เื่ ฉันนั้นหรือ คือ ฮีโร่
ก่อนเปิดเทอม 2 ม.3
ผู้เขียน Candydragon
-----------------
ความเวิ้งว้าง...
ท่านนึกถึงสิ่งใด...
อวกาศ...
ท้องฟ้า...
ทุ่งหญ้า...
ทะเลทราย...
หรือ...
มหาสมุทร...
ท่านกล้าเผชิญหน้ากับความเวิ้งว้างนั้น... มากน้อยแค่ไหน?
แม้จะอาศัยอยู่บนดาวเคราะห์ที่เรียกว่า 'โลก' ดวงนี้เหมือนกัน!
แต่ท่านมั่นใจหรือไม่...
ว่าทุกแห่งบนโลกนี้ ท่านรู้จักดีพอ!
วึบ!
เสียงเบาๆ ที่มาพร้อมกับการปรากฏขึ้นของเงาดำสองเงา
เงาดำทั้งสองลอยตัวนิ่ง อยู่สูงเหนือคลื่นน้ำราวสองเมตร ในความมืดของ่เวลากลางคืนอันดึกสงัด เบื้องล่างมีเพียงพื้นน้ำและคลื่นน้ำที่ทำหน้าที่เคลื่อนไหวไปมาเป็ปกติเหมือนเคย แตกต่างตรงที่บริเวณนี้มีคลื่นน้ำที่ใหญ่และม้วนตัวรุนแรงกว่าบริเวณอื่น ทั้งที่รอบด้านไม่มีสิ่งใดที่จะเป็เหตุให้คลื่นน้ำบริเวณนี้แสดงอาการก้าวร้าวได้เลย ไม่มีเรือ ไม่มีสิ่งรบกวนใด ไร้ซึ่งแผ่นดิน แม้ต้องมองออกไปจนสุดสายตา
วึบ!
เสียงเบาๆ ดังขึ้นอีกครั้ง ไม่ถึงสิบวินาทีหลังจากที่เงาทั้งสองปรากฏ แต่เสียงที่เกิดขึ้นครั้งนี้ เป็เสียงที่เกิดขึ้นจากการพุ่งตัวแทรกอากาศ และดำดิ่งลงใต้พื้นน้ำอย่างว่องไว ราวกับพริบตาเดียว เงาทั้งสองดิ่งตัวลง ดำน้ำสู่เบื้องล่างด้วยความรวดเร็วอย่างที่สุด เพราะมุ่งหวังให้ถึงเป้าหมายและสำเร็จภารกิจโดยไว และไม่้าให้ผู้ใดตรวจเจอคลื่นพลัง พวกเขารวดเร็วยิ่งกว่าจรวดที่พุ่งตัวแทรกมวลน้ำ ด้วยระดับความเร็วมากกว่าหนึ่งหมื่นกิโลเมตรต่อชั่วโมง เห็นเพียงแค่แรงดันน้ำเส้นเล็กยาวสองเส้น หากมองระยะไกล จะคล้ายกับแรงดันน้ำจากะุปืนขนาดเล็กกระจิริดสองลูก ที่พุ่งตัวดำดิ่งขนานตามกันไป สู่ดินแดนใต้น้ำซึ่งเป็พื้นที่ส่วนใหญ่ของดาวโลกดวงนี้
เงาทั้งสองดำดิ่งลงไปเรื่อยๆ ด้วยความเร็วสูงสุด...
เร็ว...
ขนาดเหล่าปลาน้อยใหญ่ยังไม่รู้สึกตัว...
ดำดิ่งต่อไป...
ลึกลงไปสู่โลกของสัตว์ทะเล...
จนไม่เห็นแม้แต่...
แสงสะท้อนของดวงจันทร์และหมู่ดาว...
โลกใต้น้ำยามราตรี...
ช่างมืดมิดเสียเหลือเกิน...
เงาทั้งสองยังพุ่งตัวดำดิ่งลึกต่อไป...
ไม่หยุด...
ห้านาทีผ่านไป...
พวกเขายังคงดำดิ่ง พุ่งตัวเข้าไปในก้นของหุบเหวแห่งหนึ่ง จุดที่ลึกที่สุดของมหาสมุทร และเป็จุดที่ลึกที่สุดของดาวโลกที่พวกเขาตรวจพบ พวกเขาแทรกตัวผ่านช่องแคบของหุบเหวใต้น้ำที่แคบลงเรื่อยๆ จนคิดว่าน่าจะไม่มีทางดำน้ำต่อไปได้อีก จนลำตัวซ้ายขวาขนาบข้างชิดร่องเหว พวกเขาหยุดการเคลื่อนไหว เพื่อสแกนหาเส้นทางลับที่ซ่อนไว้ ไม่ถึงสองวินาที ร่างที่สูงกว่าได้พยักหน้าและชี้นิ้วนำทางอีกร่างที่เล็กกว่าให้เดินทางต่อ
พวกเขาดำน้ำแทรกตัวผ่านช่องแคบเข้าไปเรื่อยๆ หรืออาจเรียกว่า เบียดตัวผ่านรูช่องรอยแตกของหุบเหวใต้ทะเลเข้าไปเรื่อยๆ
ในที่สุด...
