เกิดใหม่ครั้งนี้ พกสวนแห่งชีวิต สู่ยุค 70 นำพาตระกูลหลินรุ่งเรือง

เกิดใหม่ครั้งนี้พกสวนแห่งชีวิตสู่ยุค 70 พลิกชะตาตระกูลหลิน

ตอนที่ 30 : ยาจากลุงรอง

ฤดูหนาวปีนั้นมาเยือนเร็วกว่าปกติอากาศหนาวเย็นจัดทำให้คนในหมู่บ้านหลายคนล้มป่วยพร้อมกันโดยเฉพาะเด็กเล็กและผู้สูงอายุที่ร่างกายไม่แข็งแรงพอจะต้านทานความหนาวได้ดีนักศูนย์การแพทย์คอมมูนคึกคักไปด้วยคนไข้ทุกวัน

คืนหนึ่งขณะที่ครอบครัวกำลังกินข้าวเย็นกันอยู่ จู่ๆเสียงทุบประตูก็ดังรัวลั่นเยี่ยงคนเสียสติ

"ปัง ปัง ปัง!"จนบานประตูไม้แทบหลุดออกจากกรอบ ขัดจังหวะมื้ออาหารอันอบอุ่นลงทันที ลุงรองรีบไปเปิดประตูจนลืมวางตะเกียบที่ถืออยู่และเมื่อเปิดประตูก็พบกับชาวบ้านคนหนึ่งยืนหายใจหอบจนตัวโยนใบหน้าซีดเผือดและแววตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวอย่างถึงที่สุดสองมือที่สั่นเทาของเขารีบยื่นมาคว้าข้อมือของลุงรองไว้แน่นราวกับเจอขอนไม้ช่วยชีวิตก่อนจะตะโกนละล่ำละลักเสียงแหบพร่า ปนสะอื้นจนแทบไม่เป็นภาษา

"หมอ! หมอครับช่วยด้วย!ลูกสาวผม...แกไข้ขึ้นสูงมาก ตัวร้อนจนชักไปแล้ว ตอนนี้แน่นิ่งไปแล้วครับหมอ!ช่วยแกด้วย...ช่วยลูกผมด้วยครับ!"

หลินเจี้ยนหัววางตะเกียบลงทันทีแล้วรีบเข้าบ้านไปคว้ากระเป๋ายาแล้ววิ่งตามชาวบ้านคนนั้นไปโดยไม่รอช้าซินเยว่มองตามด้วยความเป็นห่วง อดคิดไม่ได้ว่าเด็กคนนั้นจะเป็นอย่างไรบ้าง

ค่ำคืนนั้นลุงรองกลับมาถึงบ้านดึกมากใบหน้าเหนื่อยล้าแต่ก็ยังพอมีรอยยิ้มเล็กๆ อยู่บ้าง ป้าสะใภ้รองรีบอุ่นข้าวให้กินทันทีที่เห็นหน้า

"เด็กคนนั้นเป็นอย่างไรบ้างคะ"ซินเยว่ถามด้วยความเป็นห่วงจริงใจ แม้จะดึกมากแล้วแต่ก็อดใจรอฟังคำตอบไม่ไหว

"ไข้เริ่มลดลงบ้างแล้วแต่ยาที่มีในศูนย์การแพทย์เริ่มร่อยหรอลงมากโดยเฉพาะสมุนไพรลดไข้ตัวสำคัญที่ต้องใช้เยอะช่วงนี้"ลุงรองตอบพลางถอนหายใจเบาๆ "ปีนี้คนป่วยเยอะกว่าทุกปีสต็อกยาที่เตรียมไว้คงไม่พอใช้จนหมดฤดูหนาวแน่ๆ"

ซินเยว่นั่งฟังด้วยความคิดที่แล่นเร็วในหัวเธอนึกถึงสวนแห่งชีวิตที่มีทั้งพื้นที่เพาะปลูกกว้างขวางและความสามารถในการคัดลอกสิ่งของหากมีสมุนไพรต้นแบบสักต้น ก็อาจช่วยแก้ปัญหาขาดแคลนนี้ได้ไม่ยาก

คืนนั้นหลังจากทุกคนเข้านอนแล้วซินเยว่แอบไปหาลุงรองที่ยังนั่งจัดยาอยู่ในห้องทำงานเล็กๆ ของบ้าน

