“ผมชัดเจนั้แ่แรกแล้วนะคุณวาท”
“ฉันรู้ค่ะ”วธุกาตอบทั้งที่ยังนอนหันหลังให้เขา
“แต่คุณกำลังทำตัวเหมือนเรียกร้อง”คนได้ยินถึงกับความอดทนขาดสะบั้นสลัดผ้าห่มออกแล้วลุกขึ้นมานั่งเผชิญหน้ากับเขาตรงๆ
“เรียกร้อง! ฉันนี่นะเรียกร้อง คุณคิดออกมาได้นะคะคุณวิเนตย์ฉันเพิ่งแต่งงานกับคุณเมื่อคืนนี้เองคุณลืมไปแล้วเหรอคะ ฉันเป็ภรรยาคุณการที่ฉันลงไปช่วยงานคุณนิดๆ หน่อยๆ กลับกลายเป็ว่าฉันกำลังเรียกร้องว่าแต่เรียกร้องอะไร เงินทองหรือความสนใจ จากคุณงั้นสิ!”
“สงสัยผมจะเลือกคนผิด”
“คุณวิเนตย์...”เขาเืเย็นเกินกว่าที่ใครจะคาดถึงวธุกายกมือขึ้นกุมขมับนึกเจ็บใจเหลือเกินที่พลาดท่าเสียทีเขาไปแล้วในคืนเข้าหอหากว่ายังไม่ได้มีอะไรกัน เธอจะจูงมือเขาไปหย่าตอนนี้เสียให้รู้แล้วรู้รอดแต่ขืนทำแบบนั้นในตอนนี้จะได้กลายเป็ข่าวใหญ่ประจำจังหวัดไปอย่างแน่นอนและคนที่เสียหายก็คือเธอและครอบครัว
“คุณเป็เมียผมแต่ไม่ทั้งหมดโปรดจำไว้คุณวาท ผมให้คุณได้แค่นี้จริงๆ เพราะไม่ว่ายังไงก็ไม่มีใครแทนที่ลูกกับเมียที่ตายไปแล้วของผมได้หวังว่าคุณจะเข้าใจ”
“นี่เื่จริงใช่ไหมคะคุณแต่งงานกับฉันเพราะเื่บนเตียงจริงๆ ใช่ไหม” วธุกาย้ำความคิดนี้ของเขาอีกหน
“คุณเข้าใจไม่ผิดคุณวาทและคุณต้องยอมรับมันให้ได้ระหว่างเรามันเป็ได้แค่นี้แหละ”
“แล้วถ้าหากว่าฉันขอหย่าล่ะคะ”วิเนตย์นิ่วหน้าเล็กน้อยที่ได้ยิน หายใจแรงๆ ก่อนจะตอบภรรยาออกมา
“ตอนนี้ไม่ได้”
“ต้องนานแค่ไหนคะที่ฉันต้องเป็เมีย...ของคุณ”ผู้เป็ภรรยาเอียงหน้าถาม คนเป็สามีเลยต้องยิ้มน้อยๆ ให้หญิงสาวแล้วเอ่ยตอบออกมา
“น้อยสุดหนึ่งปี”
“หนึ่งปี?” แทบจะแค่นหัวเราะกับคำพูดนี้ของเขาหญิงสาวมองเห็นแต่ผลประโยชน์ที่เขาได้โดยที่เธอมีแต่เสียจ้องเขาแล้วเค้นเสียงถามออกไปอย่างเจ็บใจ
“ทำไมต้องหนึ่งปีด้วยฉันไม่ป่นปี้ไปหมดแล้วเหรอตอนนั้น”
“ฟังพูดเข้าทำเหมือนผมจะไปกระทำชำเราคุณฝ่ายเดียวงั้นแหละ” เขาขำนิดๆ ในความคิดของภรรยา
“หืมหมายความว่าไง”
“อ้าวผมก็ถูกคุณสูบพลังไปเหมือนกันนะคุณวาท”
