ตอนที่ 3 ชายหนุ่มเมามาย (4)
เขาเดินออกจากห้องประชุม กลับไปยังห้องทำงานประธานกรรมการ ส่วนหยวนเยี่ยนในชุดสูทเต็มยศก็กำลังเอนกายกับโซฟารับแขกอยู่ในห้องทำงาน พลางถือมือถือเช็กตลาดหุ้นของตระกูล เมื่อพบว่าพี่รองกลับมา เขาก็ถามไปตามประสา “เถียงกันจนได้ข้อสรุปไหม”
หยวนจุนคลายเนกไทไปทีสองทีแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ทำงาน “ไม่ได้”
หยวนเยี่ยนสบถไปคำหนึ่ง “มีแต่เต่าล้านปีทั้งนั้น”
“เยี่ยนเยี่ยน มีงานอย่างหนึ่งอยากจะให้ไปจัดการหน่อย”
“ก็บอกแล้วไงว่าอย่าเรียกผมแบบนี้...งานอะไร”
“เซี่ยเจี่ยนอี้หมายหัวกู้ชิงแล้ว น่าจะลงมือเร็วๆ นี้ นายส่งคนไปลอบเฝ้าเขาด้วย”
เมื่อได้ยินคำพูดของเขา หยวนเยี่ยนก็นั่งหลังตรง สีหน้าเหี้ยมเกรียมอย่างกับอยากจะปาดคอเ้าเซี่ยเสียสติ เขาโยนมือถือลงบนโต๊ะ ควักบุหรี่มวนหนึ่งออกมาจุด แล้วคาบไว้ในปากด้วยสีหน้านิ่งขรึม “โอเค”
“แล้วก็ กางเกงในที่เมื่อเช้านายหาไม่เจอ โดนเสี่ยวเจวี๋ยแพ็กส่งไปให้กู้ชิง”
“ว่าไงนะ”
หยวนเยี่ยนสีหน้าเหยเก ถ้าเกิดว่านายกเทศมนตรีกู้มาเห็นกางเกงชั้นในลายพร้อยของตน ยังจะเป็คนได้อีกเหรอ งั้นก็ยกความดีความชอบว่าเป็กางเกงในของพี่รอง ไม่ใช่ของเขาก็แล้วกัน
“ที่จริงถ้ากู้ชิงวางตัวเป็กลางจนถึงที่สุด พวกเราจะไม่ช่วยเขาก็ได้นะ ถ้าเป็แบบนี้แล้ว เซี่ยเสียสติก็จะได้เลิกหมายหัวเขาไง” เขาพ่นควันออกไปทีหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้น
หยวนจุนที่กำลังอ่านตรวจรายงานการเงินอยู่ไม่ได้ตอบคำ
“หรือว่า...พี่รองจะถูกใจเขาเข้า”
หยวนเยี่ยนขบคิด ไม่อย่างนั้นก็อธิบายไม่ได้ว่า ทั้งๆ ที่โดนปฏิเสธแล้วยังต้องคุยกันให้รู้เื่อีกทำไม พี่รองคงไม่ได้อยากใช้จิตใจที่แข็งกระด้าง ไปทะนุถนอมให้นายกเทศมนตรีกู้ซาบซึ้งหรอกมั้ง นี่มันเื่ตลกชัดๆ
“แต่เขาก็หน้าตาดีใช้ได้นะ ดูเจริญหูเจริญตา ขนาดเสี่ยวเจวี๋ยก็ชอบเขาเหมือนกัน...”
ผู้ที่ไม่ได้รับการเหลียวแลเริ่มพึมพำกับตนเอง
กู้ชิงผู้ถูกพูดถึงนั้นได้รับกำหนดการการทำงานสัปดาห์นี้ที่เลขาส่งให้
วันอังคารรุ่งขึ้น มีวิดีโอคอนเฟอเรนซ์ ตรวจสอบและปรับปรุงแก้ไข้ปัญหาการสร้างบ้านด้วยตนเอง
วันพุธ เข้าร่วมการประชุมคณะกรรมการอาหารและยา
วันพฤหัสบดีภาคบ่าย เข้าตรวจสอบการทำงานการบรรเทาและป้องกันภัยแล้ง
วันศุกร์ เปิดการประชุมการอนุรักษ์ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม
หลังอ่านกำหนดการการทำงานสัปดาห์นี้จบ แล้วอิงจากลักษณะพื้นที่การทำงานของเขา ก็มีแต่สำนักงานเทศบาลนครและบ้านพักข้าราชการ เขาคาดเดาว่า หากจะเกิดอุบัติเหตุอะไร น่าจะมีโอกาสเกิดในวันพฤหัสบดีหรือไม่ก็วันศุกร์มากที่สุด เพราะว่าสองงานนี้ต้องพูดคุยกับพนักงานรากหญ้าอย่างใกล้ชิด คนแปลกหน้าจึงเข้าใกล้ได้ง่ายที่สุด
ในสองวันทำงานต่อมา การทำงานเป็ไปตามปรกติ ไม่ได้เกิดอุบัติเหตุแต่อย่างใด
เมื่อถึง่บ่ายของวันพฤหัสบดี เขาเดินนำผู้รับผิดชอบประจำสำนักจัดการภาวะฉุกเฉินกลางและผู้ดูแลจากหน่วยงานต่างๆ ที่เกี่ยวข้องไปยังคลังสิ่งของป้องกันภัยแล้ง ตรวจสอบสภาพการเก็บรักษาสิ่งของ จากนั้นก็ตรวจสอบการความเรียบร้อยที่อ่างเก็บน้ำแม่น้ำสายฮั่นสุ่ย