"ลุงคะขอดูสมุนไพรที่ขาดแคลนหน่อยได้ไหมคะ"เธอถามอย่างจริงจังผิดปกติสำหรับเด็กวัยนี้

ลุงรองมองหลานสาวด้วยความสงสัยเล็กน้อยก่อนจะเข้าใจในทันทีเพราะรู้ดีว่าเด็กคนนี้ไม่ใช่เด็กธรรมดา "หลานคิดจะช่วยด้วยมิติใช่ไหม"

ซินเยว่พยักหน้า"หนูลองคัดลอกสมุนไพรที่มีต้นแบบดูได้ไหมคะ อาจช่วยได้บ้าง"

ลุงรองยื่นสมุนไพรแห้งกำมือหนึ่งให้ดูเป็นใบไม้สีเขียวเข้มที่มีกลิ่นฉุนเฉพาะตัว "ตัวนี้แหละที่ขาดแคลนที่สุดใช้ลดไข้ได้ดีมาก แต่หาซื้อเพิ่มยากในช่วงนี้เพราะทุกที่ต้องการเหมือนกันหมด"

คืนนั้น ซินเยว่แอบเข้าไปในสวนแห่งชีวิตพร้อมสมุนไพรกำมือนั้นทุ่งหญ้าเขียวขจีที่คุ้นเคยต้อนรับเธอเหมือนทุกครั้งเธอเดินตรงไปยังห้องใต้ดินคลังเก็บของวางสมุนไพรลงบนชั้นที่ว่างเปล่าตามที่เคยทำมาก่อน

ความรู้สึกอุ่นๆวาบขึ้นที่ปลายนิ้วเหมือนเดิม สมุนไพรกองใหม่ปรากฏขึ้นซ้อนกับกองเดิมทันทีเธอลองทำซ้ำอีกครั้ง และอีกครั้งความรู้สึกอ่อนเพลียเริ่มคืบคลานเข้ามาทีละน้อยตามจำนวนครั้งที่ใช้ความสามารถ

*ของที่มีปริมาณมากขนาดนี้ใช้พลังงานเยอะกว่าตอนคัดลอกก้อนหินเล็กๆ เยอะเลย*

เธอหยุดพักครู่หนึ่ง นั่งลงบนพื้นห้องใต้ดินมองดูกองสมุนไพรที่ค่อยๆใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ตรงหน้าก่อนจะลุกขึ้นทำต่อจนกว่าจะรู้สึกว่าปริมาณเพียงพอสำหรับช่วยเหลือคนในหมู่บ้านได้จริงแม้จะเหนื่อยล้าแต่ในใจกลับรู้สึกอิ่มเอมกับความรู้สึกที่ได้ทำสิ่งมีประโยชน์จริงจังเป็นครั้งแรก

เช้าวันรุ่งขึ้นซินเยว่แอบเอาสมุนไพรที่คัดลอกได้ไปให้ลุงรองก่อนที่ทุกคนจะตื่น

"นี่ค่ะลุงหนูคัดลอกมาได้เยอะเลย" เธอกระซิบพลางยื่นห่อสมุนไพรให้

ลุงรองตกตะลึงเล็กน้อยเมื่อเห็นปริมาณที่ได้ก่อนจะยิ้มด้วยความซาบซึ้งใจ "ขอบใจนะหลานแบบนี้จะช่วยคนในหมู่บ้านได้เยอะเลย"

"แต่ลุงต้องบอกว่าซื้อมาจากที่ไหนสักแห่งนะคะไม่ให้ใครสงสัยได้" ซินเยว่เตือนอย่างรอบคอบทั้งที่อายุยังน้อยแต่ก็คิดถึงเรื่องความปลอดภัยของความลับเสมอ

"ไม่ต้องห่วงลุงจะบอกว่าไปติดต่อขอซื้อยามาจากสหายเก่าที่ตัวอำเภอ" ลุงรองตอบอย่างเข้าใจพร้อมกับความรู้สึกทึ่งในความรอบคอบของหลานสาวตัวน้อยที่ไม่เคยลดน้อยลงเลย

สัปดาห์ถัดมายาลดไข้ที่ศูนย์การแพทย์กลับมามีเพียงพออีกครั้งเด็กหลายคนในหมู่บ้านรวมถึงลูกสาวชาวบ้านคนที่ป่วยหนักคืนนั้นก็ค่อยๆฟื้นตัวจนหายเป็นปกติ

