เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        "อะไรฉันพูดไม่ได้หรือไงกัน นายไม่รู้หรือไงว่ามันบ้าแค่ไหน"

        "ผมไม่เถียงกับคุณแล้วคุณจะคิดยังไงก็เรื่องของคุณ การแต่งงานครั้งนี้ก็ไม่ใช่สิ่งที่ผมต้องการบางสิ่งบางอย่างก็ไม่สามารถอธิบายได้ด้วยคำพูด"หยางเฉินหัวเราะอย่างสบายๆ

        โม่เชี่ยนนีหันหน้าหนีด้วยความโกรธ

        "ฉันแค่ต้องการช่วยนายนะนายไม่ใช่คนโง่ แต่ยังฉลาดกว่าหลายๆ คนด้วยซ้ำ นายสามารถพูดได้หลายภาษาแต่ทำไมนายไม่ทำงานเหมือนคนอื่นๆ เขา นายไม่มีความมุ่งมั่นไม่เอาการเอางานเช่นชายอื่น นายอยากเกาะผู้หญิงกินไปตลอดชีวิตหรือยังไงแม้ว่ารั่วซีจะใช้นายเป็นไม้กันหมาจากชายคนอื่นๆแต่มันต้องมีสักวันที่เธอไม่ต้องการนายอีก แล้วหลังจากนั้นนายจะทำอะไร"

        "เกาะผู้หญิงกินก็ไม่เลวนะ"หยางเฉินพยักหน้า

        "ตอนนี้ผมขับรถภรรยาอยู่บ้านภรรยา ผมคิดว่าภรรยาผมก็ไม่เลวนะ หากวันใดเธอไม่ต้องการผมแล้วผมก็แค่กลับไปขายแพะเหมือนเดิม"

        "นาย..."โม่เชี่ยนนีอัดอั้นไปด้วยความโกรธ เธอพยายามช่วยเหลือทั้งยังแนะนำต่างๆ นานา แต่ชายคนนี้ก็ยังเฉยเมย

        หลังจากสูดหายใจลึกโม่เชี่ยนนีก็บรรเทาความโกรธไปได้บ้างแต่เมื่อมองไปยังคนตรงหน้าความโกรธก็ยิ่งพุ่งทะยานขึ้นสูงสุด ดังนั้นเธอจึงหันไปทางพี่เซียงแทน

        "พี่เซียงขอเหล้าขาวสองขวดค่ะเอาแบบแรงที่สุด!"

        พี่เซียงที่กำลังทำอาหารเมื่อได้ยินดังนั้นเธอก็มองมาด้วยรอยยิ้ม

        "เหล้าขาว?มันคือเกาเหลียงใช่ไหม? " หยางเฉินยังคงไม่คุ้นเคยกับเครื่องดื่มท้องถิ่น

        "ใช่...ถ้าฉันไม่ดื่มสักหน่อย ฉันได้บ้าตายเพราะนายแน่ๆ!"โม่เชี่ยนนีกล่าวพลางจ้องมองหยางเฉิน

        พี่เซียงดูเหมือนจะรู้ว่าโม่เชี่ยนนีสามารถกินอาหารรสเผ็ดและเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ได้ เธอจึงจัดเต็มอาหารรสจัด ทั้งอาหารทะเล ทั้งผัดผักทั้งหมดใส่พริกในปริมาณมาก และยังมีขวดสุราเห่าดงสุดแกร่ง

        "นายดื่มเป็นหรือเปล่า?"โม่เชี่ยนนีเปิดขวด และหันไปถามหยางเฉิน

        หยางเฉินรู้สึกหวิวเล็กน้อยเมื่ออยู่ในต่างประเทศเขาดื่มสุราตะวันตกและมักจะดื่มไวน์แต่สุราที่มีความแรงเช่นนี้เขาไม่สันทัดนัก แต่เมื่อเห็นโม่เชี่ยนนีแล้วก็มีความคิดว่า 'เป็นผู้หญิงดื่มเก่งมาก'ผุดขึ้นมา

        เขายิ้มอย่างขมขื่นกล่าวตอบว่า"ผมดื่มไม่เก่งผมไม่เคยดื่มเหล้าอย่างนี้"

