“เร็ว ๆ ชั้นรีบ” เสียงหญิงสาวแสนสวยนางหนึ่งะโเรียกเพื่อนของนางที่กำลังวิ่งมาขึ้นรถทางฝั่งผู้โดยสาร
สาวคนนี้เธอเป็นักออกแบบเสื้อผ้าชั้นนำของประเทศ เสื้อผ้าของเธอได้รับการยอมรับจากผู้คนชั้นนำมากมาย ไม่ว่าจะเป็ชนชั้นสูง เศรษฐี เซเลบต่าง ๆ แม้แต่ชาวต่างชาติ บางครั้งที่นิยมชมชอบแนวเสื้อผ้าของเธอ ก็มาว่าจ้างทำเสื้อผ้าอยู่เหมือนกัน
“เออ ๆ นี่คุณฟ้า ชั้นก็รีบอยู่ ว่าแต่ทำไมต้องรีบขนาดนั้นว่ะแก? อย่าบอกนะว่า แกนัดผุ้ไว้” เพื่อนพูดเหมือนรู้ทัน
“เก๋ แกอย่าทำตัวรู้มากได้มั้ย? เดี๋ยวไล่ลงรถเลย” เธอแกล้งดุเพื่อน แต่ในตาเขินอายอยู่มาก
“จ้า เดี๋ยวนี้ ชั้นมันชนชั้นสองแล้ว ั้แ่มีนายคนนั้น ชั้นนี่สงสัยต้องไปโรงพยาบาลสัตว์บ้างแล้ว” เก๋ เพื่อนรักของเ้าของรถพูดเหน็บแหนมพร้อมเบะปากใส่เพื่อนของเธอ
“ไปทำไมอ่ะ? ขากลับผ่านพอดีเดี๋ยวพาแวะ” คุณฟ้า เ้าของแบรนด์ดังแกล้งเพื่อนอีกแล้ว
“ก็ชั้นกลายเป็หมาหัวเน่าไง เหม็นมั้ยล่ะ?” เก๋ค้อนเพื่อนไปหนึ่งทีแล้วเอามือมาเกาหัวแล้วเอาไปป้ายที่จมูกของฟ้าเพื่อนรัก
ฟ้าเองก็รู้ว่าเพื่อนแกล้งแต่ก็รับมุกเป็อย่างดี
“ยี้ เหม็นจริง ๆด้วย ว่าสิ อะไรเหม็น ๆ เหม็นคนหัวเน่านี่เอง เอาน้ำเกลือล้างก่อนมั้ย? จะได้ไม่เหม็นมากอ่ะ” ฟ้าพูดไปยิ้มไป แต่รู้สึกว่าเพื่อนจะหยุดและมองเธอ
"นี่ ฟ้า ชั้นแกล้งนะ แกเหม็นจริง ๆรึ? หรือว่าหัวจะเน่าจริง" เก๋เองชชักไม่แน่ใจในพฤติกรรมของเพื่อนจึงเอามือไปเกาหัวตัวเองอีกครั้งแล้วเอามาดม
"ยี้ เหม็นจริง ๆ ด้วย อะไรว่ะ แค่ไม่สระผมมาห้าวันเอง ไม่น่าเหม็นขนาดนี้" เก๋ร้องออกมา แล้วทั้งคู่ก็มองตากันและหัวเราะออกมาพร้อมกัน
"นี่ชั้น ใช้งานแกหนักไปป่าวว่ะ?" ฟ้าหันมาถามอย่างเกรงใจเพื่อน
"เออๆ ไม่เป็ไรหรอก ถ้าช้ามันจะไม่ทัน ไปเถอะ รีบไม่ใช่รึ?" เก๋ตอบเพื่อนไปทำนองว่าอย่าคิดมาก เธอทำงานนี้ด้วยใจรักและรักเพื่อนด้วย เธอมีความสุขดีที่ได้ทำ แต่อาจจะทำมากเกินไปจนทำให้เธอไม่มีเวลาดูแลตัวเองจริง ๆ เนื่องจากงานของบริษที่มีฟ้าเป็เ้าของ มีเธอเป็ลูกน้องมันเร่งมากจริง ๆ
ฟ้าได้ขับรถออกมาจากบริษัททันที มุ่งตรงไปยังสถานที่ที่เธอและเขาได้นัดหมายกันไว้แล้วั้แ่เมื่อคืน
ความจริงแล้ว ฟ้ากับเก๋เป็เพื่อนกันมานานมากแล้ว รักใคร่ปรองดองกันดี ถึงแม้ว่าฐานะของทั้งคู่จะแตกต่างกันมากแต่เคมีทั้งคู่ก็ลงตัวได้ดี เมื่อคนหนึ่งขาดสิ่งหนึ่ง อีกฝ่ายจะเติดเต็มให้ ทั้งสองได้ผ่านเื่ร้าย ๆ มาด้วยกันตลอดตั้แต่สมัยเรียนแล้ว
