“น้ารินเร็วเร็วเข้าค่ะ น้องพริ้มอยากไปว่ายน้ำแล้ว”
กรละสายตาจากหน้าจอแทบแลตมองไปทางบันไดบ้านหลังได้ยินลูกสาวรบเร้าน้าของเธอให้รีบลงมาชั้นล่างเร็ว ๆ
เพราะวันนี้พวกเขานัดกันว่าจะไปเล่นน้ำที่สระส่วนกลางเลยทำให้เด็กน้อยตื่นเต้นเป็พิเศษหลังไม่ได้ไปมานานนับแต่ที่มารดาของเธอจากไป
ก่อนที่เขาจะเหลือบสายตามองขึ้นไป้าเมื่อเห็นคนที่โดนรบเร้าโผล่หน้าลอดบันไดลงมาแล้วจ้องมาทางเขา ความรู้สึกสงสัยตงิดๆ เริ่มเกิดขึ้นมาทีละน้อยเมื่อเห็นสีหน้าทะเล้นมองมาทางเขาไม่ละไปไหนพร้อมกับที่ร่างของเธอค่อย ๆ ก้าวขาลงมา
เขามองสำรวจร่างเล็กที่สวมเสื้อยืดตัวโคร่งสีเทาเข้มคลุมปิดกางเกงผ้าที่เธอสวมเอาไว้ด้านในจนมิด ด้วยความรู้สึกขัดใจเล็ก ๆแต่ก็ทำเป็ไม่สนใจแล้วหันไปมองลูกสาวตัวน้อยที่ตอนนี้อยู่ในชุดคลุมอาบน้ำสีหวานบนหัวของเธอสวมหมวกว่ายน้ำสีเดียวกับชุดพร้อมที่จะลงสระก็อดยิ้มแล้วหอมที่แก้มนิ่มนั้นไปหลายฟอดไม่ได้
“ถ้าพร้อมแล้วเราก็ไปกันเถอะครับ”
“พี่กรไม่เปลี่ยนชุดเหรอค่ะ?”
กรก้มลงมองชุดเสื้อโปโลสีพื้นกับกางเกงขาสั้นของตัวเอง แล้วเงยขึ้นมองอีกคนที่มองมาทางเขาด้วยความสงสัยก่อนจะระบายยิ้มอ่อน
“คงไม่เล่นครับตั้งใจไปดูเฉย ๆ”
“อ๋อองั้นเราไปกันเลยก็ได้ค่ะ”
หญิงสาวพยักหน้ารับก่อนจะประคองบ่าเล็กของหลานสาวแล้วเดินออกไป โดยมีกรถือของเดินตามหลังมาไม่ห่างและเพราะว่าบ้านของพวกเขาอยู่เกือบในสุดของโครงการจึงต้องนั่งรถไฟฟ้าสามล้อที่ชายร่างสูงซื้อเอาไว้นานแล้วไป
พวกเขาเดินทางเพียงห้านาทีก็ถึงสระน้ำกลางขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ส่วนหน้าของโครงการหมู่บ้านที่เขาอยู่และทันทีที่รถหยุดลงเด็กหญิงที่ตื่นเต้นมาตลอดทางก็วิ่งลงจากรถปรี่ไปทางสระว่ายน้ำของเด็กทันที โดยมีน้าสาวดูแลไม่ห่าง
ส่วนกรที่ถือกระเป๋าของกินของใช้และอุปกรณ์ของลูกสาวเดินตามลูกสาวมาก็ได้แต่ยิ้มกว้างมองท่าทางสนุกสนานนั้นก่อนจะวางของทั้งหมดลงที่โต๊ะริมสระแล้วนั่งลงพร้อมกวาดตามองบรรยากาศคึกคักในเวลา่เย็นด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มอาจจะเพราะวันนี้อากาศร้อนเป็พิเศษ จึงมีคนเล่นน้ำ ฟิตเนตและตีแบตที่อยู่ในอาคารติดแอร์ มากกว่าการเล่นเทนนิสที่อยู่กลางแจ้ง
หลังมองสำรวจรอบๆ จนพอใจแล้ว เขาก็หยิบแทบแลตที่เอาติดมาด้วย แล้วก้มหน้า ก้มตาทำงานที่ค้างไว้ต่อปล่อยให้สองน้าหลาน เล่นสนุกกันไป