พวกเขาหาทางออกจากก้นของหุบเหวลึกสุดใต้มหาสมุทรได้สำเร็จ หรือที่พวกเขาเรียกว่า ดินแดนใต้ทะเลชั้นที่หนึ่ง...
พวกเขาเห็นแสงสว่างอีกครั้ง...
แสงสว่างที่ไม่ควรจะมีอยู่ใต้น้ำลึกขนาดนี้ และเป็แสงสว่างที่ลอยไปลอยมาได้ นั่นคือ การเรืองแสงที่มาจากตัวของเหล่าสัตว์น้ำขนาดใหญ่ รูปร่างแปลกประหลาด ซึ่งอาศัยอยู่ในก้นทะเลลึกสุดของดินแดนใต้ทะเลชั้นที่สอง ที่ไม่เคยมีมนุษย์พบเห็นและไม่น่าจะมีอยู่จริง จนเลิกคิดไปได้เลยว่า จะมีใครหรือยานสำรวจใต้น้ำที่ไหนจะสามารถลงไปดำน้ำเล่นอยู่ได้ และอีกอย่าง ก่อนที่จะมาถึงดินแดนใต้ทะเลชั้นที่สอง ก็ต้องผ่านพื้นกำแพงของดินแดนใต้ทะเลชั้นที่หนึ่ง เหมือนที่พวกเขาหาทางผ่านออกมาได้เมื่อครู่
แต่กลับมีหญิงชายวัยรุ่นคู่หนึ่ง กำลังดำดิ่ง พุ่งตัวลงดิ่งอย่างรวดเร็วต่อไป หลังหาทางออกจากก้นของหุบเหวใต้ทะเลลึกชั้นที่หนึ่งได้แล้ว ราวกับทราบจุดหมายปลายทางที่อยู่ใต้ก้นทะเลลึกสุดของดาวเคราะห์ดวงนี้
สาวน้อยร่างเล็กวัยย่างเข้าอายุสิบสี่ ในชุดเทคโนโลยีพิเศษเสื้อกางเกงแขนยาวขายาวมันวาวสีดำ คล้ายชุดที่ทำจากหนังกับยางพลาสติกผสมกัน รองเท้าบูตยาวสีดำ กับหมวกอัจฉริยะแบบเต็มใบสีดำ ไร้ซึ่งอุปกรณ์ดำน้ำลึก ถังออกซิเจน หรือแม้แต่ รองเท้าตีนกบสำหรับดำน้ำเหมือนมนุษย์ทั่วไป กับชายหนุ่มร่างสูงโปร่งวัยยี่สิบเอ็ดที่อายุคงที่ไม่เคยเปลี่ยน ในชุดเครื่องแต่งกายลักษณะเดียวกัน แต่เขาไม่สวมหมวกใดๆ ผมสั้นสีทองของเขาลอยไสวตามแรงพุ่งตัวดำน้ำอย่างไม่หยุด
พวกเขาสามารถเคลื่อนไหวใต้น้ำได้อย่างว่องไว อย่างน่าเหลือเชื่อ แต่เพราะอาณาจักรใต้มหาสมุทรแห่งนี้ ช่างกว้างใหญ่เหลือคณา หากมองดูพวกเขาจากมุมไกลแล้ว พวกเขาดูเป็แค่เศษผงละอองเล็กละเอียดที่ล่องลอยอยู่ในน้ำเท่านั้น
'มืดจัง ต้องไปทางไหนต่อคะ?'
สาวน้อยหยุดดำดิ่งชั่วขณะ หลังจากเห็นเบื้องหน้ามีแต่ความเว้งว้าง ไร้วี่แววการไปถึงจุดหมาย พูดผ่านกระแสจิตไปยังอีกคนที่ร่างสูงกว่า
'ตรงไปเลย รุ้งสังเกตเห็นเรดาร์ทิศทางเป้าหมายจากระบบสแกนวัตถุในหมวกอัจฉริยะไหม?'
