ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        “ป้ายอาญาสิทธิ์ดอกท้อ? คืออะไร?” หลินเมิ้งหยาจ้องมองผู้ว่าการที่อยู่ตรงหน้าตอนแรกคิดว่าคนเหล่านั้นเป็นเพียงกลุ่มอันธพาลธรรมดาแต่คิดไม่ถึงเลยว่าเรื่องนี้จะเกี่ยวข้องกับกลุ่มลอบสังหารแห่งเจียงหู

        “ป้ายอาญาสิทธิ์ดอกท้อคือป้ายแสดงเนื้อหาภารกิจของกลุ่มนักลอบสังหารเถาฮวาอู๋ใช้เพียงครั้งเดียว จากนั้นมันจะต้องถูกทำลายดังนั้นนอกจากมือลอบสังหารเถาฮวาอู๋แล้ว จึงมิเคยมีผู้ใดพบเห็นมาก่อน”

        “เอาล่ะ ถอนพิษให้เขาเถิด ได้ความลับออกมามากมายขนาดนี้แล้วแม้เขาจะกลับไปได้ แต่คาดว่าจุดจบที่รออยู่ก็มีเพียงแต่ความตายเท่านั้น”

        หลินเมิ้งหยาหมุนตัว เดินออกจากคุกลับ

        เขาเป็นเพียงลูกกระจ๊อกปลายแถวเท่านั้น ที่ถูกทิ้งเอาไว้ก็คงเพราะเขามิใช่สลักสำคัญใดๆ

        หากเก็บเอาไว้ บางทีอาจจะใช้ประโยชน์ได้

        อันที่จริง พิษของผงจี๋เล่อนั้นแก้ง่ายมากเพียงล้างบริเวณที่แสบคันด้วยน้ำสะอาดเท่านั้น ทว่าขั้นตอนการถอนพิษสำหรับผู้ว่าการ คงมิต่างอะไรจากการถูกทรมานอีกครั้ง

        “พระชายา ข้าน้อยจะไปรายงานความคืบหน้าพระองค์มีเรื่องอะไรต้องการรับสั่งหรือไปบอกท่านอ๋องหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

        พ่อบ้านเติ้งถือสมุดคำสารภาพเอาไว้ในมือจากนั้นถวายคำนับอยู่ด้านหลังหลินเมิ้งหยา

        “ข้าไม่มีเรื่องอะไรต้องพูดแต่ต่อจากนี้ไปอย่าให้เจียงเฉิงมาที่นี่อีกอย่าให้...เขาได้พูดคุยกับนักโทษในคุกลับ”

        หลินเมิ้งหยายอมรับ นางมิใช้คนดีเหมือนหลินเมิ้งหยาคนก่อน

        เมื่อเทียบกับคนดีแล้ว นางมิต่างอะไรจากงูพิษ

        พ่นพิษร้ายบนดอกไม้ที่เบ่งบานแต่ถึงกระนั้นก็มิปล่อยให้ผู้ใดเข้ามาย่ำกรายภายในอาณาเขตของตนเอง

        บนโลกแห่งความวุ่นวายมีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะปกป้องคนสำคัญของตัวเองได้

        นางมิใส่ใจคำพูดว่ากล่าวจากผู้ใดขอเพียงนางยังสามารถมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยวิธีไหนก็จะทำ

        “พ่ะย่ะค่ะ ข้าน้อยรับทราบ”

        พ่อบ้านเติ้งมิรู้ว่าเจียงเฉิงมีความผิดปกติอันใดแต่น่าเสียดายที่สถานะเขาเป็นถึง...

        “ท่านพี่ พระชายานางนั้นของท่านหยิ่งยโสโอหังยิ่งนักแม้แต่ข้าก็ถูกนางกำราบ”ความมิพึงพอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเจียงเฉิงขณะเดินเข้าไปในห้องอ่านหนังสือของหลงเทียนอวี้

        “ข้าบอกเจ้าแล้วว่าอย่าเข้าไปในคุกลับ” หลงเทียนอวี้กลับไม่สนใจเขาจ้องมองคำสารภาพเกี่ยวกับกลุ่มเถาฮวาอู๋ คิ้วค่อยๆ ขมวดเข้าหากัน

        เถาฮวาอู๋เป็นกลุ่มนักลอบสังหารลึกลับ หลายปีมานี้ขึ้นแท่นเป็นกลุ่มที่มีอำนาจสูงสุดในเจียงหูแต่เพราะเหตุใดจึงคิดจะต่อกรกับผู้หญิงตัวเล็กๆ เช่นหลินเมิ้งหยา?

