เรื่องสั้นทรมานพันธนาการ BDSM (รวม)

โอลิเวียไม่คิดว่าชีวิตตัวเองจะสามารถตกต่ำได้ถึงเพียงนี้ 

เมื่อวานเธอถูกฝังอยู่ใต้ส้วมและต้องรองรับของเสียจากทุกคนในคฤหาสน์เข้ามาในร่างกายผ่านปากของเธอ 

มาตอนนี้สภาพของเธอก็ไม่ต่างกันนัก ยังคงเป็นห้องน้ำเหมือนเดิมต่างกันตรงที่เธอเป็นห้องน้ำส่วนตัวของมาร์คัส

ชายคนนั้นก็ช่างมีความพยายามเสียเหลือเกิน ในทุกหนึ่งชั่วโมงประตูห้องทรมานจะถูกเปิดออกพร้อมกับชายหนุ่มที่แสยะยิ้มอย่างสนุกสนานเมื่อมองสภาพร่างกายอันเต็มไปด้วยความทรมานของเธอ 

ท้องของเธอยังคงป่องเหมือนกับคนท้องเพราะไม่ยอมปล่อยนมที่อยู่ในร่างกายออกมาทางประตูหลัง เพราะกลัวว่ากลีบกุหลาบของตนจะฉีกขาดได้ เพราะนมที่ปล่อยออกมาจะไปถ่วงในกะละมังที่ยึดไว้กับตัวหนีบซึ่งหนีบกลีบกุหลาบของเธอไว้

ส่วนเรื่องน้ำลายที่ไหลออกจากปากอย่างไม่อาจห้ามนั้น ไม่ค่อยจะเป็นปัญหาสำหรับโอลิเวียเท่าใด เพราะเดิมทีร่างกายมนุษย์ก็ไม่ได้ผลิตออกมาในจำนวนที่มากพอจะเต็มกะละมังได้ภายในหนึ่งวันอยู่แล้ว ถ้าไม่นับว่าตอนนี้เธอคอแห้งเหลือเกิน

 ปัญหาก็คือมาร์คัสมากกว่าที่เขาจะมาปล่อยของเสียเข้าปากเธอในทุกชั่วโมง

แล้วเธอจะเลือกทางไหนกัน กลืนของเสียกลายเป็นห้องน้ำส่วนตัวของเขา หรือว่าปล่อยของเสียนั้นไหลลงไปรวมกันในกะละมัง สะสมไปเรื่อยๆ จนตัวหนีบดึงยอดอกของเธอ

“เข้มแข็งดีเหลือเกินนะ โอลิเวีย” 

มาร์คัสกล่าวชมทาสสาวของตัวเองที่แม้จะอยู่ในสภาพทรมานไร้ทางขัดขืน แต่ก็ไม่ยอมกลืนของเสียของเขาไปทั้งที่มันจะเป็นทางออกที่ดีกว่า แต่มาร์คัสก็ไม่คิดมากและเดินออกจากห้องไปปล่อยให้ทาสสาวอยู่กับความเงียบเพียงคนเดียว

ในตอนแรกมันก็ไม่ได้ทรมานมากนักเพราะปัสสาวะที่สะสมรวมกันตรงกะละมังไม่ได้มากเท่าใด แต่พอมาร์คัสมาปล่อยของเสียเข้าปากเธอมาเข้าตอนนี้มันก็สะสมจนดึงหน้าอกของเธอจนปวดไปหมดแล้ว แต่ถึงอย่างไรเธอก็ไม่คิดจะกลืนของเสียจากเขาเข้าท้องอยู่ดี

“...”

ภายในห้องตกอยู่ภายใต้ความเงียบมีเพียงเสียงครวญครางออกมาจากปากของโอลิเวียเป็นระยะ เธอมองยอดอกของตัวเองที่ถูกหนีบยืดจนผิดรูปแถมยังมีเลือดคลั่งอยู่ ความเจ็บปวดสะสมมากขึ้นเรื่อยๆ จนอยู่ในระดับเกินกว่าที่โอลิเวียไม่อาจทนไหว

แล้วทางออกของเธอคืออะไรล่ะ ?

