คุณอาขา

[1] นรกของเขม

        "นี่เขม มานี่มาลูกมา"

        แด๊ดดี้สุดที่เลิฟกวักมือเรียกฉันเหมือนนางกวัก ขณะที่แม่ฉันนั่งยิ้มหน้าบานอยู่ ฉันรีบเดินเข้าไปนั่งโซฟาฝั่งตรงข้ามบิดาและมารดาอันเป็๲ที่รักก่อนจะเอ่ยปากถาม

        "นี่มีอะไรกันรึเปล่าคะ หน้าระรื่นเชียวน้าาาา"

        ทั้งสองคนหันไปมองหน้ากันยิ้มๆ ก่อนจะหันมาหาฉันที่หูผึ่งเตรียมฟังทันที

        "พ่อกับแม่เนี่ย ว่าจะไปฮันนีมูนวันพรุ่งนี้"

        ฉันยิ้มดีใจ เห็นพ่อแม่โหมงานหนักจนไม่มีเวลาให้กัน ฉันเองก็อดเห็นใจพวกท่านไม่ได้

        "ดีเลยค่ะ แล้วนี่กะว่าจะไปสักกี่วันหรอคะ"

        "1 เดือนค่ะ"

        ฉันอ้าปากหวอ นึกว่าจะไปสักอาทิตย์ แต่คุณพ่อคุณแม่เล่นเอาฉันนี่ต้อง๻๠ใ๽เลย ไปทีก็ไปซะนานเลยแฮะ แต่เอาเถอะ ความสุขของคุณพ่อคุณแม่ นานๆทีท่านจะมีเวลาสวีทกันบ้าง ฉันไม่ขัดแข้งขัดขาท่านหรอก

        "เพราะฉะนั้นเนี่ยนะ! พ่อกับแม่ลูกเนี่ย เห็นสมควรว่าลูก ไม่ควรจะอยู่บ้านคนเดียว"

        ฉันขมวดคิ้ว จะบ้าตายยยย นี่ต้องแบกสังขารไปสิงสถิตอยู่ไหนเนี่ยยย บ้านเพื่อนแม่ บ้านญาติฝั่งแม่ หรือคุณย่าาา

        "ลูกต้องไปอยู่กับคุณอาจอแดน"

        ฉันเบิกตากว้าง ก่อนใจจะหล่นไปอยู่ตาตุ่ม ถามพ่อตัวเองปากสั่นๆ สมองตีวนกันไปหมด

        "คุณพ่อคะ! แล้วเขมต้องไปอยู่กับอาตอนที่คุณพ่อกับคุณแม่ไปฮันนีมูนเดือนนึงเนี่ยนะคะ?!?!"

        ทั้งสองคนพยักหน้าหงึกหงักพร้อมรอยยิ้มมีความสุข แต่ลูกสาวอย่างฉันกลับไม่แฮปปี้เลยสักนิด

         เวรแล้วไง ฉันต้องไปอยู่กับคนที่ตอนเด็กๆเคยดุด่าว่าฉันไม่มีมารยาทบ้าง ไม่มีความเป็๞กุลสตรีบ้าง ไม่มีความเป็๞ผู้หญิงบ้าง โอ้ยยยย! แค่คิดก็ปวดหัวจะแย่!

        "แต่คุณพ...."

        "หยุดเลยค่ะคุณลูกเขมขา เตรียมเก็บของเลยค่ะ พรุ่งนี้เช้า คุณพ่อกับคุณแม่จะไปส่งที่บ้านคุณอาแต่เช้ามืด เพราะบ้านคุณอาอยู่ไกล ฉะนั้นเราจะต้องออกรถแต่เช้าค่ะ"

        ว่าจบก็ไม่รอให้ฉันหาข้ออ้าง เดินควงแขนคุยกันกระหนุงหนิงออกนอกบ้านไป ปล่อยให้ฉันต้องเดินขึ้นห้อง ยัดข้าวของใส่กระเป๋าแบบอารมณ์เสียสุดๆ

        Jordan : Talk

        rrrrrrrr!

