"พวกแกแน่ใจนะว่าเจอผู้หญิงในรูปที่บ้านหลังนี้?" เสียงของหนุ่มใหญ่วัยสี่สิบสี่กระรัตเอ่ยถามลูกน้องคนสนิท ที่ได้นำพาเขามาจอดรถซุ่มดูบ้านหลังโต ที่ตั้งตระหง่านอยู่อย่างโดดเดี่ยว ภายในเนื้อที่เกือบสองไร่แห่งนี้
"แน่ใจสิครับนาย ผมสองคนตามเธอมาเป็อาทิตย์แล้ว"
"แล้วบ้านหลังนี้คือบ้านของใครวะ?" ศตวรรษถึงกับขมวดคิ้วมุ่น เพราะเท่าที่เขารู้มาญารินไม่ได้ร่ำรวยมากพอที่จะมีบ้านหลังใหญ่โตถึงขนาดนี้ และพื้นเพของเธอไม่ใช่คนจังหวัดพังงาด้วยซ้ำ ทำไมเธอถึงได้หอบลูกเต้ามาอยู่ไกลถึงขนาดนี้กันนะ
"เ้าของบ้านเป็นักธุรกิจที่มีชื่อเสียงของที่นี่ครับนาย ชื่อคุณพสุธา"
"แล้วเด็กๆล่ะ พวกแกสองคนเห็นลูกฉันหรือยัง?"
"เห็นครับ คุณหนูสองคนเรียนโรงเรียนอนุบาล อยู่ไม่ไกลจากที่นี่มากนักครับ"
"แล้วฉันจะมีโอกาสเข้าถึงตัวลูกฉันได้ไหม?"
"น่าจะได้นะครับนาย เพราะว่าทุกๆวันคุณญารินเธอจะไปส่งลูกๆเองที่โรงเรียน ผมว่าถ้าเ้านายคิดจะฉุดทั้งแม่ทั้งลูก ก็คงไม่เหนือบ่ากว่าแรงนักหรอกครับ" ศตวรรษถึงกับเอามือลูบคางเบาๆ พร้อมกับสายตาที่จับจ้องเข้าไปในบ้านหลังนั้นอย่างไม่วางตา
"บ้านนี้มีคนอยู่กี่คนนะ?"
"เท่าที่เห็นก็มีไม่เยอะครับเ้านาย ส่วนมากจะเป็แม่บ้าน คนขับรถ คนสวน พี่เลี้ยงเด็ก เพราะคุณพสุธาเขาไม่มีศัตรู เขาเลยไม่ต้องใช้บอดี้การ์ดคุ้มภัยให้"
"งั้นเหรอ หน้าตาเป็ยังไงวะนายพสุธาที่ว่าเนี่ย?" ลูกน้องคนสนิทรีบกดหารูปในเครื่องสมาร์ทโฟน ที่ได้ถ่ายเก็บเอาไว้มาส่งให้เ้านายได้ดูเป็บุญตาในทันที
"บร๊ะ! ทำไมมันยังดูหนุ่มๆอยู่เลยวะ หน้าตาดีซะด้วยสิ" ทำเอาศตวรรษถึงกับหงุดหงิดเมื่อได้เห็น ไม่แปลกใจเลยสักนิดว่าทำไมญารินถึงต้องมาอยู่บ้านหลังนี้
"นายคนนี้เป็ผัวใหม่ของญารินงั้นสินะ หึ" ทำเอาเขาต้องกำมือแน่นอย่างโกรธเคือง ทีเวลาที่เขาจะขอรับผิดชอบเธอกลับไม่เอา แต่เลือกที่จะมาอยู่กินกับผู้ชายคนใหม่ถึงที่นี่ ให้มันได้อย่างนี้สิ แล้วเราจะได้เห็นดีกันแน่ๆญาริน!
