หลังจากที่เก็บเกี่ยวโชคลาภและสิ่งของที่มีประโยชน์ทุกอย่างจนครบหมดแล้วอี้ชิงและเฮยหลงได้หวนกลับคืนสู่เมืองไม้ครามเขาส่งหญ้ารากมนุษย์ให้ไป๋หลงจัดการหลอมกลั่นมันให้กลายเป็โอสถวิเศษ
ใช้เวลาแค่ครู่เดียว ชายหนุ่มก็ได้เม็ดยาที่สามารถพลิกเปลี่ยนชะตากรรมของมนุษย์ธรรมดาให้กลายเป็ผู้ฝึกตนยาที่สามารถทำให้ทั้งเมืองสั่นะเืยาที่ทำให้ผู้คนมากมายต้องบ้าคลั่งด้วยความโลภ
เพราะนี่คือโอสถรากมนุษย์ ระดับมนุษย์ขั้นสูง
ที่สามารถมอบพร์ให้คนไร้พร์มอบพลังให้แก่คนไร้พลังได้
“เื่การเปลี่ยนพวกนางให้กลายเป็ผู้ฝึกตนนั้นยังต้องพูดคุยขอความคิดเห็นกับท่านแม่ก่อน...” อี้ชิงจ้องมองเม็ดยาบนมือคิดแบบนั้นแล้วก็จัดการคัดลอก เก็บมันไว้ในรายการของระบบของเขา
จากนั้นจึงมอบหมายงานให้ไป๋หลงและเฮยหลงหลอมสร้างนาวาบิน โดยให้เน้นไปที่ความรวดเร็วและคล่องแคล่วเป็หลักต้องสวยหรูหรามีระดับ ชนิดที่เพียงมองเห็นก็บังเกิดความประทับใจ
มีระเบียง มีห้องโถงกลาง มีห้องบ่มเพาะบำเพ็ญมีห้องน้ำ...
ไป๋หลงและเฮยหลงที่ได้ฟังก็จดจำเอาไว้ช่วยกันออกแบบนาวาบินและสร้างด้วยกัน แม้ว่าด้วยวัสดุระดับเหลืองนั้นจะมีขีดจำกัดด้านการใช้งานแต่ด้วยฝีมือของพวกเขา การจะทำตามคำร้องของเ้านายไม่ใช่เื่ยาก
เนื่องจากวัตถุนั้นมีให้อย่างไม่จำกัด!
ร่างเงาที่ขาดคนช่วยชี้แนะก็งดการฝึกวิชา
อี้ชิงจึงสั่งให้ร่างเงาบ่มเพาะเพิ่มพูนตบะพลังและรากฐานในระหว่างนั้น
พอจัดแจงงานทุกอย่างเสร็จหมดแล้วเขาก็เดินลิ่วไปหามารดาคนงามอย่างรวดเร็วด้วยความคิดถึงและอยากตรวจสอบพัฒนาการของนางว่าการรักษาดำเนินไปมากน้อยเพียงใดแล้วใน่ 3 วันนี้
ณ เรือนของหลิงรั่วซี
แกร็ก...
