โปรดอ่านอย่างมีวิจารณญาณ
เข้าสู่ยามไฮ่ ส่งบุตรชายเข้านอนเรียบร้อย เฟยฮวายังตาสว่างยุ่งกับการเขียนแผนงาน พอรู้เื่โรงน้ำชาหน้าตลาดจะขายกิจการ นางก็มีไฟมากขึ้น ตอนแรกคิดจะเปิดร้านแค่ในตลาด เช่าที่เรือนไม้สักห้อง ตอนนี้คิดทำกิจการใหญ่โตเลยต้องจริงจังมากขึ้น สิ่งของที่คิดสั่งจากพวกท่านป้า จะเรียกจากระบบย่อมได้ แต่นางอยากอุดหนุนคนรอบตัว อยากใช้ชีวิตให้กลมกลืนมากที่สุด สิ่งไหนหาจากที่นี่ได้ก็ใช้ตำลึงจ่ายไป สิ่งไหนหาไม่ได้ค่อยพึ่งพาเกมปลูกผัก
ส่วนเรือนที่สร้างใหม่นั้น ท่านลุงหนานแจ้งว่าเหลือเพียงเก็บรายละเอียดเล็กน้อย ขัดพื้นให้เงางาม และทำความสะอาดเท่านั้น นางเองเข้าไปดูงานสัปดาห์ละครั้ง อยากเพิ่มเติมอันใดล้วนบอกได้ เรียกได้ว่าสร้างเรือนแล้วงบบานปลายมีมาทุกยุคสมัย ถือคติทำให้ถูกใจมากที่สุดต้องอยู่ไปอีกนาน คนงานของท่านลุงหนานทำงานได้ดี ไม่เสียชื่อหัวหน้าหมู่บ้าน
เฟยฮวาคิดเื่การซื้อทาส ได้ปรึกษาท่านป้าทั้งสอง แคว้นชิงหลงในตอนนี้มีกฎหมายค้าทาสต่างจากแคว้นอื่น เมื่อก่อนสามีเอาภรรยาหรือบุตรมาขายเป็ทาสนั้นคือเื่ปกติ แต่ตอนนี้ทาสต้องเต็มใจขายตนเองเท่านั้น และต้องมีอายุเกิน 15 ปี ไม่สามารถค้าทาสเด็กได้ ยกเว้นว่าสตรีที่เป็ทาสคลอดบุตรระหว่างขายตน จะนับว่าเด็กคนนั้นเป็ทาสเช่นกัน ก่อนขายตนเป็ทาสจะให้แจ้งว่าตนทำงานอะไรได้บ้างและเมื่อขายตนได้แล้ว ให้ไปทำงานตามนั้น ซึ่งสัญญาทาสมีอายุเพียง 10 ปี พ้นสัญญาต้องคืนอิสระให้
ตอนเฟยฮวาได้ยินรู้สึกเปิดโลกมาก ไม่คิดว่าแคว้นชิงหลงจะมีความคิดกว้างไกล อาจมีช่องโหว่บังคับแบบลับหลังให้ยอมมาขายตัวเป็ทาส แต่ดีกว่าเมื่อก่อนนักที่สามีขายภรรยาและบุตรได้แม้กรีดร้องหน้าโรงค้าทาส ก็โดนลากเข้าไปขายอยู่ดี เมื่อเป็ทาสแล้วให้ทำอันใดต้องทำ สตรีที่มีใบหน้างดงาม อาจโดนไปขายต่อให้โรงคณิกา บังคับขายเรือนร่าง บุรุษโดนใช้แรงงานอย่างหนัก เป็วัวเป็ม้า เป็ทาสแล้วหากเ้านายไม่คืนอิสระให้ ต้องเป็ตลอดชีวิต สั่งให้ไปตายก็ต้องไป เหมือนขายทั้งชีวิตและจิติญญา
