ตอนที่ 2
ณคอนโดสุดหรูที่อเมริกา เฮ้อ ผ่านมา 5 ปี แล้วสินะ หึถึงเวลาที่ฉันต้องกลับไปแล้วหรอนี่ เฮ้อ เค้าจะเป็อย่างไรบ้างน้าป่านนี้คงมั่วหญิงเป็ว่าเล่นเลยสิ หึ พี่ไล่ฉันออกจากชีวิต ฉันก็ออกมาแล้วแต่ทำไมนะ ทำไมกันฉันยังไม่ลืมพี่สักที่ พี่มาร์ท
เฮ้อว้า บ่นมาตั้งนานแล้ว ยังไม่แนะนำตัวเลย
สวัสดีค่ะฉัน ลลิน ศิริโชติค่ะ ตอนนี้ฉันกำลังเก็บของเพื่อกลับประเทศไทยค่ะ ฉันมาเรียนต่อที่นี่และตอนนี้ก็จบแล้วมันก็ถึงเวลาที่ฉันต้องกลับไปเผชิญความจริงที่ฉันไม่อยากเจอแล้วสินะคะทุกคนคงไม่เชื่อสิ่งที่ฉันจะพูดใช่ไหมคะ จริงๆแล้ว ฉันเป็หัวหน้าขององค์กร fuck นะค่ะ 55 แค่ชื่อองค์กรทุกคนก็น่าจะรู้นะคะ ว่าไมใช่องค์กรที่ดีแน่ๆ อิอิ เราฆ่าแค่คนที่จะทำร้ายหรือขัดผลประโยชน์กับเราเท่านั้นแหละค่ะ
องค์กรนี้ก่อตั้งขึ้นโดยฉัน และเพื่อนสองคนของฉัน ยัยปรางค์กับยัยมีน นั่นแหละค่ะ สองคนนี้ร้ายไม่เบาหรอกแต่ตอนนี้มันไม่ได้อยู่กับฉันหรอกค่ะ มันพึ่งกลับประเทศไทยเมื่อเดือนที่แล้วจริงๆฉันต้องกลับพร้อมมันแต่พอดีมีคนอยากลองของ ฉันเลยขออยู่จัดการเองค่ะ
องค์กรเราเป็องค์กรใหญ่นะคะมีแต่คนเก่งๆทั้งนั้น ส่วนนิสัยของฉันนะหรอคะ หึเชื่อเถอะว่าทุกคนไม่อยากรู้หรอกค่ะ เพราะฉายาของฉัน คือ นางมารในคราบนางฟ้า เฮ้ยแนะนำตัวมาเยอะแล้ว ขอตัวเก็บของก่อนนะคะ เดี๋ยวขึ้นเครื่องไม่ทันตืด
ตืดตืด เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นใครมันโทรมาตอนนี้เนี่ยะ คนยิ่งรีบๆนึกว่าใครเป็ยัยปรางค์นี่เอง
“ โหล ว่าไงแก มีไร คนยิ่งรีบๆอยู่” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงไม่จริงจังนัก
“แหม นี่แกยัยลินพึ่งจะมารีบ พึ่งตื่นหรอยะ ฮะ” ปลายสายพูดมาด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์นัก
“แล้วนี่มีไรรีบๆพูดมา ฉันกำลังเก็บของ” ฉันพูดไปเก็บของไป
“ก็ยัยมีนนะสิมันบอกให้ฉันโทรหาแก ว่าจะมาถึงกี่โมง ให้ฉันออกไปรับไหมแล้วเื่ที่แกจัดการเองเป็ยังไงบ้าง แล้วแกปลอดภัยไหม” ปรางค์ได้ทีก็บ่นเพื่อนสาวนามว่ามีนให้ลินฟังทันที
