ตอนที่ 13
หรือในคราเเรกเขามองนางเป็โดราเอม่อน ? (1/2)
“ชาวบ้านมีอาการท้องเสียปวดท้องอยู่ตลอดเวลาและบางคนถึงขั้นอาเจียนและมีไข้ไปพร้อม ๆ กันขอรับ”
“แล้วชาวบ้านที่ป่วยอยู่ที่ไหนเ้าคะ”
“อยู่ที่บ้านของแต่ละคนขอรับมีญาติเป็ผู้ดูแลหมอหลวงของกองทัพก็เร่งรักษาอาการของชาวบ้านจนไม่ได้พักผ่อน”
ไป๋อวี้ปล่อยให้ไป๋ฮวาสอบถามอาการเบื้องต้นของชาวบ้านจากทหารที่มารายงานสถานการณ์หลังจากที่พวกนางมาถึงหมู่บ้านในเวลาเกือบเย็น
“ฟ้าใกล้มืดแล้วทำอะไรได้มากนัก” น้องสาวต่างมารดาพึมพำกับตนเอง ใบหน้าหวานมีแววกลัดกลุ้มและครุ่นคิด
“เปิ่นหวางให้คนแยกชาวบ้านที่อาการหนักที่สุดไว้ในกระโจมใกล้ที่พักฟื้นแล้วคืนนี้คงต้องรักษาอาการผู้ที่ป่วยหนักไปก่อน” แม่ทัพใหญ่ผู้สูงศักดิ์เอ่ยขึ้นไป๋ฮวาพยักหน้าเห็นด้วย นางขออนุญาตโอวหยางเฟยหลงไปดูอาการคนป่วยซึ่งแม่ทัพหนุ่มก็ยินดีนำทางไปด้วยตนเอง
แต่ก่อนจะไปรุ่ยหวางก็ไม่วายเลื่อนสายตาคมกริบมาที่ไป๋อวี้ซึ่งั้แ่มาถึงนางก็ยืนนิ่งไม่ไหวติงหรือทุกข์ร้อนอันใด อาจจะดูว่านางเห็นแก่ตัว แต่ความจริงแล้วนางไม่รู้เื่รักษาคนตามไปแล้วจะช่วยอันใดได้
“บ่าวส่งข่าวไปที่จวนแล้วเ้าค่ะท่านหมอจะมาตรวจดูสุขภาพของคุณหนูโดยเร็วที่สุด เราจะได้กลับจวนไม่ต้องจมอยู่กับหมู่บ้านขี้โรคนี้” เสี่ยวซีกระซิบเมื่อทั้งสองเดินทางเข้ามาในกระโจมพักที่ทหารเตรียมให้
“หากข้ากลับไปโดยเื่ที่นี่ยังไม่คลี่คลายเช่นนั้นคงขายหน้าไป๋ฮวาไม่น้อย”
“แต่มันอันตรายนะเ้าคะคุณหนูหากคุณหนูเป็อันใดขึ้นมา...”