“ฉันซีเรียสอยู่นะคะ”หญิงสาวขึงตามองเขาทำนองว่านี่ไม่ใช่เวลามาพูดเล่นเวลานี้เธอรู้สึกขวัญเสียกับการเริ่มต้นชีวิตคู่อยู่ไม่น้อย
“หย่ากันเร็วมันไม่ดีสำหรับคุณคุณจะเสียหายมากกว่าผม ระหว่างนี้คุณก็ทำหน้าที่ของคุณให้เต็มที่นะคุณวาทชีวิตที่ใช้ร่วมกันใน่นี้จะได้มีความสุข” เขาพูดเหมือนหวังดีต่อตัวเธอ
“มันจะมีเหรอคะความสุขที่ว่าฉันมองไม่เห็นทางเลย” วธุกาหลุบตาต่ำมองผ้าปูที่นอนอย่างช้ำใจแค่วันแรกเธอก็ทุกข์มหันต์เข้าเสียแล้ว ความสุขที่ว่ามันคงไม่มีอยู่จริงหรอก
“ก็ต้องมีบ้างล่ะ มานี่สิ”วิเนตย์ดึงภรรยาเข้ามากอดแล้วแนบริมฝีปากเข้าหาจูบนุ่มนวลปลอบโยนวธุกาให้คลายเศร้า
“เห็นไหมล่ะมันต้องมีเื่ดีๆบ้างสำหรับเรา” เขาเอ่ยหลังถอนริมฝีปากออก วธุกาเถียงไม่ได้เพราะถูกเขาตรึงเอาไว้ด้วยสายตาคู่คมที่มองมาอย่างอบอุ่น
“คุณหลอกล่อเก่งจัง”
“อ้าว นึกว่ากำลังเคลิ้มตามอยู่”
“ก็เกือบไปแล้วล่ะ”
“เราแต่งงานกันภายใต้เงื่อนไขที่เราต่างฝ่ายก็รู้ดีถ้าคุณไม่พอใจหรืออยากยกเลิก ต้องหนึ่งปีเป็อย่างน้อยนะคุณวาทคนอื่นจะได้ไม่นินทาให้เสื่อมเสียทั้งคุณและผม”วิเนตย์พูดพร้อมกับเหน็บเส้นผมตรงใบหูนุ่มของภรรยา
“ฉันเหนื่อยจังไม่คิดว่าการแต่งงานกับคุณจะเหนื่อยขนาดนี้” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นบอกเขาตรงๆ
“อย่าพูดแบบนี้ผมไม่ชอบ”
“แล้วไงคะฉันแต่งงานกับคุณแล้วต้องตื่นขึ้นมากินข้าวคนเดียวทั้งสามมื้อ ให้นั่งๆ นอนๆอยู่แต่ในบ้าน งานของสามีก็ออกไปยุ่งไม่ได้ อีกหน่อยคงได้เป็ง่อยตายกันพอดี”
“ผมก็ไม่ได้ห้ามนี่คุณจะออกไปไหนมาไหนก็ได้ไม่จำเป็ต้องอยู่แต่ในบ้านของผม” เหมือนทางออกของเขาจะดีสำหรับเขาแค่คนเดียววธุกายิ้มฝืดแล้วหัวเราะเบาๆ
“โอเค ฉันคิดว่าฉันเข้าใจแล้วจะพยายามอดทนอยู่เป็เมียของคุณต่อไปอีกหนึ่งปีก็แล้วกัน”
“เอาเป็ว่าคุยกันรู้เื่แล้ว”
“ก็คงงั้น”
“งั้นผมไปทำงานต่อก็แล้วกันวันนี้มีทัวร์จากรัสเซียมา ห้องพักเต็มหมดทุกห้อง คงยุ่งทั้งวัน”เขาพูดจบก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องไป เพียงแค่ประตูปิดลงหมอนใบใหญ่ก็ถูกปาใส่สุดแรงเกิดตึง!
