ตอนที่19ผลแพลเปิ้ล [ต่อ]
ถึงเวลาแล้วที่โพรทาเลียจะใกล้คลอดตอนนี้ท้องของเธอใหญ่กว่าคนปกติสักเล็กน้อยเพราะข้างในท้องของเธอตอนนี้มีเด็กทารกอยู่ 2 คนอยู่นั้นทำให้ท้องเธอใหญ่กว่าปกติตอนนี้โพรทาเลียรู้สึกเจ็บท้องมากๆ เทพีอลิซ่าเบ็ธพาโพรทาเลียไปนอนที่เตียงพวกโกรอสรู้งานของตนเอง พวกเขาเตรียมน้ำร้อนและอุปกรณ์ต่างๆเพื่อรอเวลาทำคลอดอย่างเดียว โพรทาเลียอยากให้ถึงเวลาคลอดแล้วแต่พวกโกรอสสาวบอกว่ายังไม่ถึงเวลา โพรทาเลียร้องโวยวายด้วยความเ็ปตลอดเวลา
จนถึงเวลาที่ทารกตัวน้อยออกมาดูโลกใหม่ของพวกเขาโพรทาเลียหอบหายใจหลายครั้งเพราะเหนื่อย จนเธอได้ยินเสียงของทารกร้องออกมาเธอหันไปมองว่าเด็กร้องทำไม เทพีอลิซ่าเบ็ธอุ้มทารกคนแรกให้โพรทาเลียแล้วก็ตามมาด้วยลูกคนที่สอง โพรทาเลียมองใบหน้าของลูกทั้งสองคนที่คล้ายกันแต่เธอแปลกมากใจที่ลูกทั้งสองคนเป็แฝดชายหญิง
“เด็กๆ แข็งแรงดีมากเลยล่ะ โพรทาเลีย” เทพีอลิซ่าเบ็ธนั่งลงข้างๆโพรทาเลีย พร้อมกับมองทารกทั้งสองคน
โพรทาเลียเขยิบตัวมองลูกๆ ของเธอเธอยิ้มออกมาพร้อมกับความรู้สึกเจ็บมากๆ ระหว่างคลอด เธอไม่นึกว่าคนเป็แม่ช่างอดทนกับการคลอดได้ขนาดนี้ เธอลูบแก้มน้อยๆ ของพวกเขาเทพีกำลังคิดบางอย่างก่อนจะถามอีกฝ่าย
“เ้าควรตั้งชื่อให้ลูกเ้านะ”
“ข้าคิดไว้แล้วนะท่านแม่...พวกโกรอสบอกว่าเด็กๆ ต้องมีชื่อนะ...”
“ท่านโพรทาเลียตั้งชื่อสองแฝดนี้ว่าอะไรหรือเ้าค่ะ”โกรอสสาวที่เป็ภรรยาของจอห์นชื่อว่ามิเรีย เธอได้ถามโพรทาเลีย
โพรทาเลียมองลูกแฝด “คิก...เด็กผู้ชายชื่อว่าเดวิน...ส่วนเด็กผู้หญิงชื่อ คาเร็นน่า”
“เป็ชื่อที่ดีนะเนี่ย” มิเรียพูดขึ้น
“จริงด้วยนะ” เทพีอลิซ่าเบ็ธมองทารกน้อยอย่างรักใคร่ก่อนที่เธอจะอวยพรบางอย่างให้ “ขอให้พวกเ้าทั้งสองไร้ซึ่งภัยอันตรายใดๆ ที่เข้ามาใกล้ตัวพวกเ้า และมีสุขภาพที่แข็งแรงตลอดไป”
เมื่อเทพีอลิซ่าเบ็ธอวยพรจบร่างกายของทารกก็เปล่งแสงออกมา แล้วแสงนั้นก็หายไปโพรทาเลียมองแล้วหันไปขอบคุณเทพี
“ขอบคุณสำหรับคำอวยพรเ้าค่ะ”
“จ้ะ งั้นทำความสะอาดให้เสร็จแล้วโพรทาเลียจะได้พักผ่อนกัน สาวๆ” เทพีหันไปหาพวกโกรอส
“เ้าค่ะ!!” พวกสาวๆโกรอสก็ทำความสะอาดทุกอย่างตามร่างกายของโพรทาเลีย
พอทำความสะอาดร่างกายโพรทาเลียเสร็จทุกคนก็ปล่อยให้โพรทาเลียพักผ่อน ระยะเวลาผ่านไป 3 ชั่วโมงโพรทาเลียหลับไปนานมากๆ จนเธอลืมตามขึ้นมาอย่างรู้สึกสบายขึ้นแต่ก็ยังมีอาการเพลียหน่อยๆอยู่ เธอเห็นภาพรางๆ ของใครบางคนอยู่ข้างๆ เธอ พอเธอมองดีๆเธอเห็นดีแลนนั่งอยู่ข้างๆ เธอสงสัยเลยว่าอีกฝ่ายมาทำอะไร
“เฮ้...” ดีแลนทักทายอีกฝ่าย
“เฮ้...มาทำอะไรนะ...” โพรทาเลียทักทายตอบพร้อมกับถาม
“มาดูแลเธอไงล่ะ ตอนนี้เธอมีลูกแล้วเธอก็ต้องมีคนที่เป็เหมือนสามีดูแลนะ”
“พูดเป็เล่น เ้าคิดแบบนี้ตลอดเลยหรือไง?”
