ตื๊อรักแพทย์หญิง ฉบับท่านอ๋อง [แปลจบแล้ว]

        มหาเสนาบดีหลินกล่าวเสียงแห้ง “เป็นไปได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะเพียงแต่คิดไม่ถึงว่าฝ่าบาทจะทรงเมตตาต่อกระหม่อมถึงเพียงนี้ถึงกับให้เวยเอ๋อร์กลับมาอยู่เป็นเพื่อนชายชราเช่นกระหม่อม” พูดแล้วหันไปมองรถม้า“เซ่อเจิ้งอ๋องเสด็จมาด้วยใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

        เวลานี้เซียวเยี่ยนเพิ่งจะสะบัดอาภรณ์เบาๆ เดินลงมาจากรถม้าขุนนางที่อยู่ในที่นั้นล้วนถวายบังคมเต็มพิธีการ เขากล่าวว่า “ไม่ต้องมากพิธีล้วนมาร่วมงานฉลองวันเกิดของมหาเสนาบดีหลิน ทุกคนทำตัวตามสบายเถิด”

        จากนั้นเป็นการมอบของขวัญ มหาเสนาบดีหลินต้อนรับหลินชิงเวยและเซียวเยี่ยนเข้าประตูจวนสกุลหลินด้วยตนเอง

        สำหรับสาเหตุใดที่เซ่อเจิ้งอ๋องร่วมนั่งรถม้าคันเดียวกับเจาอี๋เหนียงเหนียงนั้นเป็นเรื่องไม่เหมาะสม แม้ทุกคนจะมีความคลางแคลงใจ ทว่ากลับไม่กล้าเอ่ยวาจา

        สกุลหลินกว้างใหญ่มาก เปี่ยมด้วยกลิ่นอายของครอบครัวขุนนางใหญ่สวนดอกไม้และทัศนียภาพงดงาม เหล่าสาวใช้เดินนวยนาดผ่านไปเป็นพักทำงานมือเป็นระวิงเป็นภาพที่น่าดูภาพหนึ่ง

        ดอกท้อในสวนบานสะพรั่ง ศาลากลางน้ำใต้ร่มเงาของต้นไม้เต็มไปด้วยดอกไม้หลากหลายสีสัน

        หลินชิงเวยหรี่ตาลงมองประเมินคฤหาสน์หลังนี้ บรรดาฮูหยินและคุณหนูที่มาถึงก่อนล้วนชมชอบที่จะมาเดินในสวนดอกไม้ชื่นชมการจัดแต่งสวนของจวนมหาเสนาบดีคุณหนูรองสกุลหลินและจ้าวซื่อได้ยินว่าหลินชิงเวยกลับมาจึงรีบนำสตรีทั้งหมดออกมาต้อนรับ

        จ้าวซื่อผู้นี้ก็คือมารดาผู้ให้กำเนิดหลินเสวี่ยหรงยามนี้มีบทบาทอยู่ในจวนราวกับเป็นประมุขฝ่ายหญิงนางดูแลทุกสิ่งทุกอย่างในจวนอย่างมิขาดตกบกพร่อง

        เดิมทีหลินชิงเวยไม่มีความรู้สึกอันใดต่อสถานที่แห่งนี้กระทั่งนางเงยหน้าขึ้นเห็นสตรีกลุ่มหนึ่งกำลังมุ่งหน้าตรงเข้ามาหลินชิงเวยหรี่ตามองเห็นหลินเสวี่ยหรงเดินนำมาอย่างชัดเจนและมีสตรีออกเรือนแล้วคนหนึ่งผู้มีใบหน้าคล้ายคลึงหลินเสวี่ยหรงอยู่หลายส่วนหางตาของหลินชิงเวยชี้ขึ้นเล็กน้อยปรากฏให้เห็นความเจ้าเล่ห์แสนกลรอยยิ้มบนใบหน้างดงามจับตาจับใจผู้คน ดูแล้วราวกับนางกำลังเบิกบานใจไม่เลว

        หลินชิงเวยกล่าวขึ้นกับเซียวเยี่ยนด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินเพียงสองคน“เมื่อสักครู่ขณะลงจากรถม้า ท่านดูเหมือนจะมีคำพูดจะกล่าวกับหม่อมฉัน”

