Just For Love 11
เช้านี้มาทำงานทำไมมีแต่คนมองแปลก ๆ ก็ไม่รู้ ฉันแทบจะยกมือปิดหน้าระหว่างที่เดินเข้าบริษัท วันนี้ฉันขอลากับหัวหน้าแผนกแล้วล่ะว่าฉันขอลาครึ่งวันโดยตอนเช้าจะเข้ามาทำงานเพื่อเคลียงานแล้วจะลาตอนบ่าย เมื่อเข้ามาในฝั่งแผนกก็โดนพี่ ๆ ในแผนกเอ่ยแซว โดยที่ฉันก็ยังไม่รู้ว่าแซวอะไรกันทำไมถึงบอกว่าฉันมีแฟนบ้างล่ะ แฟนหล่อบ้างล่ะ ฉันยังโสดนะ พูดแบบนี้แล้วใครจะกล้ามาจีบฉันล่ะเนี่ย
“น้องฟางคนแฟนหล่อและรวย มาเซ็นเช็คหน่อยจ้า”
“พี่คะ หนูยังไม่มีแฟนนะ อย่าพูดแบบนั้นสิ เดี๋ยวหนุ่ม ๆ ไม่กล้าจีบหนู” บอกอย่างไม่จริงจังเดินเข้าไปเซ็นเช็คให้พี่หัวหน้าแผนก ฉันทำงานท่ามกลางเสียงแซวของพี่ ๆ อยู่ครึ่งค่อนวันก่อนจะเก็บของตอนเที่ยงครึ่งเพื่อออกจากบริษัทไปรับใครบางคนตามนัด
“ไปไหนเหรอน้องฟาง ทานข้าวด้วยกันก่อนไหม” ปากเอ่ยถามพร้อมกับยิ้มกว้าง และไม่เข้าใจอีกว่าพี่คนอื่นจะยิ้มเขินหน้าแดง ทำไม พวกพี่ ๆ มองฉันแบบนี้ั้แ่เช้าแล้วนะ เริ่มจะเขินแล้วเหมือนกัน
“มีนัดค่ะพี่ แต่พี่คะอย่ามองหนูแบบนั้นสิ เริ่มจะเขินแล้วนะ” ฉันยกมือปิดหน้าตัวเองบ้าง ก็สายตาพี่ ๆ ชวนเขินน้อยเสียเมื่อไหร่กันล่ะ
“ฮา ๆ ๆ ไม่แกล้งแล้ว ๆ พรุ่งนี้เจอกันนะ”
“ค่าพี่ ไปแล้วนะคะ สวัสดีค่ะ” ฉันยกมือไหว้พี่ ๆ ทุกคนที่นั่งทานข้าวกันที่ห้องพักข้างลิฟต์ เมื่อขึ้นรถมาได้ฉันก็ลองส่งข้อความหาซันเดย์ว่างานใกล้เสร็จหรือยัง เขาบอกว่าใกล้เสร็จแล้วและส่งโลเคชันมาให้ สรุปจะให้ฉันไปรับจริง ๆ สินะ ระหว่างขับรถไปยังสตูดิโอที่ซันเดย์ทำงานอยู่ฉันก็ต่อสายหาพี่บีมไปพราง
“พี่บีม...”