ส่วนรินที่นั่งอยู่ริมสระก็มองหลานสาวที่หัวเราะเสียงดังพร้อมกับที่มือเล็กวักน้ำสาดเพื่อรุ่นเดียวกันอย่างสนุกสนานเสียงหัวเราะของเหล่าเด็กเล็กสี่ห้าคนที่ยืนจับกลุ่มสาดน้ำใส่กันไม่หยุดเรียกสายตาเอ็นดูจากคนรอบ ๆ ได้ไม่ยาก
จนกรที่ก้มหน้าก้มตาทำงานอย่างตั้งใจยังอดไม่ที่จะเงยขึ้นมองลูกสาวของตัวเอง หลังได้ยินเสียงหวีดของเธอดังลั่นไปทั่วและยิ้มออกมาเมื่อเหล่าเด็ก ๆ ต่างรุมล้อมรอบตัวนรินทร์แล้วช่วยกันวักน้ำสาดเธอจะเสื้อที่สวมเปียกไปหมด
ก่อนรอยยิ้มบนหน้าของเขาจะจางลงช้าๆ เพราะหญิงสาวร่างบางที่โดนกลุ่มเด็กรุมล้อมลุกขึ้นออกจากขอบสระแล้วถอดเสื้อที่สวมอยู่ออก เหลือเพียงกางเกงผ้าเผยให้เห็นชุดว่ายน้ำสีดำสนิทคล้ายเสื้อกร้ามตัดกับผิวขาวผ่องของเธอ จนเขาได้แต่กลืนน้ำลายเหนียวลงคอไปหลายอึก
และในขณะที่กำลังจะละสายตาจากร่างขาวมาสนใจงานที่ค้างอยู่หางตาของเขากลับเหลือบไปเห็นสายตาหลายคู่ที่มองร่างบางตรงสระเด็ก ความรู้สึกหวงแหนไม่อยากให้ใครมองทำเขาเริ่มร้อนรนอยู่ไม่ถูกยิ่งตอนที่ผู้ชายหลายคนหยุดกิจกรรมที่ทำแล้วตั้งใจจ้องร่างเล็ก ผิวขาวที่ไม่สนใจใครนอกจากลูกสาวเขาก็ยิ่งรู้สึกหวง
จนอดใจไม่ไหวตัดสนใจวางแทบแลตในมือลงแล้วเดินตรงไปยังสระเด็กที่คนรักและลูกสาวอยู่
“น้องพริ้มครับเหนื่อยไหมลูกพักก่อนไหม”
ร่างสูงเดินไปนั่งยองๆข้างร่างบางพร้อมกับวางท่อนแขนพาดบนบ่าของเธอแล้วเอ่ยคุยกับลูกสาวที่เล่นน้ำอยู่ในสระ
“แล้วรินละเหนื่อยไหม”
“ไม่ค่ะรินสนุกมาก”
เขายิ้มตอบหญิงสาวที่หันมายิ้มกว้างให้เขาบ่งบอกว่าเธอนั้นสนุกมากจริง ก่อนที่ใบหน้าคมเข้ม จะแสร้งทำเป็เฉียดแก้มนิ่มแล้วหันไปมองทางด้านหลังเธอที่มีสายตาหลายคู่มองด้วยท่าทางสนใจแล้วยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะให้คนเ่าั้เห็นแล้วลุกขึ้นยืน
“น้องพริ้มอยากจะลองลงสระใหญ่ไหมครับเดี๋ยวคุณพ่อพาไป”
“อยากค่ะน้องพริ้มอยากเล่นน้ำลึก ๆ เลย” เด็กน้อยพูดออกมาพร้อมกับวาดมือไปในอากาศ
“ได้ครับงั้นคุณพ่อพาน้องพริ้มไปเนอะ”
คนตัวสูงก้มลงไปอุ้มลงสาวขึ้นมาจากน้ำพร้อมกับเดินไปทางสระใหญ่ ทว่ามือเล็กกลับรั้งเขาเอาไว้เสียก่อน
“พี่กรต้องสวมชุดว่ายน้ำนะคะถึงจะลงสระได้”
เขาลืมไปเลยว่าตอนนี้ไม่ได้สวมกางเกงว่ายน้ำจะลงสระไม่ได้ ใบหน้าเจื่อนมองลูกสาวสลับกับคนตัวเล็กที่ยิ้มอ่อนก่อนเธอจะรับเอาลูกสาวไปจากมือเขาอุ้มเอาไว้เอง