โรงคณิกานั้นก็ถูกปรับโฉมใหม่ ในนั้นให้บริการหลากหลาย ทั้งอาหารและเหล้าชั้นดี สตรีโชว์การแสดงงานศิลป์ เป็สหายพูดคุยคลายเหงา รวมถึงขายเรือนร่าง สตรีที่ทำงานโรงคณิกาต้องมีอายุ 18 ปีขึ้นไป ที่สำคัญคือหากไม่เต็มใจจะบังคับหลับนอนด้วยไม่ได้ มีโทษสูงทั้งเ้าของโรงคณิกาและคนซื้อ ต้องแบ่งตำลึงทองอย่างเหมาะสม เมื่อก่อนไม่มีข้อกำหนดพวกนี้ เด็กสาวอายุเพียง 9 ปี โดนนำไปประมูลคืนแรก แค่คิดเฟยฮวาก็จะอ้วก เข้าใจว่ายุคนี้แต่งงานกันเร็ว แต่เด็กตัวแค่นั้น มีแต่ไอ้แก่ตัณหากลับเท่านั้นแหละที่คิดลงมือ
ท่านป้าทั้งสองเล่าว่าตอนนี้แคว้นโดยรอบยังเป็เช่นนั้น เฟยฮวาฟังแล้วคิดว่าเหมือนทำบุญมาดีจริง ๆ ได้มาเกิดใหม่ที่นี่
ไม่รู้ว่าหากซื้อโรงน้ำชาแล้ว คนงานเก่าจะสนใจทำงานต่อไหม หากอยากทำต่อและรับข้อสัญญาของนางได้ก็คงรับไว้และหาซื้อทาสมาเพิ่มเติมด้วย แต่เรือนนั้นคงใช้คนงานเป็ทาสทั้งหมด เพราะนาง้าคนนอกหมู่บ้าน
คืนนี้เอาแค่นี้ก่อน จดรายการที่ต้องกาาจากท่านป้าถาง และร่างแบบสัญลักษณ์ร้านให้ท่านป้าตง ขอไปสำรวจพื้นที่โดยรอบ หากซื้อแล้วต้องมีการปรับปรุงให้เข้ากับกิจการตนเองอีก ซึ่งคงจ้างท่านลุงหนานเช่นเดิม ให้ตำลึงทองวนเวียนอยู่กับคนรอบตัว
เช้าวันต่อมา แม้เป็วันหยุดด้วยความเคยชิน ทั้งสองตื่นในยามเหม่าเสมอ แม่ลูกนั่งกินอาหารเช้ากัน
มือเช้าวันนี้เป็ข้าวต้มทรงเครื่อง ใส่ทั้งกุ้งตัวโต หมูสับ และเห็ดหอม พร้อมปีกไก่ทอดน้ำปลา แป้งบางกรอบ เนื้อข้างในยังคงมีความชุ่มช่ำ เช้านี้เฟยหลงเติมข้าวต้มไปสองถ้วย ปีกไก่ทอดนั้นเขากินตั้ง 10 ชิ้น ตอนนี้กำลังเอาปิ่งกันมาจุ่มนมสดกิน
“ท่านแม่จะพาข้าไปโรงประมูลเหิงเยว่หรือขอรับ!” เฟยหลงได้ยินท่านแม่บอกจะพาไปเที่ยวก็ถามย้ำขึ้นด้วยความดีใจ
“ใช่แล้ว อยากไปหรือไม่”
“อยากไปขอรับ! ข้าไปเล่าให้สหายฟังว่าขนมที่โรงประมูลเหิงเยว่อร่อยมาก สหายข้ายังไม่เคยลิ้มลองแต่เคยผ่านโรงประมูลเล่าว่าที่นั่นมีัตัวใหญ่พุ่งขึ้นฟ้า ข้าอยากเห็นขอรับ” เฟยหลงขยับมากอดแขนอ้อนมารดา
“ถูกต้อง ชั้น 3 ของโรงประมูลมีร้านหมาข่าหลงด้วย แม่จะพาเ้าไปนั่งกินขนม แต่ลูกเบื่อหรือยัง เพิ่งกินหมดไปเมื่อวานเอง” เฟยฮวาลูบหัว สอบถามบุตรชายดู เพราะขนมที่เหลือจากการแจกจ่าย เขาเพิ่งกินหมดเมื่อวานตอนมื้อเย็น
“ไม่เบื่อขอรับ ข้าอยากกินอีก” เฟยหลงตาเป็ประกาย ดีใจที่ท่านแม่จะพาไปโรงประมูลเหิงเยว่ ที่มีัตัวใหญ่ แถมมีร้านขนมที่เขาชอบอีก แม้เพิ่งกินไปแต่เขาชอบมาก เช้ามายังนึกถึง แต่ไม่ได้บอกเพราะท่านแม่เคยบอกว่าขนมนั้นมีราคาสูง เขาเลยอดใจไว้ รอให้ผ่านไปนาน ๆ ค่อยบอกท่านแม่ว่าเขาอยากกิน