เลือกที่จะยอมกลืนฉี่ของมาร์คัสในรอบต่อไปเหรอ ถึงเธอจะทำแบบนั้น ปัสสาวะที่อยู่ในกะละมังก็ไม่ได้หายไปสักหน่อย

เพราะงั้นโอลิเวียจงมีทางออกที่ดีกว่า แต่ก็แลกมากับความเจ็บปวดอย่างสุดแสน

เธอทำได้โอลิเวีย เธอต้องทำได้

ไม่มีใครหรือสิ่งใดสามารถให้กำลังใจโอลิเวียได้มากกว่าตัวเธอเอง

ร่างบอบบางของหญิงสาวค่อยๆ ส่ายไปมาในแนวด้านข้างส่งผลให้อกของเธอเคลื่อนไหวตามไปด้วย และแน่นอน ตัวหนีบและกะละมังที่เชื่อมกับอกของเธอต้องเคลื่อนไหวตาม

เจ็บ เจ็บจะตายอยู่แล้ว ฉันสัญญาเลยว่าถ้ารอดออกไปได้ มันต้องชดใช้

โอลิเวียใช้ความแค้นเป็นพลังพลางเหวี่ยงหน้าอกตัวเองให้แรงขึ้น เธอใช้แรงเหวี่ยงท่สะสมคล้ายกับคนที่เกาะเชือกเพื่อโหนตัวไปมาเพื่อส่งแรงไปยังทิศทางหนึ่ง โอลิเวียเชื่อว่าถ้าเธอเหวี่ยงมันด้วยแรงที่มากพอ ด้วยน้ำหนักของกะละมังและตัวหนีบสองสิ่งนี้จะหลุดออกจากยอดอกของเธอได้

โครม !

และการกระทำของเธอก็สำเร็จ ตัวหนีบหลุดจากยอดอกเธอข้างหนึ่งและด้วยแรงเหวี่ยงที่ยังเหลืออยู่ทำให้ตัวหนีบอีกอันหลุดไปด้วยเช่นกัน แต่ที่แลกมานั้น

“โอ้…. อือ… อ่า…” 

เป็นเสียงร้องที่เปี่ยมไปด้วยความเจ็บปวด ถ้าเกิดไม่ใส่ริงแก๊กอยู่โอลิเวียคงจะกัดฟันแน่นไปแล้ว

เธอก้มมองดูยอดอกตัวเองที่เคยเป็นสีชมพูอ่อนสมกับสาวแรกแย้มแต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็นสีม่วง แถมยังแบนเพราะถูกหนีบอยู่นานหลายชั่วโมง ความรู้สึกปวดแน่นยังคงอยู่ยอดอกนั้น แต่มันก็ดีว่ามีเจ้าตัวหนีบมาหนีบหน้าอกและถ่วงเธอไว้กับกะละมังของเสียนั้นเยอะ

ปัญหาต่อมาก็คือ โอลิเวียจะทำอย่างไรกับนมที่อยู่ในท้อง ?

ถึงไม่อยากจะคิดแบบนั้น แต่ก็ต้องขอบคุณมาร์คัสที่ไม่ได้มัดเท้าของเธอให้ติดกัน เท้าทั้งสองข้างจึงเป็นอิสระ แม้ว่าจะอยู่ในสภาพต้องยืนด้วยปลายเพราะเท้าเพราะเชือกที่มัดแขนเธอโยงเธอไว้กับราวเหล็กสูง

เธอเอาจริงเหรอ โอลิเวีย มันอาจจะกลับมาอยู่ในสภาพเดิมไม่ได้นะ

โอลิเวียถามใจตัวเอง ขณะที่ยกขาข้างหนึ่งขึ้นเพื่อจะเหยียบกะละมังลงให้หลุดจากกลีบกุหลาบของเธอ

โอลิเวียไม่ไหวแล้ว เธออั้นนมที่อัดแน่นอย่ในท้องของเธอจนป่องราวกับมีสภาพเหมือนคนท้อง เธออยากจะปลดปล่อยมันออกมาแม้ว่าจะต้องมีสภาพอนาจแค่ไหน แต่เธอก็ไม่อยากทรมานด้วยการถูกนมที่เธอปล่อยออกมาเทรวมกันในกะละมังแล้วถ่วงดึงกลีบกุหลาบของเธอทั้งคืน

ไม่เป็นไร โอลิเวีย ความเจ็บปวดมันจะผ่านไปในไม่ช้า เหมือนกับหัวนมเธอไง ตอนนี้มันเจ็บน้อยลงแล้วเห็นไหม

โอลิเวียให้กำลังใจตัวเองอีกครั้ง และยกเท้าตัวเองขึ้นสูง ต้องขอบคุณที่เธอเคยเข้าชมรมยิมนาสติกในโรงเรียนมัธยมมาก่อนทำให้สามารถยกขาได้สูง และเพราะยกขาได้สูงแบบนี้ จึงสามารถรวบรวมแรงได้มากพอที่จะถีบกะละมังให้ตัวหนีบหลุดจากกลีบกุหลาบของเธอได้ภายในทีเดียว

ปึก !