(จ้าว่าไง ไปรับซันเดย์หรือยัง)
“กำลังไปค่ะ”
(ไม่รู้ดีขึ้นหรือยัง ตอนบ่ายมีงานถ่ายแบบอีกตัวนะฝากดูด้วย)
“โห ไหนบอกแค่รับกลับไงคะ หลอกกันนี่” ฉันโวยวายน้อย ๆ เมื่อได้ยินแบบนั้น
(ก็มีงานแทรกนี่นา ทำไงได้ล่ะ ฝากด้วยนะ)
“ต้องมีค่าตอบแทนแล้วนะคะแบบนี้น่ะ”
(ได้อยู่แล้วเดี๋ยวเลี้ยงข้าว)
“ขอบคุณค่ะ เดี๋ยวจะถึงแล้วล่ะค่ะ แต่ไม่รู้จะเข้าทางไหนกลัวแฟนคลับเขาไม่พอใจกันอีก”
(ไม่มีหรอกเชื่อสิ เดินเข้าไปเลย)
“ถ้ามีใครตีหนูพี่ช่วยหนูด้วยนะ”
(ฮา ๆ ๆ ได้ ๆ ใครตีมาบอกพี่เลยพี่จะช่วยเอง)
“งั้นหนูวางก่อนนะคะ ถึงแล้วจะได้เดินเข้าไปรับซันเดย์” ฉันเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าสะพายและลงจากรถ ระหว่างที่ต้องเดินผ่านกลุ่มแฟนคลับกลุ่มใหญ่ฉันก็ทำใจอยู่นานกระทั่งเดินเลี่ยงไปห่าง ๆ พวกเขา ก็ฉันกลัวพวกเขาไม่สบายใจนี่ที่ฉันมารับซันเดย์แบบนี้ ฉันรีบเดินเพื่อที่จะได้เข้าไปในตัวอาคารเร็ว ๆ แต่ก็มีเสียงเรียกหนึ่งหยุดเท้าฉันไว้
“คุณฟางคะ” เท้าที่กำลังก้าวชะงักไปทันที ไม่ใช่เพราะมีคนเรียกแต่เป็เพราะน้ำเสียงติดเกรงใจนั่นทำให้ฉันหยุดเดินและหันกลับไปมอง มีผู้หญิงคนหนึ่งดูท่าแล้วอายุน่าจะเยอะกว่าฉันอยู่นิดหน่อยกำลังมองฉัยด้วยความตื้นตันใจ
“เรียกฟางเหรอคะ?” ฉันหันไปมองพี่ผู้หญิงคนนั้นตรง ๆ
“คุณฟางมารับน้องซันใช่ไหมคะ”
“ใช่ค่ะ ขอโทษด้วยนะคะที่จู่ ๆ ก็มารับแบบนี้”
“ไม่เลยค่ะ พี่รู้ว่าคุณฟางดูแลน้องซันดีที่สุดแล้ว ดีซะอีกที่คุณฟางมารับน้องซันแบบนี้ ขอบคุณนะคะ” พี่คนตรงหน้าเอ่ยบอกฉันเสียงนุ่ม ฉันยิ้มกว้างอย่างดีใจที่พวกเขาไม่โกรธที่ฉันมารับซันแบบนี้ แต่เมื่อยกยิ้มกว้างเสียงชัตเตอร์ก็ดังมาให้ได้ยินเช่นเดียวกัน ซันเดย์มาเหรอหรือยังไง
“ขอบคุณนะคะ”
“ถ้าไม่รับกวนจนเกินไปพี่กับคนอื่น ๆ ฝากของให้น้องซันด้วยได้ไหมคะ น้องไม่ยอมรับของเลยั้แ่คุณฟางไม่ได้มาดูแล” อ้าว ฉันก็นึกว่าพวกเขาให้ของกันปกติ แต่ทำไมถึงไม่ได้ให้ของกันล่ะ
“เอ่อ ฟางอยากช่วยนะคะ แต่ว่า...”
