คุณหมอคาสโนว่า

Chapter 1“ฮ้าวววว”ง่วงนอนชะมัด ฉันนั่งอยู่ในห้องเรียน ในวิชาที่ฉันกับเพื่อนๆ ในห้องเกลียดที่สุด แถมสอนโดยอาจารย์แม่สุดโหดหนักเข้าไปใหญ่ ฉันหันไปมองเพื่อนในห้องที่มีอาการไม่ต่างกับฉัน เผลอๆ หนักกว่าฉัน ฮ้าวววว ขอแนะนำตัวเล็กน้อย ก่อนที่ฉันจะหลับ ฉันชื่อเก๊กฮวยหรือไอ้ฮวยเหมือนที่เพื่อนๆ เรียกกัน ฉันอายุ21 ปี เรียนอยู่ปี4 เอกศิลปะ บ้านฉันเป็นคนไทยเชื้อสายจีนแต่ไม่ได้รวยฮะๆ ^-^ที่บ้านขายขนมจีบซาลาเปาไส้แบบไทยๆ ฉันคิดสูตรเองด้วย แวะมาชิมได้นะอร่อยมากเลยขอบอกอิอิ“เก๊กฮวย” ขนฉันมันลุกขึ้นพร้อมกันทันทีเมื่อได้ยินเสียงมรณะ“คะค่ะอาจารย์”“ข้อนี้ตอบอะไร” ซวยแล้วY [] Y“คะคำตอบคือ”“หักสิบคะแนน” ว่าแล้วไง (-_- “) คะแนนยิ่งไม่ค่อยจะมีอยู่ หักเอาง้ายง่าย ทีจะให้คะแนนแต่ละคะแนนเลือดตาแทบกระเดน“ต่อไปไท คำตอบข้อนี้คืออะไร” แล้วผู้โชคดีคนต่อไปก็คือไอ้ไทหัวหน้าห้องที่มองผ่านๆ แล้วท่านจะนึกว่าเป็นสัปเหร่อวัดข้างมหาลัย-_- ““มะไม่ได้ครับอาจารย์แม่”“ไม่ได้เรื่องหักสิบคะแนน” เหมือนเล่มเกมโชว์ใช่มั้ยละฮะๆ ^-^” แต่มันหนุกไม่ออกอ่ะ (-_-)“ต่อไปปีเตอร์ ตอบมา” คราวนี้เป็นลูกครึ่งฝรั่งนามว่าปีเตอร์หน้าตาละไม้คล้ายจัสติน บีเบอร์สาวๆ ในมหาลัยไม่มีใครที่ไม่รู้จักปีเตอร์ บีเบอร์“ฮะๆ ไม่ได้ครับอาจารย์” ได้ก็แปลกสิ ฉันเห็นแกเฝ้าพระอินทร์ก่อนฉันอีก“หักสิบคะแนนและหักเพิ่มอีกห้าคะแนน โทษฐานนอนหลับในห้อง” ไม่มีอะไรคลาดสายตาท่านอาจารย์แม่ได้จริงๆ ข้าน้อยขอนับถือ“ต่อไปสมพงศ์ ตอบมาสิคำตอบข้อนี้คืออะไร”“บิสนี่ค่ะอาจารย์อย่าเรียกสมพงศ์สิค่ะ” และนี่คือสมพงศ์ เอ้ย เจ๊บิสนี่สาวประเภทสอง หนึ่งเดียวในห้อง“อย่ามาลีลา ตอบมา”“ไม่ทราบค่ะ”“หักสิบคะแนน” สงสัยจะ F ทั้งห้อง-_- ““ต่อไป เป้ ตอบมา”“ฮะๆ ไม่ทราบครับ”“หักสิบคะแนน แล้วก็ไปตัดผมซะมันรุงรังเกินไป” ใช่ไอ้เป้เพื่อนฉันคนนี้ไว้ผมฟูเหมือนเป้อารักษ์“หมู