        “ไม่มี” เซียวเยี่ยนตอบตรงไปตรงมา

        รอยยิ้มของหลินชิงเวยกดลึกขึ้นอีก “จริงหรือทว่าเมื่อสักครู่สายตาของท่านมองเบื้องล่าง ท่านเม้มริมฝีปากครู่หนึ่งชัดเจนยิ่งนักว่าท่านรู้สึกผิดต่อหม่อมฉันและมีความคิดจะรับผิดชอบ”

        “...” ดูเหมือนหลินชิงเวยคนก่อนจะกลับมาอีกครั้งเซียวเยี่ยนพลันมีความรู้สึกชนิดหนึ่งอีกทั้งเขาพบว่าความรู้สึกชนิดนี้...ดูเหมือนจะไม่เลวเลยทีเดียว

        หลินชิงเวยกล่าวเสริมอีกว่า“หากคิดจะให้เซ่อเจิ้งอ๋องก้มหน้ายอมรับผิดต่อเจาอี๋เล็กๆ คนหนึ่งเช่นหม่อมฉันหม่อมฉันยังไม่ได้ไร้เดียงสาถึงเพียงนั้นแต่อีกประเดี๋ยวมีวิธีที่จะชดเชยความรู้สึกผิดในใจของท่านได้วันนี้หากท่านให้ความร่วมมือกับหม่อมฉัน เราสองคนก็ลืมเรื่องราวก่อนหน้านี้ให้หมดเป็นอย่างไรเพคะ”

        เซียวเยี่ยนมองไปตามสายตาของหลินชิงเวยมองไปทางหลินเสวี่ยหรงและจ้าวซื่อ เขากล่าวเสียงทุ้มต่ำ “เจ้าคิดจะทำอันใด?”

        หลินชิงเวยยื่นมือออกไปสะบัดเส้นผมไปด้านหลังเส้นผมดำขลับของนางแผ่สยาย รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้านั้นงดงามหาตัวจับได้ยากมีเสน่ห์และดึงดูดผู้คน นางกล่าวว่า “นอกจากหาเรื่องไม่เป็นมงคลแล้วหม่อมฉันยังจะทำอะไรได้อีกเล่า?”

        ยามนี้หลินซื่อและหลินเสวี่ยหรงได้มาถึงแล้วเหล่าสตรีต่างพากันยอบกายถวายพระพร “ถวายบังคมเซ๋อเจิ้งอ๋องถวายพระพรเจาอี๋เหนียงเหนียงเพคะ”

        แม้จะกล่าวว่าหลินชิงเวยอยู่ข้างกายเซียวเยี่ยนจึงพลอยมีหน้ามีตาไปด้วยทว่าสตรีเหล่านั้นแม้จะมีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้าแต่ในแววตายังคงมีความดูถูกดูแคลนนางให้เห็นอยู่

        หลินชิงเวยเป็นบุตรสาวคนโตของจวนมหาเสนาบดีเป็นเหนียงเหนียงของวังหลวงแต่ด้วยด้วยเรื่องน่าอับอายจึงถูกส่งตัวไปอยู่ในตำหนักเย็น ต่อให้เวลานี้นางได้ออกมาจากตำหนักเย็นแล้วอย่างไรก็เป็นคนมีมลทินแปดเปื้อนราคีคนหนึ่ง

        สตรีเหล่านั้นนอกจากจะซุบซิบนินทาเรื่องของหลินชิงเวยความสนใจที่มีมากกว่ายังคงพุ่งไปที่เซ่อเจิ้งอ๋องเซ่อเจิ้งอ๋องไม่เพียงแต่เป็นบุรุษรูปงาม ทั้งยังทรงอำนาจและบารมีที่สำคัญคือยังไม่ได้แต่งภรรยามาจนถึงบัดนี้ หากสามารถมีความสัมพันธ์กับเซ่อเจิ้งอ๋องนั่นถือเป็นโชควาสนาเทียมฟ้าก็ว่าได้ต่อให้มีโอกาสเพียงน้อยนิดก็ยังต้องคิดหาวิธีการเพื่อให้ตนเข้าไปอยู่ในคลองจักษุของเซ่อเจิ้งอ๋องให้ได้ไม่ลองดูจะรู้ได้อย่างไรว่าไม่ได้ เกิดทำสำเร็จขึ้นมาเล่า

