ตำนานผู้วิเศษ

เช้าวันใหม่ พระอาทิตย์ยังไม่ทันสาดแสงดี

ตลอดคืนเซี่ยซีหานครุ่นคิดและมันก็ตั้งใจว่า ตัวมันจะเปลี่ยนแปลงตัวเองเป็นคนใหม่ มันจะเลิกเป็นคนขี้ขลาดและจะออกเดินทางอย่างกล้าหาญ หรือทำทุกวิถีทางเพื่อที่จะช่วยรักษาดวงตาให้เจียตัวให้ได้

ในห้องอาบน้ำ ร่างของเซี่ยซีหานอยู่หน้ากระจกขัดเงา ตอนนี้ในห้องน้ำระอุไปด้วยไออุ่นและหมอกจากน้ำร้อน

เซี่ยซีหานเสยผมที่เปียกไปทั่ว ก่อนเอามือปาดเช็ดไปที่หน้ากระจก มันชื่นชมในความหล่อเหลาของตัวเอง ดวงตาของมันสั่นไหวเล็กน้อยและพูดกับตัวเอง

"ชีวิตก่อนจะข้ามมิตินี่มา ข้าก็หล่อเหลาจนสาวติดตรึม มาชาตินี้ก็มีใบหน้าหล่อเหลาแบบเดิมอีก" เซี่ยซีหานส่ายหน้าเบาๆ มันคิดว่าตัวมันหล่อเหล่า ทั้งๆ ที่จริงๆ แล้ว มันก็ไม่ได้หล่อขนาดนั้น ใบหน้าจริงๆ ของเซี่ยซีหานไม่ได้สมชาย มันมีดวงตากลมโตที่สุดสดใสอันเป็นเอกลักษณ์ ทำให้ดูใสซื่อและดูไร้พิษภัย นอกจากนั้นรูปหน้าโดยรวมกับผิวใสๆ ทำให้มันดูเด็กและเยาว์วัยกว่าความเป็นจริง แต่ทั้งหมดรวมกันแล้วไม่เรียกว่าหล่อ

ถ้าหาจะให้พูดความจริงและอุปมาว่า เซี่ยซีหานมีหน้าตาเช่นไร คงเข้ากับคำพูดที่เรียกว่า 'บ้องแบ๊ว' หรือผู้ชายที่มีใบหน้าให้ความรู้สึกเหมือนลูกหมาปอมปอม มันค่อนข้างห่างไกลกับคำว่า 'หล่อ' 'มีเสน่ห์' และ 'เท่ห์' ไปเยอะมาก

"ในชีวิตก่อน เคยมีดาวโรงเรียนชื่อไห่อิ่งหลงรักข้าอย่างหัวปักหัวปำ แต่ด้วยที่นางคือเพื่อนสนิทวัยเด็กของข้า ข้าจึงขีดเส้นใต้แห่งศีลธรรมไว้อย่างชัดเจน รักษาความสัมพันธ์ไว้แค่เพื่อน!!! นอกจากนั้นในอดีตหลังข้าเอาชนะบุรุษที่แข็งแกร่งในโรงเรียน 'ไอ้หมียักษ์' ได้ข่าวนี้กระจายออกไป สาวๆ ก็ยิ่งหลงใหลข้าไปอีก เพราะนอกจากข้าจะมีดีที่หน้าตาแต่ข้ายังแข็งแกร่ง น่าเสียดายตอนนั้น ข้าเลือกตัดความรักมุ่งแต่การเรียน สุดท้ายก็รักษาความบริสุทธิ์ของตัวเองได้อย่างตลอดรอดฝั่ง ข้าหวังว่าเสน่ห์ของข้าจะไม่ทำให้หญิงสาวคนใดลุ่มหลงอีกต่อไป"

เซี่ยซีหานเสยผม ก่อนจะมัดรวบมันอย่างแน่วแน่

เขาเริ่มแต่งตัวละเดินออกจากบ้าน ผ่านสายลมหนาวด้วยเสื้อผ้าบางเบา คล้ายอยู่ในฤดูใบไม้ผลิ

"ฮาาา ฮัดชิว หนาวเกินไป แม้ข้าจะเป็นผู้วิเศษระดับนักวิจัยขั้นสูงสุด ข้าก็ยังหนาวอยู่ ข้าต้องกลับบ้านไปใส่ชุดหนังหมีแบบเดิมดีกว่า"

เซี่ยซีหานกลับไปหยิบชุดหนังที่คุ้นเคยมาใส่

...