“แม่จะซื้อให้ เดี๋ยวเ้าไปเลือกเองแล้วนั่งกินที่ร้าน เมื่อวานแม่ขายชุดเก่าได้ราคาสูงนัก ผู้ดูแลโรงประมูลใจดีให้ตำลึงทองแม่มามากนัก” เฟยฮวาอธิบาย บุตรชายจะได้กล้าเลือกขนมที่อยากกิน
“ขอบคุณขอรับ ท่านแม่ใจดีที่สุด ข้ารักท่านแม่” พูดแล้วซุกแขนนาง อ้อนเหลือเกิน ตอนนี้ช่างสดใส มีแก้มกลมอมชมพูน่าหยิกแล้ว
เกือบสามเดือนแล้วที่นางมาอยู่ที่นี่ มีความเปลี่ยนแปลงมากมาย สิ่งที่ดีที่สุดคงเป็การเปลี่ยนแปลงของเฟยหลง ด้านร่างกายตอนนี้อุดมสมบูรณ์ปกติเท่าเด็กวัยเดียวกัน สมกับเป็คุณชายน้อยตระกูลจ้าว แววตาสดใส ได้ใช้ชีวิตสมวัย อาจารย์ที่สถานศึกษาก็ชมว่าบุตรชายเก่งทั้งบู๊ทั้งบุ๋น เรียนรู้เร็ว มารยาทงาม มีน้ำใจกับสหาย ได้ยินเช่นนี้คนเป็แม่ย่อมชื่นใจ
เข้ายามซื่อได้เวลาออกเดินทาง
“ข้าพร้อมแล้วขอรับ ผ้าคลุมพร้อม น้ำพร้อม!” เด็กชายเอ่ย วันนี้เขาสะพายกระติกน้ำเอง พร้อมออกผจญภัยกับท่านแม่
เฟยฮวาเอาตะกร้าคล้องแขนและกางร่ม
“ลูกมาอยู่ฝั่งนี้ วันนี้ทางนั้นแดดแรง” เฟยฮวาจัดแจงที่ยืนให้บุตรชาย ไม่ต้องโดนไอแดด
เฟยหลงทำตามท่านแม่เป็อย่างดี ไปอีกฝั่งและจับมือมารดา
“ท่านแม่หนักไหมขอรับ ข้าช่วยถือตะกร้าไหม” เด็กชายถามขึ้นด้วยความเป็ห่วง
“ไม่เลย ตะกร้าเบานัก ข้างในมีเพียงปิ่งกันนำไปฝากคนที่โรงประมูล น้ำหนักพอกันกับตอนที่ลูกถือไปแจกสหายที่สถานศึกษา”
เฟยหลงได้ยินแล้วก็สบายใจ เพราะตอนนั้นเขาไม่หนัก เขาแข็งแรง ท่านแม่ก็แข็งแรง!
ความจริงเฟยฮวาหนักอยู่ แต่ทนได้ ถือว่าออกกำลังลดน้ำหนักไปในตัว
ใช้เวลาเดินเท้าครึ่งชั่วยามก็ใกล้ถึงโรงประมูลเหิงเยว่ ตรงนี้มีต้นไม้สูงใหญ่ บังแดดจนหมด แล้วเฟยฮวาจึงพับร่มเก็บ
“ัทะยานขึ้นฟ้าจริง ๆ ขอรับท่านแม่!” เฟยหลงเห็นอาคารไม้สูง มีัตัวใหญ่พันรอบหัวพุ่งขึ้นฟ้า ก็ตื่นตาตื่นใจรีบชี้ให้ท่านแม่ดู
“งดงามมากเลย แม่เห็นครั้งแรกก็ใเช่นกัน”
“จริงขอรับ ัทะยานขึ้นฟ้า คล้ายชื่อข้าเลย ท่านอาจารย์บอกว่าชื่อข้ามีความหมายว่าัทะยานบิน”
…
เฟยฮวาก็ลืมนึกไป มันช่างน่าบังเอิญ แต่แคว้นชิงหลงสัญลักษณ์คือั ทั่วแคว้นมักใช้เพราะสื่อถึงความเจริญรุ่งเรือง ความยิ่งใหญ่ และเป็มงคล
“ถูกต้องแล้ว เฟยหลงเก่งมากจำที่อาจารย์บอกได้”
เมื่อเดินใกล้โรงประมูล ก็เห็นัชัดขึ้น เฟยหลงชี้นั่นชี้นี่ด้วยความตื่นเต้น
