“ไบรอัน ก่อนหน้านี้ข้าไม่เคยเชื่อเลยที่ใคร ๆ หาว่าเ้าบ้า แต่ตอนนี้ แม้แต่ข้าก็เชื่อด้วยคนแล้วแถมยังบ้า-มาก-เลย-ด้วย” แจ็คส่ายศีรษะและถอนหายใจ เมื่อเห็นหานซั่วแสดงท่าทางปรารถนาในตัวแฟนนี่อย่างออกนอกหน้า
“เอ๊ะ นั่นขนมที่บาคเอามาง้อลิซ่านี่นา ฮ่าฮ่า โชคดีชะมัด! ข้ายังไม่เคยกินขนมแพง ๆ ที่พวกตระกูลสูงศักดิ์ชอบกินกันเลยสักที!” หานซั่วตรวจสอบขนมที่บาคลืมทิ้งไว้เพราะรีบวิ่งกลับไปเข้าเรียน หยิบกล่องขนมที่ออกแบบอย่างประณีตขึ้นมา และเริ่มกินขนมในกล่องอย่างเอร็ดอร่อยโดยไม่ลังเล
ขณะกำลังเคี้ยวหยับ ๆ เขาก็ร้องออกมาด้วยความประหลาดใจ “อื้อหือ... อร่อยมากเลย เจ็บตัวครั้งนี้ไม่เสียเปล่าแฮะ เอ้านี่ ที่ข้าขอแบ่งขนมปังเ้ามาครึ่งหนึ่งเมื่อกี้ ข้าคืนขนมอร่อย ๆ ให้กล่องหนึ่งเลยแล้วกัน”
“แต่นี่ของบาคไม่ใช่หรือ?”
“ข้าเล่นงานเ้าคนถ่อยนั่นได้ ขนมนี่ก็เป็ของข้าแล้วไง!”
“.....”
แจ็คนิ่งเงียบ
แม้แต่หานซั่วเองก็รู้สึกแปลกใจกับการพัฒนาของตัวเอง ั้แ่มาถึงทวีปแห่งความลึกล้ำและเริ่มฝึกฝนเวทมนตร์ ความอยากอาหารของเขาเพิ่มมากขึ้น รวมทั้งบุคลิกก็ห้าวหาญขึ้นเช่นกัน เขาได้ทำอะไรหลาย ๆ อย่างที่ตัวตนเดิมไม่มีวันกล้าทำ และความปรารถนาในจิตใจก็แรงกล้ามากขึ้น
“ไบรอัน! แจ็ค! ป่านนี้แล้ว พวกเ้าควรไปทำความสะอาดห้องทดลองไม่ใช่หรือ? นี่ยังทำความสะอาดรูปสลักไม่เสร็จเลย ถ้าทำให้พวกเราเดือดร้อนละก็ พวกเ้าก็ต้องโดนด้วยนะ!”
ขณะที่หานซั่วและแจ็คกำลังเพลิดเพลินกับรสชาติอันละเอียดอ่อนของขนม เด็กรับใช้สองคนที่อายุมากกว่าก็เดินมาหาพวกเขาจากด้านหลัง ทั้งสองคนถือไม้ถูพื้นในมือ เร่งเร้าให้หานซั่วและแจ็ครีบไปทำความสะอาดห้องทดลอง
เด็กรับใช้สองคนนี้ เป็เด็กหนุ่มอายุราวยี่สิบปี สูงประมาณหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเิเ ชื่อบอร์กและแครี่ ทั้งคู่มีนิสัยชอบรังแกไบรอันและแจ็คเป็ประจำ เพราะทั้งอายุมากว่าและแข็งแรงกว่า จึงชอบโยนงานให้ไบรอันและแจ็คทำ ซึ่งในที่นี้ก็คืองานทำความสะอาดห้องทดลอง ทั้งที่จริงแล้วเป็งานของพวกเขาเองต่างหาก
“ไม่ไป!”