!!!ปัง

เสียงเซี่ยซีหานเปิดประตูดัง มันพุ่งตัวเข้าไปเร็วพร้อมแผดเสียงดังสนั่นในบ้านของเจียตัว "!!!ท่านพ่อเจียตัวของข้า ข้าตัดสินใจแล้วว่า ข้าจะฝึกฝนศิลปะการต่อสู้กับท่าน ข้าจะเป็นนักรบที่แข็งแกร่งและออกเดินไปเพื่อหาวิธีรักษาดวงตาท่านให้ได้ ข้า ข้าจะต้องช่วยท่านให้ได้ท่านพ่อเจียตัวของข้า"

เสียงเซี่ยซีหานแผดเสียงดังและพูดเร็วมาก ปากมันสั่นระริก อารมณ์ในใจล้นเอ่อ ราวกับว่านี่คือฉากซีนอารมณ์ของพระเอกที่จะถือกำเนิดใหม่จากการตัดสินใจที่แน่วแน่ที่จะเปลี่ยนตัวเอง

แต่...

ในบ้านของเจียตัวทุกอย่างกับเงียบงัน

ซีนอารมณ์ที่เซี่ยซีหานคาดหวังไม่เกิดขึ้น อย่างที่มันคิดไว้

ภาพเจียตัวจะเดินอย่างทุลักทุเลมาหามัน และจับไหล่มันพร้อมพูดทั้งน้ำตา ประมาณว่า "ซีหานเจ้าเด็กโง่ เจ้ามันช่างทำเกินตัว"

จากนั้นเซี่ยซีหานก็จะตอบกลับเจียตัวในทันทีพร้อมน้ำตาคลอรอบดวงตาเบาๆ ว่า "ท่านพ่อ เพราะท่านคือพ่อของข้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา"

จากนั้นตัวมันกับเจียตัวก็จะกอดกันและร้องไห้อย่างสุดซึ้ง

เจียตัวจะพูดปากสั่นระริกว่า "ข้าจะสอนทุกอย่างของข้าให้กับเจ้า แต่ไม่ใช่เพื่อให้เจ้าออกไปต่อสู้เพื่อข้า แต่เป็นเพื่อให้เจ้าเอาไว้ใช้มันเพื่อป้องกันตัวเองลูกของข้า"

สุดท้ายเซี่ยซีหานมันก็แผดร้องสุดเสียงว่า "!!!ท่านนนนนนนนนนนนนนนนนพ่อ"

นี่คือซีนอารมณ์ที่เซี่ยซีหานคิด

แต่...

แต่ตอนนี้มัน...

เงียบกริบ

'เจียตัวไปไหน' เซี่ยซีหานคิดเร็ว ครู่สั้นเซี่ยซีหานได้ยินเสียงประหลาด มันเป็นเสียงคลุกคลิก คล้ายเก้าอี้ไม้สั่นเบาๆ ไหวไปมา

"หรือเจียตัวอยู่ในบ้านและหลับอยู่ เสียงมาจากทางห้องนอน แต่ข้าตะโกนเสียงดังสร้างซีนอารมณ์ขนาดนี้ ทำไม... ทำไม... เจียตัวจะไม่ได้ยิน เจียตัวหูดีจะตาย หรือ... หรือว่าจะเกิดขึ้นอะไรกับเจียตัวพ่อข้า"

เซี่ยซีหานวิ่งเข้าไปในบ้าน ไปที่ประตูห้องนอน

"เจียตัว ท่านพ่อ ท่านเป็นอะไรรึเปล่า" เซี่ยซีหานเรียกเจียตัวอย่างร้อนใจ มันทุบประตู มันพบว่าประตูถูกลงกลอนไว้

เมื่อไร้เสียงตอบ เซี่ยซีหานยิ่งกังวล นี่อาจจะแสดงว่า เจียตัวป่วยหนักก็ได้

!!!ปัง เซี่ยซีหานถีบประตู นี่คือบ้านของคนธรรมดา ประตูไม่ได้มีอาคมหรือพลังวิเศษใดๆ ปกป้อง

"!!!ซีหานอย่าพึ่งเข้ามา" เสียงเจียตัวร้องดัง

แต่น่าเสียดาย ด้วยความเป็นห่วงของเซี่ยซีหาน มันพุ่งตัวพร้อมทำลายกำแพงเข้าไปเสียแล้ว

และเมื่อเซี่ยซีหานเข้าไปภายใน มันพบว่าตอนนี้สภาพเจียตัวนั้น...

"สวัสดีจ๊ะซีหาน..."

