‘หลัวเสวียนไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้รับระบบ เขาอยู่ในโลกใบนี้มาสิบปี ไม่คิดว่าจะได้นิ้วทองคำ ในโลกเดิม เขาก็เคยอ่านพวกการ์ตูนหรือนิยายแนวระบบมาบ้าง ทำให้เขายิ้มอย่างพึงพอใจ'
“ศิษย์พี่ท่านดีใจสิ่งใดอยู่หรือเ้าค่ะ”
“มิมีอันใด เหยาเอ่อร์เ้ากลืนกินเม็ดยานี้เสีย แล้วทำตามที่ศิษย์พี่บอกกล่าวเถอะ”
“เ้าค่ะ”
“อย่ากังวล ศิษย์พี่จะคอยช่วยเหลือเ้า”
จากนั้นเวลาก็ผ่านไปกว่าหกชั่วยาม (สิบสองชั่วโมง) ศิษย์น้องของเขาก็ดูดซับเม็ดยาจนสำเร็จ
“ศิษย์พี่ ข้าทำสำเร็จ”
“ดีมากศิษย์น้อง ตอนนี้ร่างกายเ้าได้สร้างรากฐานที่สามารถฝึกฝนพลังปราณได้แล้ว”
“ข้าจะได้เป็ผู้ฝึกตนแล้ว เย้ๆ”
“ฮ่าๆ เ้าอย่าพึ่งดีใจไปเหยาเอ่อร์ รับเม็ดยาทะลวงปราณระดับหนึ่งนี้ไปสิบเม็ด”
“เ้าค่ะ”
[ติ๊ง ท่านได้มอบเม็ดยาทะลวงปราณระดับหนึ่งให้แก่ศิษย์น้องของท่านจำนวนสิบเม็ด ระบบขอมอบเม็ดยาทะลวงปราณระดับสองให้แก่ท่านจำนวนยี่สิบเม็ดเป็การตอบแทน]
‘สุดยอด เขาได้เม็ดยาทะลวงปราณระดับสองถึงยี่สิบเม็ด บวกกับที่มีภายในแหวนมิติของเขาอีกห้าเม็ด แค่นี้เขาก็มีความมั่นใจที่จะทะลวงไปถึงในระดับแก่นปราณได้’
“ศิษย์น้องเหยาเอ๋อร์ ศิษย์พี่จะสอนเ้าดูดซับเม็ดยาทะลวงปราณจงตั้งใจให้ดี มาเริ่มกันเถอะ”
“เ้าค่ะ ศิษย์พี่”
ครึ่งชั่วยามต่อมา..(หนึ่งชั่วโมง)
“เป็เช่นใดบ้างเหยาเอ๋อร์เ้าบรรลุถึงระดับใดแล้ว”
“ศิษย์พี่ ข้าได้ยินเสียงดังก้องภายจิตใจถึงสามครั้งเ้าค่ะ”
“ตอนนี้เ้าอยู่ในระดับก่อตั้งขั้นสามแล้ว พี่ใหญ่ดีใจกับเ้าด้วย จากนี้หากเ้าอยากรู้ระดับพลังปราณในขอบเขตอื่นๆหรือข้อมูลพื้นฐานให้เ้าไปยังหอตำราของยอดขุนเขาของเซียนกระบี่ปราณม่วงของเรา อีกอย่างศิษย์พี่จะเตือนเ้าอย่าได้รีบเร่งทะลวงระดับจนเกินไป ไม่อย่างงั้นรากฐานจะเสียหายเอาได้”
“เหยาเอ๋อร์ เข้าใจแล้วเ้าค่ะ”
“เช่นนั้นเ้าก็พักผ่อนเถิดวันหลังค่อยฝึกฝนใหม่ พี่ใหญ่จะกลับห้องแล้ว”
หลัวเสวียน กลับไปยังห้องพักของตนแล้วนั่งขัดสมาธิ ก่อนจะนำเม็ดยาสร้างรากฐานระดับสี่ออกมาจากแหวนมิติ แล้วกลืนกินเม็ดยา ใช้เวลาสองชั่วยามก็ดูดซับเม็ดยาจนสำเร็จ
‘รู้สึกได้ถึงรากฐานที่แข็งแกร่งขึ้นหลายเท่า การทะลวงระดับที่สูงขึ้นก็ไม่ใช่ปัญหาแล้ว’
หลังจากนั้นหลัวเสวียนก็นำเม็ดยาทะลวงปราณระดับสองออกมาดูดซับ ใช้เวลาไม่นานก็ทะลวงขั้นพลังปราณจนสำเร็จ วันเวลาผ่านไปกว่าสิบวันหลัวเสวียนก็บรรลุระดับแก่นปราณขั้นหนึ่ง หลัวเสวียนดูดซับเม็ดยาไปถึงสิบห้าเม็ดเลยที่เดียวจึงบรรลุระดับได้
“ศิษย์พี่ เหยาเอ๋อร์ขอเข้ามาที่ห้องได้หรือไม่เ้าค่ะ”
“เข้ามาเถอะ”
“ศิษย์พี่ท่านทำอันใดอยู่หรือเ้าค่ะ”
“ข้าพึงบ่มเพาะเสร็จ ตัวเ้าก็ไม่เลวเลยเหยาเอ่อร์เพียงสิบวันมานี้ก็บรรลุระดับหลอมรวมขั้นสามแล้ว”
หลัวเสวียนเอ่ยชมศิษย์น้องของตน ไม่ลืมที่จะนำเอาเม็ดยาทะลวงปราณระดับสองออกมาสิบเม็ด
“เหยาเอ่อร์ เ้ารับเม็ดยาทะลวงปราณระดับสองนี้ไปด้วย”
“เ้าค่ะ”
[ติ๊ง ท่านได้มอบเม็ดยาทะลวงปราณระดับสองสิบเม็ดแก่ศิษย์น้องของท่าน ติ๊ง ระบบขอมอบเม็ดยาทะลวงปราณระดับสี่ให้แก่ท่านสี่สิบเม็ดเป็การตอบแทน]
หลัวเสวียนยิ้มออกมา เมื่อได้ยินเสียงระบบแจ้งเตือน
“ศิษย์พี่ เช่นนั้นเหยาเอ๋อร์กลับไปยังห้องพักก่อนนะเ้าค่ะ”
“ศิษย์น้อง เ้าอย่าพึงไปรับเม็ดยาทะลวงปราณระดับสี่ทั้งยี่สิบเม็ดนี้ไปด้วย อย่ารีบเร่งฝึกฝนจนเกินไปนัก จนทำให้รากฐานเสียหาย”
“ทราบแล้วเ้าค่ะ ศิษย์พี่”
หลัวเสวียนไม่ลืมที่จะตักเตือนศิษย์น้องหญิงของตน
[ติ๊ง! ท่านได้มอบเม็ดยาทะลวงปราณระดับสี่จำนวนยี่สิบเม็ดแก่ศิษย์น้องของท่าน ติ๊ง! ระบบขอมอบเม็ดยาทะลวงปราณระดับหกให้แก่ท่านจำนวนแปดสิบเม็ดเป็การตอบแทน]
“ระบบ ข้าจะสอบถามได้หรือไม่”
หลัวเสวียนเอ่ยถามระบบของตน แต่กลับได้รับความเงียบกลับมา
‘หรือว่าระบบของเขา จะทำงานก็ต่อเมื่อ ตัวเขามอบสิ่งของต่างๆให้กับผู้อื่นเท่านั้น ระบบถึงจะทำงาน ’
……………………….
หกเดือนต่อมา….
33K