ถ้วยชาถูกนิ้วมือเรียวขาววางลงบนโต๊ะอย่างนุ่มนวล
เรือนกายงามทรงเสน่ห์ในชุดอาภรณ์สีเขียวครามเท้าแขนเอนกายไปด้านข้างบิดเอวบิดร่างเปี่ยมเสน่ห์ยั่วยวนดุจอสรพิษของนางเชิดชันกายขึ้นจนทรวงอกอวบอิ่มคูู่เาใหญ่นั้นแทบล้นปรี่ขับเน้นให้เห็นเงาร่างงามชวนกระตุ้นเย้าอารมณ์ตัณหา
ริมฝีปากอวบอิ่มดุจกลีบบุปผาผกางามแดงระเรื่อน่าจุมพิตเด็ดดม
ผิวพรรณขาวนวลผุดผ่องดุจหยกหรือไข่มุกล้ำค่าเกินเมือง
เอวบางคอดกิ่วดุจหลิวรับทรงกับสะโพกบั้นท้ายสุดเย้ายวนกลมกลึง เว้าโค้งเป็ลูกๆอวบๆนูนๆราวดวงจันทรากลางท้องนภาราตรีเรียวขายาวระหงไขว่ห้าง เปิดส่วนแหวกข้างของกระโปรงยาวให้มาถึงต้นขาขาวนวลละออ
ดวงหน้างามสะคราญโฉม
โค่นล้มทั้งอาณาจักรมนุษย์ล่อลวงทั้งเซียน
สมบูรณ์แบบและไร้ที่ติ... ประหนึ่งนางเซียน์จำแลงกายในภพมนุษย์
นางที่แต่เดิมก็งดงามดุจภาพวาดภาพฝันอยู่แล้วบัดนี้ยิ่งงามงดและสวยมีเสน่ห์ยิ่งกว่าเดิม มนต์เสน่ห์ทบทวีคูณจนแม้กระทั่งชายหนุ่มผู้เป็บุตรผู้เป็ลูกชายยังอดมิได้ที่จะใจเต้นระรัวแรงต่อหน้านาง!
ห้วงอารมณ์เดือดพล่าน แทบกระโจนจู่โจมใส่นาง!
หากมิใช่เพราะเคล็ดบ่มเพาะของเขานั้นช่วยขัดเกลาจิตใจจิติญญาแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปหลายขุมแล้วละก็คนคงได้กลายเป็บ้าเพราะดวงหน้าของมารดาคนงามของเขาไปแล้วเป็แน่แท้...
“อึก... ท่านแม่ 3วันมานี้ท่านเป็อย่างไรบ้าง? ร่างกายของท่านมีอาการติดขัดหรือรู้สึกไม่ดีบ้างไหมขอรับ?”ชายหนุ่มสะกดอารมณ์ของตนไว้อย่างยากลำบากเขาสูดลมหายใจลึกๆเพื่อตั้งสติ เบือนสายตาเลี่ยงนางอย่างไม่กล้าจ้องตรงๆ
“อืม ดีขึ้นมากแล้วล่ะต้องขอขอบคุณโอสถวิเศษที่ช่างล้ำเลิศของเ้าที่ช่วยรักษารากฐานและร่างกายของข้าให้หมดจดเช่นนี้...”หลิงรั่วซีเปิดปากกล่าวด้วยรอยยิ้มมุมปากดวงเนตรคู่งามเหลือบเห็นท่าทางขัดเขินก็อดหัวเราะขบขำมิได้
ดูคล้ายลูกชายตัวดีของนางจะแอบมีความคิดไม่ซื่อไม่บริสุทธิ์?
แต่นั่นก็ยิ่งทำให้นางยิ่งอยากหยอกล้อและกลั่นแกล้งเขา
คนงามจึงบิดกายบิดเอวเล็กน้อยเปลี่ยนสลับขาที่นั่งไขว่ห้างของนางจังหวะการยกเท้าและกระโปรงที่เปิดอ้ารับลมเย็นนั่นสามารถเหลือบเห็นกางเกงชั้นในที่ช่างบางเบาและตัวน้อยตัวนิดได้แวบหนึ่ง
ปัง!
เสมือนกับมีอะไรบางอย่างะเิในกายอี้ชิงแทบจะลุกขึ้นยืนอย่างทนไม่ไหว!
นางจงใจงั้นหรือ!?
“แค่กๆอาการาเ็ของท่านแม่ดีขึ้นก็ประเสริฐแล้ว” ชายหนุ่มรีบดึงชักสายตากลับมาอย่างรวดเร็วแต่ศีรษะเ้ากรรมกลับยังนิ่งค้างคล้ายไม่อาจถอดใจไม่ดูสิ่งสวยงามและยั่วเพศตรงหน้าได้?
คนถามไปยังประเด็นถัดไปทันทีเพื่อซ่อนเร้นท่าทางแปลกๆของตน “ท่านแม่ข้าคิดจะช่วยให้ป้าเฉียงและน้องเหมาฝึกฝนปราณิญญาได้ข้าอยากให้พวกนางสามารถบ่มเพาะและกลายเป็ผู้ฝึกตน”
“ท่านคิดเห็นประการใด?”
