หลันหลันถอนใจ ยกมือลูบศีรษะคนตัวเล็กข้าง ๆ โชคดีที่แม้ร่างนี้จะอายุเพียงสิบสองปี แต่ไส้ในกลับเป็หลันหลันที่อายุร่วมสามสิบ ความสามารถในการเผชิญหน้ากับเหตุการณ์แย่ ๆ ย่อมต้องมากกว่าเด็กสาวปกติ
“ไม่เป็ไร เหมยฮวา ข้าจะลองหาวิธีดู เ้าพักผ่อนบ้างหรือยัง” หลันหลันพยายามปลอบ
“ข้านอนตรงซอกเล็ก ๆ ข้างเตียงนั่น ง่วงก็หลับไป พอตื่นก็มาดูคุณชาย พี่หลันหลันต้องช่วยคุณชายนะเ้าคะ” พูดจบสาวน้อยก็น้ำตาคลออีก น้ำเสียงสั่น ๆ นั่นทำให้หลันหลันนึกสงสาร
“พี่หลันหลัน...ฮือ”
“เอาเถอะ ๆ เ้าไปนอนพักอีกสักหน่อยเถอะ ข้าจะดูแลคุณชายเอง เ้าบอกข้าหน่อยว่ายาที่ให้คุณชายกินต้องให้เวลาไหนบ้าง”
“ยา...ยา...” เหมยฮวามองรอบตัว พลันนึกขึ้นได้ว่ายาที่ซื้อมารอบก่อนหมดแล้ว
“พี่หลันหลันจะทำไงดี ยาไม่มีแล้ว” เด็กหญิงบอกหลันหลัน แล้วทำท่าจะร้องไห้อีกครั้ง
“ยาหมดก็ไปซื้อสิ เราไปขอเงินจากหลี่มามากัน เ้าจำได้ใช่ไหมว่าต้องใช้อะไรบ้าง” หลันหลันคว้าข้อมือเล็ก ๆ จะจูงออกประตู แต่เหมยฮวาดึงมือกลับแล้วส่ายหน้า สีหน้าหม่นหมอง
“เงินหมดแล้ว”
“หา!” หลันหลันร้องเสียงหลง มองสาวน้อยตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อ
นึกถึงบ้านช่องใหญ่โต เ้านายก็เป็ถึงคุณชายใหญ่ แล้วทำไมไม่มีเงินได้ล่ะ แต่แล้วหลันหลันพลันคิดถึงห้องครัวอันว่างเปล่าเมื่อสักครู่ พลางหน้าซีด...
แบบนี้ไม่ต้องคิดถึงเื่ยาของคุณชายหรอก แค่จะกินดูท่าว่าจะยังไม่มีด้วย ว่าแล้วก็คิดได้ว่าั้แ่เมื่อวานฟื้นขึ้นมาในร่างหลันหลันยุคโบราณนี่ เธอก็ยังไม่ได้กินสักมื้อเลยนี่นะ
“อาหารก็ไม่มี...” นางพูดอย่างเหม่อลอย
เหมยฮวาเห็นท่าทางของหลันหลัน ก็กลืนก้อนสะอื้น แล้วก็เริ่มเล่าเื่ราวด้วยความเศร้าโศก ปนคับแค้นใจ
“ตอนพวกเรามาถึงที่นี่ เฟิ่งมามาโยนเงินให้สองตำลึง บอกว่าฮูหยินให้ไว้แค่นั้น ท่านป้าหลี่ตีอกชกตัวอยู่ตั้งนาน หาว่าเฟิ่งมามายักยอกเงินไว้ส่วนหนึ่ง ที่นี่มีสี่ชีวิตคุณชายก็ป่วยสองตำลึงจะพอได้อย่างไร พอป้าหลี่ต่อว่าไปเช่นนั้น ก็โดนเฟิ่งมามาด่ากลับ บอกว่าฮูหยินให้เงินมาแค่สิบตำลึง
