คุณภรรยาราคาแพงแรง 100%

บทที่ 34 เราเป็นพวกเดียวกัน

เฉียวอันอันเลิกคิ้ว “แม่เธอไม่ได้บอกเหรอว่า ฉันย้ายเข้ามาแล้ว?”

“…” เฉียวอวี่โม่ สีหน้าบิดเบี้ยว

พอเห็นเธอเป็นแบบนี้ เฉียวอันอันก็เข้าใจว่า ฉินเหลียนคงไม่ได้บอกเธอแน่นอน

“เธอมาตั้งแต่เมื่อไหร่?” เฉียวอวี่โม่กัดฟันถามด้วยความริษยา

เธอไปเที่ยวต่างประเทศแค่สองวัน เฉียวอันอัน นังตัวร้ายคนนี้ก็ย้ายเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์ของอาเฉินแล้ว

สิ่งที่น่าโมโหก็คือแม่ก็ไม่ยอมบอกเธอสักคำ

“อยู่ได้สองวันแล้ว” เฉียวอันอันยิ้มให้เฉียวอวี่โม่

รอยยิ้มของเฉียวอันอันดูเหมือนเป็นการเยาะเย้ยและท้าทายในสายตาของเฉียวอวี่โม่

เฉียวอวี่โม่อยากจะฉีกหน้าเธอทิ้ง “ใครอนุญาตให้เธอย้ายเข้ามา?”

เฉียวอันอัน มองเฉียวอวี่โม่ อย่างแปลกใจ “ก็ต้องเป็นคุณจิ้นสิ ถ้าเขาไม่อนุญาต ฉันก็ย้ายเข้ามาไม่ได้ เธอโง่เหรอ?”

“เธอกล้าพูดว่าฉันโง่เหรอ?” เฉียวอวี่โม่โกรธจนตัวสั่น ดึงมือเฉียวอันอันเข้ามาอย่างเกรี้ยวกราด “เฉียวอันอัน เธอคิดว่าตัวเองฉลาดแค่ไหนกัน?”

จนตอนนี้ เธอยังไม่รู้สาเหตุที่แท้จริงที่ทำให้พ่อของเธอตายเลย!

เฉียวอันอันขมวดคิ้ว ชักมือกลับแล้วมองเฉียวอวี่โม่อย่างเย็นชา “อย่างน้อยก็ฉลาดกว่าเธอ”

“เหอะ เธอคิดไปเองทั้งนั้น” เฉียวอวี่โม่ส่งเสียงเย้ยหยัน

เฉียวอันอันไม่ต้องการคุยกับเธออีก “ฉันไม่สนใจหรอก ก็รีบหาของไปเถอะ หาเสร็จแล้วก็รีบออกไปด้วย” 

“เธอเป็นใคร ถึงกล้าไล่ฉันออก?”

เฉียวอวี่โม่จ้องตาค้าง พร้อมพูดเสียงแหลม “เฉียวอันอัน อย่าลืมนะว่าฉันคือคู่หมั้นของอาเฉิน ฉันคือว่าที่เจ้าของคฤหาสน์หลังนี้ เธอให้ฉันออกไป? คนที่ควรออกไปคือเธอต่างหาก เธอออกไปซะ ไปให้พ้นจากที่นี่!”

พูดจบเธอก็จะคว้าตัวเฉียวอันอันอีกครั้ง

เฉียวอันอันขยับตัวออกไปสองก้าว หลบมือเฉียวอวี่โม่ที่ยื่นมาพร้อมกับพูดด้วยใบหน้าเย็นชา “ฉันจะออกไปหรือไม่ มันไม่ใช่เรื่องของเธอ เธอควรไปถามคุณจิ้นมากกว่า ถ้าเขาให้ฉันออกไป ฉันก็ออกไปทันที แต่เธอไม่มีสิทธิ์ไล่ฉัน”

“เธอดูสิว่าฉันมีสิทธิ์หรือไม่ ฉันไม่เชื่อว่าอาเฉินจะยกเลิกการหมั้นกับฉันหรอก” เฉียวอวี่โม่หัวเราะในลำคออย่างเจ้าเล่ห์ และก้าวไปข้างหน้าอย่างไม่ลดละเพื่อจะจับเฉียวอันอัน

ตั้งใจที่จะขับไล่เธอออกไปให้ได้

เฉียวอันอันไม่อยากมีเรื่องกับเฉียวอวี่โม่ ร่างกายเธอไม่สบายสู้เฉียวอวี่โม่ไม่ได้ ทำได้แค่หลบหลีกเท่านั้น

แต่ยิ่งเธอหลบหลีก เฉียวอวี่โม่ยิ่งคลุ้มคลั่ง

ในระหว่างการฉุดกระชาก ปกเสื้อของเฉียวอันอันถูกกระชากออก เผยให้เห็นรอยแดงจำนวนมากบริเวณกระดูกไหปลาร้า ซึ่งปะทะกับสายตาของเฉียวอวี่โม่

รอยแดงยังใหม่อยู่ เห็นได้ชัดว่าเพิ่งเกิดขึ้นไม่นาน

เฉียวอวี่โม่ปล่อยมือออกด้วยความริษยาจนหน้าแดง “ใช่อาเฉินหรือเปล่า?”