หานซั่วไม่สนใจพวกเขาแม้แต่น้อย เพราะใจจริงก็อยากเลิกทำแบบนี้มานานเต็มที เขารู้สึกว่าตัวเองแข็งแกร่งและมีความมั่นใจมากขึ้นกว่าเดิม เพราะกับบาคเองเขายังไม่เคยแพ้จริง ๆ สักที เมื่อเริ่มอิ่ม การมีเื่สักครั้งอาจเป็ตัวช่วยย่อยที่ไม่เลว หากสองคนนี้ยังไม่เลิกตอแย
“หา? ไม่ไปงั้นหรือ? ไบรอัน เ้านี่บ้าไปแล้วจริง ๆ กล้าพูดแบบนี้กับข้า บอร์ก ผู้แข็งแกร่งคนนี้ อยากให้ข้าช่วยเล่นงานจนกว่าจะสำนึกได้รึไง?” บอร์กกำหมัดแน่น เขาหัวเราะอย่างเ็าขณะจ้องมองหานซั่วตาเขม็ง
“อ๊าก ปวดศีรษะเหลือเกิน!” ร่างกายของหานซั่วสั่นเทิ้ม ลงไปนอนกับพื้นพลางเอามือกุมศีรษะ แจ็คกำลังจะรีบวิ่งตรงไปทำความสะอาดห้องทดลองอยู่แล้ว แต่ก็หยุดชะงักและยืนนิ่งไม่ไหวติงเมื่อเห็นหานซั่วเล่นมุกเดิมอีกครั้ง เขาก็มองหานซั่วอย่างมีความหวัง
“ข้าไม่สนหรอกว่าเ้าจะบ้าจริง ๆ หรือแกล้งบ้า ข้าจะสั่งสอนเ้าจนกว่าจะยอมเชื่อฟังอยู่ดี!” แครี่ซึ่งดูอารมณ์เสียมากกว่า ย่างสามขุมตรงเข้ามาและยกเท้าถีบหานซั่ว
ตอนนั้นเอง หานซั่วะโเอาหน้าอกรับฝ่าเท้าของแครี่ แสร้งร้องลั่นด้วยความเ็ป ก่อนจะใช้ทั้งสองมือจับเท้าของแคร์รี่ไว้แน่น ก่อนจะเหวี่ยงไปด้านข้าง กลายเป็แครี่เสียเองที่เป็ฝ่ายร้องออกมาเพราะเสียหลัก และเสียงร้องของเขาก็ขาดห้วงไปทันทีที่ริมฝีปากฟาดเข้ากับรูปสลักหิน
บอร์กที่ยิ้มเยาะน้อย ๆ เมื่อเห็นแครี่พุ่งเข้าใส่หานซั่ว และคิดว่าหานซั่วโดนเล่นงานแน่ ๆ ใครจะรู้ว่าหานซั่วจะใช้อกรับฝ่าเท้า และแครี่กลายเป็ฝ่ายถูกเล่นงานเสียเอง
“โอ้? กล้าสู้กลับงั้นหรือ? บอร์ก จัดการเ้านี่ด้วยกันเถอะ วันนี้เราคงต้องช่วยกันสั่งสอนมันสักหน่อยแล้ว!”
แครี่ประคองตัวเองกลับขึ้นมา รู้สึกเจ็บพอสมควร เขาพุ่งเข้าใส่หานซั่วอีกครั้ง พร้อมกับเรียกบอร์กให้เข้ามาช่วย
หานซั่วยังคงเอามือกุมศีรษะและแสร้งร้องด้วยความเ็ป พลางคิดในใจว่า ขนาดบาคเขายังกล้าหือ นับประสาอะไรกับไอ้ปัญญาอ่อนสองคนนี้? เขาดิ้นและสะบัดแขนขาไปมาอย่างบ้าคลั่ง แม้โดนทุบตีไปหลายครั้ง แต่แครี่และบอร์กก็ยังไม่หยุด
หานซั่วเคยชินกับการโดนทุบตีอยู่แล้ว เขาฟื้นฟูร่างกายไปพร้อมกันด้วยการโคจรแก่นมนตราตามหลักของอาณาจักรพลังรูปธรรม จึงไม่มีปัญหาในการรับหมัดของทั้งสองคน แต่กลับกัน ใบหน้าของแครี่และบอร์กกลับเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ และสภาพดูย่ำแย่กว่า ในขณะที่หานซั่วเป็ฝ่ายที่แข็งแกร่งขึ้น
บริเวณริมถนน เด็กรับใช้สามคนต่อยตีกันอย่างรุนแรงและบ้าคลั่ง ร่างกายของแครี่และบอร์กเริ่มาเ็มากขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อการต่อสู้ยังดำเนินต่อไป พวกเขาเริ่มอ่อนแรงลง แต่หานซั่วกลับเจ็บตัวเพียงเล็กน้อย และรู้สึกผ่อนคลายเสียด้วยซ้ำ ราวกับว่าเขาสามารถแข็งแกร่งขึ้นอย่างไร้ที่สิ้นสุด และเริ่มต่อสู้ได้ลื่นไหลมากขึ้น สุดท้ายแล้ว หานซั่วก็เป็ฝ่ายวิ่งไล่แครี่และบอร์กจนทั้งสองคนวิ่งหนีไปคนละทิศคนละทาง
“ไงล่ะ? เป็การสู้ที่สนุกจริง ๆ แจ็ค ต่อไปนี้เราไม่ต้องทำงานของแครี่กับบอร์กอีกแล้ว บอกข้านะถ้าพวกนั้นมารังแกเ้าอีก ข้าจะอัดพวกนั้นให้เหมือนกระสอบทรายเลย!”