“ฉันบอกเธอไปหลายครั้งแล้วนะว่าฉันรักเธอแค่ไหนนะ โพรทาเลีย”
พออีกฝ่ายพูดแบบนั้น โพรทาเลียถึงกับหน้าแดงหน่อยๆแต่เธอก็ทำหน้านิ่ง “ข้าบอกแล้วนะ...ข้ายังไม่สนเื่พวกนั้นแต่ก็ขอบใจที่จะช่วยดูแล...”
ดีแลนทำหน้านิ่งนิดหน่อย แต่ในใจเขารู้สึกเ็ปหน่อยๆก่อนจะตอบอีกฝ่าย “ฉันช่วยเธอได้เสมอล่ะ...”
ดีแลนนั่งอยู่ข้างๆโพรทาเลียตลอดเวลาจนเธอหลับไปอีกครั้ง วันเวลานั้นผ่านไปเร็วมากๆ แรกๆโพรทาเลียรู้สึกลำบากในการดูแลทารก เพราะเธอไม่รู้ว่าเด็กๆ ้าอะไรแต่เธอก็ปรับตัวจนสามารถเข้าใจเด็กๆได้ โพรทาเลียต้องพาเด็กๆ ไปอยู่ห้องเทพีเพราะเทพีช่วยทำให้ห้องของตนเองเป็เก็บที่เสียง เลยไม่มีเสียงออกไปข้างนอกเลยเธอไม่้าให้แซเทิร์นรู้ว่าเธอตั้งท้องจนมีลูกแฝดเธอไม่รู้อีกฝ่ายจะทำอะไรกับลูกของเธอ
แต่ก็มีความแปลกประหลาดเกิดขึ้นกับทารกเมื่อพวกเขาโตขึ้นความฉลาดของพวกเขาก็เยอะขึ้น เริ่มพูดเป็คำๆได้เข้าใจที่โพรทาเลียพูดมากขึ้น แต่เด็กพึ่งอายุได้แค่ 9 เดือนเท่านั้นเองพวกโกรอสบอกว่าเด็กไม่น่าพูดเร็วแบบนั้น เพราะถ้าพูดได้ก็ต้องแค่ 10-12 เดือน เวลาผ่านไปพวกเด็กๆ ก็ฉลาดมาก พูดเก่ง และเดินได้เมื่ออายุ 1ขวบ พัฒนาการของพวกเขามันเร็วมากจริงจนโพรทาเลียสงสัยว่าลูกของเธอนั้นมีการพัฒนาการเกินเด็กไปไหมแต่เธอก็เลี้ยงลูกอย่างปกตินะ ่เวลาเลี้ยงลูกเธอต้องกลับเป็ผู้ใหญ่่ถ้าแซเทิร์นเรียกตัวเธอก็กลับร่างเดิม ดีที่แซเทิร์นบางครั้งจะไม่อยู่ในเกาะมั้งทำให้เธอสบายใจแต่่นี้อยู่บ่อยแล้วก็เรียกเธอบ่อยขึ้น
พอๆ กับวันหนึ่งที่แซเทิร์นเรียกเธอ แล้วเธอต้องให้ลูกๆอยู่ในห้องเทพอลิซ่าเบ็ธ แต่แล้วเด็กๆ กับมีความคิดบ้าๆคือการแอบแม่ออกมาทางเดินกัน เวลาผ่านไปโพรทาเลียกำลังจะกลับมาจากการต่อสู้กับพวกั์ระหว่างทางเดินทางกลับไปห้องเทพี เธอเห็นอะไรแวบๆ อยู่บนหลังคาทางเดินเธอยืดตัวมองบนหลังคา เธอก็เห็นลูกๆ วิ่งเล่นอยู่บนหลังคา โพรทาเลียเห็นใทันที
“เด็ก!!”
เด็กทั้งสองได้ยินเสียงแม่ก็ต่างรีบหนีทันทีโพรทาเลียเห็นรีบปีนขึ้นไปแล้วรีบวิ่งตามทันที
“เด็กๆ หยุดเดียวนี้นะไม่หยุดแม่ทำโทษนะ!!”
คาเร็นน่าได้ยินแบบนั้น ถึงกับรีบหยุดทันทีโพรทาเลียเห็นว่าลูกอีกคนหยุดแล้ว เธอเลยตามอีกคนทันที
“เดวินหยุดนะ ลูก!!”
เดวินยิ้มอย่างชอบใจก่อนที่ตัวเขาจะวิ่งจนไปถึงจุดที่สิ้นสุดของหลังคาเดวินเห็นก็เบรคตัวไม่ทันแล้ว
“อ๊าก!!” ตัวเดวินตกไปทันที
“เดวิน!!” โพรทาเลียรีบวิ่งไปทันทีก่อนที่เธอจะทำตัวะโไปช่วย
เธอต้องหยุดตัวเองเพราะเดวินลอยตัวขึ้นมาโพรทาเลียเห็นก็ตะลึงทันที เธอรีบคว้าตัวลูกแล้วโขกหัวลูกเบาๆหนึ่งครั้งแต่ก็ทำให้เจ็บได้
“โอ๊ย! เจ็บนะแม่...” เดวินจับหัวตัวเองทันที
” เจ็บสิ!! รู้ไหมว่าแม่ใแค่ไหนแม่บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าห้ามออกจากห้องนะ!!”
