จนแล้วจนรอดอิงอิงก็ยังไม่ยอมมาปรากฏภายในห้องโถงเอาแต่หมกตัวอยู่ที่ครัว ทำอาหารเย็นเตรียมไว้ให้เ้านายทั้งหลายหลี่หยางเฉิงเห็นว่าเป็เวลาอันสมควร จึงลุกแล้วไปทำภารกิจต่อในทันที
วังหลวงแคว้นเจียตำหนักเฉียนฉิง
"ถวายพระพรฝ่าาถวายพระพรฮองเฮา ถวายพระพรองค์รัชทายาท ขอทรงพระเจริญหมื่น ๆ ปีพะย่ะค่ะ"
ร่างสูงใหญ่ในชุดขุนนางขั้นหนึ่งปักลายพยัคฆ์สีแดงเข้มก้มตัวถวายพระพรผู้เป็ใหญ่แห่งแคว้นทั้งสามฮ่องเต้เหลียงรุ่ยหลง ฮองเฮาหลานเยว่อัน องค์รัชทายาทเหลียงเฟยหลง
"ข้าบอกแล้วอย่างไรอยู่กันแค่นี้เรียกท่านพ่อ ท่านแม่บุญธรรมก็ได้จะมาเรียกเต็มยศอันใดกันเ้าเด็กคนนี้" หลานฮองเฮาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเอ็นดู
บิดาของเขาแม่ทัพใหญ่หลี่ สิ้นบุญตอนเขาอายุได้เพียงสิบหนาวด้วยโรคร้ายประจำตัวฮ่องเต้และฮองเฮาจึงออกหน้ารับเด็กทั้งสองจวนสกุลหลี่เป็บุตรบุญธรรมทำให้เขามีศักดิ์สูงกว่าองค์ชายปลายแถวบางคนเสียอีก
"ขอรับท่านแม่บุญธรรม อ้อ นี่ ขนมจากจวนของข้า ท่านแม่...."
"ขนมจากจวนมารดาเ้าหรือรีบ ๆ เอาไปจัดจานเลยหวังกงกง"
ผู้ปกครองแคว้นกล่าวเร่งขันทีคนสนิทขนมบัวหิมะสองในสี่กล่องถูกนำมาจัดใส่จานให้แก่ผู้สูงศักดิ์ทั้งหลายในตำหนักเฉียนฉิงกล่องที่สามกำนัลให้แก่ตำหนักองค์รัชทายาท ส่วนกล่องสุดท้ายกำนัลแด่ไป๋ฮูหยิน ตระกูลคหบดีอันดับหนึ่งแห่งแคว้นพ่วงตำแหน่งสหายสนิทของฮองเฮาและมารดา
"เด็กๆ บ่นคิดถึงขนมของมารดาเ้าหลายวันแล้ว นี่ อาหยางตอนที่เ้าไปประจำการที่ชายแดนน่ะ เ้าแฝดของข้าร้องจะไปกินแต่ขนมที่จวนท่านอาแม่ทัพ"
"หึเดือนก่อน อาเพ่ยมารดาของเ้ารับแขกแทบจะทุกวัน รู้หรือไม่จวนปีกซ้ายนั่นแทบจะเปิดเป็เหลาอาหารแล้ว"
"ว่าแล้วข้าก็ชักอยากจะจิบชาดอกจี๋ฮวา(เก๊กฮวย) อีกครั้งยิ่งนัก เมื่อใดจะมีเทียบเชิญข้าไปจวนเ้าเ้าบุตรอกตัญญู"
ให้ตายคำแรกก็เื่อาหาร คำที่สองก็เื่มารดาเขานี่แม่ครัวคนนั้นลงมนต์ดำไว้ในของกินหรือแอบใส่ยาเสน่ห์เอาไว้กันแน่นะ
ว่าแล้วหลี่หยางเฉิงผู้ยิ่งใหญ่ก็หยิบบัวหิมะมากัดหนึ่งคำ
อืม...สงสัยจะเป็ยาเสน่ห์จริง ๆ
กว่าจะได้พูดคุยกันจริงจังก็เกือบสองเค่อเข้าไปแล้ว ฮองเฮาขอตัวกลับตำหนักไปเพราะเห็นว่าสามหนุ่มมีปัญหาต้องถกกันหลายเื่เลยทีเดียว
ปัญหาและการแก้ไขเบื้องต้นของท่านแม่ทัพยามไปประจำการชายแดนถูกถ่ายทอดสู่ทั้งสองพระองค์ในทันที
และข่าวใหญ่ที่สุดก็คงหนีไม่พ้นแคว้นจ้าวเกิดการก่อฏ อดีตฮ่องเต้จ้าวหย่งเล่อ ฮองเฮาซ่งหลัวเหลียน ลูกสะใภ้ที่กำลังตั้งครรภ์สนมคนอื่น ถูกสังหารภายในคืนเดียวเรียกได้ว่าเป็คืนแห่งการนองเือย่างแท้จริง...
