Shadow Know Way

บทที่ 1 – สิ่งที่เงาจำ

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นบนโทรศัพท์เครื่องเก่า

ข้อความใหม่จากธนาคารเด้งมาเป็๞รอบที่สามของวัน

ยอดเงินของคุณต่ำกว่า 100 บาท

“ขอบใจที่ย้ำ…”

ธามวางมือถือคว่ำหน้าลงบนโต๊ะไม้เล็ก ๆ ภายในห้องเช่าเก่าโทรม แสงจากหลอดไฟ LED สลัว ๆ ส่องลงมากลางฝ้าเพดานที่แตกร้าว

เขานั่งนิ่ง พลิกสมุดโน้ตที่จดอะไรบางอย่างไว้หน้าแล้วหน้าเล่า

“เด็กชาย…ศาลาหกเสา…คำสั่งจำ…”

ทุกคืนภาพฝันเหล่านี้จะกลับมา

ฝันเดียวกันไม่ต่ำกว่าสิบปี

และทุกครั้ง…มันจะชัดขึ้นเรื่อย ๆ

ธามเคยไปหาจิตแพทย์

บางคนว่าเป็๞ PTSD บางคนว่าเป็๞ผลข้างเคียงของยานอนหลับ

แต่ไม่มีใครสามารถอธิบายได้ว่า…

ทำไมทุกครั้งที่เขาฝัน เงาของเขาจึง ‘ไม่อยู่กับตัว’

สิบปีที่แล้ว เขาเพิ่งอายุสิบเจ็ด

อยู่ในเมืองกรุง เป็๲เด็กชายธรรมดา ๆ ที่ติดเกมกับกาแฟสำเร็จรูป

ชีวิตไม่มีอะไรน่าจดจำ

จนกระทั่งวันหนึ่ง…เขาหายไปจากโลกนี้ถึงสามวัน

ผู้คนรอบตัวบอกว่าเขา ‘หมดสติ’

นอนอยู่ในซอกตึกเก่า มือเปื้อนหมึกดำ กลิ่นเถ้าธูปติดตัว

แต่ตัวเขาจำได้ว่า…

เขาเคยยืนอยู่ในโลกอีกแห่งหนึ่ง

โลกที่มีเพียงเงาและเสียงกระซิบ

และนับแต่นั้นเป็๲ต้นมา

เงาของเขาก็ไม่เคย ‘อยู่นิ่ง’ อีกเลย

คืนนั้น เขานอนไม่หลับ

มือเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ เปิดกล้องหน้าขึ้นดู

ใบหน้าในจอคือชายหนุ่มวัยยี่สิบปลาย ๆ ผมยุ่ง ๆ ริมฝีปากแห้ง แววตาเหนื่อยล้า

แต่สิ่งที่ทำให้เขาวางโทรศัพท์อย่าง๻๠ใ๽

…คือเงาสีดำด้านหลังที่ ‘เคลื่อนไหว’

แม้เขาจะนั่งนิ่งสนิท

เสียงหนึ่งดังขึ้นในหัว เขาไม่รู้ว่ามาจากไหน

“กลับมาเถอะ…ผู้ที่ยังจำได้”

ธามรีบหันหลังกลับ แต่ไม่มีใคร

เงายังคงทอดยาวใต้โต๊ะ ไม่มีสิ่งผิดปกติ

แต่แปลก…

กลิ่นเถ้าธูปบางเบาเริ่มลอยมา ทั้งที่ไม่มีใครจุดอะไรเลย

เขาคว้ากระเป๋าสะพาย

ไม่รู้ว่าตัวเองจะไปที่ไหน

แต่รู้ว่าถ้าอยู่นิ่ง…เงาจะกลืนเขาเข้าไปในไม่ช้า

เสียงฝนพรำลงมาเมื่อเขาเดินถึงตรอกเก่า

ไฟในตึกแถวดับวูบทีละดวง

แล้วจู่ ๆ

โลกทั้งใบก็เงียบลง

ไม่ใช่แค่เงียบ

แต่คือ…เงียบจนเสียงลมหายใจของตนเองก็เริ่มเบาลง

เขาหยุดก้าว

ตรงหน้า คือตึกไม้หลังเก่า ที่เขาไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน ทั้งที่เดินผ่านที่นี่ทุกวัน

ป้ายไม้ผุ ๆ ห้อยอยู่ตรงประตู มีตัวอักษรจีนเขียนด้วยพู่กันว่า:

餘影樓 – “หอเงาที่เหลืออยู่”

เขาค่อย ๆ เอื้อมมือเปิดบานประตู

ภายใน…คือศาลาหกเสา

เงาทุกต้นเสาไหวสั่น เหมือนรอการกลับมาของผู้หนึ่ง

กลางศาลา มีร่างของเด็กชายคนหนึ่งนั่งกอดเข่า หันหลังให้

และเมื่อเขาก้าวเข้าไป

เงารอบตัวเขาก็ไหลย้อนกลับเข้าสู่ร่างนั้น…ราวกับไม่เคยจากไป

ก่อนที่ทุกอย่างจะมืดลง…

เสียงกระซิบดังขึ้นรอบหูข้ายังจำเ๯้าได้…แม้เ๯้า จะลืมตนเองไปแล้ว

จบบทที่ 1