        จอแดนที่กำลังนั่งเซ็นเอกสาร ต้องขมวดคิ้วเมื่อมองเบอร์หน้าจอ ที่ปกติไม่เคยโทรมาหาเขาเวลานี้

        "ครับพี่ทัพ"

        "แดนน้องรัก ว่างสักแปปไหม"

        "ว่างครับ พี่ทัพมีอะไรสำคัญหรอครับ ปกติไม่เห็นโทรมาเวลานี้"

        "พี่รีบว่ะ ฟังนะไอ้แดน พี่กับพี่สะไภ้แกจะไปฮันนีมูนสักเดือน แล้วไม่มีคนดูแลลูกสาวพี่ แล้วพี่เลยกะจะฝากแกดูแลสักเดือน พรุ่งนี้พี่จะไปส่งไว้ให้แกแต่เช้านะเ๯้าแดน"

        "แล้วทำไมผมต้องรับเขมณีมาอยู่ด้วยล่ะครับ ผมมีงานตั้งเยอะตั้งแยะนะ!!"

        "ขอบใจมากเว้ย! น้องรัก!"

        ติ้ด!

        ผมได้แต่กัดฟัน และโยนโทรศัพท์ไปที่โซฟาด้วยความหัวเสีย ลำพังงานของผู้บริหารก็ปวดหัวจะแย่ ยังจะต้องมารับมือกับยัยหลานหัวแข็ง ที่ไม่ว่าผมจะบอก จะสอน หรือจะห้ามอะไรแค่ไหน แม่นี่ก็ไม่เคยจดเคยจำ

        "ให้ตายเถอะ! ทำไมฉันต้องมาดูแลเด็กหัวดื้ออย่างเธอ"

        .

        .

        .

        .

        เขมมองรูปรวมครอบครัว เมื่อ 7 ปีที่แล้ว หลังจากนั้นเธอก็ไม่เคยเห็นอาจอดงจอแดนอะไรนี่เลย เหมือนว่ามีแต่คุณพ่อและคุณแม่ ที่ไปเยี่ยมเยียนนานๆที เพราะคุณอาของเธอเหมือนงานจะมัดตัวอยู่ตลอดเวลา

        "เชอะ! ตอนเป็๲หนุ่มดุยังกะอะไรดี ตอนนี้แก่แล้วคงดุเหมือนตาแก่หนวดยาวเฟื้อยแน่เลย"

        เขมมณีพูดพลางย่นจมูก ก่อนจะนึกย้อนไปยังเมื่อ 7 ปีก่อน ที่เธออายุ 13 และอาของเธออายุ 23

        'แก~~~ ลิปอันนี้นะ ยัยอะชิบอกฉันว่า ทาปุ๊ปเนี่ยนะ หนุ่มมองกันตรึม แถมยังได้นายไนซ์มาเป็๲แฟนด้วยนะ><'

        เด็กสาวกรอกเสียงลงไปในโทรศัพท์ และบิดตัวไปมาด้วยความเขินอาย เมื่อเพื่อนสาวในสายแนะนำให้ไปซื้อ เผื่อเธอจะมีแฟนกับเค้าบ้าง

        'อะแฮ่ม!!!'

        เด็กสาวหันหลังกลับตามต้นเสียง ก่อนจะเจอคุณอาหนุ่มหน้าโหดยืนจ้องเขม็งอยู่ จึงรีบกดตัดสายและทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้

        'เด็กม.ต้น ที่ไหนมาคุยเ๱ื่๵๹ผู้ชายกัน! น่าเกลียดจริงๆ'

        เด็กสาวมองคุณอารูปหล่อตาเขียวปั๊ด ก่อนจะกอดอก พลางเชิดหน้าอย่างไม่ยอม

        'สมัยนี้น่ะนะคะ เขาเสียตัวกัน๻ั้๹แ๻่ ม.ต้นกันด้วยซ้ำ อานี่หัวโบราณจริงๆ'

        ว่าจบก็เดินกระฟัดกระเฟียดไป ทิ้งให้อาหนุ่มต้องยืนนิ่ง พลางข่มอารมณ์โกรธตนเองไว้สุดแรง และไปฟ้องพ่อแม่ของเขมมณี ทำให้ยัยเด็กเจนโลกในสายตาเขาโดนลงโทษจนก้นเขียว

        Khem : ไอ้คุณอาบ้า!

        Jordan : ยัยเด็กเขมน่ารำคาญ!