ชายากำราบ (ท่านอ๋อง)

      ตอนที่ 62 ดูแลตัวเองให้ดี

            “เอาล่ะ เปิ่นกงจู่ไม่อยากเสียเวลานานกว่านี้อีกแล้วลี่เหนียงพาพวกนางเข้าไปข้างใน คืนนี้เดินทางออกเมืองจากนี้จำให้ดีต้องสั่งสอนให้เข้มงวด” ฉู่ชิงเฉียงส่งสายตาเยาะเย้ยออกมา

            ลี่เหนียงพยักหน้ารับทราบหันกลับไปผายมือให้บุรุษกำยำนับสิบไปจับมู่อวิ๋นจิ่น “เร็วเข้านำตัวนางไปได้!”

            “ขอรับ!” บุรุษเหล่านั้นขานรับ พร้อมเดินเข้าไป

            จื่อเซียงที่เห็นบุรุษพวกนั้นเข้ามาใกล้ รีบพุ่งตัวไปขวางอยู่ด้านหน้ามู่อวิ๋นจิ่นด้วยความตกใจพลางเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือ “องค์หญิงห้าขอร้องเถอะเพคะองค์หญิงจะทำเช่นนี้มิได้ คุณหนูของบ่าวเป็นถึงพระชายาหกนะเพคะ…”

            ยังไม่ทันรอให้ฉู่ชิงเฉียงได้ปริปากพูดมู่อวิ๋นจิ่นชิงหัวเราะเยาะออกมาเสียก่อน “จื่อเซียงเจ้าจะขอร้องนางไปทำไมกัน?”

            “ควรเป็นนางต่างหากที่ต้องมาขอร้องวิงวอนพวกเรามิให้นำเรื่องที่นางกับหอนางโลมทำการค้าไปบอกใครถึงจะถูก”

            เมื่อได้ยินที่มู่อวิ๋นจิ่นเอ่ยฉู่ชิงเฉียงยิ้มมุมปาก ด้วยแววตาไร้ความหวาดหวั่น “ความตายอยู่เบื้องหน้าแล้วยังปากกล้าถึงเพียงนี้ ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาจริง ๆ”

            “ใครก็ได้ จับนางไปประเดี๋ยวนี้!”

            “ขอรับองค์หญิง”

            บุรุษกำยำเหล่านั้นเดินเข้าไปล้อมมู่อวิ๋นจิ่นโดยมีบุรุษคนหนึ่งพุ่งตัวเข้ามาหมายจับไหล่ของนางเอาไว้

            “โอ๊ย!!!”

            ยังไม่ทันที่มือของบุรุษจะสัมผัสไหล่ของมู่อวิ๋นจิ่นกลับร้องเสียงลั่นด้วยความอนาถใจ ที่เข็มสามเล่มปักอยู่บนหลังมือตน

            มู่อวิ๋นจิ่นยื่นยักคิ้วหลิ่วตา จู่ ๆ ก็มีร่างคนลอยจากด้านหลังของเรือนมาหยุดยื่นนิ่งเบื้องหน้า 

            “พี่ใหญ่?”

            คนที่ลอยมาจากด้านหลังนั้นเป็นมู่อวิ๋นหานนี่เอง!

            มู่อวิ๋นหานสีหน้าบึ้งตึงขมวดคิ้วเข้าหากันแนบแน่น สายตาจ้องมองไปที่ร่างของฉู่ชิงเฉียง “องค์หญิงห้าช่างสร้างเรื่องที่ทำให้คนนึกไม่ถึงอยู่เสมอเลยขอรับ”

            ฉู่ชิงเฉียงชะงักงันไปชั่วครู่ไม่นึกไม่ฝันว่ามู่อวิ๋นหานจะมาที่นี่ได้ ตอนนี้แววตาของนางแสดงถึงความหวาดหวั่นออกมาอย่างเห็นได้ชัด