“ก็...พวกเราเบื่อนี่น่า...”
“เบื่อ! ? แล้วพวกเธอเกิดเป็อะไรขึ้นมาทำไง?”
“พวกเราก็แย่...”
“นั้นล่ะ แม่ถึงห่วงไง!เอาล่ะกลับห้องกัน!” โพรทาเลียอุ้มลูกทั้งสองคนไว้คนละข้างทันที
โพรทาเลียพาลูกๆ ลงมาจากหลังคาปราสาทได้พอเธอพาลงมาเธอก็ต้องหน้าซีดสิ่งตรงหน้าคือแซเทิร์นที่เดินมาเจอเธอลงมาจากหลังคาพร้อมกับอุ้มลูกๆ ของเธออยู่แซเทิร์นเห็นเขาขมวดคิ้วอย่างสงสัย แต่ใบหน้าเขากับรู้สึกอึ้งไปสักแป๊บหนึ่ง ก่อนจะถามขึ้น
“โพรทาเลีย...เด็กนั้น...”
โพรทาเลียรู้สึกเหมือนร่างกายวูบไป เธอไม่รอช้าเธอรีบวิ่งออกจากตรงนั้นทันที แซเทิร์นเห็นก็รีบตามทันทีโพรทาเลียวิ่งไปสุดแรงเกิด ก่อนที่เธอจะเห็นว่าแซเทิร์นมาดักหน้าเธอเธอเล่นวิธีะโจากระเบียบลงไปที่ชั้นล่างทันที ดีที่ลูกๆ เธอเกาะเธอไว้แน่นมากๆเธอใช้มีข้างเดียวจับตอนะโลงไปข้างล่างแล้ววิ่งไปที่ห้องของเทพีอลิซ่าเบ็ธทันที พอเธอเข้ามาลูกๆก็ดีเดินไปหาเทพีทันทีด้วยความหวาดกลัวเทพีมองอย่างสงสัยแล้วหันไปทางโพรทาเลียที่กำลังดันประตูอยู่
“เป็อะไรนะ! ? โพรทาเลีย”
มีเสียงดังตึงเกิดขึ้น เทพีใทันที เด็กๆ ร้องทันทีก่อนจะมีเสียงแซเทิร์นดังขึ้น
“เธอหลบอยู่ในนั้นตลอดไม่หรอกนะโพรทาเลีย” แซเทิร์นทำเสียงน่าขนลุกมากๆ
โพรทาเลียถึงกับหน้าเครียดทันที “ถ้าแกเข้ามาข้าจะจัดการกับแกแล้วถ้าแกมายุ่งกับลูกข้า ข้าจะจัดการกับแก!!”
“ลูกเหรอ....ลูกของเธอสินะ...”
โพรทาเลียหน้าซีดทันทีที่ตัวเองเผลอพูดว่าเด็กสองคนเป็ลูกของเธอเสียงของแซเทิร์นหายไปโพรทาเลียรู้สึกไม่ดีทันทีที่เสียงอีกฝ่ายหายไปพร้อมกับความรู้สึกของอีกฝ่ายเด็กสองคนรู้สึกหวาดกลัว เดวินเลยพาน้องสาวไปหลบมุมภายในตู้เสื้อของเทพีแม่เขาเคยบอกว่ามีอะไรเกิดไปอยู่ข้างในนั้น ทั้งสองกำลังเดินผ่านหน้าต่างแต่แล้วเกราะที่เทพีสร้างขึ้นแตกออก แล้วมีมือเข้ามาจับคอของคาเร็นน่าทันที
“กรี๊ดดดดดดดดดดดดด!!”
โพรทาเลียหันไปมองทันที “คาเร็นน่า!!”
เดวินที่อยู่ข้างๆ หวาดกลัวมากๆ ก่อนจะวิ่งหนีเข้าไปในตู้เสื้อผ้าทันทีแซเทิร์นเห็นก็จะเดินตามไปที่ตู้นั้นทันที โพรทาเลียรีบเข้าไปขวางอีกฝ่ายก่อนที่แซเทิร์นจะปัดตัวเธอออกไปทันที
“แม่!!” คาเร็นน่าเห็นแม่ของเธอล้มไปที่พื้น“ไอ้เลว!! แกทำแม่ฉัน!!”
คาเร็นน่าพูดแล้วก็เตะไปที่ตัวอีกฝ่าย
“น่ารำคาญจริงๆ เลยนะ!!”
แซเทิร์นขมวดคิ้วอย่างไม่ชอบใจก่อนใช้พลังของตนทำให้เด็กน้อยถูกขังอยู่ในลูกแก้วคาเร็นน่ามองอย่างกังวลว่าตัวเองถูกขังอยู่ในลูกแก้ว
“คาเร็นน่า!!” โพรทาเลียพยุงตัวขึ้นมา
“ทำให้เด็กกลับเป็แบบเดิมนะ แซเทิร์น!!” เทพีอลิซ่าเบ็ธสั่งแซเทิร์น
“อย่ามายุ่ง อลิซ่าเบ็ธ!!”