“แต่หากไป๋ฮวาเป็อันใดขึ้นมาข้าได้เห็นกับตาเช่นนั้นไม่ดีกว่าหรือ”
“ก็จริงเ้าค่ะ”
ไป๋อวี้ต้องอ้างความคิดร้ายกาจ สาวใช้ถึงจะไม่สงสัยในการกระทำของนาง
เฮ้อ ! จิตใจของนางยังเป็มนุษย์อยู่นะสถาณการณ์เช่นนี้แม้จะช่วยรักษาอาการป่วยไม่ได้ แต่หากอยู่ที่นี่นางก็อาจจะช่วยทางอื่นได้เช่นกันไป๋อวี้คนเก่าคงจะกระโจนเข้าไปช่วยเหลือเต็มที่ด้วยวิธีของคุณหนูผู้บอบบางและโดนไป๋ฮวาที่ฉายแววเก่งกาจกลบรัศมีเสียหมดสิ้นเพราะนางรู้ว่าร่างเก่านี้ไม่ได้มีความรู้ใด ๆ ด้านมนตราเยียวยาหรือการรักษาเลยฉะนั้นแล้วไป๋อวี้คนใหม่จะเสนอตัวไปทำไมให้ดูโง่เขลา เพียงนั่งสวย ๆรอดูนางเอกฉายแววก็พอ
“บ่าวหมั่นไส้คุณหนูสี่เสียจริงเ้าค่ะนางเป็เพียงสตรีไร้ประโยชน์ทำตัวราวกับตนเป็หมอหญิงคงตั้งใจจะแสดงมารยาต่อหน้าท่านแม่ทัพใหญ่แน่เลยเ้าค่ะ”
เสี่ยวซียังไม่รู้ว่าไป๋ฮวาในตอนนี้ใช้มนตราเป็แล้วทั้งยังสามารถใช้มนตราเยียวยาได้การผสมผสานการรักษาของโลกเก่าและโลกใหม่จึงเป็แนวทางในการสร้างชื่อเสียงของนางที่โด่งดังและรู้ไปถึงฮ่องเต้เป็จุดเริ่มต้นของชีวิตอันรุ่งเรืองของไป๋ฮวาในซีรีส์
ตอนนี้ไป๋อวี้ยังไม่แน่ใจว่าไป๋ฮวาผู้นี้คือซ่งเหลียนฮวาหรือไม่แต่เทพธิดาแห่งโชคชะตาบอกว่านางกับไป๋ฮวามีชะตาเกี่ยวพันกันหลายชาติภพ ไม่แน่ว่าอาจจะเป็ไป๋ฮวาในชาติภพอื่นที่ตอนนั้นเป็แพทย์หญิงปัทมาข้ามภพมาอยู่ในร่างนี้ก็เป็ได้
เพราะถ้าหากเป็ซ่งเหลียนฮวามาอยู่ในร่างไป๋ฮวาจริง ๆ ป่านนี้คงก้มหน้าร่ำไห้ั้แ่ตอนโดนโบยที่จวนแล้ว เพราะนั่นคือซ่งเหลียนฮวาที่ทั้งอ่อนแอ บอบบาง และน่าปกป้อง หึ !
“นางมีใจรักชาวบ้านก็ถือเป็เื่ดีจะริษยาให้ได้อันใด”
“แต่นางกระทำเกินหน้าเกินตาคุณหนูนะเ้าคะคนไร้ประโยชน์เช่นนางหรือจะสู้คุณหนูของบ่าวผู้มีมนตราสูงส่งได้อย่างไร”
“เ้าไม่ต้องห่วง ข้ามีวิธีของข้า”
การไม่ชมชอบผู้ที่เก่งหรือเด่นดังกว่าตนไป๋อวี้เจอมานักต่อนักในตอนที่เป็นางร้ายสาวระดับฮอลลีวูดเด่นดังจนผู้คนต่างหมั่นไส้แต่นางก็หาได้สนใจอันใดและไม่เคยคิดไม่ดีกับคนที่เก่งกาจกว่าตนเพราะนางเชื่อว่าคนที่มีดีก็สมควรแล้วที่จะแสดงออกส่วนคนที่ริษยาก็จงไปหาข้อดีของตนแล้วทำมันให้ผู้อื่นหมั่นไส้เสียดีกว่าด่าว่าผู้อื่นไปวันๆ
ฉะนั้นแม้จะริษยาความเก่งกาจเื่การเยียวยาของไป๋ฮวาอยู่บ้างแต่นางไม่ยอมแพ้นางเอกผู้นั้นแน่นอน!
นางคือไป๋อวี้ผู้เป็คุณหนูรองแห่งจวนอัครมหาเสนาบดีไป๋มีหรือจะยอมแพ้ลูกอนุผู้ต่ำต้อย!
