“อยู่ที่นี่อาหยูต้องดูแลตัวเองดีๆ นะ ลุงจะมาเยี่ยมบ่อย ๆ”ตำรวจที่พามาอดสงสารเพ่ยหยูขึ้นมาไม่ได้เพราะสภาพความเป็อยู่ที่นี่ไม่ค่อยสู้ดีนักยังดีที่เขากับเพื่อนเก็บสิ่งของมีค่าของเพ่ยหยูซ่อนไว้ในกระเป๋าให้เธอแล้ว
“หนูจะดูแลตัวเองดีๆ ค่ะคุณลุง” เพ่ยหยูพยักหน้ารับคำอย่างน่ารักเธอไม่รู้หรอกว่าต้องอยู่ที่นี่นานแค่ไหนจนกว่าพ่อแม่จะมารับกลับเพราะตอนที่เธอหลงมานั้นเป็่ที่คนลงรถไฟพร้อมกันจำนวนมากเพ่ยหยูที่เพิ่งออกจากห้องน้ำจึงพลัดหลงกับแม่ที่พามาเข้าห้องน้ำไปโดยไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรเธอจำไม่ได้ว่าพ่อแม่จะพาไปที่ไหนเพ่ยหยูรู้แค่ว่าการมาครั้งนี้พี่ชายของเธอไม่ได้ตามมาด้วยมีแค่เธอที่ยังเล็กอยู่พ่อแม่จึงไม่อยากทิ้งไว้ที่บ้านคุณปู่เหมือนพี่ชาย
“ผมฝากดูแลเธอด้วยนะครับนี่เป็น้ำใจเล็กน้อยคุณรับเอาไว้เถอะ”ตำรวจอีกนายรวบรวมเงินจากเพื่อนที่เคยดูแลเพ่ยหยูมาได้เกือบห้าสิบหยวนเขาจึงแอบมอบให้คนดูแลเพื่อที่เพ่ยหยูจะได้ไม่ลำบากตอนพักอยู่ที่นี่ระหว่างรอตามหาครอบครัว
“โอ้ไม่มีปัญหาค่ะ ฉันจะดูแลเธออย่างดี”เ้าหน้าที่อย่างเค่ออวี๋มีหรือจะไม่รับเงินนี้ไว้เธอไม่รู้หรอกว่าเด็กหญิงที่มาใหม่เป็ลูกเต้าเหล่าใครพลัดหลงมาหน้าที่เธอมีแค่คอยดูแลไม่ให้คนที่นี่ก่อความวุ่นวายก็เท่านั้นการช่วยดูแลเด็กคนหนึ่งก็ไม่ได้ยากอะไรด้วยแค่หาของกินและจัดที่นอนให้ก็น่าจะพอแล้วเธอไม่คิดที่จะสนใจหรอกว่าคนอื่นในสถานพักพิงจะคิดอย่างไรกับเธอขอแค่เงินถึงเธอก็ยินดีดูแลเด็กคนนี้ให้ดีขึ้นมาหน่อยก็พอแล้ว
“ถ้าอย่างนั้นพวกเราขอตัวกลับก่อนนะครับว่าง ๆ เราจะมาเยี่ยมเพ่ยหยูใหม่”ตำรวจเห็นว่าเ้าหน้าที่รับปากแล้วก็ค่อยสบายใจขึ้นมาบ้างพวกเขายังมีงานต้องทำจึงอยู่นานไม่ได้
“บ๊าย บายค่ะคุณลุง”เพ่ยหยูโบกมือเล็กเมื่อได้ยินว่าคุณลุงใจดีที่ดูแลเธอมาหลายวันจะกลับกันแล้วก่อนหน้านี้เธอกลัวมากที่ไม่พบพ่อแม่แต่พอได้ยินหลายคนคอยปลอบโยนเพ่ยหยูจึงมีจิตใจเข้มแข็งและรอคอยอย่างอดทนมาได้จนถึงตอนนี้เธอคิดว่าถึงจะไม่ได้อยู่กับพ่อแม่แต่เธอก็จะต้องใช้ชีวิตให้ดีจนกว่าพวกท่านจะตามหาเธอพบในสักวันหนึ่ง
เค่ออวี๋ที่ช่วยถือกระเป๋าเสื้อผ้าใบเล็กของเพ่ยหยูให้ก็โบกมือลาตำรวจทั้งสองนายเช่นเดียวกันเมื่อเห็นพวกเขาหายลับตาไปเค่ออวี๋ก็มองเพ่ยหยูขึ้นๆ ลง ๆ พักใหญ่