ซินเยว่แอบตามลุงรองไปเยี่ยมอาการเด็กหญิงคนนั้นด้วยความอยากรู้ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไรบ้านของครอบครัวนั้นเป็นบ้านดินเล็กๆ อยู่ชายหมู่บ้านอีกฟากหนึ่งเด็กหญิงวัยประมาณห้าขวบนอนอยู่บนเตียงไม้ ใบหน้าเริ่มมีสีสันกลับมาบ้างแล้ว

"อาการดีขึ้นเยอะเลยนะครับไข้ลดลงเกือบหมดแล้ว" ลุงรองพูดพลางตรวจชีพจรอย่างละเอียด

แม่ของเด็กหญิงละล่ำละลักเอ่ยคำขอบคุณทั้งน้ำตาร่างกายสั่นเทาด้วยความซาบซึ้งใจอย่างถึงที่สุด "ขอบคุณหมอมากจริงๆ ค่ะตอนแกชักฉันใจหายวาบ นึกว่าจะเสียลูกไปแล้วยาที่หมอเอามาให้มันช่วยชีวิตแกไว้จริงๆ ค่ะ"

ซินเยว่ยืนอยู่มุมห้องมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกอบอุ่นในใจไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนเลยแม้แต่ตอนเป็นครูในชาติที่แล้วการได้เห็นผลลัพธ์ของการช่วยเหลือแบบจับต้องได้เช่นนี้ให้ความรู้สึกที่ต่างออกไปจากการสอนหนังสือมาก

ระหว่างทางกลับบ้านลุงรองเดินเงียบอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้น "เพราะหลานแท้ๆที่ทำให้เด็กหลายคนหายป่วยได้ทันเวลา"เขาพูดพลางลูบหัวหลานสาวด้วยความอบอุ่นใจ"ลุงอยากให้หลานรู้ว่าสิ่งที่ทำไปนั้นมีความหมายมากแค่ไหน"

ซินเยว่ยิ้มอย่างมีความสุขรู้สึกอิ่มเอมใจกับความรู้สึกที่ได้ช่วยเหลือคนอื่นด้วยความสามารถของตัวเองจริงๆเป็นครั้งแรกที่เธอได้ใช้สวนแห่งชีวิตเพื่อประโยชน์ของคนนอกครอบครัวอย่างเป็นรูปธรรมไม่ใช่แค่ความคิดในหัวอีกต่อไป

"หนูอยากช่วยแบบนี้อีกค่ะลุงถ้ามีโอกาส" เธอพูดอย่างจริงใจ ดวงตาเป็นประกายด้วยความตั้งใจ

ลุงรองพยักหน้าเห็นด้วยในใจเริ่มคิดถึงความเป็นไปได้อื่นๆที่มิติของหลานสาวอาจช่วยเหลือคนในหมู่บ้านและครอบครัวได้อีกมากในอนาคตแม้จะยังไม่รู้แน่ชัดว่าจะไปในทิศทางไหน แต่ก็รู้สึกมั่นใจว่าสิ่งดีๆกำลังจะเกิดขึ้นตามมาอีกแน่นอน

คืนนั้นเมื่อกลับถึงบ้านลุงรองเล่าเรื่องทั้งหมดให้พ่อแม่ของซินเยว่ฟังอย่างละเอียดหวังซูเจินฟังแล้วเดินมากอดลูกสาวไว้แน่นด้วยความปลื้มใจ

"ลูกเก่งมากเลยนะที่คิดจะช่วยคนอื่นแบบนี้" แม่พูดพลางลูบหัวลูกสาวเบาๆ

"หนูแค่อยากช่วยจริงๆค่ะแม่ ไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่านั้น" ซินเยว่ตอบอย่างจริงใจ

หลินเจี้ยนหมินที่นั่งฟังอยู่ข้างๆยิ้มอย่างภาคภูมิใจ "การช่วยเหลือคนอื่นโดยไม่หวังผลตอบแทนแบบนี้แหละคือสิ่งที่พ่อกับแม่อยากให้ลูกเป็นมาตลอด"

ซินเยว่ยิ้มรับคำชมด้วยความอบอุ่นใจรู้สึกว่าการตัดสินใจเปิดเผยความลับให้ครอบครัวรู้ตั้งแต่แรกนั้นเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดเพราะทำให้เธอไม่ต้องแบกภาระการช่วยเหลือคนอื่นไว้เพียงลำพังแต่มีคนในครอบครัวคอยสนับสนุนและร่วมมือกันเสมอ