        “ท่านไม่รู้หรอกว่านางทรมานเพื่อเค้นความลับจากผู้ว่าการคนนั้นเช่นไรนางไร้ซึ่งอุปนิสัยใจดั่งเช่นสตรีนางอื่น ผู้หญิงที่ใจดำอำมหิตเช่นนี้จะดูแลพระตำหนักแห่งนี้ได้อย่างไร?นางจะปรนนิบัติรับใช้ท่านป้าได้หรือ?”

        เมื่อลองหวนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่แผ่นหลังของเจียงเฉิงมีเหงื่อผุดประปราย

        หากใครทำให้ผู้หญิงคนนั้นผิดใจเข้า เกรงว่าจะต้องเจอเข้ากับฝันร้าย

        “ตกลงเจ้ามาที่นี่ในวันนี้เพราะมีเหตุอันใดกันแน่?” มิอาจมองออกว่าหลงเทียนอวี้กำลังรู้สึกเช่นไรเจียงเฉิงเป็นลูกชายของอาคนโต เขาสนใจในเรื่องการแพทย์มากดังนั้นจึงถูกท่านอาส่งไปร่ำเรียนวิชาทางการแพทย์กับหมอหลวงประจำบ้านสกุลเจียง

        แม้จะเรียนทางด้านการแพทย์ ทว่าเขาใจดีมากจนเกินไป

        “ที่ข้ามาไม่ใช่เพราะหรูฉินหรอก!” เมื่อพูดถึงน้องสาวร่วมสายเลือดเจียงเฉิงอดที่จะรู้สึกวุ่นวายใจไม่ได้

        “หลังจากที่นางรู้ว่าท่านแต่งงานแล้ว นางร้องไห้สามวันสามคืนพ่อกับแม่ข้าไม่อาจทนมองได้อีกต่อไปจึงส่งนางกลับไปยังบ้านเกิดที่ถงโจวแต่ถ้าข้ารู้ล่วงหน้าว่าพระชายาพระองค์นั้นของท่านจะน่ากลัวขนาดนี้ สู้...”

        “เรื่องของข้า ข้าจะเป็นผู้ตัดสินใจเอง”น้ำเสียงอันเจือไว้ซึ่งความไม่พอใจเล็กน้อยทำให้เจียงเฉิงเงียบกริบ

        ญาติผู้พี่คนนี้ดีไปหมดทุกอย่างยกเว้นอารมณ์ที่แปลกประหลาดเสียยิ่งกว่าน้องสาวของตนเอง

        เพราะเหตุนี้หรูฉินจึงชอบท่านพี่เพียงผู้เดียวมาตั้งแต่เด็กทว่ากลับลงเอยด้วยความรักที่ไม่สมหวัง

        หลินเมิ้งหยากลับเข้ามาในเขตตำหนักของตนเองหลังจากที่ได้เห็นการทรมานตลอดทั้งวัน นางจึงรู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย

        ส่งคนปากมากอย่างป๋ายจื่อเข้าไปอยู่ในห้องครัวดังนั้นจึงเหลือเพียงหลินจงอวี้ที่กำลังนวดบ่าให้กับพี่สาวเบาๆ

        “แผลที่หลังของเจ้ายังไม่หายดีเลย มานี่สิ มานั่งคุยข้างๆ ข้า”

        หลายวันมานี้ยาบำรุงร่างกายมากมายหลากหลายชนิดถูกส่งมายังตำหนักของพวกเขาราวกับสายน้ำไหลร่างของหลินจงอวี้ได้รับการบำรุงจนใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่มีเนื้อเพิ่มขึ้นมาเล็กน้อยอีกทั้งเขายังดูมีชีวิตชีวามากกว่าเดิมหลายเท่าตัว

        “ข้าไม่เหนื่อย พี่สาว ต่อจากนี้ไม่ว่าพี่ไปที่ใดเสี่ยวอวี้ขอติดตามพี่ไปด้วยได้หรือไม่?” น้ำตาเอ่อล้นขึ้นมาบนขอบตาของหลินจงอวี้สายตาที่จ้องมองทำให้หลินเมิ้งหยามิอาจปฏิเสธ