แซเทิร์นมองอีกฝ่ายก่อนจะโบกมือไปด้านข้างตัวของเทพีสะบัดไปชนกำแพงโดยที่อีกฝ่ายไม่ได้แตะตัวเธอเลย
“ท่านแม่!!” โพรทาเลียมองเทพีอลิซ่าเบ็ธที่โดนเล่นงานด้วย
แซเทิร์นเดินมาถึงตู้เสื้อผ้าเขากำลังจะเปิดประตูเดวินที่อยู่ข้างรู้สึกกลัวมากๆ จนเขาเผลอแสดงพลังบางอย่างออกมานอกตู้ทันที
“อย่าเข้ามานะ!!” สายฟ้าตกลงมาใจกลางปราสาทแซเทิร์นหันไปมองตู้ที่มีกระแสไฟเต็มไปหมด
“นี่ข้า...สร้างเกราะป้องกันพลังเทพแต่เ้าเด็กนี้!” แซเทิร์นหันมามองโพรทาเลียทันทีโพรทาเลียรีบเขยิบหนีทันที แซเทิร์นเข้ามาใกล้ก็กระชากคอเธอทันที “เ้าไปมีอะไรกับซุสตอนไหนกัน!!”
“ข้าไม่เคยมีอะไรกับซุสนะ!แล้วเกาะนี้ถ้าเทพเจอ ป่านนี้แกคงไม่อยู่ที่นี้หรอก แซเทิร์น!”
“จริงของเ้า!” เขาดูมีสีหน้าไม่ชอบใจก่อนจะสะบัดตัวเธอไปด้านข้างทันที“ข้า้าเ้าเด็กนั้น! พาตัวมาหาข้า ถ้าไม่ทำตาม เ้าบอกลาลูกสาวเ้าทันที”
แซเทิร์นเดินออกจากห้องเทพีไปโพรทาเลียรีบไปหาเทพีอลิซ่าเบ็ธทันที เทพีอลิซ่าเบ็ธมีาแที่ด้านข้างโพรทาเลียทำแผลให้เทพีโพรทาเลียห่วงลูกชายเลยเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าแล้วเรียกลูกชายของเธอเบาๆ
“เดวิน…ตอนนี้ปลอดภัยแล้วนะ...”
เดวินได้ยินเสียงแม่ก็เปิดประตูออกมาเขาเห็นแม่ก็เข้าไปกอดแม่ทันที “แม่...”
“โธ่...ลูกรัก...” โพรทาเลียกอดลูกชายไว้แน่นๆ
“แม่...คาเร็นน่า...” เดวินมองหาน้องสาว
โพรทาเลียทำหน้าเสียใจ “แม่ขอโทษจ้ะ...แซเทิร์นพาน้องของลูกไปแล้วนะ”
เดวินได้ยินเขาหน้าซีดแล้วมีน้ำตาไหลออกมาทันที “ผมขอโทษ...ถ้าผมไม่ชวนน้องออกไปแล้วแม่ต้องมาตาม...คนคนนั้น...คงไม่มาวุ่นวายกับเรา...ผมขอโทษ”
“โธ่...ลูกแม่ โอ้ๆ น่า ไม่ร้องนะ...” โพรทาเลียกอดลูกชายแล้วปลอบลูกชาย
โพรทาเลียปลอบลูกจนหลับไป เธอหันมามองเทพี เธอยังไม่ได้สติเลยเธอห่วงอีกฝ่ายจริงๆเธอมองลูกด้วยความคิดที่ทั้งห่วงและเครียดว่าจะทำไงกับแซเทิร์นที่เอาลูกเธอไปจนเธอเผลอหลับไปพร้อมกับเธอฝันเห็นบางอย่าง เธอเห็นตัวเองเดินอยู่ในป่าเธอยื่นอยู่ในจุดที่เธอเคยมาฝึกซ้อมปาดาบบ่อยๆ เธอสงสัยว่าทำไมตัวเองมาอยู่นี้กันก็มีแสงบางอย่างเกิดขึ้น เธอหันไปมองก็เห็นบางอย่าง มันลอยอยู่กลางอากาศมันเหมือนหลุมทะลุไปไหนก็ได้ เหมือนในการ์ตูนที่เธอดูตอนเด็กๆ ไม่มีผิดโพรทาเลียมองข้างในเห็นสถานที่ที่ต่างจากในเกาะ เธอจะยื่นมือเขาไปข้างในก็มีเสียงลูกสาวเธอดังขึ้น
‘แม่จ้า...’
โพรทาเลียสะดุ้งตื่นขึ้นมา เธอสะกิดใจกับเสียงนั้นเสียงของลูกสาวเธอ เธอลุกขึ้นมองซ้ายมองขวาทันที
“คาเร็นน่า! ?” โพรทาเลียเรียกลูกสาวทันที
‘แม่...หนูยังอยู่กับแซเทิร์นค่ะหนูโทรจิตมาหาแม่อยู่นะคะ...’
“โธ่ ลูก...” โพรทาเลียขมวดคิ้วอย่างเป็ห่วงแล้ว
‘แม่ค่ะ ฟังหนูนะหนูได้ยินที่แซเทิร์นพูดกับพรรคพวก...’
‘เ้านั้นพูดอะไรหรือลูก?’