“เพ่ยหยูฉันจะพาไปดูเตียงนอนนะหนูตามฉันมาดี ๆ ล่ะ”เค่ออวี๋รู้ดีว่าคนในสถานพักพิงแห่งนี้มีร้อยพ่อพันแม่แถมยังมีพวกผู้อพยพที่ไม่รู้ที่มาอีกไม่น้อยเค่ออวี๋รับเงินมาแล้วก็ต้องดูแลเด็กอย่างเพ่ยหยูให้ดีจนกว่าครอบครัวเธอจะมารับกลับไปเพราะเค่ออวี๋ดู ๆแล้วก็พบว่าเพ่ยหยูรูปร่างหน้าตาไม่เหมือนเด็กที่ถูกพ่อแม่ทิ้งขว้างซึ่งเคยเห็นมาก่อนหน้านี้ปกติแล้วเด็กที่ถูกครอบครัวนำมาทิ้งมักจะสวมเสื้อผ้าเก่าขาดร่างกายผ่ายผอมและยังสกปรกมากด้วยต่างจากเพ่ยหยูที่ร่างกายอวบอ้วนสมวัยผิวพรรณขาวนวลเปล่งปลั่งและร่างกายสะอาดลิบลับเค่ออวี๋จึงต้องดูแลเพ่ยหยูให้ดีเผื่อว่าครอบครัวเด็กคนนี้จะร่ำรวยและให้เงินเธอเพิ่ม
“ค่ะพี่สาวคนสวย”เพ่ยหยูยิ้มหวานตอบกลับไปเธอเห็นคนมากมายในสถานพักพิงนั่งๆ นอน ๆ อยู่ภายในก็ไม่กล้าเข้าไปใกล้พวกเขาเพ่ยหยูจึงรีบเดินเร็ว ๆตามติดเค่ออวี๋ไปทันที
เค่ออวี๋พอได้ยินเพ่ยหยูเรียกตัวเองแบบนี้ก็ยิ่งพอใจเธออยู่แต่กับพวกคนเร่ร่อนในนี้ซึ่งมีนิสัยหยาบกระด้างมานานจึงไม่คิดว่าจะได้พบเด็กน้อยปากหวานอย่างเพ่ยหยูเค่ออวี๋ชอบให้คนชมเธอมากกว่าเอาแต่ะโเรียกหาเธอเหมือนคนรับใช้เค่ออวี๋จึงคิดจะดูแลเพ่ยหยูให้ดีกว่าที่คิดเอาไว้ก่อนหน้านี้สักหน่อย
เค่ออวี๋พาเพ่ยหยูเดินลัดเลาะไปยังอาคารเก่าหลังหนึ่งในนั้นมีเตียงเรียงรายกันอยู่ประมาณห้าสิบเตียงที่นั่นมีเด็กอายุมากกว่าเพ่ยหยูพักอยู่หลายคนแต่สภาพของแต่ละคนล้วนแล้วแต่สกปรกมอมแมมทั้งนั้นเค่ออวี๋เห็นเด็กเหล่านี้นั่งเล่นนอนเล่นกันก็เบะปากอย่างรังเกียจเธอดูแลเด็กพวกนี้ก็แค่หาอาหารมาให้ได้กินกันวันละมื้อพออิ่มท้องเท่านั้น
“เพ่ยหยู หนูอยู่เตียงนี้นะจ๊ะเดี๋ยวพี่สาวจะทำความสะอาดให้”เค่ออวี๋เห็นว่าเตียงนี้ห่างจากเตียงของเด็กคนอื่นอยู่พอสมควรเธอจึงอยากให้เพ่ยหยูอยู่คนเดียวตรงนี้เพื่อป้องกันไม่ให้เด็กพวกนั้นมายุ่งเกี่ยวกับลูกค้ารายใหญ่ของเธออย่างเพ่ยหยู
“ขอบคุณมากค่ะพี่สาว”เพ่ยหยูเห็นเตียงและตู้เก่าที่อยู่ติดกันก็ไม่ได้เื่มากอะไรถึงแม้ว่าเมื่อก่อนเธอจะเป็คุณหนูของบ้านก็ตามทีแต่ตอนนี้เพ่ยหยูคิดเพียงอยากเอาชีวิตให้รอดจนกว่าครอบครัวของเธอจะตามหาพบก็เท่านั้น