“พี่เข้าใจค่ะ ไม่ต้องคิดมากนะคะ” พี่ตรงหน้ายิ้มให้ฉันแต่แววตาเขาสั่นเครือยังไงชอบกล
“พี่รอให้เองดีกว่านะคะ เดี๋ยวก็กลับแล้วค่ะ” ฉันส่งยิ้มให้พี่คนตรงหน้าก่อนจะเอ่ยขอตัวเข้าไปในตัวอาคาร เสียงกรี๊ดร้องดีใจดังมาให้ได้ยินจนฉันเผลอยิ้มตาม เมื่อเดินเข้าไปด้านในก็เจอกับพี่ที่รู้จัก เป็ทีมงานสตูดิโอของพี่โบ้ทนั่นแหละ พี่เขาเดินมารับและพาไปนั่งรอที่ห้องรับรองของซันเดย์ กระเป๋าเป้สะพายหลังของซันเดย์วางอยู่บนโซฟา บนโต๊ะมีอาหารที่ยังไม่ได้ทานวางอยู่ ฉันนั่งรอเกือบสิบนาทีซันเดย์ก็เดินกลับเข้าห้องมาด้วยสีหน้าอิดโรย
“มีงานแทรกด้วยอ่า” คนตัวโตเอ่ยบอกอย่างงอแง มือเขาเริ่มปลดกระดุมเสื้อที่สวมอยู่ ส่วนฉันก็เปิดประเป๋าของเขาอย่างถือวิสาสะเพื่อหยิบชุดออกมาเตรียมไว้ให้เขา เมื่อได้ชุดก็เดินเอาชุดไปยื่นให้อีกฝ่าย
“เข้าไปเปลี่ยนดี ๆ ”
“ครับ” อีกฝ่ายรับชุดและยอมเดินเข้าไปยังมุมห้องที่ถูกกั้นไว้สำหรับเปลี่ยนชุด
“เสร็จแล้วมาทานข้าวก่อนนะ จะได้ทานยาด้วยเลย” ฉันะโบอกอีกฝ่าย ประตูห้องพักถูกเปิดเข้ามาพร้อมกับร่างสูง ๆ พี่โบ้ท
“ครับ”
“คุยกันหวานจัง” พี่โบ้ทหรี่ตามองพรางจับผิด อะไรของพี่ชายก็ไม่รู้
“กลับบ้านไหมคะวันนี้” ฉันถามพี่โบ้ท เป็จังหวะที่ซันเดย์เปิดม่านออกมา เขาส่งยิ้มให้พี่โบ้ทเล็กน้อยก่อนจะเดินไปนั่งที่โซฟา
“ยังไม่ว่างเลย ซ้อเรางอนไปแล้ว”
“สมควรเหอะ มีผู้หญิงเข้าหาไม่หยุด ถ้าโดนทิ้งจะหัวเราะให้ดู”
“ไม่เอาสิ นี่ไม่คุยกับพี่มาสองวันแล้ว ไม่รู้โกรธอะไร”
“ไปมั่วกับใครมาล่ะ คิดว่าไม่รู้เหรอคะ”
“เอ่อ ขอโทษ” พี่โบ้ทเอ่ยบอกอย่างรู้สึกผิด ขนาดฉันเป็น้องยังรู้สึกผิดหวังเลยแล้วแฟนที่หมั้นกันอยู่ล่ะ จะรู้สึกยังไง
“ไม่เลยค่ะ ไม่ต้องขอโทษหนูหรอก แต่พี่ลองคิดดูขนาดหนูกับพี่บีมเป็น้องยังรู้สึกผิดหวังในตัวพี่เลยแล้วซ้ออ่ะที่เป็ทั้งแฟนเป็ทั้งคู่หมั้น พี่ว่าเขาควรรู้สึกยังไง น้องยังรู้เื่ที่พี่ทำแล้วคิดเหรอว่าคนที่พี่มั่วด้วยเขาจะไม่ไปปั่นและระรานซ้อเหรอ ไปจัดการซะแล้วอย่าทำแบบนี้อีก เพราะครั้งนี้หนูกับพี่บีมไม่ช่วย ถ้าไม่รักแล้วปล่อยซ้อไป”
“ฟาง...”