‘เขา...จะฆ่าหนูกับพี่เดวิน’
โพรทาเลียได้ยินถึงกับอึ้งไปเลย “ไม่...ไม่จริง...”
‘หนูเลยอยากบอกแม่ว่าแม่พาพี่หนีออกจากที่นี้ไปเลยนะคะ’
‘เดียวลูกพูดอะไรนะ!!’
‘หนูรู้ว่าตัวเองพูดอะไร หนูไม่ใช่เด็กแล้วนะ’
‘ลูกแค่ 3 ขวบนะคาเร็นน่า’ โพรทาเลียคุยทางจิต แต่ว่าเธอสีหน้าซีดไปหมด
‘หนูรู้ค่ะ แต่หนูอยากให้พี่ออกจากที่นี้หนูไม่้าให้พี่ตายถึงหนูเป็อะไรหนูก็ไม่สนใจ แม่ค่ะ หนูขอล่ะอีกไม่นานผ่านคืนนี้ไป แซเทิร์นจะสั่งชายที่ชื่อว่า วากาเน็ทให้ไปจัดการพี่ตอนเช้าแน่ๆค่ะ งั้นแค่นี้นะคะ เดียวแซเทิร์นตื่นขึ้นมา…’
เสียงของคาเร็นน่าหายไปโพรทาเลียฟังทุกอย่างที่ลูกสาวพูด ใบหน้าของเธออาบไปด้วยน้ำตาเธอไม่นึกว่าตัวเองจะได้ยินในสิ่งที่ลูกน้อยวัยแค่ 3 ขวบจะพูดแบบนี้ออกมาโพรทาเลียนั่งอย่างสงสัยและเครียดว่าตัวเองจะทำไงดีจะพาลูกชายของเธอออกจากที่นี้ได้ไง แล้วลูกสาวเธอล่ะโพรทาเลียหลับตาแล้วคิดถึงความฝันที่เธอเห็นเธอไม่รู้ว่าตัวเองเชื่อความฝันนั้นได้ไงแต่เธอจะเชื่อว่ามันมีบางอย่างที่จะพาลูกชายเธอออกไปได้โพรทาเลียแอบออกไปจากห้องเพื่อไปที่ห้องของเธอแล้วไปเอาของบางอย่างมันคือกระเป๋าฉุกเฉิน ไว้ให้ลูกชายของเธอ พอเธอกลับมาที่ห้องเทพีเธอก็มาปลุกลูกชายทันที
“เดวิน เดวิน...”
เดวินได้ยินที่แม่เรียกก็ตื่นขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ “มีอะไรเหรอครับ?”
“ไปกับแม่!”
โพรทาเลียพูดจบเธออุ้มเดวินแล้วตรงไปทางหน้าต่าง โพรทาเลียดมกลิ่นรอบนอกเธอได้กลิ่นที่คล้ายๆ กลิ่นที่ตัวเองได้กลิ่นในฝันเธอะโออกจากหน้าต่างไปที่ต้นไม้ เธอรีบะโจากต้นไม้อีกต้นไปอีกต้นเรื่อยๆจนกระทั่งเธอเห็นจุดที่เธอเดินในฝัน เธอะโลง แล้วมองรอบๆ ก่อนจะพาลูกชายเดินไปจนเธอได้เจอกับสิ่งที่คล้ายๆ หลุดแปลกๆ นั้น มันเป็หลุดลอยอยู่แต่เห็นภาพที่แตกต่างจากในเกาะ เธอคิดเลยว่ามันน่าจะช่วยเธอได้โพรทาเลียวางลูกชายลง เดวินมองหลุมแปลกๆ ที่ลอยตัวอยู่ มันคล้ายประตูไม่มีผิดเดวินหันไปหาแม่ของเขา
“แม่ครับนี้คือ?” เดวินชี้ไปที่หลุมประตูแปลกๆนี้
“แม่ไม่รู้นะ แต่มันคล้ายๆประตูที่ทะลุไปที่ไหนก็ได้นะ”
“งั้นเราก็ออกไปจากที่นี้ได้สินะครับ” เดวินรู้สึกดีใจที่จะได้ออกจากที่นี้
โพรทาเลียจัดกระเป๋าให้ลูกเสร็จเธอก็นำกระเป๋ามาให้เดวินแบก เดวินมองอย่างงงว่าแม่ให้เขาใส่ทำไม
“แม่ให้ผมแบกกระเป๋าใบใหญ่นี้? ทำไมเหรอครับ?”
“เพื่อให้ลูกออกจากที่นี้ไง!!”
“ออกจากนี้ แล้วแม่ล่ะ? น้องอีก! ?”
“เดวิน...แม่ต้องขอโทษ ลูกต้องไปคนเดียวส่วนแม่กับคาเร็นน่าจะตามไปหาลูกที่หลัง”
“แม่จะทิ้งผมเหรอ?” เดวินเริ่มหวาดกลัวขึ้นมา
“เปล่า แม่...แม่แค่้าให้ลูกรอดนะไม่งั้นพวกนั้นจะฆ่าลูก...”
