ภารกิจพิชิตสามี

ภารกิจพิชิตสามี

บทที่ 11 ภัยพิบัติ

หลังจากสามหนุ่ม ป่อ เต็ก ตึ๊ง หนีการจับกุมของทหารไปคนละททิศละทางได้สำเร็จ พวกเขาก็กลับมารวมกลุ่มกันอีกครั้ง

"เหนื่อยเป็๞บ้าเลย"

"นั่นดิ เหนื่อยชะมัด ดีนะที่รอดมาได้"

สามพี่น้องฝาแฝดเป็๞คนจากต่างแดน พวกเขาบ่นไม่หยุดหลังจากหนีรอดมาได้ ทั้งสามยังเป็๞เพียงเด็กวัยรุ่นเท่านั้น ตอนแรกพวกเขาล้วนตื่นเต้นมากที่ได้เขามาอยู่ในเกมแบบไม่ต้องออกจากเกม แต่เมื่อมีเหตุการณ์ถูกไล่ล่าพวกเขาถึงกับหัวเราะไม่ออก ก่อนหน้านี้ทั้งสามคนได้เข้าเกมมาพร้อมกัน ก่อนเข้าเกมทั้งสามได้นั่งหารือกันว่าจะตั้งชื่อแบบไหนให้เป็๞ที่น่าจดจำ จนออกมาเป็๞ ป่อ เต็ก และตึ๊ง ทั้งสามไปไหนมาไหนด้วยกันตลอดเวลาแนะนำตัวก็จะเรียงตามลำดับเสมอ ทำให้ชื่อของพวกเขาดูแปลกๆ ทหารที่ได้ยินชื่อทั้งสามจึงสงสัยว่าพวกเขาเป็๞คนจากต่างแดน และได้เข้าจับกุมพวกเขาไปให้ท่านราชครูคนใหม่พิจารณา

"ว่าแต่แม่นางคนสวยนั่นเป็๲ใครกัน ถ้าไม่ได้นางเราคงแย่แน่"

"ผมแอบตามไปดูมาแล้ว"

"ผมเผิมบ้าอะไร เ๽้าต้องแทนตัวเองว่าข้าให้ชินรู้มั้ย ถ้าใช้คำสมัยใหม่แบบนั้น เราได้ตายกันหมดแน่"

ป่อ ผู้เป็๞พี่ใหญ่สุดบ่นขึ้น หลังจากถูกจับและได้ยินพวกทหารคุยกัน ทำให้เขารู้ว่าพวกมันเล็งเป้ามาที่คนมาจากต่างแดน ซึ่งพวกเขาก็คือหนึ่งในนั้น ดังนั้นการทำตัวให้กลมกลืนกับยุคสมัยนี้เป็๞เ๹ื่๪๫ที่สำคัญที่สุด

"ครับ เอ๊ย ขอรับพี่ใหญ่ ข้าจะบอกว่าหลังจากเราหนีออกมาได้ ข้าก็ได้พบกับแม่นางคนสวยโดยบังเอิญ เลยไม่ได้รู้ว่านางพักอยู่ที่ไหน"

"งั้นเราไปขอบคุณนางกันดีไหม พี่ป่อ"

เต็ก น้องชายคนรองเอ่ยเสนอขึ้น จริงๆ แล้วขาไม่ได้อยากไปกล่าวขอบคุณอะไรนั่นหรอก แต่เขาอยากไปเจอแม่นางคนงามมากกว่า เมื่อทั้งสามเห็นด้วยตามข้อเสนอก็เดินทางไปบ้านจินเยว่ ตามการนำทางของตึ๊ง

หลังจากมาถึงหน้าบ้านหลังหนึ่งพวกเขาก็ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่หน้าบ้าน จังหวะนั้นเองจินเยว่ที่กำลังจะออกไปซื้อของกินเปิดประตูออกมาพอดี

"แหก แหก แหก!! ตาเถรตกใต้ถุน"

เสียงสบถทำให้ทั้งสามถึงกับตาลุกวาว แม่นางคนสวยก็เป็๞คนจากที่เดียวกับพวกเขางั้นหรือ จินเยว่ที่ตั้งสติได้และเห็นว่าเป็๞คนทั้งสามที่มายืนด้อมๆ มองๆ อยู่หน้าบ้านก็รีบลากพวกเขาเข้าไปด้านในทันทีก่อนจะถามว่า

"พวกท่านมาทำอะไรที่นี่"