ตอบมาสิข้อนี้ตอบอะไร” และเพื่อนฉันคนนี้ชื่อหมู ชื่อบ่งบอกตัวตนได้ดีเลยละว่าเป็นไง“มะไม่ทราบครับ”“หักสิบห้าคะแนน”“ห้าคะแนนหักอะไรครับอาจารย์”“กินขนมในห้อง” นั้นแหละสิ่งที่ไอ้หมูชอบทำ และบางทีฉันก็ชอบแจมฮะๆ ^-^ดีวันนี้ที่ไม่ได้แจมงั้นโดนอีก“ต่อไป กิ๊ก ตอบมา” คนนี้เพื่อนสนิทฉันเองเรียนด้วยกันมาตั้งแต่มัธยม“มะไม่ทราบค่ะ”“หักสิบคะแนน ต่อไปไผ่”“ไม่ได้ค่ะ” นี่ก็อีกคนเพื่อนฉันตั้งแต่มัธยม“สิบคะแนน ต่อไปเคปกับยาได้รึเปล่า” สองคนนี้ก็เพื่อนฉันตั้งแต่มัธยมเหมือนกัน“ไม่ค่ะ”“กุ๊กไก่ พิม” นี่คือสองคนสุดท้ายเพื่อนฉันสองคนนี้ใจดีละน่ารัก“ไม่ทราบค่ะ” กุ๊กไก่และพิมตอบพร้อมกัน“หักสิบคะแนน” ตกลงแล้วหักทั้งห้อง-_- “’ งานนี้มีตายหมู่“ทำไมถึงไม่ตั้งใจฟังกันเลยห๊ะ พึ่งจะอธิบายไปเมื่อต้นชั่วโมงนี้เองนะลืมแล้ว ตายๆ ”แล้วอาจารย์แม่ก็เริ่มเทศนา รู้แล้วใช่มั้ยทำไมเราทั้งห้องถึงไม่ชอบวิชานี้ นี้ละคือชีวิตที่ปกติของพวกเราเอกศิลปะฮะๆ ^_^ “โดนด่าจนหมดชั่วโมงประจำเฮ้อ (-.-) แล้วชั่วโมงที่แสนเลวร้ายก็ผ่านไป หูชาไปเลยแฮะ กว่าจะเลิกปาไปเกือบหกโมงเย็น เฮ้ย!!! 0.0 วันนี้นี่นาไม่ได้การแล้ว รีบชิ่งกลับบ้านดีกว่า“เฮ้ย ไอ้เก๊กฮวยจะรีบกลับไปไหนจ๊ะ”“จะอยู่ทำไมละไอ้ยา ดูท่าฝนจะตกเย็นแล้วด้วย” ฉันหันไปตอบไอ้ยาแล้วเตรียมชิ่งหนี“เฮ้ย ไอ้เก๊กฮวยเดี๋ยวๆ” งะ-_- “ กระโดดดักหน้าด้วย“อะไรละไผ่”“ก็วันนี้เรามีนัดท้าล่าผีคณะแพทย์ไงฮวย”“เฮ้ยๆ ฉันไม่ไปนะว้อย”“นี่ไอ้เก๊กฮวย ฉันไอ้กิ๊ก ไอ้ยา ไอ้เคปไปกันหมดเลยนะว้อย แล้วนี่แกจะไม่ไปกับเพื่อนรึไง”“ไม่ไปอ่ะไผ่ คะคือม้าโทรมาตามแล้ว ต้องรีบกลับบ้าน”“อย่ามาเนียนไอ้เก๊กฮวย ฉันยังไม่เห็นโทรศัพท์แกเข้าซักสาย”“คือๆ ก็ฉันกลัวT [] T กลัวอาจารย์ใหญ่ ไม่ไป๊”และแล้วไอ้เพื่อนทั้งหลายของฉันก็ดึงฉันมาคณะแพทย์ ฉันกับเพื่อนๆ รวมกันห้าชีวิต ประกอบไปด้วย ไอ้ยา ไอ้ไผ่ ไอ้กิ๊ก ไอ้เคป แล้วก็ฉัน ยืนอยู่หน้าคณะแพทย์ที่ใครต่อใครร่ำลือกันว่าผีเฮี้ยนมาก