กระทั่งหน้าที่ในวันนี้สิ้นสุดลง ก็ไม่เกิดปัญหาแต่อย่างใด
วันศุกร์รุ่งขึ้น เขาเปิดการประชุมการอนุรักษ์ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม เมื่อเสร็จการประชุม ผู้ดูแลที่เกี่ยวข้องต่างร่วมเดินตามรอยวัฒนธรรมโบราณ ทำความรู้จักงานบูรณะซ่อมแซม
ในระหว่างที่ทั้งขบวนเดินผ่านเมืองโบราณย้อนยุค เงาของใครบางคนจาก้ากำลังใช้มือประคองกระถางดอกไม้ พร้อมเล็งเป้าปล่อยลงมาด้านล่าง
ในเวลานี้เอง นักเรียนมัธยมปลายในชุดบอลหลายคนก็เดินผ่านทางนี้ หนึ่งในนั้นเดินชนเขาพอดี
มีแต่เสียง ‘เพล้ง’ กระทบพื้นดังขึ้น กระถางดอกไม้เฉียดตัวไป แล้วตกลงข้างๆ เท้า
นักเรียนมัธยมปลายที่ชนกู้ชิงกระเด็นเงยหน้าด่าปาวๆ ผู้ดูแลเมืองโบราณที่ร่วมขบวนมาด้วยต่างใจนหน้าซีด เลขาหยางเตี่ยนซือเดินเข้าถามข้างๆ เขาว่าาเ็หรือไม่ กู้ชิงโบกมือปฏิเสธตอบว่าไม่เป็ไร พร้อมทั้งกำชับผู้ดูแลว่าต้องทำงานการบูรณะซ่อมแซมให้ดีด้วย
ผู้ดูแลพยักหน้ากันรัวๆ รับปากว่าจะเพิ่มความระมัดระวังกับงานบูรณะซ่อมแซม
หลังทำงานเสร็จแล้วเดินทางออกจากเมืองโบราณ กลับไปยังสำนักงานเทศบาลนคร กู้ชิงก็วางแยกป้ายที่ระบุคำว่าหยวน เซิน เซวียและเซี่ยลงบนโต๊ะ
นิ้วมือของเขาวาดไปก่อนจะชะงักที่ด้านหน้าป้ายคำว่าเซี่ย
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันนี้ เขารอดจากอันตรายได้ด้วยความบังเอิญ ส่วนหยวนจุนก็ไม่ได้ออกหน้า เหตุการณ์นี้พิสูจน์ได้ว่า เขากับหยวนจุนไม่เกี่ยวข้องสักนิดเดียว ถ้าอย่างนั้นเซี่ยเจี่ยนอี้จะคัดเขาออกจากรายชื่อศัตรูหรือไม่
อย่าใช้หลักการทั่วไปมาคาดเดาวิธีคิดวิเคราะห์และพฤติกรรมของคนเสียสติ เขาสังหรณ์ใจว่าเื่มันยังไม่จบ
ตราบใดที่คนตระกูลเซี่ยยังไม่ได้สลัดความข้องใจทิ้งไป ก็แปลว่ายังไม่ได้เลิก ‘เกม’ ที่ว่า เขายังคงตกอยู่ในอันตราย
ถ้างั้น เมื่อถึงเวลา...
นิ้วมือของเขาเขี่ยป้ายอักษรเซี่ยออกไป
จังหวะนี้ มือถือบนโต๊ะก็สั่น พร้อมโชว์ว่าเบอร์ที่ไม่รู้จักกำลังโทรเข้า เมื่อนึกออกว่าเป็เบอร์โทรศัพท์ของใคร เขาก็เลื่อนไปที่ปุ่มตัดสายทันที
่เลิกงานห้าโมงเย็น ทีแรกเขาตั้งใจว่าจะทิ้งลังที่เสี่ยวเจวี๋ยส่งมาไว้ที่ห้องทำงาน แต่กลับได้รับข้อความที่หยวนจุนส่งมาเสียก่อน
‘วันนี้งานยุ่งอยู่ครับ ดึกๆ ถึงจะไปรับลังคืนจากท่านนายกเทศมนตรี’
ขณะจ้องข้อความนี้ หัวคิ้วกู้ชิงก็ขมวดยู่ไปนิดหน่อย วันนี้วันศุกร์ เขาต้องกลับซอยเสี่ยวโหลว ถ้าเอาลังกลับไป อีกฝ่ายก็จะไปหาที่นั่นไม่ใช่หรือไง
นิ้วมือของเขาแตะไปบนหน้าจอ ตอบข้อความกลับไป
‘วันจันทร์หน้าประธานหยวนค่อยส่งคนมารับลังคืนจากสำนักงานเทศบาลนครดีกว่าครับ’
แต่อีกฝ่ายไม่ได้ตอบกลับ ก็ไม่รู้เช่นกันว่าเห็นข้อความแล้วหรือเปล่า
สิบนาทีต่อมาก็ยังไม่ได้รับข้อความใดๆ เขาจึงเก็บมือถือ แล้วกอดลังใบใหญ่ลงลิฟต์
ระหว่างโดยสารลิฟต์ ก็พบรองนายกเทศมนตรีเหลา อีกฝ่ายถามว่า้าให้ช่วยหรือเปล่า เขาจึงยิ้มปฏิเสธไปอย่างมีมารยาท
1K