        “ได้สิ พี่สัญญากับเจ้า” ไม่ไหวเจ้าเด็กคนนี้ส่งเสียงออดอ้อนร้องเรียกพี่สาวบ้างน้าคนสวยบ้างจนได้ใจคนในจวนไปไม่น้อย

        ถ้าต่อไปเติบโตขึ้นเป็นชายหนุ่มเต็มตัว ดูท่าหัวกระไดคงจะไม่แห้ง

        หัวใจของหญิงสาวมากมายคงถูกเขาครอบครองเป็นแน่ ดูเหมือนว่านางจะต้องเตรียมสินสอดสำหรับหลินจงอวี้ไว้ล่วงหน้าเสียแล้ว

        “ข้า...พี่สาว...เหตุใดข้าจึงรู้สึกง่วงเช่นนี้...”หลินจงอวี้ลูบไล้ดวงตา ยังไม่ทันจะพูดจบ ร่างของเขาก็ทรุดลงบนพื้น

        กลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยอยู่กลางอากาศ สัญชาตญาณของหลินเมิ้งหยากำลังส่งเสียงร้องเตือน

        เกรงว่านี่จะเป็นหมีเซียง1ที่เคยได้ยินมา

        สมองพลันร้องบอกสรรพคุณของยาพิษหลินเมิ้งหยาแอบหยิบปิ่นทองบนศีรษะของตนเองลงมาจากนั้นแทงลงไปบนจุดที่ทำให้ร่างกายตื่นตัว

        ผู้ไม่หวังดี!

        “สลบหมดแล้ว เอาตัวไป!”

        หลินเมิ้งหยาหลับตาลงพยายามบังคับลมหายใจตนเองให้เข้าออกอย่างสม่ำเสมอกัน

        โชคดีที่เป้าหมายของคนเหล่านั้นคือนางเสี่ยวอวี้จึงถูกทิ้งไว้ที่นี่

        ร่างกายของหลินเมิ้งหยาถูกห่อหุ้มไว้ด้วยกระสอบก่อนจะถูกผู้ไม่หวังดีอุ้มตัวขึ้นแล้วย่องเบาออกไปจากจวนอวี้

        กลิ่นเลือดเตะเข้ามาที่จมูกดูเหมือนว่าองครักษ์รักษาเวรยามของท่านอ๋องจะถูกกำจัดเสียแล้ว

        นางแอบหยิบปิ่นปักผมของตนเองออกมาเจาะรูเล็กๆ บนกระสอบ

        ความมืดมีมากกว่าความสว่าง นางสามารถมองเห็นแสงไฟริบหรี่อยู่ไกลๆแต่มิอาจระบุตำแหน่งของตนเองได้

        ผู้ไม่หวังดีสองสามคนวางตัวนางลงบนรถม้าหลังจากนั้นหนึ่งชั่วยามก็มาถึงที่หมาย

        ได้ยินเสียงคลื่นไกลๆ อยู่ๆ หลินเมิ้งหยาก็รู้ได้ทันทีว่าตนเองอยู่ที่ไหน

        “นายน้อย พาพระชายาอวี้มาแล้วขอรับ!”

        บิงโก! ที่นี่คือที่รังของเถาฮวาอู๋!

        “อืม พวกเจ้าออกไปได้ ทิ้งเด็กคนนี้เอาไว้ที่นี่”เสียงอ่อนโยนดังขึ้น หลินเมิ้งหยาอดที่จะรู้สึกอยากอาเจียนไม่ได้

        ทั้งที่อายุห้าสิบกว่าแล้วแท้ๆ แต่ยังมีใบหน้าอ่อนเยาว์เหมือนเด็กน่าขายหน้าชะมัด!