“อือ… อึก… ฮือ…” 

โอลิเวียส่งเสียงร้องออกมาพร้อมกับน้ำตาที่ไม่อาจห้าม กะละมังหลุดไปด้วยการกระทืบเท้าเพียงครั้งเดียวของเธอ ตัวหนีบหลุดออก ในเสี้ยววินาทีแห่งความเจ็บปวดมันี่เธอรู้สึก มันช่างเป็นความเจ็บปวดมากที่สุดเท่าที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะรับได้ เธอปวดหนึบบริเวณกลีบสองข้างของตัวเองไปหมด

แต่ตอนนี้ เธอก็สามารถเอานมที่อยู่ในท้องออกไปได้โดยไม่ต้องห่วงแล้ว

เมื่อคิดดังนั้น โอลิเวียก็ปล่อยนมทั้งหมดออก สายน้ำสีขาวพุ่งกระฉูดออกจากประตูหลังของเธอด้วยความแรงราวกับน้ำพุ่ง เป็นสายน้ำที่อ้อนวอนขอให้โอลิเวียปล่อยพวกมันมานานแล้ว และในที่สุดเธอก็ยอมปล่อยพวกมันออกไป

เห็นไหมโอลิเวีย สบายขึ้นเยอะเลย

โอลิเวียชื่นชมตัวเอง ก่อนจะค่อยๆ ผล่อยหลับไปด้วยความเหนื่อยล้า อย่างน้อยตอนนี้ก็ไม่มีความเจ็บปวดที่คอยทรมานเธอตลอดเวลา เธอสามารถหลับตานอนลงได้ ถึงแม้ว่าจะอยู่ในท่วงท่าที่ไม่สบายนัก

ช่างเป็นหญิงสาวที่แข็งแกร่งเหลือเกิน หากหลายคนเห็นการกระทำของโอลิเวียต่างคนต้องกล่าวชมแบบนั้น แต่เหมือนการกระทำของเธอจะไม่ถูกใจมาร์คัสเท่าใดนัก 

เช้าวันถัดมาหลังจากมาร์คัสเผลอหลับไปเช่นกัน เขาก็ตื่นมาพร้อมกับอาการปวดเบาอย่างรุนแรง และคิดจะไปปล่อยมันใส่ทาสสาวของตนเอง แต่เมื่อพบว่าเธอใจเด็ดพอที่จะปลดเครื่องพันธนาการ มาร์คัสก็กำหมัดแน่นด้วยความเจ็บใจที่ตัวเองคาดไม่ถึง ว่าโอลิเวียจะกล้าทำถึงขนาดนี้

แต่ยังไงก็ลองพูดคุยกับเธอสักหน่อย

ริงแก๊กถูกนำออกจากปากในขณะที่โอลิเวียกำลังหลับใหล มือหยาบตบใบที่ใบหน้าของเธอเพื่อเรียกสติ จนโอลิเวียค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาแล้วกระพริบตาปริบๆ ราวกับสงสัยว่าตัวเองอยู่ที่ไหน ก่อนที่สติและความรงจำจะฟื้นคืนกลับมา

“เป็นยังไงบ้าง คิดจะยอมรับฉันเป็นเจ้านายบ้างรึไง โอลิเวีย” 

“เจ้านายเหรอ… อย่างแกไม่มีใครอยากเชื่อฟังหรอก ถ้าไม่มีอุปกรณ์พวกนี้ ถ้าไม่มีเครื่องทรมานพวกนี้ แกจะขู่ใครได้” 

“ปากดีเหลือเกินนะ” 

มาร์คัสทำการดันแขนโอลิเวียขึ้นไป ทำให้เธอต้องอยู่ในสภาพก้มหน้าต่ำลงกว่าเดิม เธอส่งเสียงร้องโอดโอยออกมา

“แกมันไม่ใช่มนุษย์ด้วยซ้ำ” 

“ไม่ใช่มนุษย์เหรอ ใครกันแน่ที่ไม่ใช่มนุษย์” มาร์คัสจับแก้มของโอลิเวียแล้วบีบ พร้อมกับรอยยิ้มแสนหน้าขยะแขยง 

“แกต่างหาก ที่จะไม่ได้เป็นมนุษย์ พรุ่งนี้ฉันมีแขกมาพอดี ถ้างั้น แกก็มากลายเป็นหมาต้อนรับแขกให้ฉันละกัน!”