ชายหนุ่มผมทองหยุดดำดิ่ง หมุนตัว หันหลังกลับ เงยหน้าขึ้นพูดผ่านกระแสจิตไปทางจุดที่สาวน้อยร่างเล็กลอยตัวดำน้ำอยู่
'เห็นค่ะ แต่แปลกจังเพราะเรดาร์บอกว่าถึงวัตถุเป้าหมายแล้ว แต่ที่มองเห็นตอนนี้ ไม่เห็นมีอะไรเลย'
สาวน้อยมองเช็กระบบในหน้าจอหมวกอัจฉริยะอีกครั้ง เธอมั่นใจว่าหมวกอัจฉริยะต้องคำนวณไม่ผิดพลาดแน่
'รุ้งอย่าลืมนะว่า เ้าวัตถุนี้สามารถหายตัวได้ เพราะไม่ใช่สิ่งปกติที่อาศัยอยู่ในโลกใบนี้ ดังนั้นต้องระวังตัวให้มากนะ'
เขากำชับเธอด้วยสีหน้าจริงจัง แล้วพยักหน้าเป็สัญญาณให้พุ่งตัวดำดิ่งลึกต่อไป
'ความลึก 10,000 เมตร'
'ความลึก 11,000 เมตร'
'ความลึก 12,000 เมตร'
เสียงจากระบบสแกนความลึกใต้ทะเลอัตโนมัติ แจ้งเตือนพวกเขาผ่านระบบการฟังในหู
ความลึกระดับนี้ หากเป็คนปกติที่ใส่ชุดดำน้ำพิเศษยังทนไม่ได้ เพราะมีความกดอากาศสูงมาก ชุดไม่สามารถทนทานได้ หากพูดถึงออกซิเจนสำหรับการหายใจแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึง และคงไม่มีใครที่ไหนสามารถดำน้ำได้ยาวไกลขนาดนี้ได้แน่นอน ขนาดสัตว์น้ำทั่วไป ยังไม่สามารถอาศัยอยู่ในก้นทะเลน้ำลึกเช่นนี้ได้ นอกจากกลุ่มสัตว์ดึกดำบรรพ์ ที่ใช้การััแทนการใช้ตามองในที่มืด และพวกเขายังสามารถเรืองแสงในตัวได้อีกด้วย
ทันใดนั้น!
เรดาร์ตรวจจับเจอกลุ่มสัตว์น้ำจำนวนมาก กำลังพุ่งตัวขึ้นมาจากน้ำเบื้องล่าง มุ่งหน้าขึ้นตรงมายังตำแหน่งที่พวกเขาลอยตัวอยู่ แต่หน้าจอหมวกอัจฉริยะไม่สามารถมองเห็นได้ รุ้งจึงเปลี่ยนมาใช้พลังตาทิพย์มองดูด้วยตาของตนเอง ซึ่งเดิมทีเธอตั้งใจจะใช้เพียงแค่ระบบเทคโนโลยีจากหมวกอัจฉริยะเท่านั้น เพราะ้าจะประหยัดพลังจากผลึกคริสทัลเพอร์เพิล ถึงแม้พลังจากผลึกจะไม่มีวันหมดสิ้น แต่การใช้พลังจากผลึกคริสทัลอาจทำให้ศัตรูตรวจจับพลังการเคลื่อนไหวของพวกเขาเจอ
'ระวังรุ้ง!'
กุ๊งกิ๊งในร่างของชายหนุ่มผมสีทอง ะโขึ้นเสียงดังผ่านกระแสจิตเตือนรุ้ง จังหวะเดียวกับที่รุ้งเริ่มใช้พลังตาทิพย์ และจังหวะเดียวกับที่กลุ่มสัตว์น้ำขนาดใหญ่จำนวนมากที่กำลังเคลื่อนตัว พุ่งด้วยความแรงไปทางทิศน้ำ้าอย่างรวดเร็ว ได้ปรากฏตัวเรืองแสงขึ้นต่อหน้าพวกเขา ร่างของสัตว์น้ำเหล่านี้มีหลากสี มีทั้งแสงสีฟ้า สีขาว สีม่วง สีชมพู สีเหลือง สีเขียว สีส้ม เปลี่ยนแสงสลับไปมาในตัว กลุ่มสัตว์น้ำั์กลุ่มนี้ว่ายลอยตัวขึ้นด้วยความแรงและเร็ว เบียดกระแทกเข้าที่ลำตัวของพวกเขาซ้ายขวาอย่างจัง