        สองคนนั้นถอดถุงกระสอบออกจากตัวนาง “ตุ้บ”เสียงร่างของหลินเมิ้งหยาร่วงลงบนพื้น

        “ปลุกเด็กคนนี้ให้ตื่น” ทันทีที่สิ้นเสียงจมูกของหลินเมิ้งหยาได้กลิ่นเหม็นเน่า

        ขณะเดียวกัน สติกลับมาแจ่มชัดเสียยิ่งกว่าตอนกินกระทิงแดงผสมกาแฟ

        “แค่ก แค่ก แค่ก นี่มันคืออะไรกัน เหม็นจะตายอยู่แล้ว!” หลินเมิ้งหยาแสร้งตื่นขึ้น ก่อนจะตะเกียกตะกายลุกขึ้นแล้วกระโดดหลบไปที่มุมหนึ่ง

        ยังไม่เคยเห็นใครตื่นได้อย่างรวดเร็วและมีกำลังวังชาเช่นนี้หลังจากสลบไปเพราะธูปหมีเซียงมาก่อนทั้งนายน้อยและอีกสองคนต่างพากันชะงักขณะมองทางหลินเมิ้งหยา

        “โอ้ ดูเหมือนร่างกายจะยังมีเรี่ยวแรงอยู่มากเลยนี่พวกเจ้าออกไปก่อน ข้าจะคุยกับพระชายาอวี้เป็นการส่วนตัว”

        สิ้นเสียงของนายน้อย เด็กหนุ่มสวมใส่ชุดสีแดงแจ๋ตัวยาวปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าหลินเมิ้งหยา

        ตอนแรกที่ได้เจอกันเขาเป็นเพียงเด็กหนุ่มซอมซ่อที่มีใบหน้าสกปรกเปรอะเปื้อนเท่านั้น

        ทว่าตอนนี้เสื้อคลุมสีแดงสุดเย้ายวนกลับห่มร่างของเขาอยู่จนทำให้มองไม่ออกว่าตกลงแล้วเขาเป็นชายหรือหญิงกันแน่

        ปกเสื้อเปิดออกเล็กน้อยเผยให้เห็นหน้าอกเนียนละเอียดสีขาวดุจหิมะ

        ปากแดงดั่งชาด จักษุยาวดั่งนกการเวกเมื่อถูกสายตาเปล่งประกายราวกับหยดน้ำคู่นั้นจ้องมอง ร่างกายจึงอ่อนยวบลง

        แต่...เขาเป็นตาลุงแก่ที่ฝึกฝนวิชาอาคมจนแก่กล้า! เขาเป็นตาลุงแก่ที่ฝึกฝนวิชาอาคมจนแก่กล้า!เขาเป็นตาลุงแก่ที่ฝึกฝนวิชาอาคมจนแก่กล้า!

        หลินเมิ้งหยาร้องเตือนตัวเองในใจ แม้ความหล่อเหลาจะอยู่ตรงหน้าแต่นางก็มิได้หวั่นไหว

        “เจ้าจับข้ามาที่นี่ด้วยเหตุใด? ถ้าไม่มีอะไรข้าจะกลับบ้านนอน!” หลินเมิ้งหยามิได้เผยความกระวนกระวายออกมาให้เห็นแม้ทั้งคู่จะไม่ได้รู้จักกันเป็นการส่วนตัวแต่คนอายุห้าสิบที่ยังมีใบหน้าอ่อนเยาว์จะต้องเป็นพวกโรคจิตอย่างแน่นอน! ตาแก่โรคจิต!

        “ยัยเด็กคนนี้ เหตุใดจึงใจดำเช่นนี้เล่า! เหยียเชิญเจ้ามาที่นี่เพราะคิดถึงเจ้ามากเหลือเกินเป็นอะไรไป? เจ้าทำให้เหยียตกใจเพียงครั้งเดียวคิดหรือว่าเหยียจะไม่สามารถพาตัวเจ้ากลับมาได้?”

        นายน้อยผู้นั้นหัวเราะขบขัน ช่างเป็นเด็กที่ไม่เหมือนใครเลยจริงๆ

        ปกติผู้หญิงทั่วไปเวลาเจอกับสถานการณ์เช่นนี้มักจะแสดงท่าทางหวาดผวา

        ทว่ายัยเด็กคนนี้กลับสงบนิ่ง

        “ไม่มีทางจะให้เชื่อหรือว่าเจ้าจับตัวข้ามาเพียงเพื่อพูดคุยกันเท่านั้น? บอกข้ามาสิว่าวัตถุประสงค์ที่แท้จริงของเจ้าคืออะไร?”

        หลินเมิ้งหยาจ้องมองฝ่ายตรงข้ามด้วยสายตาเย็นชาน้ำเสียงยิ่งอ่อนโยนมากเท่าไร นางต้องยิ่งป้องกันตัวเองให้มากขึ้นเท่านั้น

        “ไม่มีอะไร แค่เชิญเจ้ามาลองยาเท่านั้น ข้าได้ยินมาว่าแต่ก่อนเจ้าเป็นคนสติฟั่นเฟือนแต่กลับกลับมาฉลาดเฉลียวอีกครั้งในวันแต่งงาน หากทำให้เจ้ากลับไปเสียสติอีกครั้งเจ้าก็มิได้ขาดทุนมิใช่หรือ?”