มาวันนี้ ฟ้าเองได้นัดเก๋ไปเป็เพื่อนเดทครั้งแรกของเธอกับชายหนึ่งท่าทางเ้าสำองค์นายหนึ่ง เธอชอบเขาที่ความสะอาดนี่แหละ เขาช่างชอบเอาอกเอาใจตลอด นี่ขนาดไม่เคยเจอตัวจริงกันเลยสักครั้งเดียว
ถามว่าฟ้ารู้จักชายคนนี้ได้อย่างไรน่ะรึ? ก็ผ่านเพื่อนชายคนหนึ่งซึ่งเพื่อนชายคนนี้เป็ที่ปรึกษาเื่การลงทุนหุ้นให้เขามาสักพักแล้ว ด้วยคำแนะนำในการเทรดหุ้นที่ดี จึงทำให้ชายหนุ่มมีกำไรมากมาย
อยุมาวันหนึ่ง เขาได้วีดีโอคอลหาเพื่อนชายของเธอ คุยกันเื่หุ้น เมื่อพวกเขาคุยกันจบ เพื่อนชายเลยแซวเขาว่ามาจีบเพื่อนเขาเปล่า น่ารักนะ สวยและรวยด้วย พูดจบเ้าเพื่อนชายของเธอก็หันหน้ากล้องมาที่เธอขณะที่วีดีโอคอลกันอยู่ ทำให้ชายหนุ่มที่โทรมาเห็นหน้าหญิงสาว เขาตกหลุมรักเธอทันที เขาได้แต่อายแล้วตอบไปว่ามันจะดีเหรอ ชั้นไม่กล้า ชั้นคงไม่ดีพอ อะไรประมาณนี้
แต่มาถึงทุกวันนี้ เขากับฟ้าก็คบกันมาได้สักพักแล้วแต่ทุกครั้งจะเป็การวีดีโอคอลทั้งนั้น แต่วันนี้เป็โอกาสพิเศษ เนื่องจากว่าเป็วันเกิดของเธอ เขาจึงขอนัดกินข้าวกันซึ่งฟ้าเองก็ตกลง แต่ฟ้าเองก็ยังไม่กล้าไปคนเดียวจึงชวนเพื่อนเก๋ไปด้วย
--------------------------------------------------------------------
“เ้านายครับ วันนี้ กลับจากโรงพยาบาลสัตว์แล้ว กลับบ้านเลยมั้ยครับ?” ชัยคนขับรถพูดขณะขับรถอยู่บนถนนที่มีสภาพจราจรค่อนข้างคับคั่ง
“ไม่ล่ะ วันนี้ชั้นรีบ มีธุระต้องไปคุยกับเพื่อนที่จะร่วมลงทุนเพาะสัตว์เลี้ยงสัตว์สมัยนิยมขายด้วย” นายบอย หรือนายธันว์ รุ่งเรืองไพศาล หนุ่มใหญ่วัยเข้าเลขสี่มาหลายปีแล้ว บัดนี้ เขามีบทบาทมากในฐานะผู้คร่ำหวอดในสายงานการเลี้ยงสัตว์ที่ใช้เป็เพื่อนคลายเหงาให้กับบรรดาผู้สูงอายุทั่วไปมานาน
เมื่อทุกคนอายุมากขึ้น ลูกหลานก็ห่างหายไปจนทำให้ผู้เฒ่าผู้แก่เหงาไปตาม ๆ กัน สิ่งเดียวที่จะอยู่และไม่หนีคุณตาคุณยายไปไหนได้คือสัตว์เลี้ยงอันแสนน่ารัก พวกมันจะรักและซื่อสัตย์ต่อเ้าของมาก ทำให้ช่วยคลายเหงาคุณปู่คุณย่าได้มากทีเดียว
"แล้วเ้านายจะให้ผมไปร้านอาหารไหนครับ?" ลูกน้องถามต่อเพื่อความชัดเจนในเส้นทาง
"ไปร้านเดิมนั่นแหละ" บอยตอบชัยไปแล้วจึงเอนหลังพิงเบาะเพื่อผ่อนคลายร่างกาย สิ่งนี้ทำให้ชัยสงสัย
