อันนามองผู้ที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็พ่อแท้ๆด้วยความผิดหวัง เธอคิดมาตลอดว่าพ่อเป็พ่อที่แสนดี เป็คนที่ขยันทำงาน และรักเธอมาโดยตลอด แต่มาวันนี้ความคิดเธอกลับเปลี่ยนไป เธอได้รู้ว่าที่แท้จริงแล้ว ทุกอย่างมันคือการเสแสร้ง หลอกลวงทั้งนั้น ที่ผ่านมาเธอไม่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของพ่อเลยสักนิด พ่อที่แสนดีคนนั้นไม่มีอีกแล้ว
พ่อโทรมาบอกกับเธอว่าถูกเ้าหนี้ทำร้าย ให้เธอมาช่วยหน่อย พวกเ้าหนี้้าเงินแล้วมันจะปล่อยตัวพ่อไป อันนาก็เชื่อคำพูดของผู้เป็พ่อ โดยไม่คิดระแวงอะไรเลย เป็สาเหตุให้เธอต้องมาอยู่ในห้องแห่งนี้
"แกอย่าขัดขืนไปหน่อยเลย ยอมเป็ของเสี่ยเขาดีๆ แล้วแกจะสบาย"
"พ่ออย่าทำกับอันแบบนี้เลย" อันนาร้องขอผู้เป็พ่อตรงหน้า ด้วยความเสียใจ ที่พ่อทำกับเธอแบบนี้
"มานี่" อันนาถูกกระชากเข้าไปในห้องทำงานใหญ่ เขาแสดงท่าทีทะนงตัว หมายมั่นว่าเสี่ยจะต้องยอมรับข้อเสนอของเขาและชื่นชอบในตัวอันนา เพราะอันนามีหน้าตาสะสวย ดูสดใสดั่งเ้าหญิง ผิดกับอันนาที่เอาแต่ก้มหน้าร้องไห้ตัวสั่น
"คนนี้นะหรอ ลูกสาวแก ชื่ออันนาใช่ไหม" เสี่ยถามพลางมองไปยังร่างบางตรงหน้า
"ใช่ครับเสี่ย ผมรับรองว่าเสี่ยจะต้องถูกใจ"
"ดี…ฉันตกลงรับข้อเสนอรับลูกสาวแกเพื่อแลกกับหนี้"
ขณะที่อันนาก็ได้แต่ยืนก้มหน้า เม้มปากแน่น ไปกับสถาณการณ์ตรงหน้าที่เกิดขึ้นกับเธอ พ่อแท้ๆขายเธอให้กับเสี่ยราวกับสิ่งของ
"พวกแกออกไปให้หมดทุกคน" เสี่ยกระตุกยิ้มมุมปาก ลุกขึ้นจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่ แล้วพุ่งเข้าไปประชิดตัวอันนา รวบเข้าสู่อ้อมแขน อันนาร้องออกมาพร้อมกับะโขอความช่วยเหลือ แต่ก็ถูกฝ่ามือของเสี่ยเอามาปิดปาก แล้วพูดออกมาด้วยนํ้าเสียงชวนน่าขนลุก ที่ข้างหูของเธอ
"มาเป็ของเสี่ยเถอะหนูอันนา แล้วหนู้าอะไรเสี่ยจะหามาให้หมด" เสี่ยฝังจมูกลงซอกคอของอันนา มือก็พยายามจะถอดเสื้อของเธอด้วย
แครก~
เสียงเสื้อที่ฉีกขาด ทำให้หัวใจของอันนา หล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เสี่ยง้ามปากของเธอพร้อมกับใส่เม็ดอะไรสักอย่างให้เข้าปาก เธอจึงใช้โอกาศกัดมือของเสี่ยอย่างแรง
“อ๊ากกก…" เสี่ยร้องลั่นด้วยความเ็ป คลายอ้อมแขนจากร่างบาง ที่กอดอยู่ อันนาใช้โอกาศนี้รีบวิ่งไปหลบอีกมุมของห้อง แล้วอยู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนโลกจะหมุน จนต้องใช้มือจับผนังห้องไว้ ขณะที่เสี่ยมีแวตตาที่ประกาย เมื่อเห็นท่าทีของร่างบาง คิดว่ายาปลูกเซ็กส์ที่ให้เธอกินเข้าไป กำลังออกฤทธิ์ เสี่ยยกยิ้มมุมปากที่อีกไม่กี่นาที ก็จะได้ร่างบาง ทว่ารอยยิ้มก็ต้องหุบลง พร้อมกับดวงตาที่ขยายกว้างขึ้น เมื่อร่างบางที่กำลังสิ้นฤทธิ์ คว้าแจกันดอกไม้ที่อยู่ไกล้ๆ มาขว้างใส่หัวของเสี่ย
เพล้ง!
