ชุมชนแออัดในย่านเมือง A 1 เป็ชุมชนที่คนส่วนใหญ่เป็ประชากรชนชั้นใช้แรงงานหรือกรรมกร พวกเขามีฐานะที่ยากจนมาก แต่ละครอบครัวจึงต่างคนต่างใช้ชีวิตอยู่ไปวันๆเพื่อความอยู่รอด ทั้งยาเสพย์ติด อาชญากรรม และการค้าประเวณีจึงถูกพบเห็นจนเป็เื่ชินตาในที่แห่งนี้ แม้พวกเขาจะเคยติดคุกมาแล้วหลายต่อหลายครั้ง แต่ก็ต้องกลับมาทำในสิ่งเดิมๆอีก เพราะสำหรับพวกเขาแล้วทางเลือกไม่ได้มีมากสักเท่าไหร่
โจวจิ้น คือเด็กหนุ่มที่อาศัยอยู่ที่ชุมชนแห่งนี้ เขาอาศัยอยู่กับแม่ั้แ่เล็ก แม่ของเขามักจะป่วยอยู่บ่อยๆ สาเหตุมาจากการตรากตรำทำงานอย่างหนักเพื่อหาเงินมาเลี้ยงดูเขา ถึงครอบครัวจะยากจนเพียงใด แต่แม่ของเขาก็อบรมสั่งสอนเสมอให้เขาเป็คนดี มีความซื่อสัตย์ มีจิตใจที่เอื้อเฟื้อต่อคนอื่น แม่พยายามส่งเสียให้เขาได้มีการศึกษา เขาจึงตั้งใจเรียนเพื่อที่ในอนาคตเขาจะได้มีอาชีพและสามารถเลี้ยงดูแม่ให้อยู่อย่างสุขสบาย และจะได้ออกไปจากนรกขุมนี้สักที
วันหนึ่งขณะที่เขากลับมาจากโรงเรียน ภาพที่เห็นคือแม่ที่เขารัก นอนเป็ศพจมกองเือยู่ในบ้าน เขาถึงกับช็อคกับภาพตรงหน้า เด็กหนุ่มในวัยสิบแปดปี ที่ต้องมาเห็นคนที่รักตายไปต่อหน้าต่อตา ตอนนั้นจิตใจของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น น้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุดในตอนนั้นมันคือคำสาบาน เขาจะต้องฆ่าไอ้คนที่ทำกับแม่ของเขาให้ได้ เขาคว้ามีดจากในครัวแล้ววิ่งออกไปจากบ้าน ระหว่างทางมีรอยเืหยด ไปตลอดทางจนไปสุดที่บ้านหลังหนึ่ง บ้านหลังนั้นคือบ้านของไอ้ขี้ยา จงเปา นั่นเอง
- จงเปาแกอยู่ไหน
จงเปาที่กำลังนั่งมั่วสุมยาเสพติดอยู่กับเพื่อนอีกสองสามคน เสื้อของเขาที่เปื้อนเือยู่ยังไม่ทันแห้ง เขาไม่ได้รู้สึกอะไรเลยกับการฆ่าคนคนหนึ่งให้ตายไป แถมยังมานั่งเล่นยาอย่างสบายใจ เมื่อโจวจิ้นมาเห็นเข้าก็ยิ่งทำให้เกิดความโกรธแค้นจนเกินจะห้ามใจไหว
- แก แก ฆ่าแม่ฉัน
- ก็แม่แกมันโง่เองนี่หว่า ฉันแค่จะขอเงินมันสักนิดสักหน่อย ทำเป็หวงดีนัก ฉันเลยจัดการมันซะเลย
- แก แก มันไอ้ สารเลว ไอ้เศษขยะ
- แก ก็ไม่ต้องจากฉันหรอก ทำเป็คนดี มีการศึกษาแล้วไง คนอย่างพวกเราก็เป็ได้แค่นี้แหละ ฉันว่าแกมาสนุกกับพวกเราดีกว่า อย่าไปเป็เลยคนดีนะมันเหนื่อยวะ ฮ่าๆๆๆๆๆ
- แก ตายซะเถอะ
โจวจิ้นวิ่งตรงเข้าไปที่ตัวของ จงเปา เขาใช้มีดทำครัวแทงเข้าไปที่กลางหลังของ จงเปา อย่างแรง จงเปาที่โดนแทง เขาก็ร้องะโออกมาด้วยความเ็ป เพื่อนของจงเปา ที่เห็นเหตุการณ์ก็เข้ามาล็อคตัว อาจิ้นไว้ ส่วนจงเปาที่ดึงมีดออก ด้วยความเ็ป เขาจึงเอาอารมณ์โกรธทั้งหมดไปลงกับโจวจิ้น พวกเขาลากอาจิ้นเข้าไปในป่ารกทึบด้านหลังสลัม พอลงมือซ้อมเขาจนหน่ำใจแล้วพวกมันก็คิดจะฝั่งเขาทั้งเป็ เขาพยายามฝืนที่จะสู้ถึงแม้ว่าร่างกายจะไม่ไหวแล้วก็ตาม