“เฮ้อ พวกแกนี่นะ เื่ที่ฉันจัดการมือชั้นนี้ไม่มีพลาด หัวหน้าองค์กรนะโว้ย อิอิ อ้อแล้วเื่ที่ถามว่าให้มารับไหมนั้น ไม่ต้อง เดี๋ยวฉันนั่งแท็กซี่กลับบ้านเองจะไปเซอร์ไพรส์คุณพ่อกับคุณแม่สะหน่อย”ฉันสาธยายให้พวกมันฟัง
“อ๋อ เครๆ เดินทางดีๆ”ปรางค์พูด
“เออ แค่นี้นะ”ฉันรับคำแล้วตัดสายทิ้งทันทีพร้อมทั้งออกจากคอนโดเพื่อไปสนามบินทันทีแต่ก่อนที่ฉันจะขึ้นเครื่องฉันก็หันไปสั่งงานกับลูกน้องไม่สิเพื่อนฉันต่างหากปีเตอร์นั่นแหละ ไม่มีอะไรมากหรอก แค่จะบอกว่าคอยดูแลทางนี้ให้เท่านั้นเองเพราะฉันรู้สึกเหมือนมีหนอนบ่อนไส้อยู่ในองค์กร หลังจากที่มันรับปากก็ได้เวลาเครื่องออก ฉันก็เดินไปขึ้นเครื่องทันที
ณ k ผับเหล่าผีเสื้อราตรีกำลังวาดลวดลายกันอย่างสนุกสนานแต่ผมนี่สิกลับไม่รู้สึกว่ามันสนุกเลยสักนิด ไม่รู้ว่าผมเป็ไรั้แ่ผมเห็นข่าวนั้นผมก็รู้สึกหงุดหงิดเป็อย่างมาก ขนาดมีผู้หญิงทอดสะพานมาหาผมยังไม่สนใจเลย ทั้งยังให้มือขวาคนสนิทของผมกันทุกคนออกจากบริเวณที่ผมอยู่อีก อ้อผมลืมบอก ผับนี่อ่ะเป็ผับของไอ้คิมมัน ผมมีเพื่อนสองคนคือไอ้คิมกับไอ้ตินแต่มันสองตัวกำลังอ่อยสาวอยู่ พวกผมก็นิสัยไม่ต่างกันหรอก
เฮ้อพูดมาตั้งนานและยังไม่แนะนำตัวให้ทุกคนรู้จักเลย ครับ สวัสดีครับ ผมชื่อ คุณาวุฒิแผ่ไพศาล หรือ มาร์ท แต่ชื่อมาร์ทนี่ผมให้แต่คนที่สนิทจริงๆเรียกนะครับลองไม่สนิทแล้วเรียกสิ หึ ได้ตายแน่ ผมเป็มาเฟียครับ ส่วนนิสัยผมเชื่อว่าพวกคุณคงไม่อยากรู้จักผมหรอกจริงไหมครับก็ผมเป็มาเฟียนิแถมยังได้ฉายาว่า ปีศาจในคราบเทพบุตร อีกด้วย
หลังจากที่ผมให้มือขวาคนสนิทไล่ผู้หญิงที่ทอดสะพานมาให้ผมแล้วผมก็นั่งนึกถึงแต่ลลิน ผู้หญิงที่ผมเคยไล่เธอออกจากชีวิตในวันนั้นผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆนะครับ ผมก็แค่อารมณ์ไม่ดีแล้วเผลอพูดแบบนั้นออกไปถ้าย้อนเวลากลับไปได้ผมจะไม่พูดแบบนั้นเลยจริงๆแต่ไม่เป็ไรเพราะยังไงเธอก็ต้องเป็ของผมอยู่ดี