แจ็คอ้วนตัวน้อยมองหานซั่วอย่างชื่นชมขณะโดนแขนของหานซั่วโอบเอาไว้ แจ็คหัวเราะลั่นและพูดว่า “ไบรอัน เ้านี่เยี่ยมไปเลย อัดแครี่กับบอร์กได้ด้วยตัวคนเดียว ทำได้อย่างไรกันน่ะ?”
หานซั่วชี้ไปที่ตัวเองและพูดอย่างลำพอง “เพราะข้ามีใจที่กล้าหาญน่ะสิ!”
หลายวันผ่านไป หานซั่วไม่มีอาการปวดศีรษะอีกเลย แม้แต่บาคเองก็ไม่คิดตามหาหานซั่วเพื่อแก้แค้น หานซั่วและแจ็คไม่ต้องทำงานของแครี่และบอร์กอีกแล้ว พวกเขาพ่ายแพ้อย่างยับเยินทั้ง ๆ ที่เป็ฝ่ายได้เปรียบเื่จำนวน จึงได้แต่ก้มหน้าก้มตาทำหน้าที่ของตัวเองต่อไปในแบบที่ควรจะเป็
เมื่อมีทั้งโครงกระดูกน้อยช่วยเอาขยะไปทิ้งในตอนเช้า และไม่จำเป็ต้องทำงานของแครี่และบอร์กอีก หานซั่วจึงมีเวลาว่างมากขึ้น ระหว่างนี้ เขาก็ไม่ได้ขอให้แจ็ค ‘ยืม’ ตำราเล่มไหนมาจากห้องสมุด แต่หันมาสนใจศึกษา ‘ตำราศาสตร์แห่งความตายขั้นพื้นฐาน’ อย่างจริงจัง เพื่อเสริมความรู้พื้นฐานให้แน่นขึ้น
หลังจากศึกษาตำรา หานซั่วพบว่าพลังจิตของเขาค่อนข้างอ่อนแอ เขาจึงเริ่มฝึกฌานทุกคืน ๆ หลังจากกลับมาที่โรงเก็บของ โครงกระดูกตัวเล็กตนนี้ เป็อสูรมิติมืดระดับล่างสุดและอ่อนแอที่สุด อีกทั้งยังมีระดับสติปัญญาต่ำมาก จนสามารถทำงานได้เฉพาะสิ่งที่ผู้อัญเชิญออกคำสั่ง หานซั่วจึงสั่งให้มันอยู่แต่ในโรงเก็บของใน่กลางวัน และออกไปทิ้งขยะในเวลากลางคืน
ขณะที่หานซั่วกำลังเริ่มฝึกฌานตอนกลางคืนเหมือนทุกที เขาก็นึกถึงความทรงจำของตาเฒ่าฉู่ชางหลานขึ้นมาได้ เกี่ยวกับบันทึกลึกลับที่กล่าวถึงการเสริมสร้างเวทปีศาจ หานซั่วคิดว่าเวทปีศาจที่เขากำลังบ่มเพาะมาจากโลกที่ต่างไปจากเวทมนตร์ศาสตร์แห่งความตายที่เขากำลังศึกษาอยู่ในโลกนี้ แต่ทั้งคู่เป็เวทมนตร์ธาตุมืด และดูเหมือนจะมีอะไรหลาย ๆ อย่างที่คล้ายคลึงกัน หากเอาทั้งสองเวทผสานรวมเข้าด้วยกัน จะเป็ไปได้หรือไม่?
หานซั่วย่นหน้าผากขณะพยายามค้นความทรงจำอย่างจริงจังก่อนจะพบว่า แม้ฉู่ชางหลานจะถ่ายทอดความทรงจำให้มากมาย แต่ก็ยังมีบางส่วนที่มืดมัวและเลือนรางเต็มที ราวกับการพยายามมองผ่านกระดาษลายหินอ่อนแผ่นบางจนมองเห็นภาพที่ไม่ชัดเจน
หลังจากพยายามค้นความทรงจำไปได้สักพัก เขาก็นึกวิธีสร้าง ‘ขุมพลังปีศาจ’ ขึ้นมาได้ หานซั่วซึ่งสามารถอัญเชิญโครงกระดูกแสนอ่อนแอมาได้เพียงตนเดียว จึงตัดสินใจทำการทดลองกับโครงกระดูกตนนั้น
ในการสร้าง ‘ขุมพลังปีศาจ’ สิ่งแรกที่จำเป็คือวัตถุดิบ และในเมื่อหานซั่วตั้งใจจะทำการทดลองเล่น ๆ อยู่แล้ว เขาจึงคิดใช้โครงกระดูกน้อยเป็วัตถุดิบหลัก ในโรงเก็บของยังพอมีเืสด ๆ ของสัตว์วิเศษระดับต่ำเหลืออยู่บ้าง รวมทั้งขยะเหลือทิ้งอื่น ๆ เช่น ผงกระดูกและหางตัวซาลาแมนเดอร์ หานซั่วจึงนำมาใช้เป็วัตถุดิบรองสำหรับการสร้างขุมพลังปีศาจ
ขุมพลังปีศาจที่มีลักษณะจำเพาะนั้น จำเป็ต้องใช้วัตถุดิบที่ซับซ้อน และเป็การทดลองที่ยากลำบากเพราะกว่าจะได้มาซึ่งวัตถุดิบเ่าั้ ของบางอย่างไม่มีอะไรยืนยันได้ด้วยซ้ำว่ามีอยู่บนโลกนี้จริง แต่หานซั่วก็ไม่สนใจ และคว้าเอาของมั่ว ๆ ที่เจอในโรงเก็บของมาเติมเต็มความ้าอย่างฉับพลันของตนเอง เขากลับไปที่ห้องทดลองและหยิบถังใบใหญ่ที่ไม่มีใครใช้ออกมา รวมทั้งส่วนประกอบที่นักเรียนศาสตร์แห่งความตายเหลือทิ้งไว้ ซึ่งเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพวกมันคืออะไรบ้าง
หานซั่วค่อย ๆ ย่องกลับมาที่โรงเก็บของใต้เงามืดยามราตรี เขาปิดประตูอย่างระมัดระวัง และเริ่มเอาโครงกระดูกน้อยใส่ถัง ตามด้วยการโยนวัตถุดิบอื่น ๆ ลงไปอย่างมั่วซั่ว ทั้งเืสัตว์ประหลาด ผงกระดูก หางตัวซาลาแมนเดอร์ และวัตถุดิบอื่น ๆ ตามด้วยน้ำอีกหนึ่งถัง ในถังใบใหญ่นั้น เกิดเป็สีที่ดูเละเทะน่ารังเกียจจากการผสมกันมั่ว ๆ ของ...สารพัดสิ่งที่เขาโยนใส่ลงไป มีเพียงหัวกะโหลกเท่านั้นที่โผล่ขึ้นมาเหนือผิวน้ำ ซึ่งเ้าโครงกระดูกน้อยไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น