        "อ่อนหัดจริงๆ"โม่เชี่ยนนีกล่าวพลางเทเหล้าใส่แก้วหยางเฉิน

        พี่เซียงดูแลลูกค้ารายอื่นๆอยู่ เธอจึงคุยกับโม่เชี่ยนนีสองสามประโยค และทำงานของเธอต่อไป ปล่อยคู่ชายหญิงไว้กับเหล้าแรงๆพร้อมกับแกล้มเสฉวนรสจัด อยู่ในมุมหนึ่งของร้าน

        ค่ำคืนผ่านไปแต่แสงไฟริมแม่น้ำนั้นไม่เคยมอดดับ แสงจันทร์สีขาวส่องสว่างอยู่บนท้องฟ้าบนผืนวารีเต็มไปด้วยหมู่ดาวนับไม่ถ้วน ดังเช่นการเคลื่อนไหวของทางช้างเผือกลมเย็นที่พัดผ่านใบหูไปทั้งๆ ที่ไม่ได้เจาะหู

        หยางเฉินลิ้มรสอาหารรสเผ็ดร้อนพลางจิบสุราตามเล็กน้อยและค่อยๆ รับรู้สภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นความรู้สึกผ่อนคลายทำให้เขาค่อนข้างประหลาดใจ

        นี่มันไม่ใช่ชีวิตที่เขาปรารถนาหรืออย่างไร?

        มีสุรามีเนื้อ มีผู้คนผ่านไปมาดังที่แห่งนี้ รู้สึกได้ถึงสายลมที่พัดโชย ร่มเงาของแมกไม้เสียงของแม่น้ำที่ไหล และแว่วเสียงจากแมลง ทั้งหมดนี้ดูงดงามยิ่งและคุ้มค่าที่จะมองไปข้างหน้า

        สักพักหยางเฉินก็กลับมาสู่ความเป็นจริงเขามองไปยังโม่เชี่ยนนีอย่างตกตะลึง

        โม่เชี่ยนนีเมาไปเป็นที่เรียบร้อยด้วยเหล้าขาวใบหน้าของเธอเจือสีแดงด้วยฤทธิ์จากเครื่องดื่ม

แอลกอฮอล์ทำให้ผิวยิ่งดูเหมือนเป็นสีดอกกุหลาบอันน่าเสน่หาภายใต้แสงไฟดวงตาของเธอนั้นใสดั่งน้ำในฤดูใบไม้ผลิขณะที่เธอจ้องมองจานบนโต๊ะโดยไม่ขยับเขยื้อนเหมือนกับอยู่ในอาการงุนงง

        "พอได้แล้วล่ะคุณดื่มมากไปแล้ว"

        โม่เชี่ยนนีเหลือบมองหยางเฉินเล็กน้อยพลางส่ายหัวกล่าวด้วยน้ำเสียงคลุมเครือว่า

        "เมื่อก่อนไม่มีใครยอมมาที่นี่กับฉันฉันจึงไม่สามารถดื่มมันมากเช่นนี้เพียงลำพัง"

        "คุณไม่มีเพื่อนหรือยังไง?"หยางเฉินถามอย่างอยากรู้อยากเห็น

        โม่เชี่ยนนีหัวเราะร่วนกล่าวว่า

        "มีใครในบริษัทที่นายคิดว่าจะมายังที่สกปรกเช่นนี้หรือยังไง?"

        หยางเฉินพูดไม่ออกจริงที่ว่าสถานะของโม่เชี่ยนนีนั้น การหาเพื่อนนั้นไม่ยากเลยแต่จะมีสักกี่คนที่จะยอมมาสถานที่เช่นนี้โดยไม่มีเหตุผลการมาในสถานที่เช่นนี้เปรียบเสมือนการลดฐานะทางสังคม นั่นทำให้พวกเขาล้วนเสียหน้า

        "หมายความว่าผมเป็นคนแรกที่มาทานอาหารกับคุณที่นี่"หยางเฉินเอ่ยขึ้นด้วยความเหลิง

        "และยังเป็นผู้ชายคนแรกที่ฉันชวนมา"โม่เชี่ยนนีตอบ แล้วกล่าวต่อว่า

        "เมื่อชายคนอื่นๆชวนฉันมาทานข้าว ฉันไม่เคยสร้างความยินดีให้แก่พวกเขาเลยนายรู้หรือเปล่า?"

