สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาผมนั้นเป็แค่คุณลุงสูงอายุท่านหนึ่ง ที่เผอิญเดินหลงทาง ลุงแกบอกว่าจะไปห้องธุรการแต่ไปไม่ถูกเลยมาถามทางผมว่าไปทางไหน ผมก็เลยบอกทางให้แก แล้วคุณลุงก็เดินจากไป
ถ้าใช่ ก็ปาฏิหาริย์ไม่ก็ผมคงจะจิตหลอนไปแล้วละ
สี่งที่อยู่ต่อหน้าผมก็คือชายหนุ่มมาดนักเลงเต็มขั้น แถมมีรอยแผลเป็อยู่ที่มุมปากด้วย นี่ถ้าพี่แกไม่ได้ใส่ชุดนักเรียนอยู่ผมคงนึกว่าเป็อันธพาลเก็บค่าเช่าที่ไปแล้ว แต่...แค่นั้นยังไม่พอ พี่แกไม่ได้มาคนเดียว เื้ัของชายหนุ่มมาดนักเลงยังมีชายฉกรรจ์ในชุดนักเรียนอีกกว่าสิบคน และหน้าตาของแต่ละคนยังดูโหดๆ ดิบๆ เถื่อนๆ กันทั้งนั้น ถึงจะดูน่ากลัวไม่เท่าชายที่อยู่ข้างหน้าสุดก็เถอะ
ถ้าไม่ติดที่ว่าผมกลัว ผมคงจะเดินไปเล่นมุขกับพวกที่อยู่ข้างหลังว่า 'หน้าแก่ขนาดนี้ยังเรียนอยู่อีกเหรอครับ' ซึ่งแน่นอนว่าผมได้แต่คิดไม่กล้าทำ ถามจริงๆ เหอะใครมันจะไปกล้า
"เออ พวกพี่มีธุระอะไรกับผมรึเปล่าครับ" ผมตัดสินใจรวบรวมความกล้าแล้วถามออกไป
พอผมพูดจบชายคนที่อยู่หน้าสุดที่ดูเหมือนจะเป็หัวหน้าของนักเลงกลุ่มนี้ ก็ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงแล้วเอาบางอย่างออกมา
ผมนึกกลัวขึ้นมาทันทีว่าสิ่งทีชายหน้าโหดหยิบออกมาจะเป็มีด แต่ก็โชคดีที่ไม่ใช่ สิ่งที่ชายหัวหน้านักเลงหยิบออกมาก็คือกระดาษสีขาวแผ่นนึง
ชายหัวหน้านักเลงอ่านสิ่งที่เขียนอยู่บนกระดาษแผ่นนั้น แล้วพูดออกมาว่า "น้องชื่อ...ชื่อสุชาติใช่มั้ย"
"ใช่แล้วครับ" ผมพูด
"งั้นก็เยี่ยม ช่วยมาด้วยกันหน่อยจะได้มั้ย" ชายหัวหน้านักเลงพูด
ผมหน้าซีดแต่ก็ยังพูดออกไป "แล้วทำไม...ผมถึงจะต้องตามพวกพี่ไปด้วยละครับ"
"เห้ยน้อง หัวหน้าพวกพี่อุสาพูดดีๆ แล้วนะหรือจะต้องให้ใช้กำลัง" ชายอีกคนที่เป็ลูกกระจ๊อกพูดขึ้น แล้วพุ่งตรงเข้ามาหาผม
แต่ชายหัวหน้านักเลงกลับยกมือขึ้นมาขวางไว้แล้วหันไปพูดว่า "เห้ย ไอสิน บอสสั่งไว้ว่าห้ามลงไม้ลงมือเด็ดขาด แกจะฝ่าฝืนคำสั่งบอสหรือไง"
"ขอโทษครับลูกพี่ ก็ไอเด็กนั่นมัน..." ชายที่ชื่อสินกำลังจะพูดแต่ก็ถูกชายหัวหน้านักเลงหยุดไว้อีกครั้ง
"ถ้าแกกล้าฝ่าฝืน แกโดนบอสฆ่าแน่" สิ่งที่ชายหัวหน้านักเลงพูดทำให้สินกลัวจนหน้าซีด และจากนั้นสินก็รีบวิ่งกลับไปอยู่รวมกลุ่มกับพวกที่อยู่ข้างหลังเหมือนตอนแรก
ชายหัวหน้านักเลงหันหน้ากลับมาทางผมแล้วยิ้มให้ "ต้องขอโทษแทนลูกน้องของพี่ด้วย พอดีไม่ค่อยได้สอนเื่มารยาทซักเท่าไหร่"
จากที่ฟังเมื่อกี้แสดงว่ายังมีบอสที่อยู่เหนือกว่าชายคนนี้อยู่อีก บอสของคนพวกนี้น่าจะเป็คนที่ผมกลัวที่สุดแน่ๆ โคตรเ้าพ่อแห่งนักเลงเก่งไงล่ะ
"เอาล่ะ กลับมาเข้าเื่ของเรากันดีกว่า ถ้าน้องยอมมาด้วยกันแต่โดยดีจะเป็ประโยชน์กับตัวน้องมากกว่านะ" ชายหัวหน้านักเลงพูด