            “พี่ใหญ่มาได้อย่างไร?” มู่อวิ๋นจิ่นถามอย่างระคนสงสัย

            มู่อวิ๋นหานหันตอบมู่อวิ๋นจิ่นเสียงเรียบ “หลังจากที่เจ้าเดินทางไปแล้วพี่อยากไปรับอวี้เหยียนที่จวนสกุลจ้วงด้วยตัวเองแต่กลับเห็นรถม้าของเจ้ายังคงอยู่ด้านนอก หัวหน้าบ่าวรับใช้ไปสืบถึงได้รู้ว่ามาที่นี่”

            มู่อวิ๋นจิ่นรู้สึกผ่อนคลายและหัวเราะให้แก่โชคชะตาของตัวเอง

            ฉู่ชิงเฉียงสีหน้าถอดสีจนซีดเซียวไปหมด สถานที่แห่งนี้เป็นสถานที่ลับของนางที่คงไม่มีใครล่วงรู้แต่กระนั้นวันนี้มู่อวิ๋นหานรู้เข้าแล้ว

            ปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้ หากเรื่องนี้แพร่ออกไปคงไม่เป็นการดีอย่างแน่นอน

            คิดมาถึงตรงนี้ แววตาสังหารได้ปรากกฏขึ้นอีกครั้งหลังจากนั้นองค์หญิงห้าก็เอานกหวีดหยกออกมาเป่าเสียงเบา 

            เมื่อได้เห็นนกหวีดหยกดังมู่อวิ๋นจิ่นถึงกับตกใจจนบอกไม่ถูก

            ชั่วพริบตาเดียวในพื้นที่กว้างใหญ่ กลับมีองครักษ์ชุดเขียวปรากฏตัวขึ้นมาประมาณด้วยสายตาน่าจะร้อยคนเห็นจะได้

            “นี่เป็นองครักษ์ประจำราชวงศ์” มู่อวิ๋นหานมองไปรอบทิศทาง

            มู่อวิ๋นจิ่นเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “บรรดาองค์ชายองค์หญิงต่างมีองครักษ์ลับของตัวเองเช่นนั้นหรือพี่ใหญ่?”

            มู่อวิ๋นหานพยักหน้าเป็นคำตอบ “ฝ่าบาทย่อมแบ่งองครักษ์ประจำตัวของพระองค์มาเพื่อพิทักษ์เหล่าองค์รัชทายาทเมื่อถึงวัยอันควรในระดับหนึ่ง”

            “เป็นอย่างนี้นี่เอง” มู่อวิ๋นจิ่นเผยยิ้มเรียบนิ่ง 

             เห็นทีฉู่ชิงเฉียงเรียกองครักษ์ลับให้ออกมาคงจะเอาจริงเอาจังขึ้นแล้ว

            “องค์หญิงห้าแน่ใจว่าจะทำอย่างนี้หรือเพคะ?” มู่อวิ๋นจิ่นถามด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

            ฉู่ชิงเฉียงกลับเอ่ยอย่างหยิ่งยโส “ข้ายอมเป็นหยกแหลกลาญ ไม่ขอเป็นกระเบื้องที่ชิ้นสมบูรณ์[1]”

            เรื่องในวันนี้เป็นเพราะฉู่ชิงเฉียงบุ่มบ่ามจนเกินไปขาดการพิจารณาอย่างรอบคอบ เผยให้ผู้อื่นล่วงรู้ถึงเรื่องลับสุดยอดของตน เกี่ยวกับหอนางโลมบุหลันออกมาซึ่งมีความสำคัญเกี่ยวข้องกับความเป็นความตาย

            วันนี้หากเรื่องหลุดแพร่ออกไปจากปากมู่อวิ๋นจิ่นและมู่อวิ๋นหานชีวิตของนางอาจจบสิ้นลงได้ 

