เดี๋ยวนะ สะ สองล้าน …ใครวะ
ฉันเงยหน้าขึ้นเตรียมถามแก๊งเพราะกลัวจะเป็พวกมิจฉาชีพโอนหลอกอย่างในข่าว ไม่ทันได้อ้าปากถามก็สบตากับเฮียเตก่อน
เขายิ้มหวานใส่ พลางยกจอโทรศัพท์ขึ้นให้ดู ก็เห็นไกลๆ ว่าเป็สลิปโอนเงิน
ยะ อย่าบอก คนโอนคือ… เฮียเต!!!!
บ้าไปแล้วหรอ ใครเขาโอนเงินแกล้งๆ เป็ล้านกัน
“...ยัยหญ้า!!”
“ห้ะ... อะ อะไร”
ฉันยังช็อคกับเฮียเต รีบหันไปหายัยสวย
“เป็ไร ทำหน้าอย่างกับเจอผี”
“ปะ เปล่า “
ฉันก้มหน้า กดเช็คบัญชี และผ่ามมม.....เงินบวกเพิ่ม ขึ้น 2 ล้านจริงๆ
ช็อคค่ะ ช็อคแบบไม่มีอะไรมากั้น ฉันนั่งอึ้งกิมกี่ ช็อคโลกอยู่
ไม่นาน ก็มีข้อความเด้งเข้าอีก ฉันรีบคว้ามาเปิดอ่าน
ติ้ง
การแจ้งเตือน
คุณมี 1 ข้อความจาก ‘เฮียบ้า’
< 2ล้าน ทำอะไรได้บ้างครับ>
ไอ้เฮียบ้านี่ ฉันเงยหน้าขึ้นดูเ้าตัวก้มหน้ากดโทรศัพท์อยู่ ฉันเลยแชทตอบกลับไป
กอหญ้า
เฮียเตชิน
กอหญ้า
เฮียเตชิน
กอหญ้า
เฮียเตชิน
กอหญ้า
เฮียเตชิน
กอหญ้า
เฮียเตชิน
กอหญ้า
เฮียเตชิน
กอหญ้า
เฮียเตชิน
กอหญ้า
เฮียเตชิน
แค่นี้… แค่นี้ เรอะ!!!!
ให้คำว่า “ แค่นี้ “ กับเงิน 2 ล้านเรอะ
รู้ว่ารวย แต่ช่วยเห็นใจคนทำงานงกๆอย่างฉันด้วยค่าาาาา
ฉันปิดโทรศัพท์ไม่ตอบตาเฮียบ้านั่น แล้วขอแยกตัวไปนอนก่อนเพราะปวดหัวจากการเถียงกับเฮียเตไม่ไหว
ติ้ง
การแจ้งเตือน
คุณมี 1 ข้อความจาก ‘เฮียบ้า’
เฮียเตชิน
ฉันไม่ตอบ แล้วนอนคิดแล้วคิดอีก จะเอาไงกับเงินก้อนนี้ดี
เฮียเตชิน
เฮียเตชิน
เฮียเตชิน
เฮียเตชิน
หลังจากที่ข้อความเข้ารัวๆ ฉันก็ทนลูกบ้าของเฮียเตไม่ไหวเลยแชทกลับ
กอหญ้า
เฮียเตชิน
กอหญ้า
เฮียเตชิน
กอหญ้า
เฮียเตชิน
ฉันอ่านข้อความสุดท้ายเสร็จก็ปิดจอล็อคแล้วเข้าเฝ้าพระอินทร์ทันที
เช้าต่อมา หลังพวกเฮียๆ โดฟกาแฟกันแล้ว ก็เก็บของลงจากเขากัน
ฉันแอบเดินตามเฮียสิงห์ต้อยๆ เพราะอยากขึ้นรถกลับคันเดียวกับเฮียสิงห์
“เฮียกรณ์ เฮียไปกับเฮียเตนะหญ้าจะไปกับยัยสวย”
“อ่า ได้ๆ”
หลังขอย้ายรถได้แล้ว ฉันก็รีบขึ้นนั่งเบาะหลังรถสปอร์ตหรูของเฮียสิงห์ทันที ใช้เวลาเกือบสองชั่วโมง เราก็กลับถึงร้านเฮียสิงห์เรียบร้อยฉันเลยขอตัวกลับหอ เพราะอยากนอนพักยาวๆ ซะหน่อย
ขณะยืนอยู่หน้าร้านเตรียมเรียกแก๊ปก็มีคนเดินตามมา พร้อมคาบบุหรี่ในปาก
“จะกลับยังไง”
เฮียเตเดินตามถาม
“กำลังจะเรียกแก็ปค่ะ”
“เดี๋ยวเฮียไปส่ง”
“ไม่เป็ไรค่ะ”
“อย่าดื้อ”
เฮียเตดุ ขมวดคิ้วใส่แล้วกึ่งลากกึ่งจูงฉันขึ้นรถสปอร์ตคันเดิมของเฮียสิงห์ ฉันเหนื่อยจะเถียงเลยยอมไปด้วยดีๆ
“สรุปเงิน … เอาบัญชีมาค่ะ”
“บอกว่าให้ไง”
“ไม่เอา หญ้าไม่ชอบของฟรี”
“งั้นทำอะไรแลกสิ”
“อะไรล่ะ”
“หญ้าก็รู้ว่าเฮียอยากได้ ...อะไร”
เฮียเตละสายตาจากถนน หันมองฉันด้วยสีหน้าจริงจัง
“เฮียเต…”
“...”
“หญ้าบอกแล้วนะว่าหญ้าไม่ได้ขายตัว”
“ไม่ได้บอกให้ขายตัวซะหน่อย”
“...”
“เป็เด็กเฮียสิ”
“!!!”
ฉันอ้าปากพะงาบๆใกับสิ่งที่ได้ยิน ‘เด็กเฮีย’งั้นหรอ ฉันเนี้ยนะ
ถึงฉันจะเคยมีพวกลูกค้าทุกรุ่น ทุกวัย เคยมาขอเลี้ยง ขอจ่ายค่าน่ารักน่าเอ็นดูของฉันแล้วก็เถอะแต่พอมาได้ยินจากปากเพื่อนเฮียสิงห์ แถมเป็คนที่โคตรแบด โคตรหล่อ ดูทรงก็รู้ว่ารวยแบบะโฉันก็ยังไม่อยากถวายตัวให้อยู่ดีนั่นแหละ
“อยากได้อะไรก็บอก จะเอารายเดือน รายอาทิตย์ หรือรายวันก็ได้”
“เฮียบ้าไปแล้วหรอ”
“เฮียพูดจริง”
“จะเลี้ยงหญ้าเพื่อไปหาพวกเด็กเลี้ยงเป็ดาวมหา’ลัยดีกว่ามั้ง”
“ก็เฮียอยากเลี้ยงหญ้านิ”
เฮียเตยังดื้อยืนยันคำเดิมด้วยเสียงเรียบๆ ประหนึ่งจะแสดงให้รู้ว่าเขาไม่ได้พูดเล่น
“ไม่เอาค่ะ”
“หึ ใจแข็งอย่างไอ้กรณ์ว่า...”
เฮียเตบ่นพึมพำคนเดียว จนฉันต้องถามทวนอีกรอบ
“เฮียว่าอะไรนะคะ”
“เปล่า”
ฉันไม่คุยกับเฮียบ้าจนถึงหอพัก ยกมือไหว้ส่งๆแล้วก็รีบลงรถทันที
361