ขณะที่ผมกำลังจะพูดตอบโต้ไปนั้นเอง อยู่ๆ เจนก็เข้ามาขวางไว้ระหว่างผมกับชายคนนั้นแล้วพูดแทรกขึ้นมาว่า "พวกที่แน่ใจแล้วเหรอคะ ว่าคนที่ชื่อสุชาติที่พวกพี่น้องการคือเพื่อนหนู โรงเรียนนี้มีคนชื่อสุชาติอีกตั้งหลายคน"
ผมอยากจะะโเข้าไปกอดและขอบคุณไอเจนมันมากจริงๆ ที่เข้ามาช่วยผมไว้ในสถานการณ์ที่คับขันแบบนี้ แต่ผมกลัวว่าแค่การพูดของเจนคงจะช่วยอะไรผมไม่ได้หรอก
ชายหัวหน้านักเลงหันไปยิ้มให้เจนแล้วพูดว่า "น้องครับ น้องมายุ่งอะไรด้วย พี่ว่าน้องหลีกทางไปจะดีกว่าน่ะ พี่ไม่ได้มีรสนิยมชอบทำร้ายผู้หญิง"
"แล้วไหนบอสของพวกพี่บอกว่าห้ามลงมือไงครับ" ผมพูดขึ้น
"นั้นแค่เฉพาะกับน้องครับ เพื่อนน้องไม่เกี่ยว" ชายหัวหน้านักเลงพูด
แปลว่าคนพวกนั้นทำร้ายผมไม่ได้แต่สามารถหันไปลงไม้ลงมือกับเจนได้สินะ
"แล้วพวกพี่มั่นใจได้ไงว่าพวกพี่ตามหาคนถูก ผมอาจจะไม่ใช่สุชาติที่พวกพี่ตามหาก็ได้" ผมพูด
"บอสของพี่บอกเอาไว้ในกระดาษที่พี่อ่านเมื่อกี้นะ 'หาคนที่ชื่อชาติมันอยู่มอห้า หน้าตาดูโง่ๆ และที่สำคัญอ้วนมาก หาให้เจอแล้วพามันมา ห้ามลงไม้ลงมือเด็ดขาด' บอสของพวกพี่เค้าบอกมายังงี้ พี่ก็เลยไล่หาไปเรื่อยๆ จนมาเจอน้องนี่แหละ ที่อ้วนจนเข้าเกณฑ์" ชายหัวหน้านักเลงพูด
โธ่เว้ย เพราะความอ้วนเป็เหตุแท้ๆ นำความซวยมาให้ไม่หยุดหย่อนเลย
"เอาล่ะ น้องจะไปกับพวกพี่มั้ย" ชายหัวหน้านักเลงพูด
"ถ้าผมยอมไปกับพี่ พี่สัญญาได้มั้ยว่าจะไม่ทำอะไรเพื่อนผม"ผมพูดพร้อมเหลือบตามองไปยังไอเจน
ถ้าผมยังไม่ยอมไปตามที่คนพวกนี้บอก ไอเจนอาจจะถูกจับเป็ตัวประกันเพื่อบีบบังคับให้ผมยอมไปก็ได้ สู้เรายอมไปเองเลยดีกว่าไอเจนจะได้ไม่ต้องเดือดร้อน อย่างน้อยก็คงต้องได้แต่หวังว่าคนพวกนี้จะไม่ทำอะไรไอเจนถ้าผมยอมไปแต่โดยดี
"เป้าหมายของพวกพี่คือน้องั้แ่แรกแล้ว คนอื่น...พี่ไม่สน" ชายหัวหน้านักเลงพูด
"งั้นผมยอมไปกับพี่" ผมพูด
หวังว่าผมจะไม่โดนอะไรที่รุนแรงมากนะ ถ้ายอมไปโดยละม่อมแบบนี้
"ดีมาก งั้นเดินตามพี่มา" ชายหัวหน้านักเลงพูด แล้วเดินหันหลังกลับไปตามทางที่มา
พวกลูกน้องของชายหัวหน้านักเลงไม่แม้แต่จะเข้ามาคุมตัวผมด้วยซ้ำ คงจะมั่นใจมากว่าผมไม่มีความคิดที่จะหนี
ผมจึงยอมเดินตามพวกนักเลงไปแต่โดยดี แต่ในระหว่างที่ผมกำลังจะเดินไปเจนก็เข้ามาหยุดผมไว้
"ชาติ อย่าไปเลยน่ะ ถ้าไปแกไม่รอดแน่" เจนพูด
ผมยิ้มแล้วพูดกับเจนว่า "เจนไม่ต้องห่วงไปหรอก ฉันไม่ตายง่ายๆ แน่"
แล้วจากนั้นผมก็เดินตามพวกนักเลงไปอย่างช้าๆ ผมบอกเลยว่าประโยคที่ผมพูดไปเมื่อกี้มันโคตรเท่ อย่างกับพระเอกหนังแอ็คชั่น นี่ถ้ามีซาวด์ประกอบละก็ ใช่เลย
แต่พอผมมาลองคิดดูดีๆ แล้ว ส่วนใหญ่คนที่พูดแบบนี้ในหนัง มักจะไม่เคยรอดกลับไปได้ซักราย
426