        จ้าวซื่อดึงหลินเสวี่ยหรงเข้ามาอยู่เบื้องหน้าหลินชิงเวยอีกทั้งยังกุมมือของหลินชิงเวยอย่างสนิทชิดเชื้อ นางตบหลังมือกล่าวว่า “ชิงเวยเจ้ากลับมาได้ ป้าสะใภ้ดีใจยิ่ง เจ้าอาศัยอยู่ในวังหลวงมีชีวิตที่ดีกระมัง?”

        หลินชิงเวยกล่าวยิ้มๆ “ป้าสะใภ้พูดเช่นนี้ช่างไร้มารยาทยิ่งนักหากข้ากล่าวว่าข้ามีชีวิตที่ไม่ดี ป้าสะใภ้จะเข้าไปในวังเพื่อสร้างความยุ่งยากหรือ?”นางมองไปทางหลินเสวี่ยหรงและกล่าวว่า “ไม่เจอกันหลายวันน้องสาวยิ่งงดงามขึ้นอีกจริงๆ ราวกับบุปผาที่เพิ่งผุดขึ้นเหนือน้ำเกรงว่าบรรดาบุรุษที่หมายตาจะแต่งน้องสาวเข้าเรือนคงจะย่ำประตูจวนจนแทบสึกแล้วกระมังน้องสาวมีคนที่ชมชอบแล้วหรือไม่?”

        ทันที่เอ่ยวาจาหลินชิงเวยก็ใช้วาจาพุ่งตรงมาเช่นนี้บรรยากาศจึงเปลี่ยนเป็นประดักประเดิดในชั่วพริบตาสีหน้าของหลินเสวี่ยหรงเปลี่ยนแล้วเปลี่ยนอีก นางคาดไม่ถึงจริงๆ ว่าหลินชิงเวยจะถึงกับออกมาจากตำหนักเย็นได้ออกมาแล้วก็ช่างเถิดทว่ายามนี้นางกลับเดินเคียงบ่าเคียงไหล่มาพร้อมกับเซ่อเจิ้งอ๋อง

        นางต้องการกลับมาประกาศศักดากระมัง

        ไม่รอให้สองแม่ลูกตอบคำไม่รู้ว่าเป็นฮูหยินของเรือนใดที่อยู่ด้านหลังท่านหนึ่งตอบคำ“เมื่อสักครู่ทุกคนยังสนทนาเรื่องนี้อยู่ คุณหนูรองรูปโฉมงดงาม มากความสามารถใครเล่าจะไม่ชมชอบ เพียงแต่นางเสมือนบุปผาที่มีเจ้าของแล้วคุณหนูรองไม่ใช่เพิ่งจะหมั้นหมายกับเซี่ยนอ๋องหรอกหรือ คนทั้งสองเหมาะสมกันบุรุษมากความสามารถ สตรีงามพร้อม”

        หลินชิงเวยกลอกนัยน์ตาไปมา กล่าวด้วยความยินดีว่า “ที่แท้เป็นเช่นนี้เมื่อสักครู่เพียงแต่หยอกล้อป้าสะใภ้และน้องสาวเล่นเท่านั้นพวกเจ้าอย่าได้ถือสาเอาความอันใดกับข้า”

        ต่อมาเซียวเยี่ยนซึ่งเป็นแขกฝ่ายบุรุษจึงต้องไปรวมกับแขกฝ่ายบุรุษคนอื่นๆหลินชิงเวยย่อมต้องอยู่ท่ามกลางสตรีช่างซุบซิบนินทากลุ่มนี้

        เท้าซ้ายของเซียวเยี่ยนเพิ่งจะก้าวออกไป ที่เขานำไปด้วยคือสายตาหลงใหลคลั่งไคล้ของบรรดาสตรีบางคนลอบถอนใจกับตนเอง “เซ่อเจิ้งอ๋องรูปงามจริงๆ”