‘ไอ้บ้าๆๆๆ’
หญิงสาวไม่มีวันทำใจได้หรอกในเื่นี้ในเมื่อเขาไม่ให้ยุ่งงานในบ้าน แต่ให้ออกนอกบ้านไปได้เื่อะไรที่เธอจะอยู่ให้ชอกช้ำใจ วธุกาไม่มีรถขับแต่หญิงสาวก็ยังมีเพื่อนสนิทที่พอจะขับรถมารับถึงรีสอร์ตแห่งนี้ได้เหมือนกัน
“แกออกมากับฉันแบบนี้คุณวิเนตย์เขาจะไม่โกรธเอาเหรอเพิ่งแต่งงานเองนะ”นนท์นทีเพื่อนสนิทั้แ่สมัยเรียนประถมเอ่ยขึ้นระหว่างที่ขับรถพาวธุกาออกจากวิเนตย์ธารารีสอร์ตไป
“เขาคงไม่โกรธแกหรอกนนท์อย่าคิดมากฉันอยากหาที่สงบๆ พักสมองเสียหน่อย ขอฉันไปนอนที่รีสอร์ตของแกนะ”
“ยัยวาท แกพูดอะไรออกมากลับไปนอนที่บ้านยายนวลน้อยยังจะดีเสียกว่ามานอนกับฉันนะฉันเป็ผู้ชายนะถึงจะเคยแก้ผ้าเล่นน้ำมาด้วยกันั้แ่เด็กแต่ตอนนี้ฉันโตเป็ผู้ชายเต็มตัวที่สำคัญหล่อมากด้วย”
“พอๆเลิกบรรยายสรรพคุณตัวเองให้ฉันฟังได้แล้ว ฉันไม่ได้จะไปนอนกับแกแต่ไปนอนที่รีสอร์ตแกขืนกลับไปบ้านนะมีแต่คำถามจากคุณป้าให้ปวดหัวหนักกว่าเดิมอีก”
“แหมเล่นคำซะด้วย เอาละๆฉันให้แกไปพักผ่อนได้ ค่ำๆ จะกลับไปส่งที่บ้านคุณวิเนตย์แต่ไม่ให้ค้างคืนไม่อยากเป็มือที่สามทำลายครอบครัวคนอื่น”
“แกไม่รู้อะไรแกไม่เข้าใจหรอกนนท์”วธุกายังไม่พร้อมจะบอกเื่ราวทั้งหมดให้ผู้เป็เพื่อนได้รับฟังหญิงสาวแค่อยากหลบไปพักหัวใจที่มันอ่อนล้าเหลือกำลังในยามนี้
“เอาไว้แกพร้อมเมื่อไหร่ค่อยอธิบายให้ฉันเข้าใจก็แล้วกัน”เห็นเพื่อนรักมีสีหน้าไม่สบายใจนนท์นทีก็ไม่อยากเซ้าซี้มากไปกว่านี้
“ขอบใจแกนะนนท์ที่เข้าใจ”
หญิงสาวใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการว่ายน้ำที่รีสอร์ตของนนท์นทีโดยขอยืมชุดว่ายน้ำน้องสาวของเพื่อนสนิทมาสวมใส่ซึ่งเ้าของชุดตอนนี้ได้แต่งงานย้ายออกไปอยู่กับครอบครัวสามีในกรุงเทพฯได้หลายปีแล้ว เป็หนทางระบายความเครียดอีกช่องทางหนึ่งของวธุกา
“จะว่ายน้ำเอาโล่หรือไงยัยวาท”นนท์นทีะโถามเพื่อนรักอยู่ข้างสระว่ายน้ำหลังจากเห็นหญิงสาวจ้วงว่ายแบบไม่คิดชีวิตเสียหลายรอบคนในสระเลยหันทิศทางการว่ายกลับเข้าฝั่งแล้วขึ้นมานั่งอยู่บนเก้าอี้ริมสระด้านข้างเพื่อนชาย
“ฉันปวดหัวว่ะนนท์แต่งงานทั้งทีกลับเจอสามีบ้าๆ อย่างคุณวิเนตย์ จะหย่าก็ไม่ได้ต้องรออีกหนึ่งปี”พูดไปพร้อมกับหยิบผ้าขนหนูมาซับเนื้อตัวไปด้วย
“ทำไมต้องปีหนึ่ง งงเดือนสองเดือนก็พอมั้ง”
“ไม่ได้หรอกปัจจัยมันมีเยอะทั้งฉันและเขา”
“มีอย่างนี้ด้วย”
“ฉันเพิ่งเข้าใจคำโบราณที่ว่า เลือกผัวผิดคิดจนตัวตายก็งานนี้แหละ”