            มู่อวิ๋นหานขมวดคิ้วมององครักษ์ที่เดินเข้ามาจากทุกทิศทางกระซิบให้มู่อวิ๋นจิ่นฟังว่า “อีกประเดี๋ยวพี่จะเปิดทางให้เจ้าเจ้ารีบวิ่งหนีไปก่อนได้เลย”

            “ไม่ต้องหรอกพวกเราเดินกลับไปด้วยกัน” มู่อวิ๋นจิ่นพูดเสียงเรียบดูไม่สะทกสะท้านกับเหตุการณ์เบื้องหน้าแม้แต่น้อย 

            หลังจากนั้น สายตาของมู่อวิ๋นจิ่นทอดมองไปยังฉู่ชิงเฉียงและเผยรอยยิ้มที่งดงามของนางออกมาให้เห็น “องครักษ์ลับใช่ไหม ข้าก็มีเหมือนกัน!” 

            ในระหว่างที่ฉู่ชิงเฉียงยังคงแปลกใจมู่อวิ๋นจิ่นเองก็หยิบนกหวีดหยกขึ้นมาเป่าเบา ๆ 

            ชั่วพริบตาเดียวสายลมพัดแรงมาจากทั่วสารทิศ ต่อจากนั้นก็เห็นองครักษ์ในชุดสีม่วงปรากฏตัวออกมาจากที่ซ่อนจำนวนมากเพียงพอที่จะล้อมองครักษ์ลับชุดเขียวถึงสองรอบ

            “องครักษ์ชุดม่วงฉู่ลี่ยอมแบ่งองครักษ์ให้กับเจ้าด้วยหรือ?” ฉู่ชิงเฉียงถอยผงะไปหนึ่งก้าวสูดหายใจลึกด้วยความตระหนกอย่างยิ่ง

            ปัจจุบันนี้อาณาจักรที่อยู่ทางเหนือ ใต้ ออก ตกที่จริงแล้วมิได้สงบและปรองดองอย่างที่เห็น ดังนั้นในฐานะองค์หญิงองค์ชายตั้งแต่เยาว์วัยจะมีองครักษ์ลับส่วนตัว เพื่อใช้ปกป้องชีวิตในยามที่ภยันตรายมาอย่างไม่คาดคิด

            ทว่าฉู่ลี่กลับให้องครักษ์ลับชุดม่วงที่สำคัญมากถึงเพียงนี้แก่มู่อวิ๋นจิ่นหรือว่า…

            ฉู่ลี่ที่ไม่สนใจเรื่องใดในใต้หล้ามาครั้งนี้จะรู้สึกปฏิพัทธ์กับมู่อวิ๋นจิ่นด้วยใจจริงงั้นหรือ?

            “องค์หญิงห้าแน่ใจหรือว่าจะตาต่อตาฟันต่อฟัน?” มู่อวิ๋นจิ่นได้ชำเลืองเห็นจำนวนองครักษ์ชุดม่วงมากกว่าชุดเขียวถึงสองเท่า

            ภายในใจของนางรู้สึกชื่นชมฉู่ลี่ที่ให้นกหวีดหยกมา มันช่างใช้ได้ดีเสียเหลือเกิน

            ตอนนี้สีหน้าฉู่ชิงเฉียงซีดเผือดทันที นางกัดฟันกรอดและด้วยความหยิ่งยโสของนางที่มีมา ไม่มีทางยอมก้มหน้าขอร้องมู่อวิ๋นจิ่นเป็นอันขาด

             “วันนี้เป็นเพียงความเข้าใจผิดต่างหากทุกท่านแยกย้ายกันกลับเถอะ หอบุหลันของกระหม่อมเป็นเพียงร้านที่ขับขานดนตรีและมีการแสดงเท่านั้นทุกท่านอย่าคิดไปในทางที่ไม่ดีเลย” ลี่เหนียงรีบแก้ตัวทันควันเมื่อเห็นสถานการณ์ไม่สู้ดี

            มู่อวิ๋นจิ่นแสยะยิ้มเชิดหน้าอย่างผู้กำชัย “ที่แท้เป็นอย่างนี้นี่เอง พี่ห้าเห็นว่าอย่างไร?”