“ไม่เป็ไรค่ะเดี๋ยวรินพาน้องพริ้มไปเอง พี่กรนั่งเถอะ”
ั์ตาคมมองร่างเล็กที่พากลูกสาวเข้าเดินไปที่โต๊ะก่อนเบิกโพลงเมื่อคนตัวเล็กถอดกางเกงออก เหลือแต่ชุดว่ายน้ำวันพีชแล้วออกเดินไปยังบันไดลงสระ จังหวะนั้นความรู้สึกหวงปะทุขึ้นมาหนักกว่าเก่าจนเขาทนไม่ไหวเดินกลับไปที่โต๊ะแล้วคว้าเอากุญแจบ้าน กุญแจรถขับกลับโดยไว
ร่างสูงใหญ่ท่อนบนเปลือยโชว์กล้ามเนื้อเรียงตัวสวยส่วนท่อนล่างก็เป็กางเกงว่ายน้ำสีน้ำเงินเข้ม เดินดุ่ม ๆเข้ามาในบริเวณสระว่ายน้ำ แล้วตรงไปใกล้ขอบสระ ก่อนจะค่อย ๆ ลงน้ำไปเป้าหมายคือร่างเล็กขาวที่นอกจากจะมีร่างลูกสาวเขาแล้วยังมีหนุ่มร่างกำยำไม่ต่างจากเขายืนอยู่ข้างกายขาว
“คุณพ่อออ”
“เปลี่ยนกางเกงมาแล้วเหรอค่ะ”
ใบหน้าหวานหันไปทางด้านข้างกวาดตามองด้านล้าง พร้อมกับถามออกไปเมื่อเห็นใบหน้าของคนด้านหลัง
“ครับให้รินพาน้องพริ้มมาคนเดียวพี่เป็ห่วง แล้วนี้”
ั์ตาคมติดดุจ้องหนุ่มน้อยหน้าตี๋ที่ตอนนี้ยิ้มเจือนอยู่ข้างกายนรินทร์
“อ๋อน้องเขาเห็นน้องพริ้มเลยเข้ามาทักทายค่ะ”
“อ๋ออออย่างนั้นเหรอครับ รินส่งลูกมาให้พี่ดีกว่าอุ้มนาน ๆ เมื่อยแย่”
“ค่ะ”
ร่างสูงละมือจากบ่าเล็กแล้วแล้วรับลูกสาวมาอุ้มระหว่างนั้นก็จ้องชายอีกคนที่ยืนทำหน้าไม่ถูกเมื่อเขาก้มลงหอมแก้วนวลระหว่างที่ลูกสาวกอดคอหันไปทางด้านหลัง
“พี่กร!!”
“รินก็กอดคอพี่สิครับเดี๋ยวพี่จะไปฝั่งนู้น ดีไหมครับน้องพริ้มคุณพ่อจะน้องพริ้มว่ายน้ำไปทางฝั่งนั้นดีไหมครับ”
“ดีค่ะ”
“เห็นไหมครับน้องพริ้มยังว่าดีเลย”
“แต่คนเยอะมากเลยนะคะรินอาย”
เสียงหวานเอ่ยออกมาเสียงเบาพลางหันมองไปรอบๆ สระที่ตอนนี้ยังมีอีกหลายครอบครัวเล่นน้ำอยู่ ด้วยท่าทางเอียงอาย
“อายอะไรครับผัวเมียกันจะอายทำไม ว่าไหมครับน้อง”
“คะ ครับพี่ งั้นงั้นผมไปก่อนนะครับ”
เด็กหนุ่มเอ่ยออกมาพร้อมกับว่ายน้ำหนีรินหันไปมองคนตัวสูงที่ยืนยิ้มมองเด็กหนุ่มที่ว่ายหนีไปก่อนจะก้มมองเธอด้วยรอยยิ้มอย่างผู้กุมชัยชนะ
“เร็วสิครับน้องพริ้มรอนานแล้วนะ”
“แต่...”
“แต่อะไรละอุ้มเดินรอบห้องพี่ยังเคยทำมาแล้วเลย”
“พี่กร”
หญิงสาวอดไม่ได้ที่จะฟาดมือลงไปที่อกของเขาแล้วหันมองไปรอบ ๆก่อนจะเดินโอมคอเขาเหมือนขี่หลังแล้วปล่อยให้คนตัวใหญ่พุ่งไปในน้ำเหมือนปลา
‘ขี้หวงชะมัดเลย’
5K