“หงเฉียงและเสี่ยวเหมาหรือ?กลายเป็ผู้ฝึกตน?” ความสนุกสนานของการได้หยอกเย้าบุตรชายถูกความประหลาดใจและใแทนที่นางทบทวนคำพูดของอี้ชิง เห็นว่าฟังไม่ผิดก็ยิ่งตะลึงมากกว่าเก่า
เนื่องจากในความทรงจำที่ได้เรียนรู้และศึกษามาจากตำรับตำราหนังสือคนงามย่อมเข้าใจว่าการจะฝึกบ่มเพาะได้ต้องมีพร์และวาสนามาแต่กำเนิด มีรากปราณิญญาในกายจึงจะสามารถบำเพ็ญเพียร
นอกนั้น...
หากอยากจะบ่มเพาะจำต้องอาศัยวาสนาไม่น้อย
เช่นพวกสมุนไพรวิเศษหรือโอสถวิเศษที่ช่วยชำระกายล้างไขกระดูกสร้างรากปราณิญญาในร่างมนุษย์สามัญ แต่ของเ่าั้ล้วนล้ำค่ามากมีเฉพาะแค่ในขุมพลังผู้ฝึกตนเท่านั้น ยากนักที่จะแบ่งปันต่อปุถุชน
‘หรือว่า?ชิงเอ๋อห์จะได้โชคลากบางอย่างมาอีกแล้ว?’ นางขบคิดและคาดเดาได้แต่เพียงหนทางนี้มารดาคนงามอดประหลาดใจกับโชคดีๆของเขาไม่ได้
คนบางคนต้องใช้เวลาเกือบสิบๆปี ถึงจะประสบพานพบครั้งหนึ่ง
แต่บางคน...
กลับได้รับความรักจาก์เดินเตะโชคเป็ว่าเล่น!?
“เอาเถอะ ตามใจเ้า”
หลิงรั่วซีไม่มีเหตุผลอันใดที่จะปฏิเสธความหวังดีของเขาต่อสองสาวใช้ทั้งยังกำชับกับเขาอย่างจริงจังว่าให้ทั้งสองคนอย่าได้เปิดเผยหยกล้ำค่านี้ให้ใครเห็นโดยง่ายเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาในอนาคตที่อาจเกิดขึ้น
อี้ชิงรับปากอย่างมั่นเหมาะก่อนจะป้องหมัดขอตัวลา
‘ฟู่ว...’
‘ทุกครั้งทุกคราที่เข้าไปพบนางข้าจะรู้สึกเหมือนอยู่ในห้องของลาสบอสยังไงอย่างงั้น...นางช่างมีเสน่ห์เพียงพอทำลายล้างโลกได้จริงๆหากไม่ติดตรงที่นางเป็มารดาผู้ให้กำเนิดข้า ข้าคงไล่ตามจีบนางไปแล้ว...’
ชายหนุ่มถอนหายใจยาวอย่างโล่งอกโล่งใจแผ่นหลังเปียกชุ่มด้วยเหงื่อร่างกายร้อนรุ่มเต็มไปด้วยความปรารถนา้าและอารมณ์เงี่ยนง่านอยากหาที่ระบายอารมณ์ตัณหากาม(Cวย)
แต่... แค่นี้ก็พอแล้ว
เขาได้รับอนุญาตจากนางแล้วเรียบร้อย!
......