        "โชคดีที่มันเป็นแผงขายอาหารถ้ามันเป็นที่อื่นล่ะก็ ผมได้กลายเป็นศัตรูของชายทุกคนกันพอดี"หยางเฉินพูดติดตลก

        "ไม่ดีหรือไง?ฉันคิดว่าอาหารที่นี่อร่อยกว่าภัตตาคารในโรงแรมห้าดาวเสียอีก"โม่เชี่ยนนีกล่าวอย่างยิ้มแย้ม

        หยางเฉินพยักหน้าแม้จะเผ็ดไปบ้าง แต่อาหารที่นี่นั้นเต็มไปด้วยจิตวิญญาณ เป็นสิ่งหนึ่งที่เขารู้สึกรัก

        ขณะที่ทั้งสองพูดคุยกันโทรศัพท์ของโม่เชี่ยนนีก็ดังขึ้น โม่เชี่ยนนีหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเธอชะงักเล็กน้อย จากนั้นจึงกดรับ

        "แม่คะ...เข้าใจแล้วค่ะ... รักษาสุขภาพด้วยนะคะ..."หลังจากวางสาย เธอวางมือถือไว้ข้างๆจากนั้นยกแก้วขึ้นมากระดกจนหมดแก้ว

        หยางเฉินเห็นดังนั้นก็เอ่ยถาม "แม่ของคุณโทรมางั้นเหรอ?"

        โม่เชี่ยนนีมองไปที่หยางเฉินและพยักหน้า "นายได้ยินหรือเปล่า"

        "มีปัญหาหรือไง?"

        "เปล่า"

        "ให้ช่วยไหม?"

        "ไม่"

        "คุณดูเหมือนคุณจะอารมณ์ไม่ดีนะ"

        "นายนี่มันน่ารำคาญจริงๆ!"โม่เชี่ยนนีขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด

        หยางเฉินยิ้มอย่างเชื่องช้า"ผมอิ่มแล้ว คุณล่ะ?"

        "งั้นไปกันเถอะ"โม่เชี่ยนนีหยิบข้าวของ และลุกออกไป

        แม้ว่าพี่เซียงจะปฏิเสธแล้วหลายครั้งแต่โม่เชี่ยนนียังยืนกรานที่จะจ่าย และยังให้มากกว่าค่าอาหารอีกด้วยเธอบอกว่าเอาไว้ให้เด็กๆ พี่เซียงดูเหมือนจะเข้าใจความรู้สึกสุดท้ายเธอได้แต่ยอมรับเงินจำนวนนั้นไว้

        ทั้งสองเดินกลับไปยังที่จอดรถของโม่เชี่ยนนีอย่างเงียบๆ

        เมื่อพวกเขามาถึงรถรอบข้างเต็มไปด้วยแสงไฟสลัว ทันใดนั้นโม่เชี่ยนนีก็หันมาจ้องหยางเฉิน ด้วยดวงตาใสแป๋ว ภายใต้แสงไฟนีออนใบหน้าของเธอดูเหน็ดเหนื่อยมากกว่าเดิม

        "มีอะไรหรือเปล่า"หยางเฉินรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นกับโม่เชี่ยนนีแต่เขาไม่สามารถคาดเดาสิ่งที่ผู้หญิงคนนี้คิดได้ เขาจึงไม่มีทางเลือกได้แต่นิ่งเงียบรอฟังอย่างเดียว

        "ขอฉันกอดหน่อยได้ไหม..."

        "อะไรนะ?"

        โม่เชี่ยนนีตอบด้วยการอ้าแขนและสวมกอดหยางเฉิน

        หยางเฉินไม่ได้ปฏิเสธหรือหลบหลีกเรียวแขนเย็นและเรียบเนียนที่โอบรอบคอของเขานั้นหอมเป็นอย่างยิ่ง พร้อมๆกับกลิ่นแอลกอฮอล์โชยเข้าจมูก หยางเฉินรู้สึกถึงก้อนกลมขนาดใหญ่นุ่มๆ ยืดหยุ่นได้ชัดเจน หยางเฉินลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนถอนหายใจและยกแขนกอดโม่เชี่ยนนีแน่น

        ค่ำคืนนี้ทั้งสองเป็นเหมือนคู่รักที่กอดกันในดินแดนรกร้าง เพลิดเพลินกับช่วงเวลาที่ยากจะมี

        "อันที่จริงคุณสามารถบอกผมได้บางทีผมอาจจะช่วยคุณได้อย่างในวันนี้" หยางเฉินพึมพำออกมา

        โม่เชี่ยนนีมุดหน้าอยู่ที่อกลูบมันเล็กน้อย ตอบอย่างมีเลศนัยว่า

        "ไม่ต้องพูดอะไรแล้วให้ฉันกอดสักครู่ก็พอ..."