เสียงหญิงสาวที่คุ้นเคยดัง ใต้ผ้าห่มมีศีรษะของหญิงสาวนางหนึ่งปรากฏเหนือผ้าห่ม เซี่ยซีหานเห็นแค่ส่วนดวงตาของนางสว่างจ้า แต่มันก็รู้ได้ทันทีว่านางเป็นใคร

"พี่สาวหวาเหวิน..." น้ำเสียงเซี่ยซีหานแฝงความประหลาดใจเล็กๆ

เจียตัวชายร่างใหญ่ตอนนี้ใบหน้าแดง ตัวแดงไปหมดแล้ว

"นางเป็นของข้าแล้ว"

มุมปากเซี่ยซีหานกระตุกเล็กๆ เมื่อวานไม่ใช่หมอผู้วิเศษพึ่งมาช่วยรักษาอาการเอ็งไม่ใช่เหรอ และยังบอกว่าหากไม่ควักลูกตาเอ็ง เอ็งจะตายเพราะเนื้อร้าย แต่ไอ้แก่ นี่เอ็งนอกจากไม่เศร้าแล้ว เอ็งยังเอาเวลาไปอึบสาว

พี่สาวหวาเหวินพยายามจัดแต่งทรงผมตัวเอง ก่อนเอาหน้าออกจากใต้ภาพห่มหนา

"เมื่อคืนนายช่างเจียเมามาก และข้าก็เมาเช่นกัน..."

'พี่สาวนี่เอ็งจะบอกว่า เมื่อคืนเอ็งกับพ่อโง่ของข้าเจียตัว ได้กันเพราะผีสุราผลักงั้นเหรอ'

"ซีหานต่อจากนี้เจ้าอย่าได้เรียกนางว่าพี่สาวหวาเหวินอีก เจ้าก็เหมือนลูกข้า ตอนนี้นางนับเป็นแม่เจ้าแล้ว"

ดวงตาเซี่ยซีหานกะพริบสองสามที ก่อนจะปรากฏรอยยิ้มบางๆ

"ท่านแม่หวาเหวิน"

ใบหน้าพี่สาวหวาเหวินแดงยิ่งกว่าเดิม

ความรักก็แบบนี้ บางทีมันก็ยากที่จะคาดเดาได้ ว่ามันจะผลิดอกออกผลเมื่อไหร่

หลายปีเจียตัวกับพี่สาวหวาเหวินไม่เคยเกินเลยกันเลย เจียตัวมักเรียกนางมาปัดกวาดเช็ดถูบ้านมากกว่า นี่อาจจะเป็นความรักที่แท้จริงรูปแบบหนึ่ง ซึ่งในที่สุดก็สุกงอมหลังผ่านวันเวลาไปหลายปี

"เจ้ามาหาข้ามีอะไรรึซีหาน"

เซี่ยซีหานยิ้ม "ไว้ท่านพ่อจัดการบางสิ่งบางอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้วค่อยคุยกันก็ได้ ข้าจะซ่อมประตูให้ท่านเอง"

เซี่ยซีหานจับประตูไม้ที่เป็นรูที่ถูกมันทำลาย หน้าประตู ต้นไม้จากความว่างเปล่างอกและเติบโตอย่างรวดเร็ว กลายเป็นบานประตูที่สมบูรณ์และสวยงาม และด้วยคำชำนาญในพลังวิเศษธาตุไม้ เซี่ยซีหานเติมรูปหัวใจที่หน้าประตูให้กับเจียตัวและพี่สาวหวาเหวิน นี่คือของขวัญเล็กๆ ในฐานะลูกชายของเจียตัวและน้องชายตัวน้อยของหวาเหวิน

ส่วนเศษไม้ในห้องที่กระจัดกระจายจากแรงอัด เซี่ยซีหานใช้พลังวิเศษของตัวเองดึงมันเข้าหาตัวอย่างเป็นระเบียบ สำหรับมันสิ่งต่างๆ ที่เกี่ยวกับธาตุดินและไม้ มันช่างราวกับเป็นส่วนหนึ่งของตัวมัน เซี่ยซีหานยิ้มโค้งตัวก่อนจะปิดประตูและออกไป

"ท่านพ่อข้าไม่รบกวนท่านแล้ว ท่านแม่ขอให้ท่านมีความสุข"

พี่สาวหวาเหวินเขินหนักกว่าเดิม นางไม่ชินที่มีคนเรียกนางว่า!ท่านแม่

...

เวลาผ่านไป... ในบ้านของเจียตัวควันระอุ พี่สาวหวาเหวินอยู่ในครัวเพื่อเตรียมอาหารเช้า

ส่วนเจียตัวและเซี่ยซีหานอยู่หน้าบ้าน

"เจ้าเตรียมใจแล้วใช่หรือไม่ลูกข้า"

"!!!ขอรับ" เซี่ยซีหานแผดเสียงพร้อมแววตาที่มุ่งมั่น

"!ดี งั้นจงตามข้ามา จากนี้ไป... ข้าจะถ่ายทอดทักษะแห่งนักรบที่แท้จริงของข้าให้เจ้าเอง"

เซี่ยซีหานเดินตามเจียตัวไปอย่างกล้าหาญจนกระทั่ง

...

"ทะ... ทะ... ท่านพ่อนี่มัน..."