" เพี๊ยยย!! ไร้ประโยชน์ เ้ามันไร้ประโยชน์สิ้นดี
ข้าก็ย้ำนักย้ำหนาแล้วว่าอย่าทำอะไรให้เด่นจนไปสะดุดตาเข้า...ข้าคิดว่าข้าสั่งคนนะไม่ใช่สิงสาลาสัตว์ไม่ได้เื่!!
..เสียแรงที่ท่านอามอบหมายตำแหน่งองครักษ์ให้กับเ้าหากวันนี้พังพรุ่งนี้ก็ไม่มีอีก ทั้งหมดเพราะความสะเพร่าของเ้าคนเดียว!!..เพี๊ยยย"
ลี่จางิ่ตบเข้าไปที่หน้าของเฟยจินฟู่อย่างแรงอยู่หลายต่อหลายครั้งจนแดงซ้ำแต่เขาก็ยังไม่ปริปากหรือแก้ตัวใดๆได้แต่ก้มหน้ารับโทษ
"โธ่เอ๊ย!!...เย่อเล่อไป่เ้า...เ้าคนเดียวเท่านั้นที่ข้าจะทรมานให้ตายทั้งเป็...เ้าเห็นแล้วใช่มั้ยเฟยจินฟู่หากข้าต้องมาอยู่เมืองนี้ข้าจะต้องโดนกระทำเยี่ยงไร อวดดีนัก ถือตัวเป็ไท่จื่อแล้วข้าจะต้องก้มหัวยอมอยู่ใต้อำนาจบ้าๆนี้ ถึงให้มาข้าก็ไม่เอา คนอย่างข้าต้องแย่งชิงมาเท่านั้น มันถึงจะคู่ควร... "
ลี่จางิ่กำหมัดไว้แน่น..อยากจะให้อีกฝ่ายถูกทำลายเต็มทีแต่ก็ต้องรอไว้ก่อน
" องค์หญิงแล้วจะทำเยี่ยงไรดีองค์ชายเย่อเล่อไป่ต้องคอยจับตาดูไม่ห่างไปไหนแน่ เราคงทำอะไรไม่ได้แล้วล้มเลิกเถอะองค์หญิง "
" อีกแล้วนะ เ้านี่ตัวขัดใจข้าซะจริง ยกเลิกตอนนี้ก็เท่ากับว่าครั้งหน้าข้าคงต้องเข้าห้องหอน่ะสิ ทางเดียวถ้าแผนการนี้ไม่สำเร็จ
ข้าต้องฆ่าป๋อหวังกับมือในคืนส่งตัว จากนั้นก็ฆ่าตัวตายตามไป.."
"..องค์หญิง!! กระหม่อมไม่ยอมให้เกิดเื่เช่นนั้นขึ้นเป็แน่หากเพื่อองค์หญิงแล้ว ข้าจึงปฏิบัติตนรับใช้ด้วยความจงรักภักดีเสมอมาแม้กระทั่งชีวิตก็มอบให้ท่านได้ ข้าจะไม่ให้ท่านต้องตายไปเช่นนั้นเด็ดขาดขอรับได้โปรดอย่าพูดเช่นนั้นออกมาอีกเลยนะองค์หญิง "
" คนอย่างข้าแค่นี้ไม่สามารถหยุดยั้งข้าได้หรอกข้ายังมีอีกทางนึง"
" ทางอะไรหรือ..ขอรับ?? "
" ป๋อหวังบอกว่าเสบียงที่จะเอาเข้ามาเพิ่ม คือเสบียงที่จะนำไปจัดงานเลี้ยงคืนวันพรุ่งนี้
ก่อนจะนำเข้าโรงเก็บและแจกจ่ายไปยังที่ต่างๆต้องตรวจเช็คอยู่หลายชั่วยามถึงจะเสร็จ
หนึ่งในนั้น มีชาที่จะนำไปชงถวายด้วย...
....ข้าจะนำชาของข้าไปใส่ปะปนไปกับชาเ่าั้ ตอนที่พักอยู่ด่านตรวจฝั่งตะวันตกของวัง ห่างจากตำหนักเราพอควร มันต้องใช้เวลาอย่างมากกว่าจะไปถึงและต้องใช้เวลาหาอีกว่าชาอยู่ตรงส่วนไหนของขบวนซึ่งคาดว่าจะมาถึง่พลบค่ำของเย็นวันนี้..เราต้องหาทางออกจากตำหนักโดยไม่ให้คนของเย่อเล่อไป่จับได้...แต่ข้ายังนึกไม่ออกว่าจะทำเช่นไร..เพราะเ้าคนเดียวแผนข้าจึงต้องสับเปลี่ยนใหม่ทั้งหมด.."