            อันที่จริงมู่อวิ๋นจิ่นมิได้หมายเอาชีวิตของฉู่ชิงเฉียง ต่อให้อยากได้ชีวิตของฉู่ชิงเฉียง นางก็คงไม่ต้องลงมือเอง

            ในตอนนี้ฉู่ชิงเฉียงถูกมู่อวิ๋นจิ่นจัดการจนไม่ความยโสโอหังดูท่าหลังจากนี้คงเจียมตัวมากขึ้นกว่าเดิม

            ด้านฉู่ชิงเฉียงได้ที่เอาแต่ขบฟันกรอด ๆมาครู่ใหญ่ ก็ฉีกยิ้มออกอย่างชื่นมื่น “น้องสะใภ้หกวันนี้เป็นเรื่องเข้าใจผิดเท่านั้นเอง”

            จากนั้นฉู่ชิงเฉียงโบกมือไปมา ให้องครักษ์ลับในชุดเขียวถอยกลับไปทันที

            เมื่อองครักษ์ลับของฉู่ชิงเฉียงล่าถอยกลับไปแล้วมู่อวิ๋นจิ่นจึงยกมือให้องครักษ์ลับชุดม่วงล่าถอยกลับเช่นกัน 

            “ในเมื่อเป็นความเข้าผิดวันนี้ก็พอเท่านี้แล้วกัน” มู่อวิ๋นจิ่นกล่าว

            แม้ฉู่ชิงเฉียงรู้สึกมิชอบใจ ถึงกระนั้นก็ได้แต่กล้ำกลืนความไม่พอใจนี้ลงไปและเลือกที่จะใช้สายตาเสแสร้งมองไปทางมู่อวิ๋นจิ่น

            ในชาตินี้ฉู่ชิงเฉียงคงไร้โอกาสเล่นงานมู่อวิ๋นจิ่นได้อีก!

            แต่ไม่เป็นไร ฉู่ชิงเฉียงยังสามารถเล่นงานนางแพศยาจ้วงอวี้เหยียนที่แย่งบุรุษรักของนางไป

            ระหว่างที่เดินออกมาจากเรือนรกร้างหว่านซิ่วกำลังประคองฉู่ชิงเฉียงขึ้นรถม้าอยู่นั้นกลับถูกมู่อวิ๋นจิ่นเรียกให้หยุด 

            “ยังมีเรื่องอะไรอีก?” ฉู่ชิงเฉียงเอ่ยอย่างหงุดหงิดใจ

            มู่อวิ๋นจิ่นหรี่ตาฉีกยิ้มก่อนจะเดินเข้าไปกระซิบใกล้ๆ ฉู่ชิงเฉียง “เรื่องที่เจ้ากับหอนางโลมทำการค้าด้วยกันข้าจะไม่เอาไปพูด แต่ถ้าช่วงนี้ข้าและคนในครอบครัวรวมทั้งจ้วงอวี้เหยียนเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น ข้ารับรองได้ทันทีความลับนี้จะต้องแพร่ไปทั่วอาณาจักรซีหยวน”

            …

            ระหว่างที่เดินทางกลับมู่อวิ๋นหานจูงม้าเดินเคียงข้างมู่อวิ๋นจิ่น เผยแววตาแห่งความชื่นชมไม่น้องสาวอยู่ไม่น้อยออกมา

            “อวิ๋นจิ่นเปลี่ยนไปมากเสียจริง” มู่อวิ๋นหานเปรยขึ้น ด้วยจำได้ว่าก่อนที่เขาเดินทางออกรับกับตระกูลฉินมู่อวิ๋นจิ่นเอาแต่อยู่ในเรือนมวลบุปผาไม่ไปไหนทั้งนั้นกลายเป็นคุณหนูสามที่มัวแต่กลัวนั่นกลัวนี่ไปเสียทุกอย่าง