"งานหนักหรือครับเ้านาย ปกติไม่ค่อยเห็นคุณชายเป็แบบนี้นะครับ" ชัยถามด้วยความเป็ห่วง เขากับคุณชายอยู่ด้วยกันไม่นานก็จริง แต่ความเมตตาที่คุณชายมีต่อนายชัยนั้นมากมายนัก จนเขาคิดว่าชาตินี้ คงอยู่ที่นี่ไปจนตาย
"อือ วันนี้ มีผ่าตัดหลายตัว ล้าไปหมดเลย ไปเถอะรีบไป นี่ก็ใกล้ถึงเวลานัดแล้วด้วย" บอยบอกให้คนรถเร่งเครื่องหน่อย เดี๋ยวไม่ทันเวลา เขาเป็คนตรงต่อเวลาซะด้วย
"ได้ครับ แต่วันนี้ รถมากหน่อย อาจจะไปได้ไม่เร็วมาก ผมต้องคำนึงถึงความปลอดภัยของคุณชายด้วยครับ" นายชัยตอบกลับมาด้วยเหตุผล ทำให้เขาได้สติ
"ดีแล้ว ขับไปนะ ผมจะงีบสักหน่อย" บอยบอกคนขับรถส่วนตัวไป เขาเชื่อใจคนนี้เสมอ ที่ผ่านมาไม่เคยเกิดเื่ไม่ดีสักครั้งเดียว
"ได้ครับ คุณชายพักผ่อนเถอะครับ ผมจะระวังเต็มที่ คุณชายวางใจได้ครับ" ชัยรับคำ
่นี้ สัตว์ป่วยกันมาก เข้ามารักษาที่โรงพยาบาลของเขามีมากมาย แต่ละตัว แต่ละเคสล้วนเป็งานยากทั้งนั้น ทำให้หมอกระดูกสัตว์เช่นเขาล้าไปมาก ปวดทั้งสมอง เมื่อยทั้งขา เขาคงแก่ไปแล้วจริง ๆ แต่ถึงยังไง เขาก็ต้องมาผ่า อาจจะเป็ด้วยที่ว่าเ้าของสัตว์ป่วยเรียกร้องมาหรือเพราะเป็เวรของเขาพอดี สาเหตุหนึ่งที่เขาเรียนและมาเปิดคลิกนิกสัตว์นี่เพราะเขามีความสงสารสัตว์เป็ทุนเดิมอยู่แล้ว จึงได้ลงทุนเปิดโรงพยาบาลสัตว์ขึ้นมาแถวชานเมืองกรุงเทพ ติด ๆ กับอยุธยา
คงเป็ด้วยความที่เขาไม่ชอบอะไรที่จอกแจ๊กจอแจ รถติดมาก ๆ การเดินทางที่ล้าช้า เขาจึงตัดสินใจไปเปิดไกลออกไปหน่อย พอดีได้บ้านแถวนั้นด้วย จึงย้ายไปอยู่และเดินทางมาที่คลิกได้เพราะไม่ไกลจากกันมากนัก
เมื่อชัยคนขับรถเข้าสู่ใจกลางเมืองกรุงเทพมาสักพักแล้ว รถวิ่งกันขวักไขว่ไปหมด นายชัยวิ่งมา้าที่จะแซงรถคันข้างหน้าที่ขับช้าเกินไป เขาจึงได้ตัดสินใจแซงขวาไปเพื่อที่จะแซงไปได้แต่เมื่อเขาหักพวงมาลัยไปทางด้านขวามาครึ่งคันแล้ว เสียงบีบแตรลั่นถนนดังขึ้น ชัยใแต่ก็ทำอะไรไม่ทันแล้วจึงตัดสินใจเร่งความเร็วมากขึ้นเพื่อให้พ้นจากภาวะวิกฤตนี้
แต่เหตุการณ์ไม่เป็เช่นนั้น รถคันที่บีบแกรนั้นเบรคไม่ทัน ด้วยสัญชาติญาณของคนขับเมื่อเห็นว่ามีคนตัดหน้าทางไหนก็จะหักพวงมาลัยไปทางนั้นทันที เ้าของรถคันนี้ก็เช่นกัน เธอใด้วยความที่ว่าเธอรีบมากจึงขับรถเร็ว เมื่อเห็นคนขับรถตัดหน้า เธอจึงตั้งตัวไม่ทัน หักรถไปทางขวาทันทีจนทำให้รถของเธอไปชนกับกำแพงที่กั้นถนนไว้ รถพังเสียหายยับเยิน ส่วนรถคันที่ตัดหน้าไม่ได้รับความเสียหายอะไรเลย