“ฆ่าผม...แล้วคาเร็นน่า!!” เดวินตื่นใขึ้นไปอีก
“ชู่ว เบาๆ ลูก” โพรทาเลียทำเสียงชู่วให้ลูกชายเบาๆ“ขอล่ะ...อย่ากังวลนะ ลูก เดียวแม่จะไปช่วยน้องเองนะ ตอนนี้ลูก...กินนี้” โพรทาเลียยกขวดยาให้ลูกชาย
“นี่มันยาเพิ่มอายุ...” เดวินพูดเหมือนคุ้นเคยกับยานี้
“ใช่ ลูกชอบเอามาดื่มเล่นกันนี่ตอนนี้แม่้าให้ลูกดื่มมันเพื่อทำให้ลูกโตพอจะหนีจากปีศาจได้นะในกระเป๋ามีอาวุธ อาหารกินได้ 1 เดือน และยาพวกนี้อีก 10กว่าขวดให้ลูกได้ใช้ ได้กินนะ”
เดวินฟังแล้วดื่มยาเข้าไปตัวเขาก็โตขึ้นเหมือนชายอายุ 17 ปีโพรทาเลียเงยหน้ามองลูกชาย เธอยกมือจับไปที่ใบหน้าของลูกชาย
“ลูกต้องไปแล้วนะ”
“แม่...ผมจะได้เจอแม่อีกไหม?”
“ต้องเจอสิ...แม่จะออกไปจากที่นี้ให้ได้...”โพรทาเลียยกมือขึ้นมาจับใบหน้าของลูกชายก่อนจะหอมแก้มเขา
ก็มีเสียงของพวกปีศาจกำลังมาทางนี้พวกนั้นรู้แล้วว่าโพรทาเลียอยู่ไหน โพรทาเลียหันไปดันลูกให้เข้าไปข้างใน
“ไป!! เดวิน!! ไป!!”
เดวินเห็นแบบนั้น เขารีบเข้าไปในหลุมประตูพอเดวินเข้าไปประตูก็หายไปทันที โพรทาเลียหันไปดูพวกปีศาจที่วิ่งมาเจอเธอทันทีพวกนั้นมองเธอว่าลูกชายเธอไม่ได้อยู่กับเธอ โพรทาเลียจ้องพวกมันอย่างไม่ชอบใจวากาเน็ทมาช้าสุด เขาลงมาจากม้าของเขาพร้อมกับแซงตัวออกมายืนอยู่ข้างหน้าโพรทาเลีย
“ลูกชายเ้าไปไหนแล้วล่ะ โพรทาเลีย”
“ไม่อยู่แล้ว!” โพรทาเลียตอบไปตรงๆ
วากาเน็ทมองอย่างสงสัย แต่ตัวเขาก็ัักลิ่นที่คล้ายๆลูกสาวของอีกฝ่ายไม่ได้ “ออกไปนอกเกาะแล้วสินะ เ้าดวงซวยแล้วโพรทาเลีย”
พอสิ้นคำพูดของวากาเน็ทพวกปีศาจต่างหากันเข้ามาจับกุมตัวเธอเพื่อพาไปหาแซเทิร์นแต่ก่อนไปวากาเน็ทก็สั่งให้พวกปีศาจสั่งสอนเธอสัก 1 ยกโพรทาเลียโดยพวกมันทำร้ายร่างกายจนาเ็สาหัสก่อนจะโดนพาไปยังปราสาทแล้วล่ามโซ่ไว้ที่ลานลงทัณฑ์ แซเทิร์นรับรู้ว่าอีกฝ่ายโดนพามายังลานลงทัณฑ์เขาก็เดินทางลงมาทันที
พอเขามาถึงเขาเห็นสภาพอีกฝ่ายทำเอาเขายิ้มขึ้นมา “ดู...ดู...ดูสภาพเ้าสิย่ำแย่เลยนะ โพรทาเลีย”
โพรทาเลียจ้องอีกฝ่ายด้วยสายตาโกรธมากๆเธออยู่ในสภาพาเ็อยู่แล้วอีกฝ่ายยังกล้ามาเยาะเย้ยเธออีกก่อนที่เธอจะถุยน้ำลายลงพื้นทันที
“สภาพข้าเป็ไงมันก็เื่ของข้าแซเทิร์น!!”
“เหอะ! แต่ว่านะเ้านะไม่เคยจำที่ข้าสอนเลยนะว่าให้ทำตามที่ข้าสั่ง!!”
“ข้าจำได้ แต่ข้าไม่อยากทำเพราะข้าทำเ้าก็จะฆ่าลูกข้าอยู่ดี!” โพรทาเลียจ้องอีกฝ่ายอย่างไม่ชอบใจสุดๆ
“โอ้ ใครบอกเ้ากัน แต่ก็...” แซเทิร์นยื่นตัวเข้ามาหาโพรทาเลียจับแก้มของเธอ"จริงของเ้าข้าจะฆ่าลูกเ้า เ้าคงไม่ลืมนะ ข้านะโดนผู้เป็พ่อข้า สาปให้สายเืของเ้าพี่บ้านั้นจัดการข้าไม่งั้น...ไม่งั้นข้าคงไม่กินพวกมันเข้าไป แต่!! เ้าซุสนั้นกับรอดมาได้ แล้ว!!แล้วพวกมันสามตน สามมหาเทพนั้นกลับมาทำให้ข้าตกลงสู่ทาร์ทารัส!!"