เค่ออวี๋เห็นเพ่ยหยูเชื่อฟังก็พอใจไม่น้อยเธอนำกระเป๋าเสื้อผ้าใส่ไว้ในตู้ข้างเตียงให้กับเพ่ยหยูจากนั้นก็ปัดฝุ่นและไปหาผ้ามาเช็ดทำความสะอาดบริเวณรอบๆ ไม่นานก่อนที่เค่ออวี๋จะบอกให้เพ่ยหยูรอเธออยู่ที่นี่แล้วแยกไปหาที่นอนหมอนและมุ้งซึ่งสะอาด ๆมากกว่าอันเก่าที่อยู่เตียงนี้ปกติแล้วเค่ออวี๋จะทำเพียงแค่พาเด็กมาอยู่ที่นี่แล้วเลือกเตียงให้พวกเขาก็เท่านั้นเค่ออวี๋ไม่คิดสนใจเด็กที่ถูกทิ้งแต่แรกเพราะอย่างไรเสียครอบครัวพวกเขาก็คงไม่กลับมารับเด็กพวกนี้อยู่แล้วพวกเขาแค่รอเวลาที่จะย้ายไปอยู่สถาบันสวัสดิการสังคมของเมืองซูโจวซึ่งอยู่ทางใต้ของเมืองก็เท่านั้นต่างจากเพ่ยหยูที่น่าจะมีคนมาตามหามากกว่า
“เอาล่ะเพ่ยหยูอยู่ที่นี่ดี ๆ นะพี่สาวจะมาส่งอาหารให้พร้อมอาหารคนอื่นพี่สาวต้องไปทำงานด้านนอกต่อแล้ว”เค่ออวี๋ยังมีงานต้องทำอีกมากเธอไม่สามารถอยู่เฝ้าเพ่ยหยูตลอดเวลาได้อยู่แล้วแต่อย่างน้อยเค่ออวี๋ก็สามารถมาคอยดูแลเพ่ยหยูบ่อยๆ ได้ตามที่ตำรวจทั้งสองนายไหว้วานเอาไว้ก่อนหน้านี้
“ได้ค่ะ เพ่ยหยูจะรอพี่สาวมาหานะคะ”เพ่ยหยูยิ้มแป้นบอกเธอปีนขึ้นไปนั่งหย่อนขาเล่นที่เตียงแล้วมองโรงนอนไปมาอย่างสนอกสนใจ
เค่ออวี๋เห็นว่าเพ่ยหยูไม่งอแงเหมือนเด็กในวัยเดียวกันก็ค่อยเบาใจขึ้นมาบ้างที่นี่มีเด็กอายุมากกว่าเพ่ยหยูสองสามปีถูกทิ้งไม่น้อยเด็กพวกนั้นเมื่อมาที่นี่ครั้งแรกต่างก็ร้องไห้งอแงจะกลับบ้านท่าเดียวทำเอาเค่ออวี๋อดโมโหจนลงมือกับเด็กพวกนั้นไม่ได้
สามเดือนต่อมา
การประกาศตามหาครอบครัวเพ่ยหยูไม่ประสบความสำเร็จเพราะพวกเขาคิดว่าเพ่ยหยูนั้นแซ่เพ่ยจึงไม่มีใครคิดว่าคนในครอบครัวเพ่ยหยูที่กำลังออกตามหาอย่างบ้าคลั่งนั้นเป็ครอบครัวของเธอจนเวลาล่วงเลยครบกำหนดที่ต้องส่งเพ่ยหยูไปอยู่สถาบันสวัสดิการสังคมของเมืองซูโจวในวันนี้มาถึงทำให้เค่ออวี๋ทำได้แค่ต้องจัดการเื่ให้เพ่ยหยูตามระเบียบได้เท่านั้น
ระหว่างที่เพ่ยหยูอยู่ในสถานพักพิงชั่วคราวบรรดาตำรวจที่เคยดูแลเพ่ยหยูก็มาเยี่ยมกันสัปดาห์ละครั้งสองครั้งและคอยมอบเงินให้เค่ออวี๋เพื่อดูแลเพ่ยหยูแทนพวกเขาซึ่งเพ่ยหยูที่ยังไม่รู้เื่รู้ราวก็ไม่ได้คิดมากอะไรเธอยังรู้จักเด็กหลายคนที่อายุมากกว่าที่นี่ด้วยยังดีที่ไม่มึใครมารังแกเพ่ยหยูเพ่ยหยูยังรู้ว่าเด็กพวกนี้ต่างถูกครอบครัวนำมาทิ้งกันทั้งนั้นต่างจากตัวเธอที่พลัดหลงมาเองถึงแม้ว่าจะนานมากแล้วที่ไม่ได้พบพ่อแม่แต่เพ่ยหยูก็ยังคงรักษาจิตใจที่มั่นคงเอาไว้ได้เธอไม่คิดยอมแพ้ง่าย ๆเพราะรู้ดีว่าพ่อแม่ต้องตามหาเธอแน่
645