“แล้วคุณหนูจะทำเช่นไรเ้าคะ”
“ใน่ที่เป็โรคระบาดเช่นนี้ความสะอาดล้วนเป็เื่สำคัญ”
จากอาการที่ฟังคร่าว ๆ คล้ายอาหารเป็พิษเคราะห์ดีที่ไม่ใช่โรคติดต่อแต่น่าจะเกิดจากอาหาร น้ำหรือเชื้อโรคที่แฝงอยู่ในวัตถุดิบบางอย่างที่ชาวบ้านนำมากิน
“.. บอกคนของเราให้ต้มน้ำให้เดือดนำภาชนะทุกอย่างจุ่มล้างในนั้นก่อนจะเอามาใส่อาหารเย็นทุกมื้อรวมถึงน้ำหรือวัตถุดิบใดที่เอามาทำอาหารก็จงต้มให้ร้อนหรือทำให้สุกเพื่อฆ่าเชื้อเสียก่อน”
“บ่าวเข้าใจเื่ต้มน้ำ แต่ฆ่าเชื้อคือสิ่งใดเ้าคะ?”
“คือการฆ่าสิ่งสกปรกที่มีในน้ำ”
“มันมีด้วยหรือเ้าคะ”
“มี แต่เล็กมากจนมองด้วยตาไม่เห็น”
“แล้วคุณหนูมองเห็นได้เช่นไรเ้าคะ”
“เ้าเคยนั่งเฉย ๆ แล้วตายหรือไม่” ไป๋อวี้เริ่มอยากถกแขนเสื้อ
“บ่าวขอตัวไปสั่งงานคนงานก่อนนะเ้าคะ”
.
.
.
“คล้ายว่าจะเป็อาการจากอาหารเป็พิษเพคะ”
ไป๋ฮวาเอ่ยขึ้นท่ามกลางที่ประชุมอันเป็กระโจมของแม่ทัพใหญ่โอวหยางเฟยหลงซึ่งสิ่งที่ไป๋ฮวาเอ่ยก็ตรงกับที่ไป๋อวี้สันนิษฐานไว้พอดี
โอวหยางเฟยหลงเเม้จะมีท่าทางไม่สนใจไยดีสิ่งใดเป็พิเศษแต่กลับใส่ใจทุกสิ่งทั้งยังยอมรับความเห็นต่างเพื่อให้เกิดประโยชน์สูงสุดต่อชาวบ้านเรียกได้ว่าที่ไป๋ฮวาผู้มีชื่อเสียงด้านไร้ประโยชน์สามารถพาตนเองมาได้เช่นนี้ก็เพราะมีแม่ทัพใหญ่เป็ผู้ให้โอกาส
“อาหารเป็พิษคือสิ่งใด” หมอหลวงของกองทัพถามด้วยความฉงนเขาเป็หมอมาทั้งชีวิตเพิ่งรู้จักกับชื่อโรคนี้
“คืออาการที่ร่างกายได้รับสิ่งสกปรกเข้าไปหากอาการไม่หนักจะแค่ขับถ่ายบ่อย ปวดท้อง แต่ถ้าหนักก็จะมีอาเจียนด้วยเ้าค่ะแต่ที่มีอาการไข้นี้ข้าเพิ่งเคยเจอ” ไป๋ฮวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงมั่นใจเพราะเคยชินกับการอธิบายอาการของโรคต่างๆ อยู่แล้ว
“คุณหนูไป๋รู้ได้อย่างไร” หมอหลวงมองไป๋ฮวาด้วยความประหลาดใจ
“เอ่อ...” ดวงตาดอกท้อกลอกไปมาแวบหนึ่ง “..ข้าอ่านเจอในตำราเ้าค่ะ”
แม้จะรู้ว่าเป็คำโกหกแต่ไป๋อวี้ก็ปล่อยให้น้องสาวต่างมารดาเล่นงิ้วต่อไป
“แล้วเราจะต้องรักษาอาการพวกนี้เช่นไร” โอวหยางเฟยหลงถามบ้าง เขาไม่สนใจว่านางจะรู้มาจากตำราใดัดำผู้นี้สนใจแต่ว่านางจะรักษาชาวบ้านได้หรือไม่ทุกสายตาต่างจ้องมองไปที่ไป๋ฮวาเพื่อรอคำตอบอย่างมีความหวัง