"ก็น่าจะใช่นะครับเ้านาย เพราะนามสกุลที่เ้านายบอกมา เธอไม่ใช้มันแล้ว เธอเปลี่ยนมาใช้นามสกุลของคุณพสุธา รวมถึงคุณหนูทั้งสองคนด้วยครับนาย"
"อะไรนะ! นี่ลูกฉันก็ต้องใช้นามสกุลไอ้นี่ด้วยงั้นเหรอ มันจะมากไปแล้วนะ" แววตาวาวโรจน์ที่กำลังโกรธจัด ปรากฏขึ้นมาจนลูกน้องก็ยังนึกหวาดกลัว
"เพราะอย่างนี้ไงครับ พวกเราถึงตามหาเธอไม่เจอ เสียเวลามาเป็ปีเพราะว่าเธอเปลี่ยนนามสกุลใหม่ จนเราหาข้อมูลเธอไม่ได้" ทำเอาคนที่ได้ยินยังนึกโมโหไม่หาย 'ไหนพลอยชมพูบอกว่าญารินยังไม่ได้แต่งงานกับใคร แล้วนี่มันคืออะไรกันล่ะ พลอยชมพูก็โดนญารินหลอกอีกคนสินะแบบนี้ หึ! ผู้หญิงแพศยาแล้วเราจะได้เห็นดีกันแน่ๆ'
"เอายังไงดีครับเ้านาย เ้านายจะเข้าไปข้างในบ้านหลังนั้นไหม?" ศตวรรษส่ายหน้าทันที มันยังไม่ใช่วันนี้หรอก
"กลับไปโรงแรมที่พักก่อน ฉัน้าใช้ความคิดสักคืนสองคืน"
"หาของสวยๆงามๆ มาผ่อนคลายหน่อยไหมครับเ้านาย?" ศตวรรษหันไปจ้องหน้าลูกน้องที่รู้ใจกันอย่างพัสสน ก่อนจะยิ้มเยาะที่มุมปาก
"พวกแกสองคนไปจัดการมาเลย วันนี้ฉันโคตรเครียดอยากจะผ่อนคลายสมองเต็มที"
"จัดให้เลยครับเ้านาย" สองลูกน้องคนสนิทหันไปยิ้มให้กัน ก่อนจะขับรถเคลื่อนออกจากหน้าบ้านหลังดังกล่าวไปช้าๆอย่างไม่รีบร้อน ศตวรรษที่นั่งอยู่เบาะหลังก็ยังคงครุ่นคิด กับเื่ของญารินและลูกแฝดของตัวเอง ั้แ่รู้ว่าทำญารินท้องจนมีลูกโตขนาดนี้ เขาก็ไม่เคยจะหยุดตามหา ใช้นักสืบทุกสำนักแต่กลับไม่มีใครหาเธอเจอ จนเมื่อไม่นานมานี้ที่สองลูกน้องคนสนิท เขาได้สั่งการให้มาหาซื้อที่ดินแถบนี้ และก็บังเอิญมาพบเจอกับญารินเข้า จนเขาต้องรีบตามมาดูให้เห็นกับตาว่ามันคือเื่จริงไหม เขายังไม่พบตัวเธอแต่นั่นมันก็ไม่ใช่ปัญหา เพราะในไม่ช้าก็เร็ว เขาจะได้พบเจอกับเธออีกครั้งอย่างแน่นอน
เกือบเป็เวลาสามทุ่ม ภายในห้องพักโรงแรมขึ้นชื่อประจำจังหวัด ที่ศตวรรษกำลังใช้พักอาศัยอยู่ชั่วคราว ในห้องห้องนอนบนเตียงกว้างกำลังมีศึกที่ดุเดือด เสียงเนื้อที่กำลังดังกระทบกันมานานร่วมกว่าชั่วโมงแล้ว แต่นั่นก็ยังไม่มีทีท่าว่ามันจะยุติลงได้เลย
"อ๊ะ...อ๊ะ...อ๊า...คุณคะหนูไม่ไหวแล้วนะ" เสียงร่างบอบบางที่กำลังแอ่นก้นให้อีกคนได้เสพสุข เธอถึงกับหันหน้ามาประท้วงด้วยน้ำเสียงที่แหบพล่า