บอยได้ยินเสียงและรู้สึกว่าเหตุการณืเหมือนไม่ปกติ จึงถามว่า
"เกิดอะไรขึ้นหรือ?" บอยถามคนขับรถ
"แย่แล้วครับ ผมขับรถตัดหน้าเขาครับ รถเขาชนกำแพงด้านขวาครับ ไม่รู้คนเป็ไงบ้าง" นายชัยตอบคุณชายไป
"จริงหรือ? เปิดไฟฉุกเฉินไว้ ผมลงไปดูเขาก่อน ลุงแจ้งกู้ภัยด้วย" เขาใแต่สติยังดี สั่งการโดยด่วน
"ได้ครับ คุณชายระวังตัวด้วยครับ ไม่แน่รถอาจะเิได้" เขาเตือนคุณชาย แต่คุณชายไม่มีเวลามาฟังแล้ว
เขาลงไปอยู่บนถนนแล้ว เสียงแตรรถบีบกันดังสนั่นไปหมด บางคันก็ยังวิ่งอยู่ บางคันจอด เสียงรถตำรวจและกู้ภัยดังมาแต่ไกล เขาเข้าไปดูที่รภก่อนใครเลย เขาเข้าด้านขวาไม่ได้เพราะรถเบียดติดกับกำแพงเลย ดังนั้นเขาจึงหันมามองทางด้ายซ้ายซึ่งไม่ได้รับความเสียหายแต่อย่างใด เขาลองเปิดประตูดู ปรากฏว่าเปิดได้ เจอผู้หญิงสองคน หนึ่งคนนั่งทางฝั่งผู้โดยสาร อีกคนนั่นฝั่งคนขับ
"คุณ ๆ เป็อะไรมั้ย?" เขาเรียกผู้หญิงที่นั่งฝั่งผู้โดยสาร จากตอนแรกที่ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ได้สติ เมื่อถูกปลุกโดยการเขย่าตัว เธอจึงได้สติรู้ตัวขึ้นมา
"ฟ้า ฟ้าล่ะ ฟ้าอยู่ไหน?" คำแรกที่เธอคนนี้พูดคือชื่อของคนที่ขับรถพาเธอมานั่นเอง
"คนนั้น ใช่มั้ยครับ? ผมเข้าไปไม่ได้ คุณลองเรียกเขาสิครับ" บอยบอกเธอคนนั้น เธอจึงได้สติแล้วรีบเรียกเพื่อนทันที
"ฟ้า ฟ้า แกๆ ตื่นสิ แก" เก๋เรียกเพื่อนอยู่สองสามครั้ง ได้ผล ฟ้าได้สติคืนมา สีหน้าเธอไม่ดีเลย มันทั้งขาวทั้งซีด
"ค่อย ๆ หันตัวมาครับ เดี๋ยวผมช่วยคุณเอง"บอยพูดด้วยเสียงเรียบ ๆ
"แก ชั้นเจ็บที่ขามากเลย ช่วยชั้นด้วย" ฟ้าพูดจบจึงค่อยแต่พอเธอขยับตัวเท่านั้น เืได้พุ่งออกมามากมาย สาเหตุมาจากวัสดุที่ใช้ทำประตูรถถูกกำแพงเบียดจนขาดและมาทิ่มที่โคนขาของเธอ
"แก ฟ้า แกอย่าเป็อะไรนะ คุณช่วยเพื่อนชั้นด้วย" เก๋หันหน้ามาทางบอยซึ่งบอยเองก็ตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเช่นกัน
"ได้ครับ คุณไม่เป็อะไรนะ" บอยถามเก๋ก่อนเลย
"ไม่เป็ค่ะ" เก๋ตอบทันที
"งั้น คุณลงมา เดี๋ยวผมจัดการเอง" เขารอให้เก๋ลงมาแล้วเขาจึงเข้าไปใน เมื่อเขาเข้าไปข้างในแล้ว ปรากฏว่าฟ้าเริ่มจะเกร็งแล้ว หายใจรวยรินมาก