“โกรธแค้นเทพจนมาลงกับเด็ก แกมันขี้ขลาด!!ถ้าอยากฆ่าพวกสายเื 1 ใน 3 มหาเทพแล้วทำไมไม่ฆ่าข้าซะล่ะ!!”
“เ้าน่าจะรู้ว่าตัวเ้ามีพลังบางอย่างที่ข้าไม่รู้ ทำให้เ้ารอดมาจนถึงทุกวันนี้ โพรทาเลีย!”
แซเทิร์นสะบัดใบหน้าของเธอทันทีโพรทาเลียหน้าหันไปอีกทางก่อนจะหันไปมองแซเทิร์น แซเทิร์นยกลูกแก้วขึ้นมาทันที
“งั้นข้าต้องทำให้เ้าเห็นว่าข้าเอาจริงกับคนรอบข้างเ้าได้เสมอ” เขาบีบลูกแก้วจนมันแตกสลายไปทันที
“ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!” โพรทาเลียเห็นถึงกับอึ้งไปลูกแก้วสลายต่อหน้าเธอ เธอขาอ่อนลงไปทันที ใจเธอแตกสลายไปทันที
“รู้ไว้ เ้าไม่ทำตามที่ข้าสั่ง!คนสำคัญของเ้าจะเดือดร้อน เพราะเ้า!” แซเทิร์นเดินออกไปพร้อมกับลูกสมุน
โพรทาเลียได้ยิน เธอถึงกับกำหมัดแน่นก่อนจะร้องออกมา “อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!”
วันโพรทาเลียโดนล่ามโซ่ตราตรึงอยู่ที่ลานลงทัณฑ์นานถึง 3 เดือนระหว่าง3เดือนนั้นไม่มีใครสามารถเข้าไปเยี่ยมโพรทาเลียได้เลยเทพีได้สติหลังจากที่โพรทาเลียพาเดวินออกไปเธอได้เห็นเหตุการณ์ที่โพรทาเลียโดนล่ามโซ่ เธอสงสารโพรทาเลียมากๆและยิ่งเห็นสิ่งที่แซเทิร์นทำกับโพรทาเลียมันช่างเ็ปมากๆเธอไปเยี่ยมโพรทาเลียทุกครั้ง แต่ก็ไม่สามารถเข้าไปได้ แต่เมื่อครบ 3 เดือน โพรทาเลียถูกนำตัวออกมาจากลานลงทัณฑ์ ลากกลับไปห้องของเธอเทพีและทุกคนรู้ข่าวว่าโพรทาเลียออกมาจากลานลงทัณฑ์แล้วพวกเขาทั้งหมดก็รีบตรงไปที่ห้องของโพรทาเลีย พอทุกคนมาถึงห้องของเธอพวกเขาก็ได้เห็นโพรทาเลียที่นอนอยู่ที่เตียง ทุกคนต่างใกับสภาพเธอสภาพที่เธอผอมแห้งติดกระดูก เทพีอลิซ่าเบ็ธเห็นแบบนั้น เธอรีบเดินไปหาทันทีดีแลนก็เดินไปอยู่ข้างๆ ทันที
“จอห์น!! ไปเอายาบำรุงกับน้ำมา!!” เทพีสั่งจอห์นให้ไปเอายามา
“ขอรับ!” จอห์นตอบรับแล้วรีบออกไปทันที
เทพีอลิซ่าเบ็ธััใบหน้าของโพรทาเลีย โพรทาเลียค่อยๆรู้สึกตัว เธอค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมามอง เธอเห็นเทพีคนแรกและดีแลนอยู่ข้างๆ
“ท่าน...ท่าน...พี่...” เสียงของโพรทาเลียแหบมากๆ
สรรพนามที่เรียกเทพีเปลี่ยนเมื่อเธออายุแค่ 12 เทพีเห็นว่าทั้งสองเริ่มมีร่างกายเติบโตขึ้นเลยให้โพรทาเลียเรียกแบบนั้นเทพีมองอย่างเศร้าใจ ก่อนที่พวกโกรอสจะมาพร้อมกับน้ำและยาบำรุงดีแลนรับมาแล้วผสมยาบำรุงกับน้ำดื่ม เขาเดินเข้ามาอยู่ข้างๆอีกฝั่งหนึ่งของโพรทาเลีย
“โพร ดื่มซะ...”
โพรทาเลียได้ยินที่ดีแลนพูดเธอเขยิบตัวขึ้นเขาก็ประคองตัวเธอ โพรทาเลียดื่มน้ำที่อีกฝ่ายให้เธอดื่มเธอดื่มน้ำอย่างรวดเร็วเพราะเธอกระหายน้ำมาถึง 3 เดือน พอเธอดื่มหมดเธอนอนลงกับเตียงและแล้วน้ำตาก็ไหลออกมา
“ลูกสาวข้า...ลูกสาวข้า...เธอไม่อยู่...แล้วใช่ไหม?”โพรทาเลียนำแขนตัวเองมาปิดดวงตาของเธอเธอร้องไห้ออกมา
ทุกคนต่างมองด้วยความเศร้า เทพีได้ยินแบบนั้นเธอเลยขอให้ทุกคนออกไป ทุกคนออกไปตามคำสั่ง ตอนนี้เหลือแค่พวกเธอ 2 คนเทพีหยิบบางอย่างออกมาจากเสื้อของเธอ แล้วยื่นให้โพรทาเลีย
“โพรทาเลีย รับนี้ไป”
“ขอโทษท่านพี่...ข้า...ข้าไม่อยากได้อะไร...”
