ณ ป่าแห่งหนึ่งที่ได้ชื่อว่าเป็ป่าที่อันตรายที่สุดในทวีปอิกเซีย เป็ป่าที่มีมอนส์เตอร์และอสูรอาศัยอยู่มากที่สุดทวีป มีชื่อเรียกว่า Nest Forest แต่กลับมีบุรุษผู้มีผมแดงอายุประมาณสามสิบต้นๆ ร่างกำยำมีใบหน้าหล่อเหลา อาศัยอยู่ที่แห่งนี้เขามักจะออกเดินเล่นในป่าแห่งนี้ เพื่อล่าสัตว์กลับมาทำอาหารที่บ้าน ในระหว่างที่เขาเดินกลับบ้านอยู่นั่นเอง
"อุแว้ อุแว้"เมื่อเขาได้ยินเสียงเด็กร้อง เขาก็เปลี่ยนสีหน้าแล้วรีบวิ่งไปตามเสียงในทันที เมื่อเขาวิ่งมาเขาไม่ได้ยินแค่เสียงแค่เด็กร้องเท่านั้นเขายังได้ยินเสียงของสัตว์ร้ายอีกด้วยนั่นทำให้เขาร้อนใจ และเร่งฝีเท้าขึ้นไปอีก
"ไอ้พวกบัดซบ!!!"เมื่อเขามาถึงก็อดสบถออกมาไม่ได้ เพราะที่เขาเห็นก็คือฝูงหมาป่าหลายตัวกำลังเข้าไปโจมตีใส่ตะกล้า ซึ่งในนั้นมีเด็กทารกคนนึงนอนอยู่ในนั้น
"ตายซะเถอะพวกแก"มือของเขาค่อยๆปรากฎแสงสีแดงและก่อเกิดเป็เป็ดาบสีแดงมีประกายเปลวเพลิงปรากฏทั่วทั้งดาบ
'Fire Slash'เมื่อเขาฟันออกไปเปลวเพลิงรูปจันทร์เสี้ยวพุ่งเข้าใส่หมาป่าตัวที่อยู่ให้กับตระกร้านั้นที่สุด หมาป่าตัวนั้นถูกฟันขาดเป็สองท่อนพร้อมกับร่างกายที่เปลวเพลิงเผาร่างที่ไร้ชีวิตของมัน จากนั้นเขาก็กระโจนใส่กลางฝูงหมาป่าทันที
'Explosion'เขาแทงดาบลงไปที่ดินจากนั้นรอบๆตัวเขาก็เกิดะเิขึ้น ทำให้หมาป่าหลายตัวตายลงไปทันที เมื่อเห็นพวกพ้องตายไปหลายตัวพวกมันจึงค่อยๆถอยออกห่างจากเขาแล้ววิ่งหนีไป
"ชิ ยังไม่ทันเอาจริงเลยแฮะ"เขาสลายดาบในมือแล้วหันหลังกลับไปแล้วเดินไปหาเด็กน้อยที่อยู่ในตะกร้า
เปรี้ยง เขาถูกบางอย่างดีดใส่หน้าจนกระเด็นและไถลไปกับพื้น
"อะไรฟ่ะเนี่ย"เขาลูบหน้าตัวเองเพื่อบรรเทาความความเ็ป แล้วค่อยๆเดินไปแล้วเขาก็เห็นสนามพลังบางอย่างครอบตะกร้าเด็กทารกไว้อยู่ และรอบๆตะกร้าก็มีอักขระเรืองแสงอยู่
"อาคมป้องกันระดับ 5 งั้นเหรอ? ใครเป็คนทำไว้กัน กางเขตอาคมระดับนี้ได้แสดงว่าต้องไม่ใช่คนธรรมดา แต่ทำไมถึงต้องทิ้งเด็กคนนี้ไว้กลางป่าแบบนี้ด้วย ช่างมันก่อนแล้วกัน อย่างแรกเราต้องเอาเด็กออกมาก่อน"เขาเรียกดาบเพลิงออกมาอีกครั้ง ดาบเล่มนั้นเปร่งแสงขึ้นเรื่อยๆ เปรวเพลิงลุกโหมอย่างร้อนแรง