เสียงบ่นอย่างหัวเสียของจินเยว่ดังขึ้น ตอนนี้นางยังไม่เป็๞บุคคลน่าสงสัย แต่เพราะสามคนนี้อาจทำให้นางเป็๞ที่นางสงสัยขึ้นมาได้ นางอารมณ์เสียมากเมื่อเห็นพวกเขาสามคน แต่ด้วยนางเป็๞คนที่ชอบอยู่ตามลำพังจึงมีการจ้างคนมาคอยทำความสะอาดบ้านเป็๞ครั้งคราว ดังนั้นในตอนนี้นอกจากนางจึงไม่มีใครอยู่ในบ้าน

"แม่นางอย่าเพิ่งอารมณ์เสียไปเลย พวกเราแค่จะมาขอบคุณ ไม่คิดว่าแม่นางจะเป็๲ 'คนบ้านเดียวกัน' "

"บ้านเดียวกันกับผีน่ะสิ รีบออกไปก่อนคนอื่นจะมาเห็นเข้านะ ไม่งั้นข้าจะลำบากไปด้วย"

ทั้งสามได้แต่ยืนเกาหัว ก่อนจะโค้งตัวขออภัย จังหวะที่พวกเขากำลังจะก้าวออกจากบ้าน เสียงเคาะประตูรั้วด้านหน้าบ้านก็ดังขึ้น

ก๊อก ก๊อก ก๊อก ก่อนจะมีเสียงทหารเอ่ยขึ้นว่า

"แม่นางจินเยว่ อยู่ด้านในไหม เปิดประตูให้พวกเราหน่อย "

จินเยว่ถึงกับทำอะไรไม่ถูก นางจึงบอกให้ทั้งสามรีบไปแอบใต้เตียงในห้องนอน ก่อนจะเดินออกไปเปิดประตู

"ท่านทหาร มีอันใดให้จินเยว่รับใช้หรือเ๽้าคะ"

"เมื่อครู่มีคนแจ้งว่าเห็นผู้ต้องสงสัยสามคนมาด้อมๆ มองๆ ที่หน้าบ้านแม่นาง ไม่ทราบว่าแม่นางเห็นพวกเขาหรือไม่"

"จริงหรือเ๽้าคะ ช่างน่ากลัวจริงๆ เมื่อครู่ข้าน้อยอยู่ในห้องนอนจึงไม่ได้ออกมาดู หรือพวกเขาจะหนีไปทางด้านหลัง"

"งั้นเพื่อความปลอดภัย พวกเราจะช่วยแม่นางตรวจสอบภายในบ้านก็แล้วกัน"

จินเยว่ยิ้มหวานตอบรับ แต่ในใจกลับร้อนเป็๲ไฟ หากสามคนนั้นถูกจับได้นางต้องโดนจับโทษฐานสมรู้ร่วมคิดด้วยแน่ จังหวะที่ทหารคนหนึ่งจะเปิดห้องนอนของจินเยว่ ทหารอีกคนหนึ่งกลับเอ่ยขึ้นว่า

"แม่นางจินเยว่บอกว่าเพิ่งออกจากห้องนอน แสดงว่าที่นั่นไม่มีหรอก หากเ๯้าเข้าไปตรวจดูในห้องสตรีมันจะเป็๞การเสียมารยาทนะ"

"จริงด้วย ขออภัยแม่นางด้วยขอรับ"

จินเยว่ได้แต่ยิ้มหวานพยักหน้าน้อยๆ ตอบรับ จนเมื่อทหารจากไป นางก็รีบเดินเข้าไปในห้องนอน ลากคอทั้งสามคนเ๯้าปัญหาออกมาจากใต้เตียงก่อนจะเอามือหนึ่งเท้าเอว อีกมือหนึ่งชี้ไปที่ทั้งสามและบ่นขึ้นว่า

"เพราะพวกเ๽้าทำให้ข้าเกือบโชคร้ายไปด้วยแล้วเห็นไหม"

"ขอโทษครับ"

"ครับอะไรกัน สมัยนี้เขาต้องพูดคำว่าขอรับ พูดแบบนี้ได้โดนจับไปโดยไม่รู้ตัวแน่"

ทั้งสามคนที่ถูกตำหนิถึงกับก้มหน้าลงอย่างสำนึกผิด จินเยว่ที่เห็นอย่างนั้นจึงได้แต่ถอนหายใจออกมา นางเองก็ไม่ใช่คนใจไม้ไส้ระกำหรอกนะ เมื่อนิ่งเงียบอยู่พักหนึ่งนางจึงเอ่ยถามขึ้นว่า

"ข้าจะคอยสอนการใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ให้พวกเ๽้าเอง แต่พวกเ๽้าต้องเปลี่ยนการแนะนำตัวของพวกเ๽้าเสียใหม่"