“ท่านหญิงเฟยฮวามาแล้ว!” เสียงผู้ต้อนรับท่านหนึ่ง ดังขึ้น เมื่อเห็นนางไกล ๆ ก็จำได้ ผู้ต้อนรับคนที่เคยดูแลเฟยฮวาได้ยินจึงรีบออกมาต้อนรับ
“เชิญขอรับท่านหญิง วันนี้พาคุณชายน้อยมาด้วยหรือ”
“เ้าค่ะ อยากพาบุตรชายไปร้านขนมชั้น 3”
เฟยหลงโค้งตัวทักทาย ผู้ต้อนรับโค้งกลับแทบไม่ทัน เป็เด็กที่มีมารยาทโดยแท้ ฝ
“เชิญท่านหญิงและคุณชายน้อยนั่งก่อนขอรับ ข้าขอไปแจ้งผู้ประเมินสักครู่ ท่านสั่งไว้ หากท่านมาให้ไปแจ้ง”
เฟยหลงยังคงมองรอบโรงประมูลด้วยความตื่นเต้น รูปปั้นงดงามเต็มไปหมด
“น้ำขอรับ รอท่านผู้ประเมินสักครู่”
“ได้เ้าค่ะ”
“ขอบคุณขอรับ” เฟยหลงกล่าวขอบคุณ
ผู้ต้อนรับยิ้ม และเอ่ยปากในสิ่งที่เขาอยากพูด
“เมื่อวานที่ได้รับปิ่งกันไป รสชาติดียิ่ง ข้าแบ่งให้สหายคนงานในโรงประมูลชิมด้วย ต่างติดใจกันทั้งนั้น รอท่านหญิงเปิดกิจการขอรับ พวกข้าจะไปอุดหนุน”
“ปิ่งกันท่านแม่อร่อยที่สุดขอรับ” เฟยหลงเสริมให้พี่ชาย
“จริงขอรับคุณชายน้อย”
เฟยฮวานึกขัน พบทาสรักปิ่งกันเพิ่มขึ้นไปอีก
“วันนี้ข้าทำมาฝากด้วยเ้าค่ะ เป็รสธัญพืช ตัวนี้จะหวานน้อยกว่าตัวเมื่อวาน ท่านลองเอาไปชิมดูนะเ้าคะ ครั้งหน้าจะทำมาให้มากหน่อยเผื่อคนงานท่านอื่นด้วย ยินดีเหลือเกินที่มีคนชอบ” เฟยฮวาเปิดตะกร้า หยิบห่อผ้าห่อนึงส่งให้
…
“ขอบคุณขอรับท่านหญิง” เขารับมาด้วยความยินดี ไม่คิดว่านางจะทำมาฝากอีก
“ยินดีเ้าค่ะ รอเปิดกิจการแล้วไปอุดหนุนข้าด้วย”
“แน่นอนขอรับ!”
“มาแล้ว ๆ ขอโทษที่ให้คอย ข้าติดงาน” เสียงชายผู้ประเมินดังขึ้น
“ไม่เป็ไรเ้าค่ะ ท่านมีเื่อันใดหรือเ้าคะ” เฟยฮวาสงสัยที่ให้นางรอ
“ข้าจะพาไปชั้น 3 นายท่านฮุยกำชับให้ดูแลท่าน” ชายผู้ประเมินกล่าว
“ไม่เป็ไรเ้าค่ะ ข้าเพียงพาบุตรชายมากินขนมเท่านั้น เชิญท่านทำงานต่อเถิด ข้าอยู่กับบุตรชายได้เ้าค่ะ ไม่อยากรบกวน”
“เช่นนั้นย่อมได้ หากติดขัดอันใดให้คนมาตามข้าได้ตลอด” ท่านหัวหน้าสั่งเขาอยู่ หากนางปฏิเสธไม่ต้องตื๊อ
“ขอบคุณเ้าค่ะ”
“ขอบคุณขอรับ!”
เขาสังเกตดูที่บุตรชายนาง รูปงามเชียว หน้าคม คล้ายบัณฑิตน้อย
“บุตรชายท่านหน้าตาดีนะ” ชายผู้ประเมินทักขึ้น
“ชื่อจ้าวเฟยหลงเ้าค่ะ เขาได้บิดามาเยอะ” เฟยฮวาเอ่ย เดี๋ยวสงสัยอีกทำไมหน้าไม่เหมือนนาง
“แต่แววตาสดใส ใบหน้ายิ้มแย้ม ข้าว่าได้ท่าน” ชายผู้ประเมินเอ่ยตามที่คิด
“ใช่ขอรับ ข้าเหมือนทั้งท่านพ่อและท่านแม่!”