"สลายไปซะ!!!"เขาฟันออกไปเสียงดาบเข้าปะทะกับสนามพลัง ม่านสนามพลังก็ค่อยๆเกิดรอยร้าวและแตกออกแล้วสลายไป
"อุแว้ อุแว้ อุแว้"เสียงเด็กร้องออกมาเสียงดัง เขาร้อนรนทำอะไรไม่ถูกทันที เขารีบไปอุ้มเด็กขึ้นมาทันที
"โอ๋ๆๆ เด็กน้อยไม่ต้องในะ ไม่ต้องกลัวนะ ไม่ต้องกลัว ฉันอยู่นี่แล้ว"เขาเขย่าเด็กน้อยในอ้อมกอดอย่างเบามือ
"อะแฮะๆ แฮะๆ"เด็กน้อยยิ้มร่าและเอามือมือหน้าของเขา
"โอ๋ ชอบฉันงั้นเหรอ อยากอยู่กับฉันงั้นเหรอ"เขายิ้มร่ารู้สึกดีใจมากที่เด็กคนนี้ชอบเขา เมื่อเขามองที่ใบหน้าของเด็กคนนั้นผมสีดำดวงตาที่กลมโตไร้เดียงสาของเด็กคนนั้นเขาตัดสินใจได้ในทันที
"ตัดสินใจแล้ว ฉันจะรับเด็กคนนี้เป็ลูกบุญธรรม"เขาหยิบก้อนหินออกมาก้อนนึงบนก้อนกินมีลวดลายอักขระบนนั้น เมื่อเขาใส่มานาลงไปในหินอักขระก็เรืองแสงทันที จากนั้นก็มีเสียงดังออกมาจากหินก้อนนั้น
"มีอะไรไม่ทราบยะ ถึงติดต่อหาฉันเนี่ย เกวน"เสียงผู้หญิงดังออกมา น้ำเสียงนั้นเหมือนกับไม่พอใจอะไรบางอย่างอยู่
"ฉันขอลางานสักพักนะ แมเรี่ยน พอดีฉันมีบางอย่างต้องจัดการ ฉันจะหายตัวไปสักพัก"เกวนพูดออกมาอย่างไม่สนใจอารมณ์อีกฝ่าย
"เดี๋ยวก่อนจะลาได้ยังไง นายทำอย่างนั้นไม่ได้หรอกนะ แล้วฉันจะบอกคนอื่นว่าไง คิดถึงสถานะตัวเองบ้างสิยะ"แมเรี่ยนร้อนรนขึ้นมาทันทีกับสิ่งที่เกวนพูด
"ก็พอดีฉันมีลูกต้องดูแลนี่นาจะให้ทำยังไงล่ะ แค่นี้นะฉันต้องไปแล้ว"ในขณะที่เกวนกำลังจะวางสาย แมเรี่ยนก็พูดสวนขึ้นมาทันที
"ลูกหมายความว่าไงกันอธิบายมาน-----"ยังไม่ทันได้พูดจบเกวนก็ตัดสายทิ้งทันที
"เราไปกันเถอะนะ"เกวนอุ้มเด็กทารกแล้วเดินตรงไปที่บ้านของเขา บ้านหลังนี้มีข่ายอาคมป้องกันสัตว์อสูรไว้รอบบ้านแถมยังปลุกสมุนไพรที่ไว้สำหรับไล่มอนส์เตอร์ไว้รอบรั้วซึ่งเรียกได้ว่าเป็ที่แห่งเดียวในป่าที่ปลอดภัยที่สุด เขาเดินมาในบ้านแล้ววางเด็กลงบนเตียงอย่างนุ่มนวล และจ้องมองเด็กคนนั้น
"เอาละนะ ต่อไปนี้แกคือลูกของฉันนะเด็กน้อย ขั้นแรกต้องตั้งชื่อก่อนสินะ"เกวนพยายามนึกชื่อที่เหมาะสมกับเด็กคนนี้ ในขณะที่กำลังคิดอยู่นั้นเองประตูบ้านก็ถูกเปิดออกดัง ปัง!!!!ที่หน้าประตูมีหญิงสาวคนนึงอายุประมาณยี่สิบปลายๆมีผมสีน้ำตาลอ่อน ใบหน้าหน้าสะสวย หุ่นได้รูปเข้ากับชุดเกราะสีเงินของเธอ