“พี่กลับไปก่อน หนูยังไม่อยากะเิอารมณ์กับพี่หรอกนะคะ”
“ใจเย็นลงแล้วโทรหาพี่หน่อยนะ”
“ค่ะ” พี่โบ้ทเดินออกจากห้องพักไปแล้วและฉันก็หันกลับมาสนใจซันเดย์ที่นั่งกดโทรศัพท์ไม่ได้ทานข้าว
“ซันทานข้าวจะได้ทานยา มีงานอีกงานนะ”
“ทานข้าวด้วยกัน”
“ยังไม่หิวทานก่อนเลย” ปากเอ่ยบอกมือก็จัดการเปิดกล่องอาหารให้เขาและนั่งลงฝั่งตรงข้าม ซันเดย์ยอมทานข้าวอย่างง่ายไม่มีอาการงอแง เสร็จจากนั้นฉันก็ให้เขาได้ทานยาต่อทันที เมื่อเก็บของทุกอย่างเสร็จเราก็เดินออกจากห้องพักเพื่อออกจากสตูดิโอ
“มีแฟนคลับรออยู่ข้างนอกนะคะ”
“ครับ ๆ ”
“เอากระเป๋ามาค่ะเดี๋ยวสะพายให้จะได้คุยกับแฟนคลับสบาย ๆ ”
“ไม่ต้อง มันหนัก เดี๋ยวถือเองครับ อ๊ะฝากโทรศัพท์หน่อย” เขายื่นโทรศัพท์มาให้ ฉันเองก็รับมาอย่างว่าง่าย
“น้องซันเหนื่อยไหมลูก” เสียงแฟนคลับเอ่ยถามซันเดย์ทันทีที่เห็นเขาเดินเข้าไปใกล้ พวกเขายกกล้องถ่ายรูปขึ้นมาถ่ายไม่หยุด ส่วนฉันก็ยืนจุดเดิมคือจุดที่ไม่ได้เข้าไปในวงสนทนาของพวกเขา
“คุณฟาง เข้ามาใกล้ ๆ ก็ได้ค่ะ” เสียง ๆ หนึ่งเอ่ยขึ้นทำเอาทั้งแฟนคลับคนอื่นและซันเดย์หันมามองตาม
“อ้อ ไม่เป็ไรค่ะคุยกันเลยค่ะ” ฉันส่งยิ้มให้ทุกคน แต่เหมือนซันเดย์เองจะไม่พอใจกับคำตอบฉันสักเท่าไหร่ เขาเดินตรงเข้ามาใกล้และจับมือฉันดึงให้เดินไปยืนข้าง ๆ เขาที่คุยกับแฟนคลับ พวกเขาถามและทักทายกันเื่ทั่วไปทุกคนห่วงมากสุดเห็นจะเป็เื่ที่ซันเดย์ไม่สบายนั่นแหละ
“คุณฟางไปไหนคะทำไม่นี้ไม่เห็นเลย” จู่ ๆ แฟนคลับก็เปลี่ยนมาถามฉันแทน ซันเดย์เงียบฟังเช่นเดียวกัน
“ฟางทำงานค่ะ”
“เสียดายจัง ไม่มีใครช่วยดูแลน้องซันเลย”
“เขาดื้อเองค่ะ ไม่ยอมให้ทีมเข้ามาดูแล” ว่าจบก็หันไปมองซันเดย์เคือง ๆ ดื้อ ดื้อจริง ๆ ไม่ยอมให้ใครมาดูแลเลย เป็ไงล่ะป่วยเพราะฝืนทำงานหนัก
“อย่ามองแบบนี้สิครับ”
“ดุเลยค่ะคุณฟาง ซันชอบดื้อ” แฟนคลับคนหนึ่งเอ่ยเสริมขำ ๆ
“เดี๋ยวสิครับ นี่ทุกคนทีมใครเนี่ย”
“ทีมคุณฟาง!” ทุกคนตอบพร้อมกันจนฉันหลุดขำ บางทีพวกเขาก็น่ารักกันนะ ฉันปล่อยให้ซันเดย์คุยกับแฟนคลับอีกนิดหน่อยก่อนจะเอ่ยขอตัวพาเขาไปทำงานอีกงาน เป็งานโฆษณาอะไรสักอย่างฉันยังไม่ได้ดูรายละเอียดอะไรมาก เพราะตั้งใจจะขับรถไปส่งเขาเท่านั้น
“ไม่เข้าไปด้วยกันจริง ๆ เหรอ” แต่เหมือนอีกฝ่ายจะไม่ยอมเลยนี่สิ ช่วยเข้าใจหน่อยว่าฉันไม่อยากเข้าไป
“ไม่ค่ะ เข้าไปเลย เดี๋ยวไปทานข้าวก่อนแล้วจะเข้ามารับ”
“งั้นไปทานข้าวเสร็จแล้วก็เข้ามาหาตกลงไหม”
“ค่า ๆ ๆ ลงไปได้แล้วหิว”
“ครับ รีบกลับมานะ”
แม่นมซันเดย์
ขอบคุณที่กูหน้าด้านเอ่ยเรียกคุณคนนั้น เพราะมันทำให้รู้ว่าคุณคนนั้นน่ารักชิบหาย!