หานซั่วหยุดคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะหลับตาลงและค่อย ๆ สร้าง 'ขุมพลังปีศาจ' ตามความทรงจำของฉู่ชางหลานอย่างช้า ๆ นอกเหนือจากวัตถุดิบที่หลากหลายแล้ว การสร้าง 'ขุมพลังปีศาจ' ยังอาศัยการสร้างวังวนพิเศษขึ้นมาอีกด้วย เดิมที ผู้ใช้เวทจำเป็ต้องบ่มเพาะแก่นมนตรารูปแบบพิเศษนี้โดยใช้เวลาหลายวันหรือหลายเดือน และขุมพลังปีศาจที่แข็งแกร่งจริง ๆ ก็มักใช้เวลาหลายปี
แน่นอนว่าหานซั่วในเวลานี้ยังทำสิ่งที่ว่าไม่ได้สักอย่าง เขาจึงเลือกวิธีการสร้างที่ง่ายที่สุด หยิบเดือยกระดูกสีขาวโพลนของสัตว์วิเศษอะไรก็ไม่รู้ขึ้นมา และใช้มันตามวิถี ‘วังวนพินิจมนตราหยิน’
‘วังวนพินิจมนตราหยิน’ เป็วังวนปีศาจประเภทหนึ่งที่อยู่ในความทรงจำของฉู่ชางหลาน และเป็วิธีการก่อกำเนิด ‘ปีศาจหยิน’ ทั้งเจ็ด ผู้ใช้เวทจะใช้แก่นมนตราผนวกรวมกับปีศาจหยินทั้งเจ็ดในวังวนนั้น ซึ่งวัตถุดิบต่าง ๆ ที่ใช้ในการสร้างจะค่อย ๆ เจือจางและผสานเข้ากับวัตถุดิบหลักในที่สุด
และ 'ขุมพลังปีศาจ' จะสมบูรณ์เมื่อใช้แก่นมนตราเสริมสร้างอย่างต่อเนื่องเป็เวลาสามสิบหกวัน
การสร้างปีศาจหยินหนึ่งตน จำเป็ต้องใช้ผีกูลหนึ่งตัว ซึ่งผีกูลก็คือศพของผู้บริสุทธิ์ที่ตายอย่างผิดธรรมชาติและถูกฝังในดินแดนร้าง หากิญญาของผู้นั้นยังคงมีห่วงและไม่ยอมไปสู่สุคติก็จะกลายเป็ผีกูลในที่สุด
แต่การทำให้ผีกูลกลายเป็ปีศาจหยินนั้นต้องใช้กระบวนการพิเศษ ที่หานซั่วในเวลานี้ยังไม่สามารถทำได้
เขาใส่เดือยกระดูกเจ็ดชิ้นในฐานะตัวแทนปีศาจหยินทั้งเจ็ดในถังใบใหญ่ และนั่งลงข้าง ๆ ถัง โคจรแก่นมนตรามาที่ปลายนิ้วกลางข้างขวา และปักนิ้วนั้นลงตรงกลางวงเดือยกระดูกทั้งเจ็ด
แม้เดือยกระดูกจะเป็ตัวแทนคุณภาพเลว แต่เนื่องจากได้รับการจัดเตรียมอย่างถูกต้อง จึงสามารถซึมซับแก่นมนตราได้เล็กน้อย
ไม่มีใครรู้ว่าเวลาผ่านไปเท่าใด กระแสน้ำวนเล็ก ๆ เจ็ดวงปรากฏขึ้นบนผิวน้ำ โดยมีเดือยกระดูกแต่ละชิ้นเป็ศูนย์กลาง
หานซั่วรู้สึกโล่งใจเมื่อเห็นกระแสน้ำวนทั้งเจ็ดก่อตัวขึ้น เขารู้ว่าแม้จะทำอะไรดูเละเทะไปหมด แต่ก็พบว่าประสบความสำเร็จอยู่บ้าง
อย่างไรก็ตาม เขายังไม่รู้ว่าท้ายที่สุดแล้วโครงกระดูกน้อยจะกลายเป็อะไร หลังจากฝึกฌานไปได้สักพัก เขาก็ผล็อยหลับไปด้วยความเหน็ดเหนื่อย
****************************
4K
![[จบ] ย้อนยุคมาเป็นแม่สามีสุดโหด](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1763706439_11816429.webp)
