หลงเฟยชายหนุ่มทะลุมิติ

เมื่อทุกคนแยกย้ายกลับกันหมดแล้ว หลงเฟยก็รีบตรงกลับไปยังค่ายฝึกทหารตามที่มาร์ได้กำชับไว้ทันที แต่ไม่ว่าจะรีบแค่ไหน เขาก็ยังกลับมาเข้าฝึกช้าไปถึง 2 ชั่วโมง และถึงแม้ว่าหลงเฟยจะได้รับอนุญาตให้กลับมาฝึกสายได้ เขาก็ยังโดนครูฝึกสุดโหดทำโทษให้วิ่งรอบค่ายก่อนอยู่ดี การฝึกตลอดช่วงบ่ายหลงเฟยไม่ได้มีสมาธิมากนัก แม้ว่าร่างกายจะขยับตามคำสั่งของครูฝึก แต่สมองของเขากลับนึกถึงเรื่องที่ต้องจัดการหลังจากกลับไปที่โลกของเขา เช่น เครื่องดื่มอะไรที่จะซื้อมาขายเพิ่ม และองค์หญิงต้องสามารถดื่มได้ด้วย หรือจะทำอาหารอะไรขายเพิ่ม รวมถึงเรื่องอาหารที่ต้องทำแจกจ่ายคนในเมืองอีก 9 วันที่เหลือ และผลจากการใจลอยคิดโน่นคิดนี่ทำให้หลงเฟยโดนทำโทษวิ่งรอบค่ายอีกครั้ง พร้อมคำดุด่าที่ลอยตามมาไม่ขาดสายตอนเขากำลังวิ่ง หลังจบการฝึกในวันนี้หลงเฟยก็เหนื่อยจนขาแทบลาก เขาค่อยๆ ลากสังขารกลับไปนอนพักที่กระท่อม เพื่อรอเวลากลับโลก จนถึงเวลาที่อีกห้านาทีจะตีสี่ ตามเวลาในโลกนี้ เสียงของรีเอลก็ดังขึ้น ปลุกให้หลงเฟยกลับไปยังโลกเดิมเหมือนทุกๆ วัน“สวัสดีค่ะคุณหลงเฟย วันนี้มีเหรียญทองจำนวนมากเลยนะคะ ไม่ทราบว่าคุณหลงเฟยต้องการแลกเปลี่ยนเป็นเงินสดหรือไม่คะ”“ผมขอแลกไปแค่ 5 เหรียญทองได้ไหมครับ” หลงเฟยถาม เนื่องจากเขายังไม่อยากพกเงินจำนวนมากเกินไป อีกทั้งเผื่อในโลกนี้มีเหตุฉุกเฉินให้ต้องให้เงิน“ได้ค่ะ การแลกเปลี่ยนเสร็จสิ้น ยินดีด้วยค่ะ กรุณาตรวจสอบหลังจากกลับไปยังโลกนะคะ” รีเอลกล่าวเมื่อจัดการแลกเปลี่ยนเหรียญทองเป็นเงินสดให้หลงเฟยเรียบร้อยแล้ว หลังจากนั้นก็เข้าสู่กระบวนการปกติในการส่งตัวเขากลับโลก คือ ยืนยันของที่จะนำติดตัวกลับไป ซึ่งแน่นอนว่าเป็นถุงย่าม และแสงสว่างสีขาวก็พาหลงเฟยวาร์ปกลับมายังห้องนอนของเขาในเวลาเดิม เมื่อกลับมาถึงโลกหลงเฟยก็รีบตรวจสอบเงินสดที่เขาแลกเปลี่ยนมาได้เป็นจำนวน 48,000 ถ้วน ไม่ขาดไม่เกิน หลังจากนั้นหลงเฟยตั้งใจจะกลับไปนอนคิดรายการที่ต้องซื้อเพิ่มในวันพรุ่งนี้ แต่ยังไม่ทันไร เมื่อหัวถึงหมอน เขาก็หลับไปด้วยความอ่อนเพลีย ตี๊ดๆๆ ตี๊ดๆๆเสียงของนาฬิกาปลุกก็ดังขึ้นในเวลาเดิมเหมือนเช่นทุกวันในช่วงนี้ ตามที่หลงเฟยตั้งปลุกไว้ เขาจึงลุกจากที่นอน เอื้อมมือไปปิดนาฬิกาปลุก จากนั้นเดินตรงไปทางห้องน้ำ เพื่อล้างหน้าแปรงฟัน เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าจากชุดนอนเป็นชุดลำลอง ก่อนจะเดินออกไปจากบ้านพักตรงไปยังตลาด ช่วงนี้หลงเฟยมาตลาดบ่อยจนจะกลายเป็นกิจวัติประจำวันไปซะแล้ว เขาเดินไปสั่งทำหมูปิ้งก่อนเป็นอันดับแรก วันนี้เขาสั่ง 2,000 ไม้ ไม้ละ 2.5 บาท รวมเป็นเงิน 5,000 บาทเช่นเดิม ต่อก็ไปซื้อเนื้อไก่รวมๆ กันทั้งหมดประมาณ 50 กิโลกรัม ราคาอยู่ที่ 3,400 บาท และที่ลืมไม่ได้คือ เหนียวดิบจำนวน 20 กิโลกรัม เป็นเงิน 700 บาท หลังจากซื้อวัตถุดิบหลักๆ ครบเรียบร้อยแล้ว หลงเฟยก็เดินเลือกซื้อพวกเครื่องปรุง และส่วนผสมอื่นๆ ที่ยังขาดอยู่มาเพิ่ม โดยใช้จ่ายไปทั้งหมด 1,000 บาท ซึ่งในระหว่างที่เดินเลือกซื้อพวกเครื่องปรุงอยู่นั้น หลงเฟยก็พยายามคิดว่าจะทำเมนูอะไรแจกชาวบ้านตามที่สัญญากับองค์ราชาไว้ดี ต้องเป็นเมนูที่ทำง่าย ไม่ซับซ้อนเกินไปนัก เขาคิดไปคิดมาอยู่หลายรอบ จนเมื่อจ่ายเงินเรียบร้อย เขาจึงตัดสินใจได้ว่าจะทำข้าวมันไก่ก็แล้วกัน หลงเฟยเดินกลับไปที่ร้านขายเนื้อไก่ ซื้อน่องติดสะโพก กิโลกรัมละ 48 บาท มาเพิ่มอีกจำนวน 50 กิโลกรัม รวมเป็นเงิน 2,400 บาท จากนั้นก็เดินไปซื้อข้าวสารจำนวน 20 กิโลกรัม เป็นเงิน 500 บาท สุดท้ายก็เดินซื้อวัตถุดิบเล็กๆ น้อยๆ ที่จะใช้ทำข้าวมัน และน้ำจิ้ม เช่น ต้นหอม ผักชี กระเทียม เต้าเจี้ยว พริก ซอสต่างๆ จนครบ รวมเป็นเงินอีก 500 บาท ในขณะที่กำลังเดินไปร้านขายอุปกรณ์เครื่องครัวต่อ หลงเฟยเดินผ่านร้านขายผัก จึงตัดสินใจซื้อแตงกวาสำหรับไว้กินกับข้าวมันไก่ อีก 20 กิโลกรัม กิโลละ 27 บาท รวมเป็น 540 บาท และดูเหมือนเมื่อได้ใช้ความคิด คิดหาเมนูอาหารแล้ว มันก็ทำให้หลงเฟยเกินไอเดีย อยากจะขายไข่ลวก ไข่ต้มเพิ่ม เขาจึงตัดสินใจซื้อไข่มาด้วย 3 แผง เป็นเงิน 270 บาท ในที่สุด หลงเฟยก็เดินมาถึงร้านขายอุปกรณ์เครื่องครัวเป้าหมายสุดท้ายในเช้าวันนี้ ซึ่งเมื่อเจ้าของร้านเห็นหลงเฟย ก็รีบเข้ามาต้อนรับทันที “สวัสดีครับ วันนี้ต้องการหาซื้ออะไรครับ ให้ผมช่วยหาได้เลยนะครับ” เจ้าของร้านทักทาย“สวัสดีครับ วันนี้ผมอยากได้ ชุดถาดอาหารว่าง ครับ ที่มันจะเป็นชุดแก้วกับถาดพลาสติกเล็กๆ ที่แบ่งเป็นช่องๆ น่ะครับ ไม่ทราบว่าที่นี่มีขายรึเปล่า” หลงเฟยทักทายกลับ ก่อนถามหาสิ่งที่ต้องการต่อ“สักครู่นะครับ” เจ้าของร้านหายเข้าไปในตัวร้านสักพัก ก่อนจะเดินกับออกมาพร้อมของที่หลงเฟยต้องการ “หมายถึงสิ่งนี้ใช่ไหมครับ” เจ้าของร้านยื่นชุดถาดอาหารว่างตามที่หลงเฟยอธิบายมาให้ดู“ใช่แล้วครับ ขายชุดละเท่าไหร่ครับ”“ชุดละ 119 บาทครับ แต่ถ้าซื้อยกกล่อง ราคา 600 บาท ได้ 6 ชุด ตกชุดละ 100 บาท จะคุ้มกว่านะครับ มีให้เลือกหลายสีด้วย มีสีขาว สีเทา สีชมพู สีฟ้า สีเขียว สีเหลือง” เจ้าของร้านอธิบายอย่างเต็มที่ โดยไม่ลืมเชียร์ให้หลงเฟยซื้อยกกล่องไปเลย“งั้นเอา 2 กล่องครับ สีฟ้า 1 กล่อง สีชมพู 1 กล่อง” เมื่อได้ยินคำว่า ‘คุ้ม’ หลงเฟยก็รีบตกปากรับคำ ซื้อทันที พลางปลอบใจตัวเองว่า ยังไงเขาก็ตั้งใจจะซื้อสัก 10 ชุดอยู่แล้ว เกินจากที่ตั้งใจไว้มาแค่ 2 ชุด แต่ราคาคุ้มกว่าเห็นๆ จะไม่ให้ซื้อได้ยังไง “ทั้งหมด 1,200 บาทครับ” เจ้าของร้านสรุปยอด ก่อนจะรับเงินจากหลงเฟย หลังจากจ่ายเงิน และนัดแนะเวลารับของกับทุกร้านเรียบร้อย หลงเฟยก็เตรียมตัวจะกลับบ้าน แต่ในขณะที่กำลังจะก้าวออกจากตลาด เหมือนได้ยินเสียงองค์หญิงน้อยทวงเครื่องดื่มลอยมา ทำให้เขาต้องรีบกลับไปที่ร้านขายของชำ เพื่อซื้อไมโลซอง มาอีก 100 ซอง เป็นเงิน 275 บาท หลงเฟยคำนวณค่าใช้จ่ายที่เขาใช้ไปในตลาดระหว่างที่กำลังเดินกลับบ้าน สรุปแล้วในวันนี้เขาใช้เงินไปทั้งหมด 15,785 บาท “ไม่รู้มาก่อนเลยว่าเราจะเป็นคนที่ใช้เงินเก่งขนาดนี้!!” หลงเฟยพึมพำแซวตัวเองเบาๆ พลางส่ายหัวยิ้มๆ เมื่อกลับมาถึงบ้าน หลงเฟยก็จัดการนำข้าวเหนียวไปแช่น้ำทิ้งไว้เหมือนทุกวัน ก่อนจะรีบอาบน้ำแต่งตัว และออกจากบ้านไปทำงานตามปกติ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 20

นิยายแนะนำ

หลงเฟยชายหนุ่มทะลุมิติ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 20

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้