Comment retweet like share
Xxxx แม่! คุณคนนั้นน่ารักมาก ใจนุเป็ของเค้า!!
Xxxx คุณคนนั้นน่ารักมาก ใจดีด้วย นี่เห็นั้แ่ต้นว่าเขาพยายามไม่ใกล้เพราะจะให้เราได้อยู่กับพี่ซัน
Xxxx เห็นด้วยกับเม้นบน เขาใส่ใจเรามาก ไม่ยอมให้ฝากของเพราะจะให้น้องซันมารับจากเราเอง รักคุณคนนั้น
เมียน้อยพี่ซัน
ใจกูตอนคุณคนนั้นยิ้มให้เหมียนหมาเลย ยิ่งเจอใกล้ ๆ คุณคนนั้นน่ารักมาก รู้แล้วทำไมวันนั้นสามีเราถึงเอาแต่ครับทั้งที่โดนดุ
Comment retweet like share
ฉันรักเขา!!
ผู้หญิงในคลิปที่ดุซันเมื่อคืนคือคุณคนนั้นเหรอ
Comment retweet like share
Xxxx ขอตอบนะคะ ว่าใช่ค่ะ
Xxxx ใช่จ้า
ให้เธอได้กับเขา!!
ที่เมื่อคืนน้องซันหงอขนาดนั้น คงไม่ใช่เพราะกลัวคุณคนนั้นหรอก นี่คิดว่าเพราะรอยยิ้ม ฮิ้ว!! ลูกจะมีแฟนเกียมขันหมากจ้าแม่ๆ
Comment retweet like share
Xxxx ไม่รู้ผู้ใหญ่ฝั่งคุณคนนั้นจะเรียกเท่าไหร่นะคะ
แม่นมซันเดย์ อะมาฉันเป็ผู้ใหญ่ฝั่งคุณคนนั้นเอง 10 ล้านฝั่งลูกชายไหวไหมคะ
Xxxx น้อยไปไหมคะแม่นม ลูกชายฝั่งเรารวยนะ
พระอาทิตย์สีส้ม
มีแค่ใจดวงเดียว พอจะได้ไหมครับ
Comment retweet like share
แม่นมซันเดย์
เอาละ! กูไม่ต้องชงแล้ว ลูกชายกูมาขนาดนี้แล้ว ตัดชุดร่วมงานจิบชารอขบวนขันหมาก
Comment retweet like share
น้องซันคือดีย์
ที่จะทวิตในวันนี้อาจจะยาวหน่อยนะคะ แต่เราอยากเก็บไว้เตือนตัวเองว่าเคยทำตัวแย่ขนาดไหน ตอนนี้เรารู้แล้ว
Comment retweet like share
(ต่อ) เราเป็คนโพสเกี่ยวกับคุณคนนั้นั้แ่แรก เหวี่ยงวีน และร้ายที่สุดคือเลยร้องเรียนไปยังบริษัทของน้องเกี่ยวกับคุณคนนั้น ตอนนั้นขาดสติมากและเกลียดตัวเองที่ทำแบบนั้นด้วย อยากขอโทษคุณคนนั้นจริงๆ
(ต่อ) หลังจากนั้นคุณคนนั้นก็เงียบหายไป น้องกลับมาวิ่งงานเอง ทำงานหนักจนป่วย น้องไม่แวะทักทายเราเหมือนเมื่อก่อน เพราะต้องรีบวิ่งตามตารางงานให้ทัน กระทั่งน้องไม่สบาย เราเสียใจและเป็ห่วงน้องมาก