“จริงดังคุณชายน้อยว่า” ชายผู้ประเมินยิ้ม
“ข้านำปิ่งกันมาฝากด้วยเ้าค่ะ วันนี้เป็รสธัญพืช” เฟยฮวาหยิบห่อผ้าจากตะกร้าแล้วส่งให้”
“เกรงใจแย่ แต่ขนมท่านรสชาติดีจริง ข้านำไปให้ภรรยาและบุตรกิน ชอบกันทั้งนั้น ยังเสียดายที่ท่านยังไม่เปิดกิจการ” ชายผู้ประเมินเอ่ยขึ้นด้วยความเกรงใจ แต่ก็รับห่อผ้านั้นไว้ เพราะมันหาซื้อไม่ได้
“่นี้ไม่คิดตำลึงเ้าค่ะ ขอฝึกฝีมืออีกนิด”
“ได้เลย ข้ารออุดหนุนท่านหญิง”
“ขอบคุณเ้าค่ะ”
“สหายข้าก็รอท่านแม่เปิดร้านขนมเช่นกัน” เฟยหลงเอ่ย เขาก็ตอบคำถามสหายอยู่บ่อยครั้งเื่เมื่อไหร่ท่านแม่จะขายขนม
“หากเปิดขายแล้ว ต้องขายดีแน่นอน”
“หวังว่าจะเป็เช่นนั้นเ้าค่ะ” เฟยฮวาแม้มั่นใจในรสชาติขนมของตนเอง แต่การค้านั้นอาศัยหลายปัจจัยในการเจริญรุ่งเรือง
ชายผู้ประเมินล้วนมั่นใจยังไงก็ขายดี รสมือนางหาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว
“เชิญท่านขึ้นชั้น 3 เถิด ข้าจะให้คนไปส่ง” เขาเตรียมเรียกคนงานให้
“ไม่เป็ไรเ้าค่ะ ข้าไปกับบุตรชายได้”
“ข้าดูแลท่านแม่เองขอรับ!” เฟยหลงพูดขึ้น
“คุณชายน้อยช่างรู้ความ เช่นนั้นข้าไปส่งตรงทางขึ้นบันได”
กล่าวลากันเรียบร้อยก็แยกย้าย
“เฟยหลงอยากเดินขึ้นเองหรืออยากเดินจับมือแม่”
“ข้าอยากเดินเองขอรับ”
“งั้นลูกเดินนำ จับราวบันไดให้ดีเล่า ไม่ต้องรีบ”
“ขอรับท่านแม่”
เฟยหลงค่อย ๆ ก้าวเท้าอย่างระมัดระวัง ไม่รีบอย่างที่ท่านแม่บอก ท่านแม่เดินตามหลัง คอยระวังให้ด้วย เฟยฮวายิ้มมองเท้าน้อยที่ค่อย ๆ ก้าวขึ้นบันได เพียงเื่เล็ก ๆ นางกลับภูมิใจ มีความสุขแล้ว
ขึ้นจนถึงชั้น 3 เฟยหลงก็หยุดเท้า
“มีป้ายเขียนว่า 3 ขอรับท่านแม่ ถึงแล้วใช่ไหม” เฟยหลงชี้ป้ายให้ท่านแม่ดู เขาเรียนเื่การนับจำนวนไปแล้วย่อมรู้
“เก่งมาก ที่นี่คือชั้น 3 ลูกมาจับมือแม่เดินไปด้วยกันเถิด หากเห็นสิ่งที่สนใจให้ทำเหมือนตอนไปตลาด เพียงบอกความ้า”
“ขอรับ ข้าจำได้! อยากได้อะไรให้พูดคุยกันดี ๆ ไม่ร้องไห้ ไม่โวยวาย” เฟยหลงเอ่ยต่อ
“ถูกต้อง เ้าเก่งมาก”
เฟยฮวาจูงมือบุตรชายเดินไปยังโถงชั้น 3 ข้างหน้ามีผู้หญิงมาต้อนรับ
“ท่านหญิงและคุณชายน้อย เคยมาใช้บริการร้านขนมหรือไม่เ้าคะ” ผู้ต้อนรับโค้งทักทาย และถามขึ้นเพราะไม่คุ้นหน้า
“ไม่เคยเ้าค่ะ ข้ากับบุตรชายอยากมานั่งรับขนมและน้ำชา ข้ามีป้ายหยกด้วยเ้าค่ะ”
เฟยฮวาหาป้ายหยกของท่านฮุยไฉมาแสดง
…