“ขั้นแรก เราจะต้องทำความสะอาดภาชนะสำหรับทำอาหารรวมถึงวัตถุดิบทุก ๆ อย่างด้วยน้ำร้อนที่ต้มจนเดือดเพคะ”
ช้าไปหรือไม่น้องสี่ เจี่ยเจียทำเสร็จเรียบร้อยแล้ว
“เปิ่นหวางได้ยินว่าคุณหนูไป๋สั่งคนงานที่ตามมาจากวัดจัดการเรียบร้อยแล้ว”
“คุณหนูไป๋...” ไป๋ฮวาเอียงคอด้วยความงุนงงเพราะนางไม่ใช่คนสั่งงานเช่นนั้นทุกสายตาจึงมาหยุดที่คุณหนูรองตระกูลไป๋แทน
“หม่อมฉันเพียงรักความสะอาดไม่คิดว่าจะช่วยน้องสี่จัดการเื่นี้ได้เพคะ” ไป๋อวี้ถ่อมตนพร้อมแย้มยิ้มอ่อนหวานนางยังรักษาภาพลักษณ์คุณหนูผู้สง่างามและเมตตาเอาไว้ไม่ขาดตกบกพร่อง
ความจริงนางสั่งคนงานให้เอาเกลือและน้ำตาลมาละลายน้ำต้มสุกเพื่อใช้เป็น้ำเกลือแร่ไว้ทดแทนน้ำที่สูญเสียไปจากร่างกายเมื่อมีอาการท้องเสียและแจกจ่ายชาวบ้านที่มีอาการท้องเสียเล็กน้อยเรียบร้อยแล้วด้วยซ้ำ
“เช่นนั้นจะทำเช่นไรต่อไป”
“แยกผู้ป่วยเ้าค่ะ ผู้ป่วยที่ท้องเสีย ปวดท้องผู้ป่วยที่ท้องเสียและอาเจียน ผู้ป่วยที่ท้องเสีย อาเจียนและมีไข้และแยกคนที่สุขภาพดีเป็สี่กลุ่มเ้าค่ะจากนั้นก็รักษาตามอาการโดยให้คนที่สุขภาพดีดูแลคนป่วยที่สำคัญคือต้องกินอาหารที่สะอาด ใช้ภาชนะที่สะอาด และ....”
แพทย์สาวข้ามภพก็อธิบายขั้นตอนการรักษาต่อไปโดยที่ไป๋อวี้ฟังบ้างไม่ฟังบ้างเพราะวิธีรักษาเหล่านี้นางคาดการณ์ไว้บ้างแล้วแต่เื่รายละเอียดอื่นนางไม่มีอันใดต้องแนะนำหรือช่วยโดยพลการเหมือนครั้งที่เอาน้ำเกลือแร่ไปแจกจ่ายเพราะนางไม่ทราบว่าโลกนี้มียาเช่นใดในการรักษาโรคหรือใช้มนตราเยียวยาก็พอแล้ว
ครานี้เป็โชคชะตาของไป๋ฮวาที่จะได้แสดงความสามารถไป๋อวี้เพียงตามน้ำไปก็พอแล้ว แต่นางร้ายสาวแอบคิดหนักใจแทนน้องสาวต่างมารดาโลกนี้ไม่มียาแก้ท้องเสียและยาฆ่าเชื้อ แล้วนางจะรักษาอาการอาหารเป็พิษได้อย่างไร?
เฮ้อ ! ก่อนฆ่าตัวตายนางน่าจะพกกล่องยามาด้วย
--- จบตอน ---
E-Book >> https://joo.gl/vnW56T
สนใจรูปเล่มหรือพูดคุยกับนักเขียน
Facebook: หงเฟย 弘飛
Twitter: @hongfei_writer
#นางร้ายสายสวย #หงเฟยคนสวน
-------------
8K
![[นิยายแปล] ซอมบี้อันตรายร้ายถึงชีวิต (绝命毒尸)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1583493201_89762688.webp)