ลี่จางิ่เดินมานั่งที่ริมหน้าต่างกระแทกตัวลงอย่างแรงเพราะไม่พอใจกับสถานการณ์ที่ยุ่งเหยิงผิดแผนไปหมด
" ข..ขออภัยองค์หญิง.. "
ก๊อกก๊อกๆ[เสียงเคาะประตูหน้าตำหนัก]
" องค์หญิงเพคะหม่อมฉันนำสำรับอาหารมาถวายเพคะ "
เสียงสาวรับใช้นางนึงดังขึ้นด้านหลังประตู
ลี่จางิ่พอได้ยินก็ยิ้มออกมา ด้วยสีหน้าที่มีเลศนัยราวกับคิดแผนการบางอย่างออกในทันที
" เฟยจินฟู่ข้านึกออกแล้วว่าจะออกไปโดยไม่โดนสงสัยและไปยังจุดขนเสบียงอย่างราบรื่นเช่นไร.."
ลี่จางิ่หันมามองหน้าเฟยจินฟู่แล้วส่งสายตาบอกเป็นัยว่าคิดบางอย่างออกแล้ว
" เข้ามาได้.. "
ลี่จางิ่ตระโกนเรียกสาวใช้ให้เข้ามา
" สำรับอาหารเพคะ.."
สาวใช้นำสำรับอาหารมาวางไว้ด้านหน้าของลี่จางิ่บนโต๊ะไม้สีอ่อน ก่อนจัดเตรียมให้เรียบร้อย
"องค์หญิง้าสิ่งใดอีกหรือไม่เพคะ หม่อมฉันคงไม่ได้เข้ามาในตำหนักจนกว่าจะถึงพรุ่งนี้เช้าจึงอยากเรียนถาม "
" ้าสิ...เ้าช่วยไปห้องอาบน้ำแล้วเอาดอกเหมยที่ลอยบนผิวน้ำออกไปทิ้งทั้งหมด
ข้าไม่ชอบ..."
" พ..เพคะองค์หญิง.."
" องค์หญิงจะทำอะไรรึขอรับ."
เฟยจินฟู่กล่าวถาม
เพราะยังไม่เข้าใจในสิ่งที่เธอกำลังจะทำ
" ชู่...เงียบหน่อยเอาตำหรับยามาให้ข้า.."
" ขอรับ.."
ลี่จางิ่เปิดตำหรับยาที่พกมาด้วยออก
ก่อนจะหาอะไรบางอย่างสักพักจึงหยิบถุงผ้าสีเงินที่ใส่สมุนไพรบางอย่างขึ้นมา
" นี่คือยานอนหลับชนิดที่แรงพอตัว ไม่ถึงขั้นทำให้ตาย แต่ทำให้หลับในทันที..
ข้าจะใส่ลงไปในชาแล้วให้นางดื่ม โดยอ้างว่าเพื่อความปลอดภัยนางต้องดื่มมันให้ข้าเพื่อดูว่ามียาพิษหรือไม่จากนั้นข้าก็จะนำเสื้อผ้าของนางมาใส่ แล้วออกไปโดยที่ไม่มีใครสงสัยหรือจับได้ว่าข้าไม่ใช่สาวรับใช้ของวัง จากนั้นจะมุ่งไปยันจุดตรวจเสบียงแล้วกลับมาก่อนที่นางจะตื่น เพราะถ้าฆ่านางทิ้งต้องมีคนสงสัยเราแน่นางมาส่งสำรับให้ แล้วหายตัวไป ยิ่งจะยุ่งยากกว่าเดิม "
" อย่างนี้เองกระหม่อมเข้าใจแล้วขอรับ.."
" เื่แค่นี้หยุดข้าไม่ได้หรอกเย่อเล่อไป่
เ้าจะต้องรู้ซึ้งถึงความเ็ปจนอยากตายมากกว่าอยู่เป็แน่..ฮึ!"