เฉียวอันอันดึงปกเสื้อขึ้น ใบหน้าเย็นชา “งั้นเธอคิดว่าเป็นใครล่ะ?”

ผู้ชายคนเดียวที่เธอมีอะไรด้วยคือจิ้นเฉินคนเดียว นอกจากเขาแล้วเธอก็ไม่ยอมรับผู้ชายคนอื่นเลย

แต่ปกเสื้อตัวนี้ขาดแล้ว เธอต้องรีบขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ชั้นบน

เฉียวอวี่โม่มองเฉียวอันอันที่จับปกเสื้อไว้แน่นแต่ยังคงมีรอยแดงที่ปิดไม่มิดโผล่ออกมา เธอรู้สึกว่าเฉียวอันอันตั้งใจจะอวดรอยนั้น เธอโกรธจนอยากจะตายจนเอาเล็บจิกเข้าไปในเนื้ออย่างแรง สายตาดุร้ายแล่นผ่านไป

“เฉียวอันอัน รอฉันก่อนเถอะ!”

เฉียวอวี่โม่ทิ้งคำพูดสุดท้ายไว้ ก่อนจะกระทืบเท้า แล้วเดินจากไปทันที โดยไม่สนใจแม้กระทั่งสร้อยข้อมือด้วยซ้ำ

หลังจากเดินออกจากบ้าน เฉียวอวี่โม่ก็โทรหาจิ้นเฉิน

"อาเฉิน ทำไมคุณถึงพาเฉียวอันอันมาอยู่บ้าน?"

จิ้นเฉินเม้มปากไว้แน่น “นี่ไม่ใช่เรื่องที่เธอควรถาม”

“แต่ก่อนหน้านี้คุณบอกว่า…”

ใบหน้าของจินเฉินเปลี่ยนเป็นเย็นชา ดวงตาของเขาหรี่ลง แล้วพูดแทรกเสียงเย็นชา “ฉันตัดสินใจเอง ไม่ใช่สิทธิ์ที่เธอจะมาตั้งคำถาม!”

“ฉัน…” เฉียวอวี่โม่หน้าซีดเผือด เธอเม้มปากแน่นแววตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

"เธอไปที่บ้านมาเหรอ?" จิ้นเฉินถาม แววตาแฝงไปด้วยความมืดมน

“ใช่” เฉียวอวี่โม่กัดฟัน พูดออกมาคำเดียว

เสียงเย็นเฉียบของจิ้นเฉินดังเข้ามาในหูของเธอ “ต่อจากนี้ ห้ามไปที่นั่นอีกถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากฉัน เข้าใจไหม?”

เฉียวอวี่โม่โต้ตอบทันที และตะโกนออกมาดัง “คุณกำลังปกป้องเธอใช่ไหม?”

เหมือนกับตอนที่เฉียวอันอันอยู่ที่โรงพยาบาล เขาก็ไม่ให้เธอไปที่โรงพยาบาล ตอนนี้เฉียวอันอันมาอยู่บ้านเขา เขาก็ไม่ให้เธอไปที่บ้าน

เพียงเพื่อปกป้องเฉียวอันอัน กลัวว่าเธอจะกลั่นแกล้งเฉียวอันอัน

“อย่างน้อยก็จำคำพูดของฉันเอาไว้ดีกว่า” จิ้นเฉินไม่ได้ยอมรับหรือปฏิเสธ หลังจากพูดจบ เขาก็วางสายไปเฉย ๆ

เฉียวอวี่โม่ โกรธจนตะโกนเสียงดัง โยนโทรศัพท์ลงพื้นอย่างแรง

“เฉียวอันอัน ทำไมเธอถึงโชคดีตลอดเลย!”

ทั้งที่พวกเธอมีพ่อคนเดียวกัน แต่เธอกลับถูกด่าตั้งแต่เด็กว่าเป็นลูกไม่มีพ่อ ทว่าในที่สุดเธอก็กลายเป็นลูกสาวคนที่สองของตระกูลเฉียว แต่กลับไม่ได้รับมรดกเลยด้วยซ้ำ

แม้แต่คู่หมั้นก็ยังหมั้นกับเธอเพื่อยั่วยุเฉียวอันอัน แถมตอนนี้ก็ยังปกป้องคนชั่วอย่างเฉียวอันอัน คอยสอดส่องเพื่อเธอสารพัด

ทำไม? เธอด้อยกว่าเฉียวอันอันตรงไหน? ทำไมทุกคนถึงทำกับเธอแบบนี้!