ทันใดนั้นเอง มีรถตู้สีดำคันใหญ่มาจอด และส่องไฟมาทางพวกเขา คนในรถก้าวลงมาพร้อมกับกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำ พวกเขาทุกคนดูน่ากลัวมากๆ แต่ละคนล้วนพกปืนอยู่ในมือ เวลานั้นเองชายที่ยืนอยู่ข้างหน้าสุดก็เล็งปืนมาทาง จงเปา
- ไอ้พวกหมาหมู่ ที่ฉันเกลียดที่สุดก็คือขยะแบบพวกแกนี่แหละ
- นายใหญ่จัดการมันเลยไหม
- แกไม่ต้องยุ่ง อาเทียน ไปลากไอ้หนุ่มน้อยคนนั้นให้ลุกขึ้นแล้วพามาหาฉัน
- แก พวกแกเป็ใคร มายุ่งอะไรด้วย ไม่ใช่เื่ของพวกแก
- แกชื่ออะไร ไอ้หนุ่ม
- ผมชื่อ โจวจิ้น
- แกมีเื่อะไรกับพวกมัน
- มันฆ่าแม่ผม
- คนไหน
- คนนั้นครับ
- ดี แก่อยากจะทำอะไรกับมัน
- ผมอยากฆ่ามัน
- ดี ลูกผู้ชายมันต้องใจถึงแบบนี้สิฉันชอบ
ตอนนั้นเองที่ผู้ชายคนนั้นได้เอาปืนมายัดใส่มือของเขาแล้วเล็งปืนไปทาง จงเปา
- งั้นแกยิงมันให้ฉันดูหน่อยสิ
ตอนนั้นเองที่โจวจิ้นถึงกับรู้สึกสะอึกขึ้นมาทัน การฆ่าคนสำหรับเขามันไม่ง่ายเลย เขาหลับตาปี๋ มือสั่นไปหมด แต่ทันใดนั้นเองเสียงปืนก็ดังขึ้น ปัง! ลูกะุเจาะเข้าไปกลางหน้าผากของ จงเปาทันที เขาล้มลงตายคาที่ เพื่อนที่ยืนอยู่ถึงกับใวิ่งหนีตะเลิดไปกันคนละทิศคนละทาง คนที่ยิงคือผู้ชายที่ยืนอยู่ด้านหลังเขา เขาใช้มือตัวเองจับมือเขาให้เหนี่ยวไก
- คุณ คุณ ทำไมทำแบบนี้
- ก็แกบอกฉันเองว่าจะฆ่ามันฉันก็ช่วยสงเคราะห์ให้ไง จำใส่หัวแกไว้ถ้าแกคิดจะฆ่าใครอย่าลังเล ทันทีที่แกเล็งปืนไปทางใครแกต้องตัดสินใจยิงมันทันที อย่าให้มันได้มีโอกาสตอบโต้แกกลับเด็ดขาด แล้วแกจะทำยังไงต่อไป แก้แค้นให้แม่ได้แล้วนี่
- ผม จะกลับบ้านไปฝั่งศพแม่
- แกไม่ต้องห่วง ฉันจะให้อาเทียนพาแกไปจัดการเื่นี้ แกนี่มันใจสู้จริงๆ เมื่อกี้ที่ฉันเห็นมันช่างถูกใจฉันจริงๆ แกอยากไปเป็ลูกชายฉันไหม ฉันรู้สึกถูกชะตากับแกอย่างบอกไม่ถูกเลยวะ
- พี่ใหญ่ครับจะดีหรอครับ เราไม่รู้หัวนอนปลายเท้ามันเลยนะครับ
- ทำไมละ แก ไม่พอใจใจหรออาิ
- เปล่าครับพี่ ผมแค่เป็ห่วงพี่
- ต่อไปนี้แกคือลูกชายของฉัน เฉินดีแลนด์ คือชื่อแซ่ใหม่ของแก
การเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้เริ่มขึ้นแล้วสำหรับดีแลนด์ เส้นทางที่รออยู่เบื้องหน้าจะโรยด้วยกลีบกุหลาบหรือขวากหนามนั่นเป็สิ่งที่เขาไม่อาจล่วงรู้ได้เลย สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือต้องเข้มแข็งและดิ้นรนเพื่อมีชีวิตอยู่รอดต่อไปให้ได้ นั่นคือสิ่งที่เขาได้ให้สัญญากับหลุมฝังศพของแม่เอาไว้
รถเคลื่อนเข้ามาจอดยังคฤหาสน์แห่งหนึ่งในเขตเมือง B ย่านนี้คือย่านที่คนรวยและคนระดับมหาเศรษฐีเท่านั้นที่จะอยู่ได้ มันช่างแตกต่างกับสภาพแวดล้อมที่เขาเคยอยู่โดยสิ้นเชิง