        นายน้อยหัวเราะคิกคักจ้องมองหลินเมิ้งหยาราวกับว่าเขากำลังแหย่แมวแหย่หมาเล่นอย่างไรอย่างนั้น

        ใจดำอำมหิต!

        หลินเมิ้งหยามั่นใจมากว่าในสมัยที่ยังเยาว์วัยจะต้องมีคนประสงค์ร้ายต่อนางอย่างแน่นอนมิเช่นนั้นอยู่ๆ เด็กธรรมดาจะกลายเป็นคนสติฟั่นเฟือนได้อย่างไร

        “ได้ ในเมื่อถูกเจ้าจับตัวมาแล้ว ข้าก็ไม่มีทางเลือกแต่เจ้าก็มิควรปล่อยให้ข้าสับสนมึนงงเช่นนี้ บอกข้ามาเถิดว่าตกลงเจ้าเป็นใครกันแน่?”

        หลินเมิ้งหยามีสิ่งที่สามารถปกป้องชีวิตของตัวเองเอาไว้ได้ สิ่งนั้นก็คือเครื่องตรวจจับยาพิษในสมองนางอย่างไรเล่า

        แต่หากเปลี่ยนเป็นคนโง่เขลาสติฟั่นเฟือนสักวันหนึ่งนางคงจะพูดชื่อยาถอนพิษออกมา...หรือเปล่านะ?

        ตอนนี้สิ่งที่นางต้องการคือตัวตนของผู้ที่อยู่เบื้องหลัง

        “เรื่องนี้เหรอ ไม่จำเป็นต้องบอกให้รู้”ประโยคนี้ทำให้หลินเมิ้งหยาแทบกระอักเลือด

        “ถึงเจ้าบอกมา ข้าก็มิอาจนำข้อมูลออกไปบอกใครได้อยู่ดีเพราะอีกเดี๋ยวข้าก็จะกลายเป็นคนสติฟั่นเฟือนแล้วมิใช่หรือ?”

        นางโน้มน้าวศัตรูอย่างต่อเนื่องทว่ารอยยิ้มของนายน้อยกลับแปรเปลี่ยนเป็นโหดเหี้ยมขึ้นมา

        “เอาล่ะ เจ้ามิต้องรบเร้าเหยียเรื่องนี้อีกแล้วข้าจะบอกเจ้าตามความจริงก็ได้เจ้าจะมิได้เปลี่ยนเป็นคนโง่เขลาสติฟั่นเฟือนเพียงอย่างเดียวแต่เจ้าจะกลายเป็นคนหูหนวก ตาบอด เป็นใบ้ อัมพฤกษ์ อัมพาตสิ่งที่สำคัญที่สุดคือใบหน้างดงามดั่งหยกของเจ้าจะไม่มีอีกต่อไป!”

        คำพูดของนายน้อยทำให้หัวใจของหลินเมิ้งหยาเย็นเฉียบ

        ตกลงใครกันแน่ที่แค้นเคืองนางมากถึงเพียงนี้?

        หรือจะเป็นซ่างกวนฉิงและหลินเมิ้งหวู่? ไม่มีทางหรอกค่าจ้างของกลุ่มมือสังหารเถาฮวาอู๋ไม่น้อยเลยโดยเฉพาะค่าจ้างที่ทำให้นายน้อยผู้นี้ต้องเป็นคนลงมือเอง

        พวกนาง...เกรงว่าจะไม่มีกำลังมากพอขนาดนั้น!

        “เกรงว่าเจ้ากำลังวางแผนหลอกเหยียอยู่ใช่หรือไม่สายตาของเจ้าจึงกลิ้งกลอกเช่นนี้! หากเจ้าไม่ยอมเชื่อฟังเจ้าคิดหรือว่าเหยียที่ถูกเจ้าหลอกมาแล้วหนึ่งครั้งจะยอมปล่อยให้มีครั้งที่สอง?”

**************************

1 ยาชนิดหนึ่งเมื่อสูดกลิ่นเข้าไปจะทำให้หมดสติ