"แต่สายข่าวของเรายังไม่ยืนยันว่าอู๋ซีฮ่าวผู้นำการฏได้ขึ้นเป็ฮ่องเต้อย่างสมบูรณ์ เพราะยังหาราชลัญจกรของจริงไม่พบ"
องค์รัชทายาทกล่าวเสริม
"อาหยางเ้าระวังแม่ทัพกัวเข่อเอ๋อ แม่ทัพผู้สนับสนุนคนแซ่อู๋ไว้ให้ดี คนผู้นี้อำมหิตมีทั้งวิชาทวนวิชาดาบตระกูลซ่งขั้นสูง ลำพังวิชาทวนของบิดาเ้าไม่อาจสู้ได้"
วิชาอาวุธตระกูลซ่ง กล่าวกันว่าเป็ฝันร้ายของฝ่ายตรงข้ามอย่างแท้จริงตำราสีดำขลับถูกส่งต่อกันในตระกูลมากกว่าร้อยรุ่นควงทวนหนึ่งครั้งสังหารได้มากกว่าสี่ฟาดกระบี่สามครั้งศีรษะแม่ทัพฝ่ายตรงข้ามหลุดออกจากบ่าแคว้นจ้าวจึงถือเป็ยอดนักรบ นอกจากจะมีตระกูลซ่งค้ำจุนบัลลังก์แล้วยังไม่มีผู้ใดกล้ารุกรานแผ่นดินผืนงามนั่นเลย
"แล้วพระองค์คิดว่าราชลัญจกรนั่นจะไปอยู่ที่ใด"
"สายข่าวบอกมาว่าคนที่รอดจากการสังหารหมู่ครั้งนี้ คือองค์หญิงคนเดียวของราชวงศ์...จ้าวเหม่ยหลง"
"หากจะหนีแคว้นที่ใกล้ที่สุดคือแคว้นฉินแต่สตรีตัวคนเดียวจะหนีนักฆ่าจากยุทธภพเกือบสามร้อยได้อย่างไร"
"จะสังหารสตรีที่พึ่งปักปิ่นได้ครึ่งเดือนถึงกับส่งนักฆ่าไปถึงสามร้อย เื่จริงหรือเสด็จพ่อ"
"จริงแน่แท้ตัวนางเองก็อาจจะไม่รอดไปถึงแคว้นฉินด้วยซ้ำ"
บุรุษทั้งสามถึงกับพากันถอนหายใจไว้อาลัยแก่โชคชะตาของราชวงศ์จ้าวที่สูญสิ้นทุกอย่างในคืนเดียว แต่อย่างน้อยที่สุดก็ไม่ได้เหลือใครไว้ข้างหลังให้เศร้าเสียใจ
"แล้วตระกูลซ่งละพะยะค่ะยามเกิดฏ พวกเขาไม่ช่วยหรือ"
"แม่ทัพใหญ่ซ่งมีบุตรสองคนเขาสิ้นชีพด้วยยาพิษก่อนเกิดฏสามวันวันต่อมาบุตรชายคนโตผู้สืบทอดก็ถูกลอบเผาเรือน หมดสิ้นตระกูลซ่งในคืนนั้นบุตรคนเล็กที่เป็ฮองเฮาก็ถูกสังหารไป"
นับว่าผู้วางแผนทำงานได้รวดเร็วและอำมหิตยิ่งนักภายในไม่ถึงเจ็ดวัน ทั้งราชวงศ์จ้าว และตระกูลผู้ค้ำจุนบัลลังก์ก็ล้มระเนระนาดสร้างความปั่นป่วนไปทั่วทั้งห้าแคว้น
"เร็วๆ นี้อาจจะมีาใหญ่ องค์รัชทายาทกับเ้าเตรียมรับมือกันดี ๆ เล่า"
บนบัลลังก์ัเขานั่งมามากกว่ายี่สิบปีเหตุใดจะเดาใจคนผู้นั้นไม่ออก ว่าที่ฮ่องเต้คนใหม่นั่นต้องมาตามล่าราชลัญจกรถึงนี่แน่...