ท่านป้าหลี่บอกเองว่าคุณชายใหญ่ต้องมีสาวใช้เพิ่มอีกคน แต่บ่าวในเรือนก็ไม่มีแล้ว ฮูหยินเลยสั่งให้เฟิ่งมามาซื้อบ่าวเพิ่มให้คุณชายอีกคน เฟิ่งมามาก็เลยเข้าไปในหมู่บ้าน แล้วได้ตัวพี่หลันหลันกลับมา บอกว่าครอบครัวของพี่สาวมีปัญหา ก็เลยขายพี่มาเป็สาวใช้ให้คุณชายใหญ่ ตอนนั้นพี่หลันหลันไม่สบายหนัก แต่เฟิ่งมามาก็ยังเอาพี่หลันหลันมาโยนทิ้งไว้ที่หน้าประตู แล้วยัดเงินไว้ให้สองตำลึง บอกว่าเป็เงินที่เหลือจากการซื้อตัวพี่หลันหลัน ป้าหลี่เห็นพี่สาวไม่ได้สติ ที่เรือนแห่งนี้ก็ยังไม่มีอะไรเลย ก็เอาท่านไปพักที่ห้องเก็บฟืนก่อน ตอนเย็นข้าเกรงว่าดึกแล้วท่านจะหนาว ก็เลยไปจุดเทียนเอาไว้ให้ ข้ารู้ว่ามันไม่พอจะให้ความอบอุ่น แต่พี่สาว...จวนแห่งนี้ไม่มีถ่านฟืนเลย เทียนนี่ข้าก็แอบเอาของคุณชายมาใช้ก่อน แต่ก่อนกลับเฟิ่งมามาก็บอกว่าต่อไปจะให้คนส่งเงินมาทุกเดือน”
หลันหลันฟังเสียงเล็ก ๆ ปนสะอื้นนั่น หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ก็ไม่ออก นางรู้ว่าการซื้อขายคนมาเป็ข้ารับใช้ ในยุคนี้ก็ไม่ใช่เื่แปลกอะไร การที่เหมยฮวาพูดถึงราคาค่าตัวของนางโดยไม่รู้สึกอะไร นั่นทำให้เส้นเืที่ขมับเธอเต้นตุบ ๆ ...
อีกอย่างค่าตัวนางเพียงสองตำลึงต่างหาก มีสิบตำลึงซื้อนางแล้วยังเหลืออีกตั้งหกตำลึง แต่กลับคืนมาให้หลี่มามาแค่สองตำลึง ไม่บอกก็รู้ว่าที่เหลือเข้ากระเป๋าใคร
หลันหลันแทบอยากจะหาหุ่นฟางมากรีดเืสาปแช่งเฟิ่งมามาให้รู้แล้วรู้รอดไป ยังไม่นับความแค้นที่ต้องโดนโยนทิ้งหน้าประตูอะไรนั่นอีก
ทีนี้นางก็รู้แล้วว่าสถานการณ์จริง ๆ มันเลวร้ายแค่ไหนแล้ว...
หลันหลันในยุคปัจจุบันอยู่ในโลกทุนนิยมเป็ใหญ่จนคุ้นเคยดีแล้ว ไม่ว่ายังไงมีเงินก็นับเป็าา ไม่มีเงินต่อให้เป็ขอทานยังเป็ไม่ได้เลย ชีวิตในโลกก่อนนางเป็คนที่ประสบความสำเร็จ เื่เงินทองก็มีกินมีใช้ไม่ขาด น่าเศร้าที่พอมายุคนี้เงินสักอีแปะยังไม่มีในมือ
ไม่นับกับที่ว่านางมีฉายาว่า หลันหลัน จะกละอีก ไม่มีเงินแล้วของอร่อยทั่วหล้าจะมาวางตรงหน้านางได้อย่างไร กำลังคิดอย่างหนักใจ และแล้วเสียงของเหมยฮวาก็ลอยเข้าหูอีก
“แต่พี่หลันหลัน ท่านป้าหลี่บอกว่าเงินรายเดือนที่ฮูหยินบอกว่าจะส่งมา เราคงไปหวังอะไรไม่ได้มาก เพราะการที่คุณชายใหญ่มาที่นี่ก็เป็ฝีมือของฮูหยิน”
“...” ์นี่นางอยู่ในพล็อตน้ำเน่าจริงๆ สินะ
...หลันหลันอึ้งไปสักพัก ก่อนจะรีบพูดว่า
“เหมยฮวา ฮูหยินนั่นคงไม่ใช่แม่แท้ ๆ ของคุณชายใหญ่สินะ”
สาวใช้ตัวน้อยเกล้าทรงผมซาลาเปาคู่พยักหน้าพลางปาดน้ำตา
“งั้นคุณชายใหญ่ก็เป็บุตรชายของฮูหยินคนก่อน ฮูหยินท่านปัจจุบันเลยไม่ชอบคุณชายใหญ่ เพราะว่าตัวเองมีคุณชายรองกับคุณหนูรอง ก็เลยพยายามหาวิธีกลั่นแกล้งคุณชายใหญ่ตลอดมา...”