หึหึแต่ตอนนี้ผมรู้สึกว่าเห็นใครสักคนกำลังเดินเข้ามาในผับผมจะไม่อะไรเลยถ้าคนๆนั้นไม่ใช่ลิน คู่หมั้นผม แถมยังเป็จุดสนใจอีกต่างหากส่วนข้างๆเธอน่าจะเป็เพื่อนของเธอมั้งครับ คนนึงดูเปรี้ยว คนนึงดูหวาน ส่วนลินเธอดูทั้งเปรี้ยวทั้งหวานทั้งโหดไม่รู้สิครับ แต่ตอนนี้ผมอยากรู้ว่าเธอกลับมาั้แ่เมื่อไหร่ ทำไมผมไม่รู้ วุ้ยหงุดหงิด
“เฮ้ย ไอ้มาร์ทแกเป็ไรวะ หน้าบูดเป็ตูดเลย”เสียงไอ้คิมเองครับ
“พ่องมึง”ผมพูดพร้อมทั้งตวัดสายตาโหดๆไปให้
“หึ มึงนี่ชอบกวนมันสมน้ำหน้า”เสียงนี้เสียงของไอ้ตินเองแหละครับมันใจเย็นที่สุดแล้วผมไม่พูดอะไรได้แต่มองว่าเธอจะทำอะไรและผมคิดว่าผมต้องลงโทษเธอที่กลับมาไม่บอกผม หึ
สวัสดีประเทศไทย!!!สวัสดีค่ะทุกคนตอนนี้ฉันอยู่ที่หน้าบ้านของฉันแล้วล่ะค่ะหลังจากที่นั่งอยู่บนเครื่องหลายชั่วโมงในที่สุดก็ถึงสักที เฮ้อ ทุกอย่างยังเหมือนเดิมเลย ไม่มีเปลี่ยนแปลง
ติ๊งหน่องติ๊งหน่อง
ฉันรอไม่นานนักก็มีเด็กในบ้านออกมาเปิดประตูแต่ฉันมองไม่ค่อยชัด แต่ถ้าให้เดา ฉันคิดว่า ร่างอวบๆที่เดินมาเปิดประตูให้ฉันนี้คงเป็ ป้าอิ่ม หรือนมอิ่ม แม่บ้านประจำตระกูลพ่วงด้วยหน้าที่แม่นมที่เลี้ยงฉันมาแต่เด็กแน่ๆเลยจะจำฉันได้ไหมนะ
“เอ่อไม่ทราบว่ามาหาใครคะ OvO”นมอิ่มพูดขึ้นพร้อมเงยหน้าขึ้นมามองฉัน ด้วยสีหน้าและแววตาใ
“อะไรกันคะนมทำไมต้องทำหน้าใขนาดนั้นด้วย จำลินไม่ได้หรอคะ แล้วก็ไม่ต้องถามนะคะว่าทำไมลินไม่โทรบอกก่อน ลินแค่อยากมาเซอร์ไพรส์นะคะแล้วคุณพ่อคุณแม่อยู่ในบ้านไหมคะ อ้อ ลินมีของมาฝากทุกคนด้วยนะคะ” ฉันพูดรัวๆแล้วเดินเข้าไปกอดนมทันที
“อยู่คะๆไปเข้าบ้านกันดีกว่าค่ะคุณหนู เดี๋ยวนมให้เด็กมายกของไปเก็บให้”นมพูดจบพลางพาฉันเข้าบ้าน
“เซอร์ไพรส์”
เสียงของฉันะโเองแหละค่ะทุกคน
ฮ่าๆๆๆดูหน้าคุณพ่อกับคุณแม่สิคะ ขำอะ ทั้งสองท่านดูใ ตอนนี้ผ่านไปประมาณสองนาทีแล้วยังไม่มีใครยอมขยับเลยคะ สงสัยจะอึ้งอยู่มั้งคะ
“สวัสดีค่ะคุณพ่อคุณแม่เซอร์ไพรส์ไหมคะ อิอิ”พูดจบฉันก็เข้าไปกอดคุณพ่อคุณแม่ทันที
“ลินลูกกลับมาั้แ่เมื่อไหร่ ทำไมไม่บอกพ่อกับแม่”เสียงคุณพ่อของฉันเองละคะ