ในห้องครัว
“เหมาเอ๋อห์ช่วยล้างผักและเนื้อให้ข้าที”
“เ้าค่ะ ท่านแม่”
สองแม่ลูกสาวใช้กำลังวุ่นวายอยู่กับการประกอบอาหารเตรียมสำรับอาหารกลางวันแก่เ้านาย เนื้อของหมูป่าลายดอกไม้เกือบ 20กิโลกรัมถูกนายน้อยของพวกนางล่ามาและมอบให้พวกนางปรุงอาหาร
ด้วยจำนวนที่มีมากเขายังจัดสรรและแบ่งปันให้พวกนางด้วยเช่นกัน
ทั้งสองจึงใช้วิธีถนอมอาหารเก็บเนื้อเอาไว้
และลงมือช่วยกันคนละไม้คนละมือทำอาหารเลิศรสอย่างสุดฝีมือ
“เฮ้อ... อีกครึ่งเค่อก็จะสุกดีแล้วเ้าเตรียมยกไปให้นายน้อยนะ” หงเฉียงปาดเหงื่อบนหน้าผากและถอนหายใจยาวอย่างเหน็ดเหนื่อยชำเลืองมองลูกสาวของตนที่ดูคล้ายจะเริ่มใจลอย คิดถึงนายน้อยสุดหล่อ
นางเลยช่วยเปิดทางให้ทั้งสองได้อยู่ด้วยกันเพียงลำพัง
“จะ... เ้าค่ะ...”พวงแก้มนวลของหงเหมาแดงซ่าน นางเข้าใจว่าอีกฝ่าย้าจะสื่ออะไรกับตน
เพราะยามนี้ร่างกายของพวกนางหายดีแล้วฟื้นฟูความอ่อนล้าและปวดระบมทั้งหมด...มันจึงถึงเวลาสำหรับการปรนนิบัติรับใช้เ้านายของพวกนางบนเตียงมอบความสุขสำราญแก่เขาให้เต็มที่
“ไม่ต้องลำบากหรอกข้าว่าจะกินที่ห้องครัวนี่แหล่ะ” เสียงของอี้ชิงดังเข้ามาพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงสง่าของเขาในชุดอาภรณ์สีขาวหิมะใบหน้าที่หล่อเหลาประดุจหยกนั้นม้วนรอยยิ้มเ้าเล่ห์
เขาสาวเท้าเดินเข้ามาพอได้กลิ่นหอมๆน่าอร่อยของเนื้อหมูป่าลายดอกไม้ก็ชื่นชมท้องเริ่มร้องด้วยความหิวโหย
“หุหุ เช่นนั้น...ข้าขอตัวเอาสำรับไปส่งให้นายหญิงก่อนนะเ้าคะ” แลเห็นเขารอยยิ้มของป้าเฉียงก็ยกกว้างขึ้น นางขยิบตาให้ลูกสาวของนางอย่างสนุกสนานก่อนจะถือถาดอาหารแล้วมุ่งหน้าไปยังเรือนของนายหญิง
การกระทำของนางนั้นรวดเร็วและคล่องแคล่วมาก ไม่เปิดโอกาสให้เด็กสาวปฏิเสธ
“นะ... นายน้อย?...♥”
“อ่าห์...♥”
“อุ๊ป... อืม...อื้มมห์ๆ...♥”
เมื่อไร้ซึ่งเงาของป้าเฉียงอี้ชิงจัดการโอบเอวบางของเสี่ยวเหมา ดึงร่างเพรียวบางอรชรของนางเข้ามาแนบชิดใกล้ ก่อนจะจุมพิตที่ริมฝีปากของนางใช้ลิ้นสากร้อนและใหญ่ของเขาเขาพัวพันกับลิ้นเรียวเล็กไม่ประสีประสาของนางทันทีทันใด
ควานหาความหวานในโพรงปากน้อยๆนั่นของนางอย่างโลภมาก
เด็กสาวก็ไม่ขัดขืน โอนอ่อนคล้อยตามอย่างง่ายดาย
สองมือเรียวเลื่อนลูบไล้ กอบกุมท่อนทวนCวยลำเขื่องๆใหญ่ๆที่ดูจะแข็งตั้งอวบพองอย่างมีอารมณ์เสี้ยนซ่านอยู่ก่อนแล้ว?
อย่างไม่ต้องรีรอหรือประวิงเวลาใดๆ
ในห้องครัวที่ควันกับกลิ่นหอมหวนของอาหารยังคุกรุ่นอบอวลทั้งสองนายบ่าวต่างถอดเสื้อผ้าของตนออก...♥!
1K