“เฉียวอันอัน คอยดู ฉันจะต้องทำให้เธอหายไปจากโลกนี้ให้ได้ เฉียวกรุ๊ปต้องเป็นของฉัน อาเฉินก็ต้องเป็นของฉัน อย่าคิดจะมาแย่งไปจากฉัน…”

ในบาร์ เฉียวอวี่โม่ดื่มไวน์ที่มีความเข้มข้นสูงหนึ่งแก้ว นัยน์ตาของเธอพร่ามัว เห็นชัดว่าเริ่มเมาแล้ว ทว่าปากกลับไม่หยุดสาปแช่งเฉียวอันอัน

“สวัสดีครับ” ชายร่างสูงสวมหน้ากาก ถือแก้วไวน์เดินมานั่งข้าง ๆ เธอ

เฉียวอวี่โม่มองเขาด้วยแววตาเป็นประกาย “จีบเหรอ?”

ชายหนุ่มส่ายหน้า ส่งนามบัตรให้เธอ “คุณหนูเฉียวอวี่โม่ ผมได้ยินที่คุณพูดมาเมื่อกี้ เราเป็นพวกเดียวกัน”

เฉียวอวี่โม่รับนามบัตรมา นอกจากหมายเลขโทรศัพท์แล้ว ไม่มีทั้งชื่อหรือแม้แต่นามสกุลอยู่บนนั้น

“รู้ชื่อฉัน แปลว่าสืบเรื่องฉันมาแล้วละสิ พวกเดียวกัน… คุณก็เป็นศัตรูของเฉียวอันอันด้วยเหรอ?”

ชายหนุ่มยิ้มและเลี่ยงคำตอบของเธอ เขาแค่พูดว่า “ผมเข้าใจความกังวลของคุณ ถ้าคุณสนใจ ให้โทรมาตามหมายเลขนี้ได้ ผมจะช่วยคุณอย่างเต็มที่ จิ้นเฉินจะไม่มีวันรู้ว่าเป็นคุณ”

“คุณเป็นใครกันแน่?” เฉียวอวี่โม่จ้องชายหนุ่มเขม็ง นามบัตรในมือถูกขยำจนยับ

เธออยากจัดการเฉียวอันอัน แต่ไม่มีทั้งคนและอำนาจ ถ้าลงมือไป จิ้นเฉินคงสืบได้ไม่ยากว่าเป็นฝีมือของเธอ เธอเลยไม่กล้าลงมือทำได้แค่พูดจาข่มขู่เท่านั้น

แต่ผู้ชายคนนี้พูดถูกใจเธอทุกอย่าง ดูไม่ธรรมดา

“ผมจะไม่บอกคุณในตอนนี้ว่าผมเป็นใคร แต่ว่าคุณหนูเฉียวอวี่โม่ เชื่อผมสิ ผมคือพันธมิตรที่ดีที่สุดของคุณแน่นอน ผมจะรอรับโทรศัพท์จากคุณ” ชายหนุ่มวางแก้วไวน์ ลุกขึ้นแล้วเดินไปที่ฟลอร์เต้นรำ แล้วก็หายเข้าไปในฝูงชนอย่างรวดเร็ว

เฉียวอวี่โม่ จ้องไปที่นามบัตรในมือสักพักหนึ่ง จากนั้นก็จ่ายเงินแล้วจากไป

หลังหญิงสาวจากไป ชายหนุ่มก็ปรากฏตัวขึ้นตรงที่นั่งของเธออีกครั้ง ในมือถือโทรศัพท์ และอยู่ในหน้าจอการโทร

“การโจมตีจิ้นกรุ๊ปหยุดได้แล้ว”

“เข้าใจแล้ว” คนปลายสายตอบ

ชายหนุ่มเก็บโทรศัพท์ หัวเราะแบบโรคจิตออกมา “ละครใกล้จะเปิดม่านแล้ว…”

ตระกูลจิ้นกรุ๊ป

“คุณจิ้น ตลาดหุ้นทรงตัวแล้ว และกลุ่มทุนลึกลับก็หยุดโจมตีแล้วครับ” ลู่ซานถือรายงานมา แล้วยื่นให้จิ้นเฉิน

จิ้นเฉินไม่ได้โล่งใจเลยสักนิด ใบหน้าที่เคร่งขรึมของเขายังคงตึงเครียด “คอยจับตาดูตลาดหุ้นต่อไป”

เขาเชื่อว่า กลุ่มทุนนั้นอาจจะลงมืออีกครั้ง

เดือนนี้ จิ้นกรุ๊ปถูกกลุ่มทุนลึกลับโจมตีแบบไม่ทราบสาเหตุหลายครั้ง การโจมตีไม่รุนแรงมาก และไม่ก่อให้เกิดความเสียหายสักเท่าไร

แต่มันจะออกมาทุก ๆ สามวัน เหมือนจงใจแกล้งหยอกล้อเพื่อให้รำคาญ น่ารังเกียจจริง ๆ

คนอยู่เบื้องหลัง ต้องการอะไรกันแน่?

เขาไม่คิดว่าจะเป็นแค่การแกล้งให้เขาหงุดหงิดแน่