สีหน้าของลี่จางิ่ตอนนี้ราวกับปีศาจร้ายที่สามารถบ่อนทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้า
"องค์หญิงเรียบร้อยแล้วเพคะ...ถ้าอย่างนั้นหม่อมฉันขอตัว.."
สาวรับใช้เดินเช็ดมือออกมาเตรียมตัวจะกลับ
" มานี่ก่อนสิ เ้ามาดื่มชานี้ให้ข้าก่อนจะได้หรือไม่ "
" เอ่ออชารึเพคะ "
" ใช่..หรือว่าในชานี้มีอะไรงั้นรึ "
" ไม่มีนะเพคะ..ก่อนนำมาถวายก็ตรวจอย่าง เคร่งครัดหม่อมฉันก็ลองดื่มให้แล้วองค์หญิงสบายพระทัยได้เพคะ "
" ไม่มีเ้าก็ดื่มให้ข้าดูก่อนสิ..
จะดันทุรังทำไม เร็ววสิ!!"
" พ..เพคะองค์หญิง.."
สาวใช้หยิบชาในถ้วยที่ถูกรินไว้แล้วขึ้นมาดื่ม
"..เรียบร้อยเพคะถ้าเช่นนั้นหม่อมฉันขอตัว...
...ตึกกก!!"
สาวรับใช้ดื่มชาที่ลี่จางิ่ผสมยานอนหลับไปแล้วกำลังจะลุกขึ้นมีอาการหน้ามืดแล้วก็สลบไปในทันที..ใช้เวลาไม่นานก็ถอดเสื้อผ้าทั้งหมดออกแล้วนำมาใส่ที่ตัวแทน
"แค่นี้ก็เข้าที่เข้าทางแล้ว..ข้าจะเขียนจดหมายถึงท่านอา ส่งไปกับนกพิราบไปเอานกที่ซ่อนใต้เตียงบรรทมมาให้ข้าที.."
ลี่จางิ่หันไปพูดกับเฟยจินฟู่ที่ตอนนี้กำลังยืนหันหลังให้อยู่โดยมีหน้าที่แดงก่ำมือกุมกันเอาไว้แน่นหัวใจก็เต้นเร็วผิดจังหวะ
" ข..ขอรับ.."
เฟยจินฟู่พยายามเดินโดยไม่หันไปทางลี่จางิ่เพราะคิดว่านางยังผลัดผ้ายังไม่แล้วเสร็จด้วยการเดินถอยหลังทีละก้าวแบบเกรงๆ
" หันมาได้ข้าเสร็จนานแล้ว"
เฟยจินฟู่นำนกพิราบขาวยื่นให้ลี่จางิ่พร้อมกับทำสีหน้าเศร้าๆ
" เป็บ้าอะไรขึ้นมาถึงตีหน้าเศร้าใส่ข้า "
"ขออภัยขอรับกระหม่อมแค่รู้สึกว่าองค์ชายป๋อหวังเขาเป็คนที่จิตใจดีไม่เหมือนคนอื่น..
ทั้งยังซื่อ แต่เขาก็ไม่ใช่คนโง่นะขอรับ..
...การที่เขาออกหน้ารับแทนเื่นัดพบกัน
ข้ารู้ว่า ท่านเป็คนนัดองค์ชายออกมาเอง
ใช่รึไม่ขอรับทั้งยัง...ยังช่วยปกป้องเราไว้อีกกระหม่อมก็แค่คิดว่า...
หากเขาไม่ต่อต้านก็ไม่จำเป็ที่จะต้องกำจัดเขาทิ้งก็ได้นิขอรับ.."
พูดจบเฟยจินฟู่ก็เงยหน้ามองลี่จางิ่ เพื่อดูว่าจะเห็นด้วยกับตนมั้ยแต่สิ่งที่เห็นคือเธอกำลังขมวดคิ้ว และไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด
" เฟยจินฟู่ เพราะอย่างงี้ไงข้าถึงเกลียดเ้า.."
" อึก!!!..องค์หญิง.."
น้ำตาที่เริ่มคลอเบ้าของเฟยจินฟู่เมื่อได้ยินคำนั้นออกจากปากของลี่จางิ่
"..อย่า ได้ มา ทำเป็มีเมตตาต่อหน้าข้าอีกเป็ครั้งที่สอง..ไม่เช่นนั้นคนที่จะเป็ศพเพิ่ม
ก็คือเ้า...หากเ้าขวางข้าอีก..ท่านอาก็ช่วยเ้าไว้ไม่ได้..จำไว้"
" ไม่มิบังอาจขอรับองค์หญิง..