หลันหลันเบาเสียงแล้วก้มลงพูดเกือบจะชิดหน้าเหมยฮวา แล้วนางเห็นสาวใช้ตัวน้อยเบิกตากว้างอย่างใ
“พี่หลันหลัน...รู้ได้ยังไง เื่นี้ห้ามพูดนะเ้าคะ” เหมยฮวามองซ้ายมองขวา ราวกับกลัวใครจะมาเห็นว่าพวกนางกำลังพูดเื่ต้องห้ามกัน
“อย่าบอกนะว่าที่คุณชายไม่สบาย แล้วต้องมาอยู่ที่นี่เป็ฝีมือของฮูหยินคนใหม่เหมือนกัน”
เหมยฮวาดูอึดอัด ไม่สบายใจเพราะนี่เป็เื่ที่สาวใช้ที่ดีไม่ควรจะนินทาเ้านาย ทว่าก็ยังอดจะกระซิบกระซาบเื่ที่ได้ยินมา
“ข้าเองก็ไม่รู้ว่าก่อนหน้านั้นมันเกิดอะไรขึ้น แต่ป้าหลี่บอกว่าเพราะนายท่านมีเื่กับท่านแม่ของคุณชายใหญ่ ก็เลยทะเลาะกันไม่เว้นแต่ละวัน จนกระทั่งท่านแม่ของคุณชายจากไป พอฮูหยินคนก่อนไม่อยู่แล้ว นายท่านก็เลยไม่สนใจคุณชายนัก ไม่เคยถามถึงเลยสักครั้ง ทำราวกับว่าคุณชายใหญ่ไม่มีตัวตน” ดวงตาแดงเรื่อหันไปมองคนป่วยบนเตียงปราดหนึ่งจึงพูดต่อ
“ต่อมานายท่าน แต่งฮูหยินคนใหม่เข้ามา แต่เดิมควรเป็นางที่ต้องอบรมสั่งสอนเลี้ยงดูคุณชายใหญ่ แต่นางก็ไม่ชอบคุณชายใหญ่ ฮูหยินผู้เฒ่าก็เลยเป็คนเลี้ยงดูคุณชายใหญ่แทน พอนางตั้งครรภ์มีคุณชายรองกับคุณหนูใหญ่ ป้าหลี่บอกว่าถึงฮูหยินคนใหม่จะมีบุตรชาย แต่ถึงอย่างไรคุณชายใหญ่ก็ผู้สืบทอดของนายท่านที่แท้จริง ต่อไปทุกอย่างของตระกูลก็จะเป็ของคุณชายใหญ่...” เสียงเหมยฮวาขาดหายไป
หลันหลันพยักหน้าหงึกหงัก ล่วงรู้แนวทางเื่ที่จะดำเนินต่อไปได้ทันที และนางก็รู้แล้วว่าสาวน้อยคงหวาดกลัวไม่กล้าพูดต่อ นางนึกชื่นชมเหมยฮวาอยู่ในใจ อายุเพิ่งไม่เท่าไหร่แต่รู้ความมากนัก คงเพราะถูกขายให้มาฝึกเป็สาวใช้ั้แ่ยังเล็ก ทำงานมาหลายอย่างจึงทำให้เข้าใจเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ใช่น้อย
752
