การกลับมาของวายร้ายรุ่นที่ 2

บทที่ 19 ทำไมคุณถึงมานอนในห้องของฉัน

เ๣ื๵๪ในกายลู่เฉิงเหวินแข็งจนปวดไปหมด!

เมื่ออยู่ในนิยายออนไลน์... เขาแทบไม่รู้สักนิดว่าตัวร้ายจะต้องตายอย่างไร

ทว่าบางครั้งรู้สึกว่าสมองของผู้แต่ง ช่างน่าสะอิดสะเอียนเหมือนกับ... กองขี้หมา

และพอหลับ นางเอกก็มาโผล่บนเตียงซะได้?

แบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอ?

ให้ตายสิ! วันทั้งวันฉันอุตส่าห์พยายามไม่ไปเหยียบเส้นแดงแล้ว แต่พอเผลอหลับพวกนายก็ดันช่วยเพิ่มค่าความเจ็บแค้นให้พุ่งกระฉูดจนเต็มหลอด?

แบบนี้ไม่เรียกว่าเป็๲การรังแกคนชั่วหรอกเหรอ!

เหงื่อบนหน้าผากลู่เฉิงเหวินผุดขึ้นเป็๲เม็ด ๆ ตัวของชายหนุ่มแข็งทื่อไปหมด ไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

เขาพลันนึกมโนภาพในสมอง  ทันใดนั้นหลงอ้าวเทียนก็พุ่งเข้ามาในบ้าน ซัดหัวสมองของเขาจนเละกระจุยกระจาย จากนั้นก็โอบกอดเหลิ่งชิงชิว และพากันเข้าสู่บทรักแสนหวานแหวว...

ในตอนนี้เหลิ่งชิงชิวช่างสวยซะเหลือเกิน

หญิงสาวหลับสนิท รุ่งเช้า... แสงอาทิตย์ตอนกลางวันสาดส่องเข้ามา กระทบลงบนใบหน้าสวยไร้รอยตำหนิของเธอ แม้กระทั่งขนตาแต่ละเส้นก็ยังสวยจนแทบลืมหายใจ

เธอหลับสนิท ปล่อยตัวตามสบาย ช่างสวย และหอมหวาน...

ทว่าลู่เฉิงเหวินไม่มีเวลามานั่งพินิจพิจารณามองหญิงสาว เขารู้ดีว่าชีวิตของตัวเองแขวนอยู่บนเส้นด้าย

เ๱ื่๵๹นี้หากจัดการไม่เรียบร้อย ตนอาจจะต้องจบฉากและไปรับข้าวกล่องกลับบ้านได้เลย

ทว่าเวลานี้ เหลิ่งชิงชิวนอนหนุนแขนของเขาหลับสนิท

ลู่เฉิงเหวินครุ่นคิดอย่างรวดเร็ว ใจเย็นไว้! ฉันแก้ไขได้! แต่ต้องรีบหน่อย!

ชายหนุ่มเอื้อมมืออีกข้างออกมาช้า ๆ ค่อย ๆ ประคองหัวของเหลิ่งชิงชิวขึ้น เพื่อดึงแขนออกมา

เขาเขยิบตัวไปข้างหลังช้า ๆ ไม่รู้เช่นกันว่าเหลิ่งชิงชิวกำลังฝันอะไรอยู่ ถึงได้ขมวดคิ้วแล้วเขยิบตัวเข้ามาข้างหน้า ก่อนจะซุกตัวเข้าไปในอ้อมอกของลู่เฉิงเหวิน ไม่เพียงหนุนแขนขวาของเขาเท่านั้น แต่ยังดึงแขนซ้ายของเขามากอดอีกด้วย

ลู่เฉิงเหวินร้อนใจมาก!

หากหลงอ้าวเทียนมาเห็นเข้า มันจะไม่เป็๲เ๱ื่๵๹ใหญ่หรอกเหรอ?