“ขนาดนั้นเชียว ฉันก็บอกแล้วว่าให้ดูดีๆนี่อะไรพอเขามาขอปุ๊บก็ตกลงแต่งปั๊บ มันก็ต้องมีบ้างที่ไม่เข้าใจกันเป็ธรรมดาดูอย่างฉันสิยังไม่มีคู่ก็ยังอยู่ได้” แม้วธุกาไม่ได้เล่าเื่ราวทั้งหมดให้ฟังแต่นนท์นทีก็พอจะเดาได้ว่าชีวิตคู่ของเพื่อนรักคงไม่ได้มีความสุขมากเท่าที่ควร
“ก็แกมีบ้านมีรีสอร์ตของตัวเองผิดกับฉันที่เป็แค่ผู้อาศัยและกำลังจะถูกเ้าของในอนาคตไล่ออกจากบ้านยังไงล่ะ”
“จะอะไรก็แล้วแต่แกก็แต่งงานกับคุณวิเนตย์ไปแล้วยังไงก็ต้องยอมรับให้ได้ว่าเขาเป็สามี วันนี้อาจจะไม่ได้รักกันแต่วันข้างหน้าก็ไม่แน่หรอกมีเวลาตั้งหนึ่งปีนะวาททำให้ผู้ชายสักคนรักฉันว่ามันน่าลองนะ”
“ทำให้ผู้ชายสักคนรักพูดง่ายแต่ถ้าแกได้เห็นหน้าเขาจะพูดไม่ออกเลยทีเดียว”
“นอนเตียงเดียวกันทุกคืนมันต้องมีใจอ่อนบ้างแหละวาท” พูดถึงตรงนี้วธุกาก็เจ็บใจจี๊ดๆ ขึ้นมา
“เขายังรักเมียเก่าเขาอยู่อันนี้เขาพูดชัดเจนมากฉันไม่มีวันแทรกเข้าไปในหัวใจของเขาได้หรอกนนท์”นนท์นทีได้ยินแล้วก็ยื่นมือออกไปแตะหัวไหล่เพื่อนสาว
“พูดจาน่าสงสารมากคุณเพื่อนรักอดทนไว้นะสักวันเขาต้องเห็นความดีของแกบ้างล่ะ”
“ฉันไม่้าให้เขาเห็นความดีหรอกนนท์ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเอง้าอะไร มัน... เฮ้อ! งงว่ะนนท์ ตัวเองยังไม่รู้เลยว่า้าอะไรจากเขา แล้วจะไปทำอะไรได้วะ”หญิงสาวได้แต่ส่ายหน้าให้กับความรู้สึกของตัวเอง
“แกจะ้าอะไรวาทก็แค่อยากหนีให้พ้นป้ามหาประลัยหรือไม่ก็อยากมีครอบครัวมีลูกน่ารักๆแกเคยพูดบ่อยๆ ใช่ไหม ว่าแกอายุขนาดนี้ถ้าท้องก็อยู่ในวัยเสี่ยงเข้าไปแล้วแกอยากมีครอบครัวมีลูกนั่นแหละที่แกเคยฝันเอาไว้ เพียงแต่มันคลาดเคลื่อนไปหน่อย”
“ครอบครัว ลูกสองสิ่งนี้นี่แหละที่เขาไม่้ามันเศร้าเนอะแต่ดูเหมือนแกจะเข้าใจฉันมากกว่าตัวฉันเองอีกนะนนท์” หญิงสาวมองเพื่อนอย่างซาบซึ้งใจ
“แน่นอนก็ฉันเพื่อนแก”
“ขอบใจนะที่ให้ฉันมาว่ายน้ำแก้เครียดแต่เดี๋ยวก็ต้องกลับไปทำหน้าที่เมียบนเตียงของเขาต่อ”ประชดไปเขาก็ไม่รับรู้อยู่ดี
“จ้า แม่เมียบำเรอสวาทจอมอสูรร้าย”
“เหมาะมากชื่อนี้”วธุกาชี้นิ้วใส่เพื่อนแล้วหัวเราะขื่นๆ ให้ตัวเองก่อนจะลุกขึ้นแล้วะโลงสระว่ายน้ำไปอีกสักสิบรอบเธอถึงจะกลับขึ้นมาเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ววานให้นนท์นทีขับรถไปส่งที่วิเนตย์ธารารีสอร์ต
168
![สักวันฉันจะเป็นนางเอก [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1618216900_22836133.webp)