            หลังจากกลับมาจากการทำศึก นิสัยของมู่อวิ๋นจิ่นกลับเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือราวกับเป็นคนละคน

            ดูอย่างเมื่อครู่ที่ต้องเผชิญหน้ากับฉู่ชิงเฉียงกับองครักษ์ลับชุดเขียวความนิ่งสงบเยือกเย็นนั้นยากที่สตรีทั่วไปจะควบคุมได้

            มู่อวิ๋นจิ่นหัวเราะออกมา และหันไปพูดกับมู่อวิ๋นหานว่า “เมื่อก่อนอวิ๋นจิ่นต้องปิดบังนิสัยบางอย่างเอาไว้ไม่ให้ผู้ใดรู้บ้างสิ”

            มู่อวิ๋นหานพยักหน้าด้วยความแปลกใจ “ถ้ารู้จักปกป้องตัวเองนับว่าเป็นเรื่องดีไม่น้อย”

            “ใช่แล้วพี่ใหญ่”

            …

            กลับมาที่พระตำหนักองค์ชายหก 

            “ในที่สุดพระชายาก็กลับมาเสียทีวันนี้ออกไปข้างนอกทั้งวันเลย องค์ชายกำลังรอทานอาหารเย็นอยู่เจ้าค่ะ!” 

            พอมู่อวิ๋นจิ่นเดินเข้าประตูแม่นมเสิ่นมายืนรอรับทันที แม้ว่าปากจะแอบตำหนิ แต่กลับยิ้มทั้ง ๆ ขณะที่พูดออกมา

            “ฉู่ลี่กำลังรอข้าอย่างนั้นหรือ?” มู่อวิ๋นจิ่นรู้สึกประหลาดใจ 

            ทันใดนั้นแม่นมเสิ่นรีบยกนิ้วชี้ขึ้นมาบังปากพร้อมกับทำเสียง “ฉู่ ๆ ” ออกมาเสียงยาว “พระชายามิอาจเรียกชื่อขององค์ชายโดยตรงนะเจ้าคะ” 

            “อืม รู้แล้ว” มู่อวิ๋นจิ่นพยักหน้าจำได้ จากนั้นก็เดินไปที่ห้องทานอาหาร

            เมื่อก้าวเข้าไปยังห้องอาหาร กลิ่นหอมฉุยจากอาหารเลิศรสลอยโชยมาเตะจมูกฉู่ลี่กำลังนั่งจ้องมา และเมื่อนางเข้านั่งเป็นที่เรียบร้อยก็หยิบตะเกียบขึ้นมาคีบอาหารเข้าปาก 

        ในวันนี้ทั้งวันนางถูกฉู่ชิงเฉียงตั้งใจจะเล่นงานจนหิวโซไส้แทบจะขาดอยู่แล้ว

            ฉู่ลี่นั่งอยู่อย่างนั้น เอาแต่จ้องมองตั้งแตมู่อวิ๋นจิ่นเดินเข้ามาและนั่งทานอาหารราวกับว่านางไม่ได้ทานอาหารมานานหลายวันเขาได้แต่มองด้วยแววตาที่คร้านจะพูด และเลือกหยิบตะเกียบคีบอย่างอาหารอย่างช้า ๆ  

            ทางด้านแม่นมเสิ่นที่เห็นภาพเบื้องหน้าพลันหันไปถามจื่อเซียงด้วยความตระหนกตกใจ “เจ้ากับพระชายาไปทำอะไรมาทั้งวัน? เหตุใดพระชายาถึงหิวกระหายเช่นนี้?”