ลู่เฉิงเหวินปล่อยให้เหลิ่งชิงชิวหลับอย่างสงบสักพักหนึ่ง จากนั้นก็เริ่มขยับตัวอย่างช้า ๆ อีกครั้ง

เขาประคองหัวอีกฝ่ายขึ้น ค่อย ๆ ดึงแขนออกมา ก่อนจะคว้าหมอนมาให้หนุนแทน...

พลางคิดในใจ

‘คนดี อย่าเพิ่งตื่นนะ คุณเหนื่อยมากแล้ว หลับให้สบายเถอะ’

‘ในตอนนี้ผมจะหายตัวไป รับรองได้ว่าไม่มีเจตนาจะเอาเปรียบคุณ ผมเองก็งงอยู่เหมือนกัน’

‘ชิงชิวคนดี ใกล้จะได้แล้ว พอคุณตื่นขึ้นมา ภายในบ้านหลังนี้ก็จะมีแต่คุณเพียงคนเดียว’

ในที่สุดลู่เฉิงเหวินก็ทำสำเร็จ

เขาถอนหายใจยาว ๆ แต่ในขณะที่กำลังจะลุกขึ้น กลับเห็นดวงตากลมโตของเหลิ่งชิงชิวกำลังจ้องดูตนเองอยู่

สีหน้าของเธอราบเรียบ ไม่โกรธ ไม่ยินดี ไม่พูดไม่จา และไม่ขยับเขยื้อน พร้อมเอาแต่มองชายหนุ่ม

ลู่เฉิงเหวินกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ “ผม... อธิบายได้!”

เขาไม่ทันระวังจนหล่นลงจากเตียง พลางตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืน

ดวงตาของเหลิ่งชิงชิวในเวลานี้กลมโต ไม่มีท่าทีของซีอีโอแม้แต่น้อย มันคล้ายกับลูกแมวตัวน้อยไร้ซึ่งพิษภัย เธอมองดูลู่เฉิงเหวินด้วยความสงสัยและอยากรู้

ลู่เฉิงเหวินยืนรับสารภาพจากใจจริง “ผมไม่ได้ทำอะไรเลยนะ”

“จริง ๆ นะ เมื่อวานคุณดื่มมากไปหน่อยไง! อ้อ คุณดื่มจนพูดจาเลอะเลือน ลูกน้องของคุณอยากจะพาคุณกลับ แต่ผมจะรู้ได้ยังไงล่ะว่าพวกลูกน้องคุณไว้ใจได้รึเปล่า เพราะแบบนั้นผมเลยพาคุณกลับมาบ้าน คุณเข้าใจใช่ไหม?”

“แต่ผมไม่ได้ทำอะไรเลยจริง ๆ นะ!”

“เดิมทีผมพาคุณไปนอนที่ห้องนอนแขก ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมจู่ ๆ คุณถึงมาโผล่ในห้องนอนของผมได้ โอ้ นี่มันห้องพักรับรองแขกนี่นา ฮ่า ๆ! ดีมาก ผมไม่ได้ทำอะไรเลยจริง ๆ!”

“คืองี้... เมื่อวานผมไปโรงงานยา มียาล็อตหนึ่งต้องทำลายทิ้งภายในคืนนั้น ผมเหนื่อยมาก กลับมาบ้าน ทั้ง ๆ ที่กลับเข้าห้องของตัวเอง แต่ไม่รู้ทำไมถึง...”

ลู่เฉิงเหวินอยากจะร้องไห้ “ผมสาบานต่อหน้าโคมไฟก็ได้ ผมไม่ได้ทำอะไรเลยจริง ๆ นะ!”

เหลิ่งชิงชิวลืมตาขึ้นมาก็เห็นอีตาผู้ชายคนนี้กำลังประคองหัวของเธอขึ้นอย่างระมัดระวังและเบามือ จนแทบจะกลั้นหายใจ ก่อนจะจัดวางแขนของเธอให้อยู่ในท่าสบาย และยังช่วยจัดแจงผ้าห่มให้คลุมถึงปลายเท้าอีก...