กระหม่อมผิดไปแล้ว.."
ลี่จางิ่ถอนหายใจดังแล้วเดินถือสำรับอาหารออกไปจากตำหนักเหลือไว้เพียงเฟยจินฟู่ที่กำลังยืนกลุ้มใจกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นและสับสนว่าจะเอาอย่างไรดี
-------------------
ด้านพระตำหนักองค์ชายป๋อหวัง
" องค์ชายท่านจะทำเป็เอาผ้ามาคลุมตัวไว้แล้วดิ้นไปมาทำเสียงฟึดฟัดดังๆไปก็ไม่ได้ประโยชน์อันใดนะขอรับ...ท่านผิดที่ลักลอบออกไปเยี่ยงนี้ไม่โดนลงโทษก็ถือว่าโชคดีแล้ว..."
"เหอะ..เ้าก็พูดได้นะสิ..ข้าขอถามเื่หนึ่งเหตุใดเ้ากับท่านพี่ถึงไปจับผิดคนของนางเช่นนั้น "
ป๋อหวังดันตัวลุกขึ้นแล้วดึงผ้าที่คลุมตัวออก
หันหน้ามาพูดกับหยางกงด้วยเสียงที่หงุดหงิด
"ท่านไม่จำเป็ที่จะต้องรู้เลย...นอนเถอะขอรับพรุ่งนี้ข้าจะมาเข้าเฝ้าใหม่.."
" เห้ยยเดี๋ยวสิหยาง..โอ้ยย!!! "
ป๋อหวังรีบลุกจากเตียงบรรทมอย่างเร่งรีบจนทำให้เท้าเหยียบผ้าที่พันตัวเองอยู่ จนเสียหลักพุ่งไปด้านหน้า
" องค์ชาย!!ระวังงง "
โชคดีที่หยางกงหันกลับมารับร่างบางนี้ได้ทัน มือหนาใหญ่โอบเอวเล็กไว้แน่น
แรงประครองทำให้หน้าอกของทั้งสองประชิดแนบกัน รู้สึกถึงไอร้อนจากลมหายใจของอีกฝ่ายสายตาที่หยางกงจ้องมองป๋อหวังนั้นช่างอ่อนโยนและบริสุทธิ์..
" เอ่ออ..องค์ชายไม่เป็อะไรนะขอรับ.."
" อ..อื้มม..ขอบใจนะหยางกง....ข้าไม่ระวังอีกแล้ว "
เขาผละมือออกแล้วช่วยพยุงป๋อหวังไปที่เตียงอย่างเดิม
" บรรทมเถอะขอรับ..พรุ่งนี้ท่านก็ไปขอเข้าเฝ้าองค์ชายเย่อเล่อไป่ใหม่ซะนะขอรับ...ไปขอโทษสำหรับเื่วันนี้และปรับความเข้าใจกัน"
" อืมๆ..รู้แล้ว..ข้าก็ขอโทษเ้าด้วยที่ไม่ได้บอกและแอบออกไปดื้อๆได้ยินว่าเ้าจะต้องไปยืนถือดาบทั้งคืน ตากลมหนาวท่ามกลางหิมะหน้าตำหนักข้าลงโทษที่เ้าปล่อยให้ข้าออกไปเช่นนั้นเพียงลำพัง..ข้าขอโทษนะหยางกงต่อไปข้าจะคิดให้มากกว่านี้..."
ป๋อหวังจับมือของหยางกงไว้แน่นทำหน้าออดอ้อนรู้สึกสำนึกจากข้างในจริงๆ
จนหยางกงเผลอยิ้มออกมาเล็กน้อย
"..ไม่เป็ไรขอรับข้าผิดเองไม่น่าปล่อยท่านไว้คนเดียวองค์ชายอย่าได้คิดมากเลยเข้านอนเถอะนะขอรับพรุ่งนี้ข้าจะเข้ามาหาแต่เช้า.."
" อื้มม..ราตรีสวัสดิ์นะหยางกง "
" ราตรีสวัสดิ์ขอรับองค์ชาย.."
1K