"ที่บอกว่ามีลูกหมายว่าความว่าไงยะ เกวน อธิบายมานะ"แมเรี่ยนที่โมโหสุดขีดพุ่งมากระชากคอเสื้อแล้วยกเกวนขึ้นสูงทันที
"เดี๋ยว แมเรี่ยนนี่หล่อนมาได้ไง เธออยู่ที่เมืองหลวงไม่ใช่หรือไง"เกวนถามออกไปด้วยความสงสัย
"ฉันก็ใช้อสูรมิติของฉันนะสิ นายอย่ามาเปลี่ยนเื่นะ ที่ว่ามีลูกหมายความว่าไง นายไปทำผู้หญิงที่ไหนท้องกันหะ"แมเรี่ยนเขย่าเกวนไปมาเพื่อเค้นเอาคำตอบจากเขา
"จะบ้าหรือไงใครจะทำเื่อย่างนั้นกัน พอดี ระหว่างกลับบ้านเจอเด็กทารกถูกทิ้งไว้กลางป่า ฉันเลยจะรับเด็กนี่เป็ลูกบุญธรรม แค่นั้นเอง นั่นไงไม่เชื่อเธอก็ดูเด็กนั่นสิ หน้าตาไม่เหมือนฉันสักหน่อย"เกวนตอบคำถามพร้อมกับชี้ไปที่เด็กคนนั้น แมเรี่ยนวางเกวนลงแล้วเดินไปที่เตียงแล้วมองหน้าเด็กเปรียบเทียบกับเกวน
"ปาป๊า มาม๊า"เด็กน้อยพูดออกมาอย่างร่าเริง ทำให้ดวงตาของแมเรี่ยนเป็ประกายและหน้าแดงเมื่อได้ยินเด็กน้อยเรียกว่ามาม๊า
"ใช่จ๊ะมาม๊าอยู่นี่นะจ๊ะ"แมเรี่ยนค่อยๆอุ้มเด็กขึ้นมาอย่างอ่อนโยน
"นี่เกวน ขอฉันเป็แม่ของเด็กคนนี้ได้ไหม"แมเรี่ยนถามเกวนที่ยืนอยู่ข้างๆ
"หา!!! ทำไมฉันจะต้องให้เธอเป็แม่ด้วยล่ะ ขืนให้เธอเป็แม่มีหวังเด็กนี่ต้องป่าเถื่อนเหมือนเธอแน่ๆ เพราะฉะนั้นไม่มีทาง"เกวนตอบปฎิเสธทันที
"ใครขอคำตอบจากนายไม่ทราบ จริงไหมจ๊ะ โซล"แมเรี่ยนหยอกล้อกับเด็กน้อยไม่สนเกวนแม้แต่นิดเดียว
"เดี๋ยวสิหล่อน ใครบอกให้ตั้งชื่อเด็กนี่ว่าโซลกัน"เกวนทักท้วงทันที
"ก็ฉันนี่ไงมีปัญหาอะไรไม่ทราบ!!!"แมเรี่ยนหันไปทำหน้าดุใส่เกวนทันที
"ไม่มีครับ"เกวนได้แต่รับคำด้วยท่าทางเหมือนกับหมาหงอย
"ต่อไปนี้หนูชื่อว่าโซล เลนตั้นนะ หนูเป็ลูกของอสูรเพลิง เกวน เลนตั้น และแสงสีเงิน แมเรี่ยน แลนซ์นะลูก พ่อและแม่จะสอนทุกอย่างที่พ่อแม่รู้ทั้งหมดให้กับลูกเอง"แมเรี่ยนเธอยิ้มอย่างอ่อนโยนให้กับเด็กน้อยที่หลับลงในอ้อมแขนของเธอ และมีเกวนคอยจิ้มแก้มของเด็กน้อยที่เพิ่งหลับไป ราวกับเป็ครอบครัวที่อบอุ่นของเด็กน้อยจริงๆ
31K