เธอเป็๲คนฉลาด เห็นเท่านี้ก็สามารถเข้าใจได้

อีตาผู้ชายคนนี้คิดจะหนี

หญิงสาวมองออกว่าอีตาผู้ชายคนนี้ฉี่แทบราดแล้ว เหงื่อผุดขึ้นเต็มหน้าผาก เห็นได้ชัดว่าไม่ได้คิดเตรียมการรับมือกับสถานการณ์เช่นนี้มาก่อน และคิดจะรีบเผ่นหนีโดยไม่ให้เธอรู้ตัว

อีกทั้งเสื้อผ้าของเธอก็อยู่ครบ เห็นได้ชัดว่า ‘เขาไม่ได้ทำอะไร’

ดังนั้นเหลิ่งชิงชิวไม่เพียงแต่ไม่รู้สึกโกรธเท่านั้น ในทางตรงข้ามก็ยังรู้สึกอีกว่าอีตาทึ่มคนนี้ดูตลกพิลึก

ด้วยเหตุนี้จึงคอยดูเขาอย่างเงียบ ๆ

สนุกเป็๲บ้า!

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาพบว่าเธอตื่นแล้ว ร่างกายถึงกับสะดุ้งจนไหล่สั่น

อีกทั้งยังพูดอธิบายตะกุกตะกักไม่ยอมหยุด

เหลิ่งชิงชิวเองก็ร้ายไม่น้อยเหมือนกัน

เธอไม่ยอมพูดอะไรสักคำ คอยมองแต่เขาเท่านั้น

หญิงสาวไม่แสดงสีหน้าอาการใด ๆ และไม่ส่งสัญญาณความรู้สึกใด ๆ ออกมา ปล่อยให้เขางุ่นง่านเงอะงะตามอัธยาศัย

เหลิ่งชิงชิวดูจนทนไม่ไหวและแทบจะ๱ะเ๤ิ๪หัวเราะออกมาแล้ว ถึงได้พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ไม่เป็๲ไร”

เธอลุกขึ้นนั่ง ขยับหัวไปมาเพื่อผ่อนคลายกล้ามเนื้อที่ขึงตึง ท่าทางดูสงบเงียบราวกับไม่มีเ๱ื่๵๹อะไรเกิดขึ้น

เ๱ื่๵๹แบบนี้ผิดไปจากความคาดหมายของลู่เฉิงเหวินมาก

‘เกิดอะไรขึ้น?’

‘เธอควรจะกรีดร้องจนสติแตกไม่ใช่เหรอ? ควรจะไล่ด่าฉันว่าเป็๲เดรัจฉาน ไอ้ชาติชั่ว เลวทรามต่ำช้าไม่ใช่เหรอ?’

‘ทำไม... เงียบล่ะ? ถ้างั้นฉันไม่ต้องอธิบายอะไรอีกแล้วใช่ไหม?’

‘หรือว่าเธอเก็บอาการ รอให้หนีพ้นจากเงื้อมมืออสูรของฉันไปได้ค่อยให้คนมาเล่นงานฉัน?’

‘ความจริงแล้วเธอเข้าใจเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นในตอนนี้รึเปล่าเนี่ย? ๼๥๱๱๦์ ผมไม่ได้ทำอะไรเลยจริง ๆ นะ!’

เหลิ่งชิงชิวเอามือป้องปากพลางหาว จากนั้นจึงลงจากเตียง

ลู่เฉิงเหวินรีบยื่นรองเท้าแตะคู่ใหม่ให้ด้วยความรู้ใจ

หญิงสาวสวมรองเท้าแตะ มองดูหน้าตัวเองในกระจกโต๊ะเครื่องแป้ง ตบเบา ๆ สองสามที ก่อนจะจัดแจงทรงผม ทำตัวเหมือนกับอยู่บ้านของตัวเอง

ลู่เฉิงเหวินยืนอยู่ข้างหลัง กุมมืออย่างเรียบร้อย ก่อนจะกล่าวด้วยความเกร็ง

“นี่คุณ... คุณพูดอะไรหน่อยสิ คุณทำแบบนี้... ผม... กลัวนะ”

เหลิ่งชิงชิวหันหน้ากลับมา “ทำไมคุณถึงมานอนในห้องของฉัน?”