“แก… กลับไปพักเถอะฉันไม่กวนดีกว่า” รัชวินได้บอกพิมฐา หลังจากที่เห็นเธอร้องไห้อย่างหนักและเหนื่อยจากการรอใครสักคนมาทั้งวันแต่ทางท่าของพิมฐาเหมือนเกรงใจเธอเพราะรับปากไว้แล้วเพราะพิมฐาเป็คนที่รับปากใครแล้วเธอจะไม่มีทางผิดคำพูดแน่นอน
“ไม่เป็ไรจริง ๆแกกับบ้านไปพักเถอะ” รัชวินยังคงยืนยันคำตอบเดิม
“ผมว่าพิม ควรเชื่อคุณรัชวินนะครับ”ศุกลวัฒน์ช่วยพูดเสริม เพราะดูท่าแล้ว ภรรยาสาวของเขาจะไม่ยอมท่าเดียว
“นั้นก็ได้ …ฉันรักแกน่ะ” พิมฐาพูดและทำหน้างอน ๆ พลอยกอดรัชวินอย่างคนสนิทกันนั้นทำให้ศุกลวัฒน์ไม่พอใจสักเท่าไร ที่ภรรยาของเขาไปกอดเพื่อนสนิททั้งที่ตัวเองยืนอยู่ตรงนี้ ก็จะไม่ให้เขาหึงได้ไงก็รัชวินเพื่อนของภรรยาสาวเขาดูเหมือนทอมบอย ซะขนาดนั้น ทั้งการแต่งตัวทรงผมที่สั้น หุ่นที่เหมือนนางแบบนั้นและสายตาที่มองเขามานั้นเหมือนจ้องจะจับผิวเขาตลอดเวลาศุกลวัฒน์ยังคงไม่แสดงอาการอะไรออกมา แต่คิดในใจ ให้ลูกน้องดักยิงดีไหมนะถ้าไม่ติดว่าเป็เพื่อนภรรยาสาวของเขา ป่านี้ เธอคงหมดลมหายใจไปนานแล้ว
“นั้นกับบ้านดี ๆ น่ะบาย ๆ” ทั้งสองสาวร่ำลากันอย่างคนสนิท และแยกกันบ้าน
แต่ก่อนกับรัชวินได้หันไปมองศุกลวัฒน์อย่างพิจารณา ั้แ่หัวจรดเท้านั้นทำให้ศุกลวัฒน์ยิ่งไม่พอใจมากขึ้น นี้อาจเป็าขนาดย่อยระหว่างศุกลวัฒน์และรัชวิน โดยคนกลางอย่างพิมฐากับยังไม่รับรู้าขนาดย่อยนี้
“กับบ้านกันค่ะ”พิมฐาหันมาพูดกับศุกลวัฒน์ด้วยสายตาที่เ็านั้นทำให้ศุกลวัฒน์รู้สึกถึงรัศมีที่น่ากลัวจากตัวภรรยาสาวของเขา
และเป็อย่างที่ศุกลวัฒน์คิดจริง ๆเพราะั้แ่พิมฐาขึ้นรถมาเธอกับเงียบ และทำหน้าเครียดตึงตลอดเวลาซึ่งต่างจากเวลาที่อยู่กับเพื่อนสาวของเธอ พิมฐากับเปลี่ยนกริยาที่ร่าเริงเป็เงียบขรึมแทน
“พิม… ครับ”ศุกลวัฒน์ระวังคำพูดที่จะพูดกับพิมฐาเพราะเขาไม่เคยง้อใครและไม่รู้วิธีการง้อเมียต้องทำอย่างไง ก็เธอเป็ผู้หญิงคนแรกที่เขากล้าเปิดเผยด้านนี้ออกมา
พิมฐาไม่ตอบแต่กับหันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างรถแทนนั้นทำให้ศุกลวัฒน์ยิ่งไม่เข้าใจในตัวภรรยาสาวของเขา
“พิมครับ…คุณหิวข้าวไหม นี้ ๆๆ ร้านข้าวร้าวโปรดคุณเลยนะ แวะกินไหมครับ”ศุกลวัฒน์ไม่รู้จะชวนคุยอะไรดี พอดีเห็นร้านข้าวอาหารตามสั่งที่พิมฐาเคยพามาตอนที่เจอกันครั้งแรกเลยชี้ชวนเธอ
“ไม่” พิมฐาตอบหน้านิ่งและไม่ได้พูดอะไรอีก ทำให้ศุกลวัฒน์ไม่เข้าใจในการกระทำของเธอเข้าไปอีกหรือเธออยากพัก ใช่เธอคงอยากนอน และเมื่อศุลวัฒน์ไม่ชวนพิมฐาคุยทำให้ความเงียบเข้ามาปกคลุมแทน….
