เขมกรป้อนรัก

        “เป็นไง ได้ผลไหม” ปฐวียกมือถือโทรหาเบลล่า ก่อนที่เสียงถอนหายใจของอีกฝ่ายดังลอดเข้ามา

        “หึ ล้มเหลวล่ะสิ” เขาพูดสวนก่อนเธอจะตอบ

        “เก่งมาก ก็ไปจัดการเองสิ” เบลล่า กดเสียงต่ำเพราะกำลังอารมณ์เสียอย่างถึงที่สุด

        “นายเขมกรนี่ น่าอิจฉาชะมัด มีลูกน้องที่พักดีขนาดนี้ จะหาได้จากที่ไหนอีก”

        “จะชื่นชมนังนั่นอีกนานไหม” หญิงสาวเหลือบตาขึ้นอย่างเอือมระอา

        “เข้าเรื่องเลยแล้วกัน ถ้าแผนนั้นใช้ไม่ได้ ผมอยากให้คุณเข้าหาเขมกร เพราะนายนั่นมันหลงคุณอยู่แล้วนี่ คุณพูดอะไรเขาต้องเชื่อ”

        “เรื่องนั้นสบายมาก คุณก็เตรียมเงินก้อนใหญ่ไว้ให้ฉันได้เลย มากเท่าที่ฉันต้องการ” เบลล่ากำชับก่อนจะตัดสายนายปฐวีทิ้งไป

        ดารินเดินคิดอะไรเพลินๆ อยู่ริมถนน สาวเท้าเล็กค่อยๆ ย่างไปทีละก้าวช้าๆ ก่อนเสียงมือถือที่ดังอยู่ในกระเป๋าใบเล็กทำให้เธอหันมาเปิดดู

        “เจ้านาย” ดวงตากลมไหวระริกมองหน้าจอมือถือพลางกดรับ

        “ทานข้าวหรือยัง” น้ำคำอบอุ่นถามออกมาเช่นเคย รอยยิ้มหวานเบ่งบานเมื่อได้ยินน้ำเสียงนั้น ก่อนจะหันมองรอบๆ

        “เอ่อ..คือ..” ดารินได้สติ พบว่าตัวเองอยู่สถานที่ใดที่หนึ่งในกรุงเทพ ซึ่งไม่คุ้นตา เหตุเพราะเบลล่าทิ้งเธอไว้ข้างถนนแบบไม่สนใจ ดวงตาวาววับคิดหาคำตอบ

        “อ้ำอึ้งแบบนี้ ยังไม่ได้ทาน หรือว่าอยู่ที่ไหน” เสียงเข้มถามเพราะเริ่มจับทางได้

        “อ่อ..เปล่าค่ะ ฉันทานแล้วค่ะเจ้านาย”

        “ทานแล้วก็ทานอีกได้ ผมหิวอ่ะ ไปทานเป็นเพื่อนผมหน่อยสิ”

        “เอ่อ...” ดารินยังคงมองไปรอบๆ ด้วยคิดหาทางออก

        “มีอะไรหรือเปล่า คุณอยู่ที่ไหน” ชายหนุ่มหมุนเก้าอี้พลางขมวดคิ้วสงสัย

        “ฉัน...” หญิงสาวยังคงอ้ำอึ้งอยู่เช่นเดิม

        “อยู่ตรงนั้น ผมจะไปหา ส่งโลเคชั่นมาทางไลน์” เจ้านายแสนฉลาด ทำให้ดารินจำยอมต้องทำตาม

        “ทำไมคุณมาอยู่ตรงนี้ ที่นี่ไม่ได้ใกล้กับบ้านของคุณรัตนาเลยนะ” หลังจากดารินขึ้นรถเจ้านายมา ยังไม่ทันที่เธอจะอ้าปาก เขากลับยิงคำถามด้วยน้ำคำนิ่งเรียบ ทำเอาหญิงสาวเสียวสันหลังวาบ เธอควรจะบอกเขาอย่างไรดี ถ้าบอกความจริงว่าเบลล่ากำลังหักหลังเขา ไม่มีทางที่เขมกรจะเชื่อ กลับดูเหมือนเธอใส่ร้ายเพื่อนของเขาเข้าไปอีก ดวงตาแวววาวคิดหาคำตอบ

        “ริน” ชายหนุ่มเห็นทีท่าของดาริน ทำให้เขาไม่สบายใจมากยิ่งขึ้น

        “ตกลงคุณมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”

        “ฉันมาหาซื้อของให้แม่ค่ะ”

        “ซื้อของ” เขาทวนคำพูดของลูกจ้างสาวอย่างไม่เข้าใจ เขมกรขับรถกลับโดยใช้ความคิด ก่อนที่ความคิดบางอย่างจะแล่นเข้ามาในสมอง เท้าเหยียบเบรกอย่างกะทันหันเมื่อนึกบางอย่างได้ แล้วค่อยๆ จอดเทียบฟุตบาตรด้านข้างช้าๆ

        “นายปฐวี” ดวงตาชายหนุ่มเบิกกว้าง หันมองมายังดาริน

        “คุณมาพบนายปฐวีหรือเปล่า”

        “คะ” ดารินทำหน้าไม่เข้าใจ ในนาทีนั้นหญิงสาวสัมผัสถึงแววตาไม่มั่นใจจากชายหนุ่มตรงหน้า แววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความกังวลส่อออกมาให้เห็นเป็นครั้งแรก เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นมาจากใบหน้า มือบางค่อยๆ เอื้อมไปเช็ดอย่างทะนุถนอม เขาคงยังไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นกำลังทรยศ หากเขารู้แล้วจะรู้สึกเจ็บปวดอย่างไรนะ มือหนายกจับมือบางแน่น ดวงตาคมมองเข้าไปนัยน์ตาหญิงสาว