(ต่อ) เราเพิ่งรู้ว่าคุณคนนั้นไม่ได้ทำงานที่บริษัทน้องแล้ว เป็เพราะเราใช่ไหม เราขอโทษที่ขาดสติทำอะไรไม่คิด
(ต่อ) กระทั่งเมื่อคืนเราเองก็ได้ดูไลฟ์น้องซันในไอจี พอเราเห็นคุณคนนั้นที่ตั้งใจทำกับข้าวให้น้องซันเราก็รู้สึกละอายใจมากกว่าเดิม เราเกลียดตัวเองยิ่งขึ้นเมื่อได้ยินพวกเขาคุยกัน
(ต่อ) เมื่อได้ยินคุณคนนั้นบอกว่า ให้น้องซันดูแลตัวเองดี ๆ เพราะยังมีแฟนคลับเป็ห่วง ตอนที่ได้ยินคือร้องไห้เลย เขารู้จริง ๆ รู้ว่าเรารักและห่วงซันมาก ไม่ใช่แค่เรามองศิลปินแต่ทั้งศิลปินและผู้จัดการต่างก็มองเราด้วยเหมือนกัน
(ต่อ) วันนี้มีคนเรียกคุณคนนั้นไว้และได้ยืนพูดคุยกัน ทุกอย่างอยู่ในสายตาเราทั้งหมด รวมถึงตอนที่ซันจะกลับและหยุดแวะคุย รับของจากเรา รอยยิ้มของซันเดย์ที่เราไม่ได้เห็นมาเกือบสามเดือน เราได้เห็นมันอีกครั้งตอนที่เขาก้มมองคุณคนนั้น
(ต่อ) ที่เล่ามาทั้งหมดเราแค่อยากบอกว่าเรารู้สึกผิดจริง ๆ ที่ทำแบบนั้น จะมองว่าเราเห็นแก่ตัวไหมถ้าเราจะบอกว่าเราขอตามน้องซันต่อ และพร้อมจะซัพพอร์ตน้องทุกอย่างที่น้อง้า ขอแค่สิ่งนั้นทำให้น้องมีความสุข
Xxxx อย่างน้อยคุณก็รู้ตัวว่าผิดและออกมาขอโทษและแก้ไขตัวเอง ยังไงเราก็พร้อมจะให้โอกาสคุณอยู่แล้วค่ะ
Xxxx อย่าคิดมากเลยค่ะ มาเริ่มนับหนึ่งกันใหม่ยังทัน
Xxxx สู้ๆ นะคะ เป็กำลังใจให้
พระอาทิตย์สีส้ม
ไม่ได้กลัวหรอกนะ เฮอะ!
(แนบคลิป)
Comment retweet like share
‘คุณครับ’
‘คะ? ว่าไง’
‘วันนี้ขอเล่นเกมได้ไหม’
‘หือ? ขอทำไม ถ้าอยากเล่นก็เล่นสิ’
‘อนุญาตแล้วใช่ปะ?’
‘เดี๋ยว? จะเล่นถึงกี่โมง’
‘เที่ยงคืน’
‘เสียใจค่ะ พรุ่งนี้มีงานเช้า สี่ทุ่มครึ่งให้นอนเดี๋ยวหน้าโทรม’
‘แต่มัน...’
‘เอาไว้ไม่มีงานเช้าค่อยเล่นถึงเที่ยงคืน จะโต้รุ่งก็ตามใจแต่วันนี้ต้องนอนเร็ว เข้าใจไหมคะ’
‘ชอบดุ ชอบบ่นอ่ะ’
‘จะไม่ทำ?’
‘ทำครับ จะนอนั้แ่สามทุ่มเลยครับคุณ’
แม่นมซันเดย์
ลู้กกก นั่นแหละเขาเรียกกลัวลูก 55555
Comment retweet like share
=============
เม้นๆๆ กันเลยจร้า
304