คฤหาสน์หรูหลังนี้ที่มีเนื้อที่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา มันช่างแตกต่างกับบ้านหลังเล็กที่มีสภาพซอมซ่อของเขาลิบลับดังฟ้ากับเหว คฤหาสน์ที่ถูกตกแต่งสไตร์ยุโรป ห้องพักถูกแบ่งออกเป็หลายสิบห้อง รถคันหรูหลายสิบคันถูกจอดเรียงรายกันจนละลานตาไปหมด แต่ละส่วนถูกแบ่งแยกอย่างชัดเจน ส่วนทางด้านหลังของคฤหาสน์คือตึกพักของคนงาน ถึงจะเป็ตึกพักของคนงานในบ้านมันก็ยังดูดีและสะอาดสะอ้านกว่าบ้านเก่าของเขาซะอีก
เ้าของอาณาจักรแห่งนี้ คือ เฉินชาง ชายวัยกลางคนผู้ผ่านความมืดดำในชีวิตมาอย่างโชคโชน กว่าที่เขาจะมีวันนี้ได้มันไม่ง่ายสำหรับเขาเลย เด็กสลัมที่เริ่มต้นจากการเดินยา ก้าวเข้าสู่หัวหน้าแก๊งมาเฟียที่มีอิทธิพลและอำนาจเบอร์ต้นๆของประเทศนี้เลยก็ว่าได้ ธุรกิจผิดกฎหมายต่างๆเขาล้วนทำมาแล้วทั้งหมดทั้งสิ้น ความฝันของเขาคือสักวันเขาจะต้องดึงตัวเองให้ออกไปจากวงจรแห่งความชั่วร้ายเหลานี้ให้ได้ เขามีความคิดที่จะฟอกตัวเองและธุรกิจของเขาให้ขาวสะอาดหมดจดและจะยืนอยู่ในสังคมนี้อย่างภาคภูมิใจ จะได้ไม่มีใครมาตราหน้าเขาว่าไอ้พวกมาเฟียอย่างทุกวันนี้ได้อีก
- ยืนอยู่ทำไม เข้ามาข้างในสิ
- ครับ ที่นี่คือที่ไหนครับ แล้วคุณเป็ใคร
- ที่นี่บ้านฉันเอง ฉันชื่อเฉินชาง แล้วต่อไปนี้ให้เรียกฉันว่าพ่อ
ดีแลนด์กวาดสายตาไปรอบๆเพื่อมองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา ทางด้านซ้ายมือพ่อบุญธรรม มีชายวัยราวๆสามสิบต้นๆ หน้าตาคมเข้มแต่ท่าทางดูใจดี ส่วนทางด้านขวามือคือชายวัยราวๆสี่สิบต้นๆผมของเขาเริ่มมีผมขาวขี้นเป็หย่อมๆ หน้าตาดูดุดัน เขามีทีท่าต่อต้านดีแลนด์ั้แ่ที่พ่อบุญธรรมบอกจะพาเขาเข้ามาอยู่ด้วย
- ฉันจะแนะนำ คนของฉันให้แกรู้จัก แกเห็นคนที่อยู่ทางด้านซ้ายมือของฉันไหม นี่คือเฉินเทียน เขาเป็เหมือนกับมือซ้ายของฉัน ไม่ว่าจะเป็งานเล็กหรืองานใหญ่ฉันล้วนมอบหมายงานให้เขาทำ เพราะฉันไว้ใจเขามากที่สุด ฉันจะมอบแกให้อาเทียนจัดการ เพราะฉะนั้นแกมีอะไรก็เรียนรู้จากอาเทียนได้เลย อาเทียน ถ้ามันไม่เชื่อฟังหรือขัดคำสั่งแก แกก็จัดการมันตามสมควรได้เลย ไม่ต้องรายงานฉัน
- ครับนายใหญ่
- ส่วนคนที่ยืนอยู่ทางด้านขวามือฉันคือ เฉินเ้าิ อาิ คือน้องชายของฉัน ต่อไปนี้ให้แกเรียกเขาว่าอารอง อารองแกเขาคือหุ้นส่วนของฉันเขามีหน้าที่คอยให้คำปรึกษาและร่วมตัดสินใจในเื่ต่างๆกับฉัน
- ส่วนคนที่ยืนอยู่ข้างหลังแกนั่นก็ เฉินฮ้าว เขาเป็พ่อบ้านใหญ่ของที่นี่ มีหน้าที่ดูแลเื่ทุกๆอย่างในบ้าน แกมีปัญหาอะไรก็ไปหาอาฮ้าวได้ เข้าใจที่ฉันพูดไหม
- เข้าใจครับ พ่อบุญธรรม
- ดีมาก ฉันไม่ชอบพวกที่เข้าใจอะไรยากๆ แล้วก็มาอยู่ที่นี่ก็อย่าทำตัวมีปัญหา ถึงแกจะเป็ลูกฉัน แต่ทุกคนที่นี่ก็คือพี่น้องของฉัน ถ้าแกทำตัวไม่ดีพวกเขาล้วนมีสิทธิ์ลงโทษแกแทนฉันได้ตลอดเวลา อาฮ้าว?