"ครางเฉยๆ ไม่ต้องบ่นได้ไหม หนวกหู อืมม์...อ่าห์...อย่างนั้น อย่างนั้นแหละตอดแรงๆ ดีมากสาวน้อย" กายแกร่งที่ยังเต็มไปด้วยมัดกล้าม ก็ยังคงขยับบั้นท้ายโยกเข้าออกอย่างไม่หยุดพัก เสียงที่ดัง พับ พับ พับ มันก็เริ่มดังถี่ขึ้น แรงขึ้นเรื่อยๆ เกือบสิบนาทีร่างบางของสาวน้อยที่เขาได้ซื้อมา เธอกำลังเหนื่อยหอบแทบจะหยุดหายใจ ก่อนจะฟุบหน้าลงกับหมอนอย่างหมดแรง ร่างหนาที่เพิ่งสุขสมถอดถอนอาวุธประจำกายออกอย่างไว ก่อนจะรูดถอดเกราะป้องกันที่มันเปอะเปื้อนไปด้วยน้ำกามแห่งความสุขสมออกจากกาย พร้อมกับทิ้งลงถังขยะอย่างไม่ใยดี ร่างสูงหุ่นนายแบบได้เดินโชว์อวดหุ่นสุดเฟิร์ม หายลับเข้าห้องน้ำไปอย่างอารมณ์ดีขึ้นจนเห็นได้ชัด เขาใช้เวลาชำระร่างกายอยู่เกือบสิบนาที ก่อนที่จะพันกายด้วยผ้าเช็ดตัวสีขาวผืนเดียว เดินออกมาข้างนอกอวดหุ่นที่น่ากิน ร่างสาวน้อยแสนสวยหุ่นไซต์เอสก็ยังคงเปลือยเปล่าอยู่บนเตียงนอน เขาหยิบเอาเงินออกจากกระเป๋าสตางค์ใบหรู แล้วเดินเข้าไปหยุดยืนใกล้ๆกับเตียงกว้าง พร้อมกับยื่นธนบัตรสีเทาปึกใหญ่ส่งให้กับคนตรงหน้าอย่างไม่รู้สึกเสียดาย
"นี่ค่าตัวของเธอ ออกไปจากห้องฉันได้แล้ว" ร่างผอมบางหันหน้ามามองก่อนจะรีบดีดตัวลุกขึ้น ลงมายืนตรงหน้าอีกคนอย่างไม่รอช้า พร้อมกับรีบไหว้ขอบคุณเมื่อเห็นสิ่งที่ถูกส่งมาให้ตรงหน้า
"ขอบคุณมากนะคะ ถ้าคุณ้าอีก เรียกใช้บริการหนูได้ตลอดเลยนะคะ"
"ใส่เสื้อผ้าแล้วออกจากห้องนี้ไปได้แล้ว ฉันจะได้พักผ่อน"
สาวน้อยที่เพิ่งทำหน้าที่บำเรอกามให้เขาเสร็จ ถูกไล่ให้กลับไปอย่างไว ก่อนที่เธอจะรีบสวมใส่เสื้อผ้า แล้วหยิบกระเป๋า สะพายเดินออกจากห้องพักไปในที่สุด ร่างสูงใหญ่จึงกลับไปนอนลงยังเตียงกว้าง ที่มันยับยู่ยี่จากศึกาทางกามา เขาไม่ได้ใช้ชวิตเช่นนี้มานานมากๆั้แ่เรียนจบ เพราะเวลาทั้งหมดเขาอุทิศชีวิตให้กับหน้าที่การงานที่รัก จนแทบไม่มีเวลาให้กับชีวิตของตัวเอง แต่หลังจากวันนั้นที่พลอยชมพูพูดเื่ญารินและลูกให้ฟัง เขาก็เปลี่ยนไปเป็คนละคนอย่างที่เห็น ถึงกับรีบทำเื่ลาออกจากการเป็อาจารย์หมอสูติในทันที และเปลี่ยนบทบาทเป็นักธุรกิจ เข้าไปช่วยดูแลกิจการมากมายของที่บ้าน แทนบิดาที่เริ่มแก่ตัวลงทุกวันอย่างลูกที่ดีควรจะทำ และเฝ้าตามหาเืเนื้อเชื้อไข ที่เป็ผลพวงจากเื่คืนนั้นที่เขาเองร่วมมือกับเพื่อนรักอย่างเพชรภูมิทำให้มันเกิดขึ้นจนสำเร็จ แต่เป็ญารินที่ปฏิเสธความรับผิดชอบจากเขาอย่างไม่ใยดี แถมยังหนีหายไปจากชีวิต เหมือนกับว่าตายจากโลกนี้ไปแล้วก็ไม่ปาน
5K
