เกิดใหม่มาเป็นแพทย์สาวชาวนาผู้ร่ำรวย (ด้วยตัวเอง) [แปลจบแล้ว]

        นายช่างหันฟังเรื่องราวส่วนหนึ่งจากซ่งอวี้จากนั้นก็คิดปรุงแต่งเองอีกส่วนหนึ่ง รู้สึกสงสารซ่งอวี้ขึ้นมาทันทีด้วยเหตุนี้เขาจึงตบแผงอกของตนเองเพื่อรับปากว่าจะนำเรื่องนี้ไปบอกลูกชายคนโตแล้วให้ลูกชายเร่งตามหาสามีให้นาง

        ภายใต้สายตา ‘เอ็นดู’ ของนายช่างหัน ซ่งอวี้ฉงนเล็กน้อย

        นางบอกเพียงว่าหลี่เฉิงจากไปนางไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ใด เป็นห่วงไม่รู้ว่าเขาสบายดีหรือไม่หลังจากนั้นก็ไหว้วานขอให้เขาช่วยตามหาเท่านั้นไม่ใช่หรือ? ท่าที 'เจ้าวางใจเถอะ ข้าจะช่วยเจ้าตามหาชายชั่วคนนั้น' หมายความว่าอย่างไร?

        ซ่งอวี้ไม่เข้าใจ ทำได้เพียงคิดว่าทั้งหมดนี้เป็นเพราะความแตกต่างทางวัฒนธรรมของคนสมัยโบราณและคนในยุคปัจจุบันเท่านั้นนางพยักหน้าให้นายช่างหัน

        ก็ได้นี่คือเรื่องเข้าใจผิดที่งดงามอีกแล้ว แค่ว่าความหมายของทั้งสองคนแตกต่างกันมากไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไร ดังนั้นในตอนหลังเมื่อหลี่เฉิงและซ่งอวี้กลับมาคืนดีกันดั่งวันวานก็เข้าใจความคิดแปลกๆ ของนายช่างหันทันที ทว่า นั่นเป็นเรื่องในตอนหลัง

        หลังจากนายช่างหันออกไปภายในห้องก็เหลือแค่ซ่งอวี้เพียงคนเดียว

        ทั้งที่ตอนทะลุมิติมาแรกๆนางก็ใช้ชีวิตเพียงคนเดียว ตอนนั้นแม้จะหิวโหย แต่นางก็ไม่รู้สึกว่าเป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากแต่อย่างใดในตอนหลังเมื่อพบเจอหลี่เฉิง...

        ช่างเถอะคิดถึงเรื่องที่ผ่านไปแล้วก็ไม่ทำให้อะไรดีขึ้น ซ่งอวี้ส่ายหน้าขับไล่ใบหน้าของหลี่เฉิงที่อยู่ในความคิดออกไป หลังจากนั้นนางก็เดินออกจากเรือน

        "ซ่งอวี้?" ประจวบเหมาะกับเวลานี้ผู้ใหญ่บ้านกำลังจะออกไปข้างนอกพอดีเมื่อเห็นซ่งอวี้ยกมือขึ้นทำทีคล้ายจะเคาะประตูผู้ใหญ่บ้านจึงร้องเรียกด้วยความแปลกใจ

        ถึงแม้จะลงโทษพวกคนที่แพร่งพรายข่าวลือในหมู่บ้านแล้วแต่ผู้ที่ถูกพูดถึงอย่างซ่งอวี้และผู้ใหญ่บ้านตั้งแต่เกิดเรื่องนั้นขึ้นไม่รู้ว่าเพราะหลีกเลี่ยงคำครหาหรือว่าเพราะเหตุใดทั้งสองก็ไม่ค่อยพบเจอกันอีก

        แม้ทั้งสองจะบังเอิญเจอกันในหมู่บ้านก็เพียงพยักหน้าเท่านั้น ยืนห่างกันสามเมตรแล้วกล่าวทักทายกัน จากนั้นก็รีบแยกย้าย

        ผู้ใหญ่บ้านและซ่งอวี้คิดเหมือนกันชื่อเสียงเป็นเรื่องสำคัญควรหวงแหน คำกล่าวที่ว่า 'คนบริสุทธิ์ย่อมบริสุทธิ์' เป็นคำพูดเหลวไหลทั้งเพ โบราณยังกล่าวอีกว่า 'วาจาคนน่ากลัว' ควรจะวางตัวอย่างไร ตนต้องคิดให้มาก

        ด้วยเหตุนี้เมื่อผู้ใหญ่บ้านเห็นซ่งอวี้อยู่หน้าบ้านตน สีหน้าของเขาจึงค่อนข้างแปลกพิกลมุมปากกระตุกสองครั้งเกือบจะหลุดพูดออกมาว่า 'เจ้าไม่รู้จักหลีกเลี่ยงขี้ปากชาวบ้านหรือ? ข่าวลือที่แพร่สะพัดยังไม่แย่พออีกหรือ?'