แง้ Y [] Y แค่ยืนอยู่หน้าคณะขนมันยังลุก คิดดูบรรยากาศตอนเย็น พระอาทิตย์กำลังบ้ายบายโลก ท้องฟ้าก็มืดลมก็พัดเพราะฝนจะตก แค่บรรยากาศก็กลัวแล้ว อยากกลับบ้านแง้ Y [] Y“พร้อมกันรึยังสาวๆ” ไอ้ยาพูดขึ้น“พร้อม” แม้ตอบพร้อมเพรียงกันเชียวแต่ฉันไม่พร้อมว้อย T [] T“ดีงั้นไปกันเลย” พวกเราเดินกันเข้ามาในตึกของคณะแพทย์ ฉันได้กลิ่นฟอร์มาลินอ่อนๆ โชยมา แค่นี้ฉันก็กลัวจนไม่มีแรงจะเดินแล้ว“นี่ๆ กลับกันเหอะนะ” ฉันพยายามเกลี้ยกล่อมให้เพื่อนฉันหันหลังกลับ แต่ดูเหมือนมันจะไม่ได้ผลเพราะเพื่อนฉันมันเดินดุ่มๆ เข้าไปไม่ยอมหยุด แง้ Y [] Y“กลัวอะไรละเก๊กฮวย” ไอ้เคปพูดพร้อมควักพระที่ห้อยอยู่กับคอออกมาไหว้ปลุกเสก มีของดีมานี่เลยไม่กลัว แต่ฉันนี่มาแต่ตัวกับหัวใจแล้วจะเอาอะไรไปสู้กับผีเล่าT-T“โถไอ้เคป จะไม่ให้ฉันกลัวได้ไง ก็ข่าวลือมันออกจะดังขนาดนั้น วันดีคืนดีเขาบอกว่าเห็นอาจารย์ใหญ่เดินไปมา บางครั้งก็เห็นนั่งห้อยขาอยู่ที่ดาดฟ้าของตึก”“นี่พวกเธอ!” เอ๋ 0.0ใครเรียก ฉันกับเพื่อนค่อยๆ หันไปดู“กรี๊ดดดดดด” แว้ก0 [] 0!!! ขาวโบ๊ะ ผีจูออน ผีจูออนง้า ผีต่างชาติหลอกง้า ฉันรีบกระโดดกอดเพื่อนของฉันที่ลงไปนั่งตั้งท่าพนมมือสวดมนต์กันอยู่ พุทโธ พุทธัง ลูกอมโบตัน ยาสีฟันคอลเกต สบู่วิเศษ เอ๊ย! ไม่ใช่เฟ้ยท่องอะไรฟระเนี้ยT [] Tสติจงมาๆ อะระหัง สัมมาสัมพุทโธ เฮ้ย! ลืมไปผีจูออนมันเป็นผีญี่ปุ่นนี่หว่า แล้วจะฟังรู้เรื่องได้ไงแง้ๆ > [] <กลัว“หนวกหู หยุด กรี๊ดอยู่ได้”จูออนพูดไทยได้ด้วยง้าT [] T สงสัยมันจะมาอยู่นานฮื่อๆ เฮี้ยนจริงๆ อย่ามาหลอกมาหลอนกันเลย สาธุๆ ฉันนั่งพนมมือหลับตาปี๋ ไม่กล้ามองกลัวผีทำหน้าเละใส่ ฮื่อๆ“ที่นี่ห้ามส่งเสียงดังนะ มากรี๊ดๆ กันอยู่ได้” เอ๋ จูออนด่าได้ด้วย -.0 ฉันกับเพื่อนค่อยๆ เงยหน้าขึ้นไปดู“อ้าว ไม่ใช่ผีเหรอ” เฮ้อ (-.