- ครับนายท่าน
- แกไปประกาศให้คนของเราทั้งหมดได้รู้ไว้ ว่าต่อไปนี้ให้เรียก ดีแลนด์ว่านายน้อย ถึงเขาจะเป็ลูกบุญธรรมของฉัน แต่เขาก็คือลูกของฉัน ถ้าใครหน้าไหนทำอะไรเขาหรือถ้าเขาได้รับาแแม้แต่นิดเดียวละก็พวกแกตาย ให้ระลึกเสมอว่าดีแลนด์ก็คือนายของพวกแกอีกคน คนที่จะลงโทษเขาได้นอกจากฉันแล้ว ก็คือคนที่ฉันมอบหมายเท่านั้น คนอื่นไม่มีสิทธิ์ จำใส่กะลาหัวพวกแกเอาไว้ให้ดี
- ครับนายท่าน
- แกไปได้แล้ว อาฮ้าว แล้วก็ไปเตรียมห้องพักให้เขาให้เรียบร้อย เอาห้องริมที่อยู่ติดกับห้องของอาเทียนแล้วกัน
- ครับนายท่าน
- ส่วนแกอาเทียน ต่อไปนี้แกมีหน้าที่คอยอบรมสั่งสอนและดูแลเขาแทนฉัน สอนทุกอย่าง ทุกๆเื่ที่เขาควรรู้ แล้วก็ไปเรียก อาจวิ้นหลานชายแกมาด้วย ให้เขาเป็คนคอยติดตามและคอยดูแลดีแลนด์
- ครับนายท่าน
- ถ้าไม่มีอะไรแล้วพวกแกแยกย้ายกันไปทำงานได้แล้ว
ถึงแม้ว่าเฉินชางจะประกาศต่อหน้าทุกคนเป็ทางการไปแล้ว แต่ดีแลนด์ก็ยังคงรู้สึกกังวล การต้องมาใช้ชีวิตอยู่ในที่แห่งนี้ถึงมันจะดูหรูหราสวยงามและสุขสบายเพียงใดก็ตาม แต่เขาก็รู้ดีว่าต่อไปในภายภาคหน้าเขาจะต้องเจอกับอะไร ถึงเขาจะยังเด็กแต่เขาก็ดูออกว่าพ่อบุญธรรมของเขาไม่ได้ทำงานหรือประกอบธุรกิจที่เหมือนคนธรรมดาทั่วไปอย่างแน่นอน เขาจะต้องทำใจยอมรับสิ่งเหล่านี้ให้ได้ถ้ายังอยากมีชีวิตอยู่รอดต่อไป และในที่แห่งนี้เขาล้วนััได้ว่าใครที่มีท่าทีเป็มิตร และใครที่มีทีท่าที่แสดงถึงความเป็ศรัตรู โดยเฉพาะเฉินเ้าิ ถึงเขาจะรับปากรับคำพ่อบุญธรรมอย่างดี แต่ในสายตาของเขานั้น ดีแลนด์รู้ดีว่าเขาไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่ที่เฉินชาง ไปรับเด็กสลัมที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างเขาเข้ามาชุบเลี้ยงเป็ลูก แต่สักวันเขาจะต้องทำให้ทุกคนในที่นี้ยอมรับเขาอย่างเต็มใจให้ได้ ไม่ว่ามันจะยากลำบากสักเท่าไหร่เขาก็จะต้องทำมันให้เป็จริงอย่างแน่นอน เขาจะไม่มีวันทำให้พ่อบุญธรรมของเขาต้องผิดหวังในตัวเขาอย่างแน่นอน