คนบ้าคนผีทะเล ฉันงอนแสดงออกขนาดนี้ก็ยังไม่ง้ออีก ไอ้ผู้ชายบ้า ๆ ๆๆ
พิมฐาบ่นกับตัวเองในใจพอกับมาถึงบ้านกับทำเป็ไม่สนใจเธอ เดินเข้าห้องนอนตัวเองไปและจะไม่ให้เธอโกรธเขาได้ไง เจอหน้ากันไม่มีคำอธิบายเลยว่าเกิดอะไรขึ้นแล้วเธอที่เป็ห่วงเขาทั้งวันไม่เป็อันทำอะไร นั้นไม่มีความหมายเลยใช่ไหมหรือว่าเห็นเธอไม่สำคัญ ฉันก็เป็อะไรไปนี้ ร้องไห้ให้กับผู้ชายที่เจอกันวันเดียวเป็ห่วงเขาแทบจะบ้า แล้วเขาล่ะ ไม่สมใจความรู้สึกเธอเลย เชอะ ได้ฉันก็จะไม่ถามถ้าไม่อยากบอก!!!
กริ๊ดดดด พิมฐากรีดร้องในใจ เมื่อคืนแทบไม่ได้นอนด้วยซ้ำแถมยังร้องไห้เพราะน้อยใจศุกลวัฒน์ทั้งคืนเพราะเขาไม่ยอมปิดปากพูดถึงเหตุการณ์เมื่อวานให้ฟัง ผลจากการร้องไห้ทั้งคืนตาเธอบวมแดง เหมือนลูกมะเขือเทศไม่มีผิด แต่ดีหน่อยวันนี้เป็วันหยุดพอดี
ก๊อก ก๊อก…เสียงเคาะประตูห้องนอนพิมฐาดังขึ้น ไม่ต้องให้เดาว่าใครเป็คนเคาะ จะมีใครล่ะก็ตัวการที่ทำให้เธอตาบวมเหมือนอึ่งอ่างนั้นล่ะ
“อาหารเช้าเสร็จแล้วครับบบ… คุณภรรยายยย” เสียงดังที่ลอดประตูมานั้น ช่างเป็เสียงที่สดใสยิ่งนั้นพิมฐาได้ยินแล้วยังโกรธและงอนศุลกวัฒน์เข้าไปอีก
พิมฐากะว่าจะไม่ออกจากห้องนอนเด็ดขาดแต่ไอ้ท้องเ้ากรรมที่ร้องโหยหวน ก็จะไม่ให้มันร้องได้ไงล่ะั้แ่เมื่อวานเธอกินข้าวแค่มื้อเดียวเอง นั้นเพราะใครล่ะก็ไอ้คนที่ร้องเรียกเธอเสียงใสนั้นล่ะ เชอะ อย่างไงกองทัพต้องเดินด้วยท้องไว้เธออีกก่อนเถอะ
“พิม… คุณเป็อะไรคุณร้องไห้เหรอ ใครทำอะไรคุณ ไหนบอกผมสี” เมื่อพิมฐาเปิดประตูออกมาได้เห็นหน้าภรรยาสาวของเขานั้นทำให้เขาใกับเบ้าตาที่แดงและบวมนั้นทำให้พิมฐายิ่งโกรธไปอีก ยังจะมาถามว่าใครทำ ก็คุณไง!!! อีบ้า พิมฐาไม่ได้ตอบแต่กับเดินออกมาหยิบสำรับกับข้าวและเดินเข้าห้องนอนไปโดยไม่สนใจสามีหนุ่มที่ยืนมองด้วยความใเลย
ศุกลวัฒน์เห็นการกระทำของพิมฐาก็ไม่เข้าใจว่าเธอเป็อะไรหรือว่าเธองอนเขา แล้วเขาจะทำอย่างไงดี ก็ตลอดทั้งชีวิตเขาไม่เคยต้องง้อใครถ้าเป็เื่ธุรกิจเขาจัดการได้ไร้ปัญหาหรือเื่ชกต่อยนั้น ยิ่งเป็งานถนัดแต่เื่ง้อเมียนี้เขาต้องทำอย่างไง!!!
2K