นี่มันแขกของนายท่าน เกิดความกังวลเล็ก ๆ นางไม่เคยต้อนรับแขกของนายเลยสักครั้ง
ไม่ทันที่นางจะได้ตอบคำถาม มีสตรีวัยกลางคนเดินเข้ามา บอกหญิงสาวผู้นั้นว่าจะดูแลแขกสองท่านนี้เอง
“ท่านหญิงเฟยฮวาใช่ไหมเ้าค่ะ”
“ใช่เ้าค่ะ”
“ตามข้ามาได้เลยเ้าค่ะ ข้าจะพาท่านหญิงและคุณชายเลือกขนม จากนั้นจะพาไปส่งที่ห้องส่วนตัว” นางเป็หัวหน้างานชั้น 3 นายท่านฮุยกำชับว่า่สายจะมีสตรีรูปร่างอวบอ้วนมาใช้บริการพร้อมบุตรชาย ให้ดูแลเป็อย่างดี แต่เว้นระยะให้ความเป็ส่วนตัวด้วย นางรอั้แ่เช้า จนละสายตาไปทำอย่างอื่นเพียงครู่เดียว ท่านหญิงผู้นี้และบุตรชายมาพอดี
เฟยฮวาและบุตรชายเดินตามสตรีวัยกลางคน เข้ามาในโถงชั้น 3 กลิ่นหอมของชาและขนม ชวนผ่อนคลายลอยมา ใครที่อยู่ตรงนี้ล้วนโดนมนต์สะกด ทั้งกลิ่นหอม และการตกแต่งที่ให้ความรู้สึกหรูหรา มันแปลกใหม่มาก โถงนี้เน้นสีขาวและสีทอง ตกแต่งด้วยดอกไม้สีอ่อนชวนให้หลงไหล โต๊ะที่นั่งเกือบ 20 ที่กระจายกันไม่แออัด ให้ความเป็ส่วนตัวเป็อย่างดี ตู้กระจกขนาดใหญ่ 3 ชั้นวางเรียงราย ด้านในเต็มไปด้วยกองหมาข่าหลงวางเรียงกันเป็กองูเา แยกรสชาติแต่ละกอง ด้านข้างมีโต๊ะหินสำหรับเตรียมชา ส่งกลิ่นหอมละมุนไปทั่วโถง
เฟยหลงมองกองหมาข่าหล่าอย่างอึ้ง กองนึงมีหลายสิบชิ้น และมีตั้งกี่กองนั่นเขาก็นับไม่ไหว มันละลานตาเหลือเกิน
เฟยฮวาคิดว่าที่นี่ตกแต่งคล้ายร้านขนมหรูหราทางประเทศตะวันตก เ้าของโรงประมูลคงเอาความชอบจากโลกก่อนมาประยุกต์ใช้ และสังเกตดูแล้วคนงานที่ชั้นนี้มีแต่สตรี ผู้มาใช้บริการล้วนคลายความกังวล ความรู้สึกช่างต่างจากชั้น 1 และชั้น 5 ที่นางเคยไป เหมือนไม่ใช่สถานที่เดียวกัน
“ท่านหญิงและคุณชายน้อยมีรสชาติโปรดไหมเ้าคะ” นางถามขึ้น
“ข้ากินได้หมดเ้าค่ะ เฟยหลงลูกชอบอะไร จงบอกท่านป้าไปเถิด”
“ข้าชอบเฉี่ยวเค่อลี่ขอรับท่านป้า”
“ได้เ้าค่ะคุณชาย ข้าจะพาชม วันนี้มีหมาข่าหลงนับ 30 รสชาติให้เลือกเลยเ้าค่ะ มีเฉี่ยวเค่อลี่ที่คุณชายน้อยชอบหลายแบบด้วยเ้าค่ะ”
เดินไปตรงตู้กระจก นางพาเดินดูจนครบทั้งหมด เฟยหลงสนใจมาก ตาเป็ประกายเมื่อมองขนม กลิ่นหอมสุด ๆ ไปเลย ส่วนเฟยฮวามองบรรยากาศไปเรื่อย พบว่าตอนนี้มีผู้มาใช้บริการเกือบ 10 โต๊ะ แต่ละคนแต่งกายดูดี มีสง่าราศีกันทั้งนั้น จิบชากินขนม พูดคุยกัน ดูสบายอารมณ์ มีคนมารอรับขนมแบบกลับเรือนอยู่หลายคน คงเป็คนงานมาซื้อให้นาย เฟยฮวาสังเกตไปเรื่อย จนสตรีวัยกลางคนอธิบายรสชาติขนมจนจบ บุตรชายนางตอนนี้พร้อมกินยิ่งนัก