เทพีอลิซ่าเบ็ธนิ่งเงียบไปสักระยะ ก่อนจะมีเสียงหนึ่งขึ้นมา
“แม่ค่ะ!”
โพรทาเลียตาสว่างขึ้นมาทันที เธอได้ยินเสียงที่คุ้นเคยเธอเอามือออกจากใบหน้า เธอก็ได้เห็นสิ่งของตรงหน้าลูกแก้วที่กักขังลูกสาวของเธอไว้ โพรทาเลียพยายามลุกขึ้นแล้วรับลูกแก้วมาไว้ในมือของตน
“ทำไมลูก...”
“เทพีอลิซ่าเบ็ธช่วยหนูนะคะท่านมาสลับลูกแก้วของหนูกับลูกแก้วของปลอมนะคะ”
“ท่านพี่...” โพรทาเลียมองเทพีทันทีเธอมีน้ำตากำลังเอ่อไหลออกมา
“ข้าอยากช่วยนะพอข้าได้สติตอนที่เ้าพาเดวินออกไปข้าเลยไปสลับลูกแก้วตอนที่แซเทิร์นยังไม่รู้ว่าเ้าออกไปแล้วนะ ข้าทำแบบนี้เพราะไม่อยากให้เ้าต้องทนทุกข์เสียคนสำคัญไปข้าเลยช่วยเท่าที่ข้าช่วยได้”
โพรทาเลียถึงกับร้องไห้ออกมาแล้วเข้ากอดเทพี “ขอบคุณ...ขอบคุณจริงๆ!!”
ตอนนั้นโพรทาเลียร้องไห้อย่างหนักเธอจำได้ดีตอนที่เธอใจสลายที่นึกว่าลูกสาวตายต่อหน้ามันทำให้เธอเจ็บมากๆ จริงๆ เธอจะไม่ให้เกิดเื่แบบนั้นอีกเด็ดขาดโพรทาเลียเหม่อคิดถึงอดีตจนคาเร็นน่ามองอย่างสงสัยว่าแม่นึกถึงเื่ในอดีตจนเธอต้องเรียกแม่ของตนเองให้กลับมามีสติ
“ท่านแม่...ท่านแม่...” คาเร็นน่าเห็นแม่ไม่ได้ยินเลยต้องเรียกอีกชื่อหนึ่งทันที”พี่คีย์ค่ะ!!”
“อ๊ะ!!” โพรทาเลียใทันที“ครับ!!”
“ได้สติแล้วเหรอคะ” คาเร็นน่ายิ้มทันที
โพรทาเลียถอนหายใจ “แม่ขอโทษทีคือ...”
“แม่เข้าไปอยู่ในความทรงจำอีกแล้วเหรอคะแม่ต้องเลิกคิดอดีตบ้าๆ นั้นนะคะ”
“คิกๆ แม่รู้จ้า ขอโทษนะแม่นึกถึงความทรงจำบ้าๆ อีกแล้ว”
“ไม่เป็ไรค่ะ หนูว่าหนูไปนอนดีกว่าหนูง่วงมากๆ เลยล่ะ”
“จ้า ลูกยังเด็กนี่น่า งั้นราตรีสวัสดิ์จ้า”
“ราตรีสวัสดิ์ค่ะ”
คาเร็นน่าพูดจบก็หายไปจากลูกแก้วโพรทาเลียเก็บลูกแก้วเข้ากระเป๋าของเธอ เฟอร์ร่ามองเงียบๆ แล้วเข้ามาใกล้ๆโพรทาเลียทันที
“ลูกเ้ายังร่าเริงตลอดเลยนะ” เฟอร์ร่าพูดขึ้นมา
“เด็กคนนั้นเป็อย่างงั้นเสมอล่ะ แต่ลึกๆเป็เด็กที่กลัวมากๆ แต่ใจสู้เพื่อทุกอย่าง ทำไมเธอถึงไม่ดูใที่ข้ามีลูกแล้ว”
“เอ่อ...ในโลกข้าอายุยังน้อยก็มีลูกกันแล้วล่ะนะ เลย...ดูไม่แปลกนะ”
“จริงของเ้าโลกเรามาต่างกันนี่น่า...แต่การมีลูกทำให้ข้าเข้มแข็งมากตลอด...ข้าดีใจที่มีพวกเขา”
“ดีแล้วล่ะ...”
โพรทาเลียมองรอบๆ เธอคิดว่าตัวเองควรทำอะไรบางอย่างสักทีโพรทาเลียลุกขึ้นนทันที ก่อนจะพูดบางอย่าง
“เอาล่ะงั้นทุกคนบอกว่าห้ามเราเข้าไปยุ่งวุ่นวายกับคนที่ทำงานกันงั้นเราเข้าไปช่วยพวกเขาน่าจะดีกว่าอยู่เฉยๆ น่านะ”
“เอาสิ งั้น...!!”
“Let’ Go!!”
จบตอนที่ 19 โปรดติดตามตอนที่20 ต่อไป
10K