เธออยู่ในสภาพที่แย่มาก แต่ก็พยายามฝืนเอามือมาจับมือชายหนุ่มเอาไว้
"ช่วยชั้นด้วย ชั้นไม่อยากตาย ชั้นต้องไปเจอคนรักของฉัน พาชั้นไปที" เธอค่อย ๆ พยายามพูด แต่ละคำ แต่ละประโยคช่างยากเย็นจริง ๆ
"ได้ครับ แต่ตอนนี้คุณต้องไปโรงพยาบาลก่อน รถพยาบาลมาถึงแล้ว คุณอดทนหน่อยนะครับ" บอยพยายามปลอบใจฟ้า แต่ฟ้าสั่นหัว
"ฉันรู้ตัวดี ฉันไม่ไหวแล้ว อย่าลืมพาชั้นไปด้วย คุณรับปากฉันแล้วนะ อย่าผิดสัญญาล่ะ" เธอละล่ำละลักพูดกับเขา
"ได้ ๆ ผมจะพาคุณไป แล้วไปที่ไหนล่ะครับ?" เขาถามไปอย่างนั้นเอง เพราะเท่าที่ประเมินสภาพของเธอไม่น่าจะไปได้ในตอนนี้ เธอเองก็รู้ตัวดี เธอกำมือของบอยไว้แน่น จากนั้นไม่กี่วินาที เธอก็แน่นิ่งไป
แต่!!!!
คนที่แปลกไปคือชายหนุ่มคนนี้นี่เอง
เขามองเคร่งขรึมขึ้น เขาขยับตัวอกมาจากรถ หันหน้ามองเก๋
"เก๋ แกจัดการเื่รถและร่างของชั้นด้วย เดี๋ยวชั้นมา ชั้นไปก่อน แกคือเพื่อนที่ดีที่สุดของชั้น" ชายหนุ่มพูดออกมา ทำให้เก๋งง เธอไปรู้จักกับผู้ชายคนนี้ตอนไหน แต่เท่าที่เก๋ััได้เหมือนฟ้ากำลังคุยกับเธอ ไม่ใช่ชายหนุ่มใหญ่คนนี้
"ชั้นไปก่อนนะ บอลรอชั้นอยู่" บอยพูดต่ออีก ประโยคนี้ยิ่งงกันไปใหญ่
เก๋เริ่มมองหน้าเขาที มองหน้าฟ้าที่นอนแน่นิ่งอยู่ในรถทีหนึ่ง จะเป็ไปได้หรือ บ้าน่า
"นั่นเธอใช่มั้ยฟ้า? เธอใช่มั้ย? บอกชั้นสิ" เก๋จับแขนชายหนุ่มเขย่าแรง ๆ
"ชั้นไปก่อนนะ จัดการร่างชั้นด้วย" บอยพูดจบ เดินไปที่รถเขาทันที
ลุงชัยซึ่งกำลังคุยกับประกันภัยในเื่ข้อมูลต่าง ๆ อยู่
"คุณลุงอยู่นี่ คอยให้ข้อมูลกับตำรวจนะ" เขาพูดโดยไม่มองหน้าคนขับรถเลย ซึ่งทำให้ลุงชัยแปลกใจมาก ทั้งน้ำเสียงและท่าทาง
"เอ่อ ๆ แล้วคุณชายจะให้ผมทำอะไรบ้างครับ?" ลุงชัยถาม
"จัดการทุกอย่างที่นี่ให้เรียบร้อย บอกตำรวจว่า ผมจะรับผิดชอบทุกอย่าง ขอให้ตำรวจจัดการได้เต็มที่" เขาพูดด้วยน้ำเสียงเ็ามาก ๆ
"ได้ครับ" ลุงรับปาก
"ขอกุญแจหน่อย ฟ้าจะไปธุระ" เขาพูดอย่างไม่รู้ตัว
"คุณบอยเรียกตัวเองว่าอะไรนะครับ?" ลุงแปลกใจมาก ๆ เขาหันมามอง
"ไม่มีอะไรหรอก ผมบอกว่าผมรีบไปธุระ ไหนล่ะกุญแจรถ?" เขาถามลุงครั้งที่สอง ลุงก็ยื่นให้อย่างงง ๆ
"เจอกันที่บ้านนะครับ" เขารับกุญแจมาแล้วเดินไปที่รถ จากนั้นก็ขับรถออกไปเลย ทั้งหมดนี้สร้างความแปลกใจให้กับลุงชัยเป็อย่างมาก
7K