        แต่ซ่งอวี้ไม่ให้โอกาสเขาได้พูดแม้แต่น้อยแทบจะทันทีที่เห็นเขานางก็ถอยหลังสามเมตรเว้นระยะห่างยาวเหยียดไม่ว่าผู้ใดมาเห็นก็ไม่อาจบอกว่าระหว่างพวกเขามีความสัมพันธ์กันได้

        ผู้ใหญ่บ้านรู้สึกอึดอัดใจยิ่งนักกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ความกระอักกระอ่วนติดอยู่ที่คอ ช่างทรมานยิ่งนัก

        "ซ่งอวี้เจ้ามาได้อย่างไร?" ประจวบเหมาะกับเวลานี้คล้ายว่าป้าหวังมีธุระกับผู้ใหญ่บ้านนางเดินมาจากที่ไม่ไกลนัก เมื่อเห็นซ่งอวี้ยืนอยู่หน้าบ้านผู้ใหญ่บ้านนางก็ร้องเรียกด้วยความดีใจ

        ซ่งอวี้ยิ้มบางๆแล้วหันไปมอง "ป้าหวังก็มาเช่นเดียวกันหรือ? ช่างบังเอิญยิ่งนัก บ้านของข้าทรุดโทรมน้ำรั่วหลายจุด นอกจากนี้ที่เรือนข้างก็มีรอยร้าวคล้ายจะพังถล่มลงมาดังนั้นจึงอยากมาซื้อที่ดินผืนที่ติดบ้านของข้ากับผู้ใหญ่บ้านซ่อมและขยายบ้านเสียหน่อย บ้านจะได้ปลอดโปร่งมากยิ่งขึ้น"

        ถ้อยคำนี้คล้ายพูดกับป้าหวังแต่ความเป็นจริงกำลังบอกผู้ใหญ่บ้านทางอ้อม ตนมาเพราะอยากจะซื้อที่ดินเมื่อพูดจบแล้วก็จะกลับไป

        เป็นจริงตามคาดเมื่อผู้ใหญ่บ้านได้ยินนางพูดเช่นนี้ สีหน้าของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นดีขึ้นเล็กน้อย

        อยากจะซื้อที่ดินปลูกเรือนเช่นนั้นหรือ? ผู้ใหญ่บ้านและป้าหวังจับใจความได้พร้อมกันผู้ใหญ่บ้านกำลังคิดว่าที่ดินผืนนั้นราคาเท่าใดส่วนป้าหวังกำลังดีใจที่ซ่งอวี้มีชีวิตที่ดี

        "นี่เป็นเรื่องที่ดีข้าจำได้ว่าที่ดินผืนนั้นเดิมทีเป็นของพ่อและแม่เจ้าแต่ในตอนหลังแม่ของเจ้าป่วยหนัก เพื่อหาเงินมารักษาแม่ของเจ้าพ่อของเจ้าจึงต้องขายที่ดินผืนนั้น เวลานี้เจ้ามีเงินทองแล้วซื้อที่ดินกลับคืนเป็นเรื่องที่สมควรแล้ว"

        ป้าหวังมองซ่งอวี้ด้วยรอยยิ้มไม่ว่าจะมองอย่างไรก็น่าเอ็นดูยิ่งนัก เหตุใดเมื่อก่อนตนจึงดูไม่ออกว่าซ่งอวี้เป็นเด็กที่มีความสามารถ?

        ที่ดินเดิมของบิดาที่เคยขายทิ้งตนซื้อกลับมาโดยอาศัยเงินที่หาด้วยหยาดเหงื่อของตนเองทั้งยังสามารถปลูกเรือนหลังเดิมใหม่แม้จะเป็นบุรุษที่มีความสามารถที่สุดในหมู่บ้านก็ไม่อาจทำได้เหมือนนาง

        สตรีที่ดีเช่นนี้หากไม่อาจตัดใจจากชายเพียงคนเดียวได้ช่างน่าเสียดายยิ่งนัก ไม่ได้ๆนางต้องเลือกสามีดีๆ ให้ซ่งอวี้

        ซ่งอวี้เห็นป้าหวังยิ้มให้ตนจู่ๆ นางก็รู้สึกหนาวสั่นขึ้นมา คล้ายมีคนกำลังพุ่งเป้ามาที่นางอย่างไรอย่างนั้น

        เป็นไปไม่ได้กระมังเวลานี้นางกับป้าหวังมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน ป้าหวังไม่น่าคิดทำร้ายตนกระมังอืม นางอาจจะรู้สึกไปเอง? น่าจะเป็นเช่นนี้กระมัง