“ลูกเลือกสัก 6 ชิ้นเถิด อีกไม่นานต้องรับอาหารกลางวัน ขากลับแม่จะพามาซื้อกลับเรือนอีก 10 ชิ้น ดีหรือไม่”
“ดีขอรับ! งั้นตอนนี้ข้าเอาเฉี่ยวเค่อลี่เข้มข้น เฉี่ยวเค่อลี่จือชื่อ เฉี่ยวเค่อลี่เฉาเหมย ขอรับท่านป้า ที่เหลือให้ท่านแม่เลือกที่อยากกิน” เฟยหลงครุ่นคิดแล้วตอบ เลือกอันที่ตนเคยกินแล้วชอบ 1 ชิ้น อีก 2 ชิ้นเลือกอันที่ไม่เคยกิน
สตรีทั้งสองได้ยินแล้วเอ็นดูเด็กชายยิ่งนัก ดูรู้ว่าเขายังมีชิ้นที่สนใจอีก แต่เป็บุตรที่ดีนึกห่วงมารดา
“งั้นเอาเป็เฉี่ยวเค่อลี่เหอเถา เฉี่ยวเค่อลี่ซิ่งเหริน และรสส้มดีไหม เอาส้มไว้กินปิดท้ายจะได้สดชื่น” เฟยฮวาเสนอบุตรชาย
“ดีขอรับท่านแม่” ท่านแม่ช่างรู้ใจเขาที่สุด ตอนท่านป้าอธิบายเขาก็สนใจซิ่งเหรินกับเหอเถาเช่นกัน
“เอาตามนั้นเลยเ้าค่ะ แล้วน้ำชามีชาอ่อนที่เหมาะกับเด็กไหมเ้าคะ”
“มีชามะลิผลไม้รวมเ้าค่ะ ตัวนี้หอมผลไม้ รสอ่อน บ่มชาไม่นาน ทำขึ้นเพื่อให้ทุกวัยกินได้”
“งั้นข้ารับเ้าค่ะ ต้องจ่ายตำลึงก่อนไหมเ้าคะ” เฟยฮวาถามเพราะขนมมีราคาสูง อาจต้องจ่ายก่อนกิน เ้าของโรงประมูลอาจนำวิธีในโลกก่อนมาใช้
“ใช่เ้าค่ะ เชิญท่านหญิงคิดตำลึงทางนี้” นางพิจารณาท่านหญิงผู้นี้แล้ว แต่งกายดูเรียบง่าย แต่เมื่อได้พูดคุยแล้วสมกับเป็แขกของนายท่านฮุย มาครั้งแรกกลับรู้วิธีการ ปกติแล้วร้านอื่นกินก่อนถึงจ่าย แต่ที่นี่แตกต่าง ผู้ที่มาใช้บริการครั้งแรกล้วนต้องใช้เวลาอธิบาย
มื้อขนมนี้จ่ายไปนับร้อยตำลึงทอง
“เชิญท่านหญิงและคุณชายน้อยเข้าห้องรับรองทางด้านนี้เลยเ้าค่ะ” นางผายมือเชิญให้ไปที่มุมนึง เหมือนเป็ผนังแต่แท้จริงแล้วเป็ประตูผลักเข้าไปด้านใน หากไม่สังเกตก็จะไม่รู้ว่าตรงนี้มีประตู ทำเอาบุตรชายนางตาลุกวาว พอผ่านประตูไปแล้วจะเป็โถงทางเดิน ผนังสองฝั่งมีประตูห้องสลับกันเป็ฟันปลา ฝั่งละ 5 ห้อง ที่หน้าห้องมีเก้าอี้ ให้ผู้ดูแลนั่ง ตอนนี้มีคนดูแลประจำห้องนั่งอยู่ 3 ที่นั่ง เท่ากับว่าตอนนี้มีคนใช้งานอยู่ 3 ห้อง
“เชิญนั่งเ้าค่ะ” นางเปิดประตู พร้อมไปขยับเก้าอี้ให้นั่ง
“ขอบคุณเ้าค่ะ”
“ขอบคุณขอรับท่านป้า” เฟยหลงกล่าว มองรอบตัวด้วยความตื่นเต้น
“ยินดีเ้าค่ะ ข้าไปยกขนมและน้ำชาให้สักครู่” นางกล่าวแล้วถอยตัวออกไปจากห้อง
“ที่นี่หรูหรามากขอรับท่านแท่ สวนดอกไม้ตรงนั้นก็สวย” เฟยหลงชี้ไปที่มุมดอกไม้ จัดมุมสวยเป็อย่างดี ที่นั่งเป็โต๊ะสี่เหลี่ยม นั่งได้ 4 คน เฟยฮวาเดาว่าแต่ละห้องคงมีจำนวนที่นั่งแตกต่างกัน