-) ตกใจหมด ที่แท้ก็นักศึกษาแพทย์นี่เอง โหขาวซะจนนึกว่าเป็นผีจูออนเลยแฮะๆ ^-^ โคตรหล่ออีกต่างหาก“จะบ้ารึไง จะกรี๊ดกันทำไม พวกเธอไม่ใช่นักศึกษาแพทย์นี่ มาทำอะไรที่นี่ห๊ะ” โห -_- ดุยังกะไอ้ด่างข้างบ้าน“เฮ้ย ผลักทำไม” ฉันหันไปมองเพื่อนของฉันที่ผลักฉันให้มาเผชิญหน้ากับผีจูออน เอ๊ย! คุณจูออน เอ๊ย! นักศึกษาแพทย์^-^ แล้วตกลงใครผลักเราฟระ (-_- “)“คือๆ ไอ้เก๊กฮวยตอบเขาไปสิ” โยนเลยนะไอ้ยาไอ้เพื่อนบ้า พอไอ้ยาเพื่อนฉันพูดจบเท่านั้นแหละคุณหมอก็จ้องมาที่ฉันทันที คุณจูออนจะปล่อยแสงเลเซอร์จากตาใส่ฉันมั้ยเนี้ย (-_- “)“อ้อคือพวกเรามาล่าผีนะฮะๆ” ^-^ ฉันตอบไปหัวเราะกลบเกลื่อนไป“ปัญญาอ่อน” ปัญญาอ่อน 0.0? ใครอ่ะ“ขอโทษนะค่ะ ใครปัญญาอ่อนเหรอค่ะ”“โง่อีกนะ ก็พวกเธอไง” แว้ก o [] o!! ปากไม่ได้ดีเหมือนหน้าตาเลยนะเพ่“ไอ้ๆ” + [] + ฉันนี่เดือดปุๆ โกรธมากถึงกับไม่รู้จะด่าอะไร ได้แต่ยืนชี้หน้า อ้าปากพะงาบๆ“กลับเถอะเก๊กฮวยไปเหอะ” ไอ้เคปและเพื่อนๆ ดึงฉันวิ่งออกจากตึกที่มีไอ้จูออนหน้าหล่อสิงอยู่“เฮ้ย นี่ดึงฉันออกมากันทำไม ยังไม่ได้ด่าไอ้หมอปากหมานั้นเลยนะ มันว่าพวกเราโง่นะ”“โถฮวย ที่นั้นนะนักศึกษาแพทย์เท่านั้นที่เข้าได้ เราจะซวยเอานะสิ ถ้าเรื่องถึงอาจารย์แม่ของเรามีหวังตายแน่ รู้ใช่ไหมอาจารย์แม่เป็นยังไงอะ” รู้เด่ -_- พูดถึงอาจารย์แม่แล้วขนลุกซู่เลยอ่ะ“ไอ้เคปพูดก็ถูกนะ วันนี้เรากลับบ้านกันก่อนดีกว่านะ” >>ไอ้ยา“ก็ว่างั้นแหละ คราวหน้าค่อยไปใหม่” >>ไอ้กิ๊กยังจะมีคราวหน้าอีกรึแม่คุณ -_- ““ฝนท่าทางจะตกแล้วละ รีบกลับเหอะปะ” >>ไอ้ยา“ฝนลงเม็ดแล้ว ฉันไปรอรถที่ป้ายรถละนะ เจอกันพรุ่งนี้นะ”ฉันบอกเพื่อนๆ แล้วรีบวิ่งไปที่ป้ายรอรถ ^.^ เฮ้อ ฝนตกหนักเลยดีนะที่เอาร่มมา รถเมล์มาแล้ว ฉันรีบไปยืนอยู่ข้างฟุตบาตรและโบกรถ โห0.0 มีรถสปอร์ตสีดำขับนำหน้ารถเมล์มา ว้าววู้ 0o0 หรูเป็นบ้าเลยเงาวับมาแต่ไกล อยากจะกระโดดไปถูขอเลขว้อย เผื่อจะให้โชคให้ลาบโครม!!!อ๊ากกกกก O [] O!!