        "แม้ที่ดินผืนนั้นจะไม่ใช่ที่ดินทำกินแต่เป็นที่ดินผืนงาม ทั้งยังมีขนาดใหญ่ หากเจ้าซื้อคาดว่าต้องใช้เงินไม่น้อย" ผู้ใหญ่บ้านครุ่นคิด ไม่ได้ตอบตกลงทันที

        ซ่งอวี้ยิ้ม แล้วพูด"ข้าเข้าใจที่ผู้ใหญ่บ้านพูดเจ้าค่ะ แต่ในเมื่อข้ามาพบผู้ใหญ่บ้านเช่นนั้นย่อมเตรียมเงินเอาไว้แล้ว เท่าที่ข้ารู้ท่านพ่อของข้าขายที่ดินผืนนั้นไปในราคาห้าตำลึงเงิน ถือว่าขายในราคาที่ถูกหากข้าจะซื้อกลับคืน อย่างมากก็ไม่ถึงสิบตำลึงเงินเพราะถึงอย่างไรที่ดินผืนนั้นก็ไม่ใช่ที่ดินทำกิน ราคาย่อมไม่แพงเท่าใดนัก"

        เวลานี้นางมีรายได้สองทางไม่พูดถึงเงินสองเดือนที่ได้จากการแปรรูปสมุนไพรเพียงแค่เงินที่นายช่างหันเอามาให้นาง ก็สามสิบตำลึงเงินแล้วพอให้นางปลูกเรือนที่ยิ่งใหญ่อลังการที่สุดในหมู่บ้านเสี่ยวหนิวแล้ว

        แต่เรื่องของตนมีเพียงตนเท่านั้นที่รู้ดีแก่ใจป้าหวังและผู้ใหญ่บ้านไม่ทราบเรื่องนี้ เวลานี้ยังคงรู้สึกไม่เหมาะสมเท่าใดกลัวว่านางจะเอาเงินที่หามาด้วยความยากลำบากมาใช้กับที่ดินของบรรพบุรุษแล้วไม่มีเงินทองติดตัว

        ผู้ใหญ่บ้านจึงพูดจากใจจริง"ซ่งอวี้ ข้ารู้ว่าเจ้าอยากจะซื้อที่ดินผืนนี้เพราะนั่นคือสมบัติของบรรพบุรุษ เจ้าวางใจเถอะ วันนี้ข้ารับปากเจ้าภายในห้าปีข้าจะไม่ขายที่ดินผืนนี้ เจ้าวางใจได้"

        พูดเช่นนี้ ชัดเจนมากแล้วด้วยความสามารถของซ่งอวี้ ระยะเวลาห้าปีเพียงพอให้นางหาเงินได้มากมายเมื่อถึงเวลานั้นค่อยซื้อที่ดินก็จะไม่ทำให้นางลำบาก

        ป้าหวังที่อยู่ข้างๆเห็นชัดว่ามีความคิดเช่นนี้เหมือนกัน

        แต่ครั้งนี้ซ่งอวี้ดื้อรั้นไม่ว่าป้าหวังและผู้ใหญ่บ้านจะพูดอย่างไร นางก็ยืนกรานที่จะซื้อที่ดิน

        ซ่งอวี้จะซื้อที่ดินผู้ใหญ่บ้านไม่มีเหตุผลที่จะไม่ขาย เพราะถึงอย่างไรก็เป็นที่ดินของหลวง มีคนจะซื้อเขาไม่มีสิทธิ์ขัดขวาง ทำได้เพียงพูดแสดงความคิดเห็นเล็กน้อยเท่านั้น

        ผู้ใหญ่บ้านทอดถอนใจ"ก็ได้ เจ้าตั้งใจที่จะซื้อ พวกข้าไม่อาจโน้มน้าวเจ้าได้ได้แต่หวังว่าวันข้างหน้าเจ้าอย่าเสียใจก็พอแล้ว ที่ดินของหลวงสัญญาไม่ได้อยู่ที่ข้า หากเจ้าจะซื้อพรุ่งนี้เช้าเจ้ามาหาข้าข้าจะพาเจ้าไปที่ว่าการอำเภอ ทำสัญญาที่นั่นได้โดยตรงช่วยลดความยุ่งยากได้มาก"

        เขาครุ่นคิดแล้วหันไปพูดกับป้าหวัง"ป้าหวัง หากวันพรุ่งนี้เจ้าไม่มีธุระใด เช่นนั้นเจ้าก็ไปพร้อมกับซ่งอวี้เถอะจะได้ช่วยพูดด้วย เจ้าหน้าที่ในอำเภอฉลาดเป็นกรดซ่งอวี้จะได้ไม่ต้องเสียเปรียบ"

        ป้าหวังกลอกตานางรู้ดีว่าเจตนาที่แท้จริงของผู้ใหญ่บ้านที่พานางไปด้วยก็เพื่อเลี่ยงไม่ให้ถูกนินทาว่าร้ายป้าหวังจึงตอบตกลง