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
“ขนมและน้ำชาเ้าค่ะ” สตรีคนเดิม นำขนมมาวางที่โต๊ะ จัดแจงวางจานขนมตรงกลาง จานเล็กของนางและบุตรชาย มีมีดเล็กๆ ไว้หั่นหมาข่าหลงให้ด้วย
“กินให้อร่อยนะเ้าคะ ข้าคอยบริการหน้าห้อง หาก้าอันใดเรียกได้ และถ้าถึงมื้อกลางวันแล้วข้าจะมาเรียกเ้าค่ะ” นางกล่าวอย่างรู้ความ
เฟยฮวาคิดว่านางคงได้รับคำสั่งมาเรียบร้อย
“ขอบคุณเ้าค่ะ รบกวนท่านด้วย”
“ขอบคุณขอรับท่านป้า”
เมื่อนางออกจากห้องไป สองแม่ลูกก็แบ่งขนมกันกินด้วยความอร่อยเฟยหลงเป็ทาสรักเฉี่ยวเค่อลี่ตัวจริง ที่สั่งมาอร่อยทุกอย่าง เขาจะสั่งกลับให้หมด! เฟยหลงเล่าเื่สหายที่สถานศึกษาให้มารดาฟัง มีแต่เื่ขบขัน เฟยฮวาตั้งใจฟังบุตรชายเล่าเื่เป็อย่างดี กินขนมอิ่มแบบพอดี จนใกล้เวลาเที่ยง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
“ได้เวลาแล้วเ้าค่ะ เชิญท่านไปรับอาหารกลางวันที่ชั้น 5 ”
สองแม่ลูกเดินตามไปยังชั้น 5 ชายชราออกมาต้อนรับั้แ่ทางเข้า ตอนแรกเขาเห็นเฟยฮวาก่อนก็ยิ้มออกมากำลังทักทาย แต่พอเห็นเฟยหลงแล้ว กลับมีหน้าตาใ เฟยฮวาเองที่สังเกตใบหน้าของเขาอยู่เกิดความสงสัยตามไปด้วย
“คุณชายน้อยท่านมีนามว่าอะไรหรือ” ชายชราถามขึ้น
“ข้าชื่อจ้าวเฟยหลงขอรับท่านตา”
หน้าเขาคลายข้อสงสัย สกุลจ้าว ไม่ผิดแน่ บิดาเขาต้องเป็ท่านผู้นั้น ใบหน้าคล้ายกันนัก
“มีอันใดหรือเปล่าเ้าคะ” เฟยฮวาถามขึ้น
“ไม่มีอันใด บุตรชายเ้ารูปงามมาก” นางเหมือนไม่รู้เื่ราวของสามีตนเอง เพราะฉะนั้นเขาก็คงต้องสงบปาก
“มีคนบอกว่าหน้าข้าคล้ายท่านพ่อ ความสดใสได้ท่านแม่ขอรับ” เฟยหลงตอบกลับด้วยความยินดี
จบความสงสัย เด็กคนนี้คงเป็บุตรชายของท่านจ้าวหากได้พบจะลองสอบถามดู
เฟยฮวาคิดว่าท่านผู้าุโฮุยไฉต้องรู้จักสามีนางแน่นอน เขาเห็นบุตรชายนางแล้วใ พอได้ยินเฟยหลงตอบ ก็ดูคลายข้อสงสัย จะมีเหตุผลอันใด นอกจากรู้จักสามีนาง บุตรชายนางเหมือนพ่อเขาย่อส่วน
#มารดาอ้วนตัวร้าย
〰️ 〰️ 〰️ ·̩͙ ₊ ᨦ ♡ ᨩ ₊ ·̩͙ 〰️ 〰️ 〰️
ยามไฮ่ = 21.00-23.00
ยามเหม่า = 05.00-07.00
ยามซื่อ = 9.00-11.00
หมาข่าหลง = มาการอง
ปิ่งกัน = คุกกี้
ครึ่งชั่วยาม = 1 ชั่วโมง
เฉี่ยวเค่อลี่ = ช็อกโกแลต
เฉี่ยวเค่อลี่จือชื่อ = ช็อกโกแลตชีสเค้ก
เฉี่ยวเค่อลี่เฉาเหมย = ช็อกโกแลตสตรอเบอร์รี่
เหอเถา = วอลนัท
ซิ่งเหริน = อัลมอนด์
3K
