ในขณะที่หลินอวี้กำลังตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้นหญ้าด้วยสภาพหน้าคลุกฝุ่น และแม่บ้านกำลังจะอ้าปากด่ากราดซ้ำ เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจที่คุ้นเคยก็ดังแทรกบรรยากาศอันวุ่นวายออกมาจากประตูบานั์ของคฤหาสน์
"เสียงใครมาเอะอะโวยวายหน้าบ้านฉัน!" ร่างของ พ่อเฒ่าหลง ในชุดผ้าไหมจีนสีเทาเรียบหรูเดินก้าวออกมาอย่างช้าๆ โดยมีบอดี้การ์ดในชุดสูทขนาบข้าง แววตาที่เคยอ่อนโยนเมื่อวานนี้กลับดูดุดันและน่าเกรงขามสมกับเป็พญาัผู้กุมบังเหียนตระกูลหลง
"คุณปู่! ช่วยหลินอวี้ด้วยค่ะ!" หลินอวี้รีบปั้นหน้าเศร้า บีบน้ำตาพรางชี้มือสั่นเทามาทางอาเฟย "อีผู้หญิงกับเด็กนรกพวกนี้มันบุกรุกค่ะ! มันหาเื่หลินอวี้ แถมยังสาปแช่งจนหลินอวี้ล้มคว่ำหน้าแหกแบบนี้ คุณปู่ต้องจัดการพวกมันนะคะ!"
แม่บ้านรีบก้มหัวประจบ "ใช่ค่ะนายท่าน พวกนี้ไม่มีหัวนอนปลายเท้า มาอ้างว่ารู้จักคุณหลงเทียน ดิฉันกำลังจะแจ้งตำรวจลากคอพวกมันไปเข้าคุกอยู่พอดีเลยค่ะ!"
พ่อเฒ่าหลงขมวดคิ้วมวลอากาศรอบตัวกดดันขึ้นทันทีจนบอดี้การ์ดยังต้องก้มหน้า ท่านกวาดสายตาคมกริบมองผ่านหลินอวี้ไป... และทันทีที่สายตานั้นปะทะเข้ากับร่างเล็กจิ๋วที่ยืนกอดอกทำหน้าตายไม่สะทกสะท้าน พ่อเฒ่าหลงก็ชะงักกึกเหมือนถูกฟ้าผ่า!
"เ้าเด็กแสบ..." พ่อเฒ่าพึมพำออกมาเบาๆ
"เฮ้ตาแก่! เจอกันอีกแล้วนะ อย่าบอกนะว่า ท่านเป็เ้าของบ้านน่ะ" อาเฟยยกมือทักทายด้วยท่าทางแก่แดดเหมือนเพื่อนเล่นรุ่นเดียวกัน "บ้านท่านใหญ่โตดีนะ แต่แม่บ้านกับแม่นางนกแก้วสีแดงคนนี้เนี่ย... ข้าว่าท่านควรจะไล่ไปขัดส้วมดูสักเดือนสองเดือนนะ ปากคอเราะร้ายจนข้าแสบหูไปหมดแล้ว"
คำพูดของอาเฟยทำเอาทุกคนในที่นั้นแทบจะหยุดหายใจ แม่บ้านหน้าซีดเผือด ส่วนหลินอวี้อ้าปากค้าง "แก! กล้าเรียกคุณปู่ว่าตาแก่รึ! ตายแน่แกตายแน่!"
"หุบปาก!" พ่อเฒ่าหลงตวาดลั่นจนหลินอวี้สะดุ้งสุดตัว
ชายชราไม่สนใจหญิงสาวผู้สูงศักดิ์แม้แต่น้อย เขารีบก้าวเดินกึ่งวิ่งตรงมาที่รั้วเหล็กดัด "เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ใครสั่งใครสอนให้พวกแกปิดประตูใส่ผู้มีพระคุณของฉัน!"
ประตูรั้วไฟฟ้าเลื่อนเปิดออกอย่างรวดเร็ว พ่อเฒ่าหลงเดินปรี่เข้ามาหาอาเฟย แต่แล้วสายตาของเขาก็เลื่อนไปหยุดอยู่ที่หญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างหลังเด็กน้อย... มู่หลัน
มู่หลันที่เห็นพ่อเฒ่าหลงเดินเข้ามาใกล้ ร่างกายของเธอก็สั่นสะท้าน ภาพเศษเสี้ยวความทรงจำในอดีตพุ่งเข้าชนสมองอย่างแรงจนเธอต้องยกมือกุมขมับ "คุณ... คุณพ่อ..." เธอพึมพำออกมาเสียงแ่เบาจนแทบไม่ได้ยิน
พ่อเฒ่าหลงตัวแข็งทื่อ ดวงตาพร่าเลือนไปด้วยหยาดน้ำตา "มู่หลัน... มู่หลันจริงๆ ด้วย! ลูกสะใภ้ข้า! ลูกสะใภ้ข้ายังไม่ตาย!"
หลินอวี้และแม่บ้านถึงกับเข่าอ่อนจนแทบทรงตัวไม่อยู่ เมื่อได้ยินคำว่า 'ลูกสะใภ้' หลุดออกมาจากปากประมุขตระกูลหลง
"ตาแก่... อย่าเพิ่งมาร้องไห้ตอนนี้เลย แม่ข้านางจำอะไรไม่ค่อยได้หรอก" อาเฟยพูดแทรกพลางเอามือไพล่หลัง วางมาดเทพอายุ 300 ปี "พาพวกเราเข้าบ้านก่อนเถอะ ก่อนที่ข้าจะหิวจนเผลอดีดนิ้วทำบ้านท่านพังไปมากกว่านี้"
พ่อเฒ่าหลงหัวเราะทั้งน้ำตา "ได้ๆ เข้าบ้านเราลูก! เข้าบ้านเรา! ใครหน้าไหนกล้าขวางแม้แต่ก้าวเดียว ฉันจะตัดมือตัดเท้ามันทิ้งให้หมด!"
อาเฟยจูงมือมู่หลันเดินผ่านหน้าหลินอวี้ที่ตอนนี้นั่งแปะอยู่บนพื้นดินอย่างหมดสภาพ เซียนน้อยก้มลงกระซิบข้างหูเธอเบาๆ "จำไว้นะป้า... ของจริงน่ะเขาไม่ต้องพูดเยอะหรอก แค่เดินเข้าประตูก็มีคนมารับแล้ว"
เขายักคิ้วให้หนึ่งที ก่อนจะเดินเชิดหน้าเข้าสู่คฤหาสน์ตระกูลหลงอย่างสง่างาม ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความหวาดกลัวที่กำลังคืบคลานเข้าสู่หัวใจของพวกคนชั่วที่แฝงตัวอยู่ในบ้านหลังนี้!
421
