นเดินมาตรวจสอบพวกโจรที่หายตัวไปจะได้ถ่วงเวลาเพิ่มเล็กน้อย
ซูเวยมองหาสถานที่สูงภายในแหล่งกบดานของกลุ่มโจรเสือดำ ก้าวเดินอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้โจรลาดตระเวนมาพบเจอตัว ทุกการย่างก้าวต้องมองสำรวจบริเวณโดยรอบก่อนเคลื่อนที่ไปยังจุดอื่น
หลังจากเดินมาถึงบนสถานที่สูง ซึ่งเป็เขาสูงลูกหนึ่ง ซูเวยสอดส่องกลุ่มโจรเสือดำทั้งหมดจาก้าลงมา ทำการตรวจสอบจำนวนสมาชิกของกลุ่มโจรเสือดำอย่างว่องไว ซึ่งมีประมาณห้าสิบคน
เมื่อนับจำนวนสมาชิกพวกโจรเสร็จแล้ว เป้าหมายต่อไปคือ มองหาห้องเก็บอาวุธจากบ้านไม้หลายหลังที่ถูกออกแบบสร้างมาอย่างเรียบง่ายให้เจอว่าเก็บไว้ที่ไหนกัน
สังเกตุเห็นบ้านไม้หลังหนึ่งที่มีโจรถือดาบยืนเฝ้าหน้าบ้านที่ดูสกปรกซอมซ่ออยู่
เดาได้ไม่ยากเลยว่าบ้านไม้หลังนี้ต้องเป็ที่เก็บอาวุธแน่ ไม่มีทางเป็ที่อยู่อาศัยของพวกโจรได้ แล้วยิ่งเป็สถานที่เก็บของมีค่ายิ่งเป็ไปไม่ได้ใหญ่ที่จะมาเก็บในบ้านไม้หลังนี้และการเฝ้าระวังยังน้อยไปหน่อยหากบ้านไม้หลังนี้เก็บของมีค่าเอาไว้จริง
จึงพิจารณาตัดความเป็ไปได้ทั้งหมดทิ้งไป ท้ายสุดก็สรุปว่า มันคือบ้านเก็บอาวุธ
ท้องฟ้ามืดครึ้มความมืดกำลังมาเยือน
ตุบ
ซูเวยโยนหินก้อนเล็กที่หาได้ตามข้างทางไปยังทางด้านโจรที่เฝ้าบ้านเก็บอาวุธ
"ใคร...!!!"
โจระโก้องออกมาหันมามองดูทิศทางเสียงที่ได้ยิน ซึ่งเป็เสียงของสิ่งของกระทบพื้น มือกำดาบเอาไว้อย่างแ่า
เพียงเวลาไม่กี่วินาที ซูเวยที่ได้ฝึกฝนศิลปะป้องกันอย่าง เทควันโด้มาแล้วทำการลอบเข้ามาด้านหลังโจรได้ง่ายดาย
มีดสั้นในมือที่หยิบมาจากโจรเฝ้าหน้าห้องขังตัวเองฟันเข้าไปที่คอโจรด้วยความเร็ว
ฉับ
โจรล้มตัวลงกับพื้นพร้อมกับสิ้นลมหายใจ
ซูเวยค้นตัวโจรทันที เพื่อควานหากุญแจเปิดบ้านเก็บอาวุธอย่างคล่องแคล่ว
แอ๊ด
ประตูเปิดออกมา
มีอาวุธมากมายเก็บอยู่ในบ้านจำนวนมาก มีด ดาบ หอก ธนู ทวน สรรพาวุธเพียบพร้อม
มีกระทั่งอุปกรณ์ป้องกัน เกราะ ในนั้น
ซูเวยสำรวจอาวุธต่างๆ ตัดสินใจเลือกอาวุธบางชิ้นที่จำเป็ติดตัวมาจัดการกลุ่มโจร เป็ธนู ลูกศรสำหรับโจมตีระยะไกล
มีดสั้นใช้ลอบสังหารและต่อสู้ในระยะใกล้
ตอนนี้ซูเวยมีสีหน้าพึงพอใจ อาวุธทุกอย่างได้ถูกเตรียมพร้อมเสร็จสรรพสำหรับการจัดการกลุ่มโจรเสือดำในค่ำคืนนี้
ภายในบ้านไม้หลังใหญ่มีแสงไฟจากตะเกียงส่องสว่างจ้าอยู่ มีการพูดคุยเื่สำคัญกันอยู่ ไม่มีใครสามารถรบกวนได้
นอกบ้านไม้หลังใหญ่มีความวุ่นวายเกิดขึ้น
ยามวิกาลที่สมควรเป็เวลานอนหลับ เกิดการล้มตายของพวกโจร การสังหารเกิดขึ้นในเงามืดของแหล่งกบดานกลุ่มโจร
มีเงาวูบวาบเคลื่อนที่ผ่านไปมา ราวกับภูติผีเข้าหาเป้าหมายที่เป็พวกโจรเสือดำที่ตกเป็เหยื่อของเงาสังหารในค่ำคืนนี้ โจรหลายคนล้มลงมีเืไหลอาบที่คอและหัวใจหลังจากเงามืดได้เคลื่อนผ่านไปแล้ว