        รูปงามหรือ ก็รูปงามนะ หลินชิงเวยมองเงาร่างด้านหลังของเขาแต่อุปนิสัยกลับแย่

        ฮูหยินท่านหนึ่งเอ่ยวาจาอย่างมิเกรงใจขึ้นว่า“เจาอี๋เหนียงเหนียงยามนี้เรียกจ้าวฮูหยินว่าป้าสะใภ้ เกรงว่าหลังจากวันนี้ต้องเปลี่ยนคำเรียกเป็นท่านแม่ แล้ว”

        จ้าวซื่อกล่าวยิ้มๆ อย่างขัดเขิน “หลี่ฮูหยินท่านกำลังล้อข้าเล่นใช่หรือไม่?”

        หลี่ฮูหยินท่านนั้นกล่าวว่า “นี่ไหนเลยจะเป็นการล้อเล่น จ้าวฮูหยินคือประมุขฝ่ายหญิงของจวนเพียงแค่รอให้ใต้เท้ามหาเสนาบดีเอ่ยปากบอกรับจ้าวฮูหยินเป็นภรรยาเอกเท่านั้น”

        หลินเสวี่ยหรงมองหลินชิงเวยด้วยแววตาได้ใจ นางกล่าวว่า“เมื่อวานเตียเตียไม่ใช่ยังเอ่ยว่า วันนี้จะพูดถึงเรื่องนี้หรือเจ้าคะ”

        ฮูหยินที่อยู่ในที่นั้นตื่นตัวขึ้นทันที “ไอหยา ที่แท้มีความคิดล่วงหน้าเนิ่นนานแล้วจ้าวฮูหยิน ท่านช่างรู้จักเก็บงำนัก! คุณหนูรองถึงกับเรียกใต้เท้ามหาเสนาบดีว่าเตียเตียแล้ว!”

        คำพูดเหล่านี้เป็นเพียงคำพูดที่พูดในกลุ่มสตรีเท่านั้น ไม่อาจพูดติ่หน้าผู้คนได้

        หลินเสวี่ยหรงเห็นสีหน้ากลัดกลุ้มของหลินชิงเวย ในใจจึงอดไม่ได้ที่จะลำพองยิ่งนักทว่าที่แสดงออกทางสีหน้านั้น “พี่ใหญ่ ท่านไม่ยินดีหรือเจ้าคะ?เป็นเพราะเตียเตียจะให้ท่านแม่ของข้าเป็นภรรยาเอก ดังนั้น...”

        หลินชิงเวยทอดถอนใจ “ป้าสะใภ้เป็นมารดาของข้าข้าจะมีน้องสาวที่น่ารักคนหนึ่ง ข้าไหนเลยจะไม่ยินดีเล่า ข้าเพียงแต่รู้สึกเสียดายแทนท่านลุงที่จากโลกนี้ไปแล้วต่างหาก”

        ทันทีที่คำพูดนี้กล่าวออกมา ทุกคนที่ได้ยินล้วนหน้าเปลี่ยนสี

        จ้าวซื่อแทบจะประคองสีหน้าเอาไว้ไม่อยู่ “ชิงเวยเจ้าหมายความว่าอย่างไร?”

        หลินชิงเวยยักไหล่ “ยังจะมีความหมายอันใด หลังจากท่านลุงจากไปเพื่อดูแลป้าสะใภ้และน้องสาว บิดาจึงรับพวกท่านเข้ามาอยู่อาศัยในจวนเวลาผ่านมาหลายปีเช่นนี้คนทั้งครอบครัวต่างรักใคร่ปรองดอง เพียงแต่ท่านลุงคงคิดไม่ถึงว่าแค่เขาก้าวผ่านประตูผีไปการรับมาดูแลนี้กลับกลายเป็นดูแลไปถึงบนเตียงของตนเอง หมวกเขียว[1]ที่ท่านลุงสวมไว้ใบนี้ช่างน่าเวทนานัก”

[1]สวมหมวกเขียว หมายถึง สามีที่ภรรยาคบชู้