พวกเขาไม่ทันได้ใช้เกราะแก้ววิเศษ เพราะสัตว์น้ำั์กลุ่มนี้ลอยตัวขึ้นมาอย่างแรงเร็วแบบประชิดตัวมากในเสี้ยววินาที พวกเขาจึงทำได้เพียงแค่เคลื่อนตัว ว่ายหลบหลีกไปมา ไปตามช่องว่างระหว่างตัวกลุ่มสัตว์น้ำเรืองแสงั์อยู่พักหนึ่ง จนกลุ่มสัตว์น้ำั์เหล่านี้ได้ลอยผ่านพ้นตัวพวกเขาขึ้นไปทางทิศน้ำ้า
'พี่กุ๊งกิ๊ง นั่นแมงกะพรุนเรืองแสงหรือคะ ทำไมตัวใหญ่จัง แต่ละตัวขนาดใหญ่พอๆ กับรถบรรทุกสิบล้อเลย แถมเปลี่ยนเป็สีสวยๆ ใสๆ ได้ด้วย'
รุ้งหันหน้าลงมองไปทางกุ๊งกิ๊งที่ลอยตัวอยู่ด้านล่าง พูดผ่านกระแสจิตด้วยน้ำเสียงแสดงอาการตื่นเต้น คล้ายกับเหตุการณ์ที่เจอเมื่อครู่ช่างน่าตื่นตาตื่นใจ แล้วหันตัวกลับไปมองกลุ่มแมงกะพรุนเรืองแสงั์ ที่ตอนนี้ลอยตัวขึ้นไปสูงลิบแล้ว
'ใช่นะ พวกนี้เป็สัตว์ทะเลดึกดำบรรพ์ ที่อาศัยอยู่ในน้ำลึกชั้นที่สอง ที่ที่ไม่มีแสงสว่าง จำเป็ต้องมีการปรับตัวให้สามารถมีชีวิตรอดอยู่ได้ และแน่นอนว่าพวกเขาย่อมมีอันตรายมากด้วยเช่นกัน อย่างเช่น พลังกระแสไฟฟ้า สร้างความสว่างและป้องกันตนเองจากศัตรู นี่ดีนะ ที่ชุดที่พวกเราใส่สามารถทนกระแสไฟฟ้าได้ ไม่งั้น คงจบไปั้แ่ััโดนผิวของพวกเขาครั้งแรกแล้ว'
กุ๊งกิ๊งพูดผ่านกระแสจิตอธิบายเธอ ขณะที่พวกเขายังมุ่งหน้าดำน้ำดิ่งลึกต่อไป แต่ในใจเขาตอนนี้ คิดเพียงว่า ต้องระวังตัวให้มากขึ้น นี่เป็ครั้งแรกที่เขาต้องพารุ้งมาเผชิญหน้ากับความอันตรายของจริง เพราะเขาเป็ห่วงเธอมาก
'ความลึก 13,000 เมตร'
เสียงจากระบบสแกนความลึกใต้ทะเลอัตโนมัติ ยังคงแจ้งเตือนผ่านระบบการฟังในหูของพวกเขาทุกระดับหนึ่งพันเมตร
'รุ้ง เราเข้าเขตปลาเรืองแสงแล้ว ระวังตัวด้วยนะ'
กุ๊งกิ๊งพูดด้วยน้ำเสียงเข้มและจริงจัง ผ่านกระแสจิตเตือนเธออีกครั้ง
สถานที่แห่งนี้ ดินแดนใต้ทะเลชั้นที่สอง เป็พื้นที่ที่มนุษย์ยังไม่มีการค้นพบ และแน่นอนว่า เป็สถานที่สุดแสนอันตราย มีสัตว์น้ำขนาดั์มากมาย พวกเขาสามารถอาศัยในความมืดได้ มีิัที่แข็งแกร่ง มีวิธีการป้องกันตนเองแบบเฉพาะตัว อย่างเช่น การหายตัว หรือ การทำให้ิัเรืองแสงได้ หรือแม้แต่ การปล่อยพลังงานไฟฟ้าออกมาเพื่อป้องกันตนเองหรือเพื่อทำร้ายศัตรู และกุ๊งกิ๊งกับรุ้งเพิ่งเข้ามาในดินแดนลี้ลับลึกสุดใต้โลกแห่งนี้เป็ครั้งแรก
ทันใดนั้น
'รุ้งหลบเร็ว!'
กุ๊งกิ๊งพูดผ่านกระแสจิตเสียงเข้มอย่างไว รุ้งรีบหมุนตัวหลบ และดำน้ำลอยตัวขึ้นบน ตามทิศทางที่กุ๊งกิ๊งดำน้ำไปอย่างคล่องแคล่ว
เกิดเส้นแสงสีทองยาวๆ คล้ายแสงสายฟ้าฟาดมากมาย ครอบคลุมทั่วบริเวณที่พวกเขาดำน้ำไปถึงเมื่อครู่ ยังดีที่พวกเขาไหวตัวทัน รีบดำน้ำลอยตัวขึ้นบน พวกเขาดำน้ำลอยตัวนิ่งเงียบ ก้มมองเหตุการณ์เบื้องล่าง
..............
733