        การกอดที่คาดไม่ถึงนี้ดูคล้ายจะยาวนานแต่เมื่อทั้งสองแยกออกจากกันพวกเขารู้สึกว่าเวลานั้นผ่านไปเพียงครู่เดียว

        โม่เชี่ยนนีลูบผมด้วยใบหน้าแดงเล็กน้อยในขณะที่มองหยางเฉินอย่างเอียงอาย

        "ขอบคุณนะกลับกันเถอะ"

        "สำหรับสาวงามที่กระโจนเข้าหาอ้อมกอดของผมผมคิดว่ามันเป็นกำไรละกัน"

        "ฉันรู้ว่านายไม่ได้คิดเช่นนั้น"โม่เชี่ยนนีพูดพลางมองไปยังช่วงล่างของหยางเฉิน "เว้นแต่นายจะหมดสมรรถภาพ"

        หยางเฉินหน้าซีดเผือดวันนี้การพยายามเป็นคนดีและซื่อสัตย์เป็นเรื่องยาก ผู้หญิงคนนี้ซุกซนเกินไปเธอสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงทางร่างกายของหยางเฉิน!

        หลังจากกลับไปที่บริษัทหยางเฉินกล่าวคำอำลากับเธอแล้วรีบขับรถกลับไปที่โรงพยาบาล แม้ว่าหลินรั่วซีจะบอกว่ายอมแพ้เรื่องของพ่อแล้วแต่คงเป็นเรื่องยากที่จะยอมรับว่าหลินคุนกลายเป็นคนสติฟั่นเฟือนไปแล้ว

        เมื่อมาถึงโรงพยาบาลหยางเฉินก็เห็นพยาบาลต่างทำหน้าที่อย่างขะมักเขม้นและเมื่อเขาเดินเข้ามาในบริเวณห้องของหลินรั่วซี เขาเห็นแสงไฟส่องสว่างอยู่แต่เมื่อเปิดประตูเข้าไปเขาก็พบว่าเขาคาดเดาผิดไป

        โคมไฟบนโต๊ะยังสว่างอยู่แต่หลินรั่วซีนั้นหลับไปแล้ว ข้างๆ หมอนของเธอเป็นหนังสือเกี่ยวกับเศรษฐกิจการตลาดเธอสวมชุดนอนสีฟ้าลายขาว ผมยุ่งปกคลุมครึ่งใบหน้าเผยให้เห็นด้านที่ละเอียดอ่อนที่ไม่สามารถเห็นง่ายนักในช่วงเวลาปกติ

        มันเป็นเรื่องยากที่จะจินตนาการได้ว่าหญิงสาวนางนี้จะเป็นซีอีโอของบริษัทที่มีพนักงานหลายพันคนทั่วโลกคิดได้ดังนี้ หยางเฉินก็รู้สึกชื่นชมในตัวภรรยาของเขา

        หยางเฉินรู้สึกว่าเครื่องปรับอากาศภายในห้องเย็นเล็กน้อยเขาสังเกตเห็นหลินรั่วซีผล็อยหลับไปในขณะที่อ่านหนังสืออยู่ครึ่งท่อนบนของเธอจึงไม่มีผ้าห่ม

        หยางเฉินกังวลว่าเธออาจเป็นหวัดได้จึงเดินอ้อมไปด้านข้าง ปรับเตียงนอนให้พอดี ค่อยๆ ขยับหัวของเธอลงมาที่หมอนจากนั้นจึงดึงผ้าห่มขึ้นมาจนปกคลุมไหล่หลินรั่วซีอย่างแผ่วเบาแล้วตบผ้าห่มด้านข้างของเตียงเพื่อให้มั่นใจว่าไม่มีอากาศเย็นเข้าไป

        ในขณะนั้นเองดวงตาของเธอพลันลืมขึ้นมามองหยางเฉินด้วยสายตาสับสนเล็กน้อยแม้จะเป็นเพียงการจ้องมองเงียบๆ แต่หยางเฉินก็รู้สึกได้ถึงความล้ำลึกและชัดเจนในดวงตาคู่นั้น เขาไม่สามารถทำอะไรได้อีกเพียงจ้องกลับไปสบตากับแววตาคู่สวยนั้น