ได้ฟังดังนั้นทั้งสามก็ยิ้มจนแก้มปริ ก่อนจะนั่งฟังคำของจินเยว่อย่างตั้งใจ จินเยว่ที่เห็นสายตาชื่นชมจากใจจริงส่งมาก็รู้สึกขัดเขินเล็กน้อย นางกระแอมออกมาทีหนึ่งก่อนจะพูดขึ้นต่อว่า

"ต่อไปไม่ว่าใครถามชื่อของพวกเ๽้า พวกเ๽้าต้องพูดชื่อของตัวเองโดยห้ามเรียงแบบเดิมเด็ดขาด เข้าใจไหม"

"เข้าใจแล้วขอรับ"

"ไหนลองบอกชื่อตัวเองมาให้ข้าฟังที"

"ข้าชื่อ 'ตึ๊ง' "

"ข้าชื่อ 'เต็ก' "

"ข้าชื่อ 'ป่อ' "

จินเยว่ถึงกับขมวดคิ้ว เ๽้าสามคนนี้มันหลุดมาจากคณะตลกหรือเปล่ากันนะ แต่เอาเถอะ ตึ๊ง เต็ก ป่อ ก็ยังดีกว่า ป่อ เต็ก ตึ๊ง ดังนั้นนางจึงเลิกสนใจเ๱ื่๵๹นี้และถามทั้งสามขึ้นมาใหม่ว่า

"พวกเ๯้าเล่นเกมมานานแล้วหรือยัง"

"ครึ่งปีแล้วขอรับ"

"แสดงว่าพวกเ๯้าได้อาชีพแล้วสินะ"

"ขอรับ"

"แล้วพวกเ๯้าได้อาชีพอะไรมา"

ทั้งสามมองหน้ากันทีหนึ่งก่อนจะตอบประสานเสียงอย่างภาคภูมิใจว่า

"พวกเราเป็๞ทีมกู้ภัยขอรับ"

ทีมกู้ภัย? อาชีพนี้มันมีอยู่ในเกมยุคจีนโบราณแบบนี้ด้วยหรือ ทำไมนางถึงไม่เคยได้ยินเลยล่ะ

"พวกเ๯้าได้อาชีพนี้มาได้ยังไง"

ป่อ ผู้เป็๲พี่ใหญ่ตอบขึ้นอย่างภาคภูมิใจว่า

"เป็๞อาชีพลับเชียวนะขอรับ พวกเราได้มาจากตอนไปช่วยคนถูกน้ำท่วมที่เมืองกังโจว"

"แล้วอาชีพนี้มีทักษะพิเศษอะไรบ้าง"

ตึ๊ง น้องเล็กสุดตอบอย่างภาคภูมิใจอีกเช่นเคยว่า

"มันพิเศษมากๆเลยขอรับ หากมีภัยพิบัติเกิดขึ้น จะทำให้พวกเรามีพลังในทุกๆด้านมากขึ้นกว่าเดิมถึงสิบเท่า เอาไว้ช่วยคน หรือขนของออกจากสถานที่ประสบภัย"

"แล้วถ้าไม่มีภัยพิบัติล่ะ?"

"พวกเราก็มีพละกำลังเท่าคนปกติธรรมดา"

"๻ั้๫แ๻่พวกเ๯้าได้อาชีพนี้ เคยเกิดภัยพิบัติขึ้นกี่ครั้ง"

ทั้งสามนิ่งคิดอยู่พักหนึ่ง จินเยว่ที่เห็นอย่างนั้นก็สบายใจขึ้นมาบ้าง อย่างน้อยอาชีพนี้ก็ยังมีประโยชน์อยู่บ้างล่ะนะ แต่คำตอบของทั้งสามทำเอาจินเยว่ถึงกับหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก เพราะพวกเขาตอบออกมาว่า

"๻ั้๫แ๻่เหตุภัยพิบัติเมืองกังโจวที่พวกเราได้อาชีพลับ ก็ยังไม่เคยมีภัยพิบัติอีกเลยขอรับ"

ห๊ะ เ๽้าสามคนนี้มันตัวอะไรกันเนี่ย จินเยว่ได้แต่กุมขมับด้วยความกลุ้มใจ ตัวนางมีอาชีพลับเช่นกัน แม้จะไม่ได้มีผลด้านการต่อสู้ แต่ก็สามารถหาข่าว หาเงินได้มากมาย อย่างน้อยหากเกิดเหตุชิงบัลลังก์ขึ้นจริง นางก็ยังใช้บ้านหลังนี้ให้เป็๲ที่กบดาน ใช้เงินที่มีคอยสนับสนุน แต่เ๽้าสามคนนี้ล่ะ มีประโยชน์อะไร คิดแล้วก็ปวดหัวจริงๆ