อันนาคว้าแจกันดอกไม้ที่อยู่ไกล้มือขว้างใส่เสี่ยไม่ยั้งมือ เมื่อเสี่ยเสียหลัก เธอก็อาศัยจังหวะนั้นรีบวิ่งไปที่ประตูห้อง แล้วมุ่งหน้าไปที่ลิฟต์ด้วยความหวาดกลัว
เพราะกลัวว่าลูกน้องเสี่ยจะตามมาทัน
ติ๊ง!
ประตูลิฟต์เปิดออก อันนารีบเข้าไปด้วยความรวดเร็ว เมื่อประตูลิฟต์ปิดลง อันนาก็ระบายลมหายใจออกมาอย่างแรง เธออยากออกไปจากที่แห่งนี้ให้เร็วที่สุด อยากจะแจ้งตำรวจ แต่เมื่อคิดถึงผลที่จะตามมา ก็ทำให้เกิดความลังเลใจ เสี่ยเป็คนมีอิทธิพล คงยากมากที่จะทำให้เขาเข้าคุกได้ อันนาสุดลมหายใจเข้าออกลึกๆ เพื่อขมความรู้สึกทุกอย่างไว้ในใจ
"ทำไมถึงร้อนแบบนี้นะ" อันนายกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ซึมออกมาทำใบหน้า
"ร้อนจัง" อาการร้อนวูบวาบที่เกิดขึ้นกับเธอทำให้อยากถอดเสื้อผ้าออกจากตัวให้หมด เธอมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องหนึ่ง เกิดอาการเซจะล้ม แต่ก็ยังพอมีสิติ เอามือกดไว้ที่ประตูเพื่อไม่ให้ล้มลง แต่มันกลับทำให้ประตูเปิดออก แม้จะนึกสงสัย ว่าทำไมประตูห้องถึงไม่ได้ล็อกไว้ แต่ร่างกายที่กำลังร้อนลุ่ม ทำให้ไม่มีสิติมากพอที่จะคิดหาคำตอบ เธอเดินเข้าไปข้างใน มองสำรวจไปรอบๆห้องขนาดใหญ่โต ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์หรูหรา มือเรียวผลักประตูบานหนึ่งเข้าไป
แสงสว่างภายในห้องนี้มีไม่มากนัก แต่ก็พอมองเห็นเตียงนอนอันใหญ่ที่อยู่ตรงกลางห้อง เมื่อเธอเห็นว่าไม่มีใครอยู่ในห้องเลย จึงตัดสินใจทิ้งตัวลงนอน ตั้งใจจะพักสายตาเพียงครูเดียวเท่านั้น แต่ทว่าเมื่อแผ่นหลังได้ัักับความนุ่มของที่นอน ก็ทำให้สติของเธอค่อยๆหายไป ขณะเดียวกันที่ด้านนอก แม่บ้านที่เพิ่งทำความสะอาดห้องครัวเสร็จ กลับเข้ามาให้ห้องเก็บอุปกรณ์ทำความสะอาด ออกไปจากห้อง โดยไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าได้มีผู้หญิงตัวเล็กๆกำลังนอนอยู่ในห้องคนเดียว