            จื่อเซียงคันปากยิบ ๆอยากจะเล่าเหลือหลาย ก่อนที่นางจะชำเลืองมองมู่อวิ๋นจิ่นไปทีหนึ่ง

        มู่อวิ๋นจิ่นได้ยินที่แม่นมเสิ่นถามจื่อเซียงจึงวางตะเกียบ และหยิบผ้าขึ้นเช็ดปาก “ไม่มีอะไรเมื่อบ่ายรู้สึกเบื่อหน่าย จึงเดินออกไปนอกเมืองนานไปหน่อย เลยรู้สึกเหนื่อยล้าอยู่บ้าง”

            แม่นมเสิ่นพยักหน้าด้วยความเข้าใจ

            พอทานได้ประมาณครึ่งท้องมู่อวิ๋นจิ่นชำเลืองมองไปที่ฉู่ลี่ พลันนึกถึงเรื่องเมื่อบ่ายที่นางเป่านกหวีดหยกเรียกองครักษ์ลับชุดม่วงมาช่วยเหลือนางจึงมิอาจกลั้นหัวเราะเบื้องหน้าฉู่ลี่ได้

            “ให้เจ้า” มู่อวิ๋นจิ่นช่วยฉู่ลี่รินน้ำชาจนเต็ม และยื่นส่งไปเบื้องหน้าเขา

            ฉู่ลี่หรี่ตามองมู่อวิ๋นจิ่นอย่างพินิจ จากนั้นหยิบถ้วยน้ำชาขึ้นดื่มเพื่อรักษาหน้าของนาง

            “ไหนพูดออกมาสิเจ้ายุ่งมากขนาดนั้นเลยหรือ?” มู่อวิ๋นจิ่นเอ่ยทวงถาม

            ฉู่ลี่ยักคิ้วด้วยความงงงวย “อะไรกัน?”

            “ก็ไม่มีอะไรหรอก ปกติเจ้าแทบไม่อยู่ที่ตำหนักจึงเกิดสงสัยเท่านั้น” มู่อวิ๋นจิ่นเอ่ยเสียงอ่อย

            ฉู่ลี่ได้ฟังเช่นนั้นแล้วเอ่ยขึ้นถามมู่อวิ๋นจิ่นเสียงเรียบ “วันนี้ตอนบ่าย เจ้าเรียกองครักษ์ลับออกไปด้วยเหตุผลใด?”

            “เออ…” มู่อวิ๋นจิ่นชะงักงัน แววตากลับกลอกไปมาไม่เป็นธรรมชาติก้มหน้าก้มตาครุ่นคิด สุดท้ายจึงได้เอ่ยขึ้นว่า “เจ้ารู้เรื่องด้วยหรือ?”

            มู่อวิ๋นจิ่นเม้มปากแนบแน่นก่อนปล่อยเสียงหัวเราะกลบเกลื่อน “แค่เป่านกหวีดหยกโดยไม่ได้ตั้งใจแค่นั้นเอง”

            “อ๋อ?” ฉู่ลี่เพ็งพินิจด้วยไม่เชื่อในคำพูดและท่าทางของนางเสียเท่าไหร่

            มู่อวิ๋นจิ่นถูกฉู่ลี่ต้อนถามจนมุมจึงพยายามบ่ายเบี่ยงแทน “เจ้ามิได้ให้นกหวีดหยกกับช้าเองหรอกหรือ? ดังนั้นสิทธิ์การใช้หรือไม่นั้น ย่อมเป็นสิทธิ์ของข้ามิใช่หรือ?”

             ฉู่ลี่แสยะยิ้มเย็นยะเยือกออกมา โดยขี้เกียจถามอะไรต่ออีกแล้ว

           ………………………………………………………………………………………….............................

          [1] ยอมเป็นหยกแหลกลาญ ไม่ขอเป็นกระเบื้องที่ชิ้นสมบูรณ์ เป็นสำนวนจีนเปรียบคนที่ยึดมั่นในความดี ปณิธานไม่เปลี่ยนแปลง แม้ว่าภยันตรายจะเกิดขึ้นกับตนเอง