ไอ้รถสปอร์ตคันงามเหยียบน้ำใส่ฉันเต็มๆ เล้ย แง้T [] T เปียกหมดเลย ไม่เห็นคนยืนอยู่รึไงฟระ อย่าให้ฉันเจอไอ้รถสปอร์ตคันนี้ในมอนะ จะเจาะยางให้แค้นๆ เฮ้อ (-_-) ได้แต่แค้น แต่ทำอะไรไม่ได้เพราะมันไปแล้ว อย่างไวด้วย ไม่เห็นแม้แต่ควัน T [] T โถจากเสื้อสีขาวกลายเป็นสีน้ำตาลแถมมีเครื่องประดับให้ด้วย ฮือY^Yใบไม้เต็มหัวเลย ทำไมวันนี้โคตรซวยอย่างนี้นะ“หนูจะไปไหม ถ้าไปก็รีบขึ้น” กระเป๋ารถเมล์ตะโกนถามฉัน ดูท่าแกจะกลั้นหัวเราะฉันอยู่“ไปค่ะลุงไป”เฮ้อ ชีวิตช่างสุดแสนรันทด ซวยทั้งวัน-_- “วันนี้ขอให้ฉันเจอเรื่องโชคดีบ้างไม่ได้เหรอแง้T [] Tถึงบ้านซักที (-o-) ฮะฮะชิ้ว เป็นหวัดเลย“นี่อาเก๊กฮวย”“อะไรค่ะม้า” ฉันหันไปตามเสียงเรียกของแม่“นี่ลื้อยังอยู่ในชุดนอนรึ ไอ้หยา อาม่าไม่ได้บอกรึไงว่าวันนี้คู่หมั้นลื้อจะมารีบๆ ไปเปลี่ยนชุดเลยนะ”“คู่หมั้นอะไรม้า”“ว่าที่สามีลื้อไง รีบๆ ไปเปลี่ยนชุดเลยไป” คู่หมั้น ว่าที่สามี 0.0? ^ [] ^ ก๊าก แม่เราบ้าไปแล้ว อยากจะหัวเราะให้กำแพงที่ห้องร้าว ก๊ากๆ“อะไรม้าเก๊กฮวยยังไม่รู้เรื่องอะไรเลยนะ หนูไปมีคู่หมั้นตอนไหนม้า ม้าละเมอรึเปล่าตื่นๆ”“ทำเป็นเล่นเดี๋ยวตบหัวหลุดออกจากบ่า ไม่ต้องถามมากรู้แค่ว่าเขารวยมากก็พอ”“ม้าดูซีรี่เกาหลีมากไปสิเนี้ยเพลาๆ มั้งสิม้า เห็นมั้ยดูมากเพ้อเลยเนี้ย”“นี่ไอ้เก๊กฮวยรีบไปเปลี่ยนชุดเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นมีเรื่องกะม้าแน่” เป็นเอามากแฮะ-_- ““ไม่ละม้าเก๊กฮวยจะนอน เก๊กฮวยไม่สบาย”“อย่ามาฟอร์มอาเก๊กฮวย อุ้ยตัวร้อน” แม่ฉันต้องสะดุ้งเมื่อเอามือมาแตะหน้าผากฉัน“ก็ร้อนนะสิม้า บอกแล้วว่าไม่สบาย”“โอเค ลื้อนอนอยู่นี้ก็ได้”สงสัยม้าเราจะดูซีรีย์เกาหลีมากเกินไปเลยอินจัดฮ่าๆ เฮ้อ นอนดีกว่าปวดหัว

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 1

นิยายแนะนำ

คุณหมอคาสโนว่า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 1

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้