“ฮ่า ฮ่า ฮ่าก็ลินอยากมาเซอร์ไพรส์คุณพ่อกับคุณแม่นี่ค่ะ”ฉันพูดก่อนจะกอดท่านทั้งสองอีกครั้งจากนั้นเราก็นั่งคุยกันหลายๆเื่
“ลินแม่ดีใจมากเลยที่หนูกลับมาสักที แม่คิดถึงหนูมากเลยนะลูก ไปๆ ไปอาบน้ำพักผ่อนนะลูกมาเหนื่อยๆ”หลังจากที่เราทั้งสามแสดงความรักความคิดถึงกันเรียบร้อยแล้วคุณแม่ก็บอกให้ฉันขึ้นมาพักผ่อนที่ห้องทันที โทรหายัยสองแสบนั่นดีกว่า
ตืดตืด ตืด รอไม่นานก็มีคนกดรับ
“ฮัลโหล ว่าไงแกถึงไหนแล้ว”เสียงยัยมีนค่ะ
“ฉันอยู่บ้านแล้วคืนนี้ไปเที่ยวกัน ฉลองการกลับมาของฉัน”ฉันบอกมันไป
“แล้วไปที่ไหนละ Kผับไหม เห็นเขาพูดกันว่าดีมากเลยนะแก”อันนี้เสียงยัยปรางค์ค่ะเื่เที่ยวต้องยกให้มัน
“ได้ แล้วแต่พวกแกสองทุ่มครึ่งเจอกันนะ” หลังจากพูดสายจบฉันก็ล้มตัวลงนอนที่เตียงพลางคิดถึงเขาคนนั้น คนที่ไล่ฉันออกจากชีวิต ไม่รู้สิคะฉันมีลางสังหรณ์แปลกๆเหมือนจะเจอเขายังไงก็ไม่รู้ เฮ้อ ช่างเถอะ พักผ่อนก่อนดีกว่า
ณเวลา สองทุ่ม ครึ่ง ที่ k ผับ
ตอนนี้เหล่าผีเสื้อราตรีทั้งหลายกำลังเต้นอยู่ด้วยความเมามันแต่ทุกการกระทำก็หยุดทันทีหลังจากที่ฉัน ยัยมีน ยัยปรางค์เดินเข้ามาที่ทางเข้าผับจะมองอะไรกันก็ไม่รู้ ไม่เคยเห็นคนสวยหรือไงนะ หึ
วันนี้ฉันเลือกใส่เสื้อเอวลอยสีเืหมูพร้อมกางเกงขาสั้นสีเดียวกันและใส่แจ็คเก็ตหนังสีดำเท่ใช่ไหมละชุดของฉันนะซอฟ ส่วนยัยมีนมันใส่เดรสสั้นหวาน มันใส่มาไม่เหมาะเลยอะพอถามมันก็บอกว่าอยากใส่ชุดนี้ ส่วนคนที่จัดหนักจัดเต็มเหมาะกับการมาเที่ยวครั้งนี้ก็คงจะหนีไม่พ้น
ยัยปรางค์ สาวแซ่บประจำกลุ่ม ก็มันเลือกใส่ชุดเดรสสีแดงโชว์น่าอกน่าใจของมันนะสิคะมันก็คงไม่แปลกที่จะไม่มีใครมองพวกเรา
แต่สายตาคู่อื่นจะไม่เท่ากับสายตาคู่หนึ่งที่กำลังมองฉันอยู่ตอนนี้หรอกคะสายตาคู่นี้ที่มองมามันทำให้ฉันสตั๊นทันทีแต่ก็แค่แป๊บเดียวก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็ปกติ ทำไมใจฉันยังเต้นแรงอยู่นะ เฮ้อ
อยากรู้ใช่ไหมคะว่าใครกันที่มองมาก็คนที่ไล่ฉันออกจากชีวิตนั่นแหละคะ พี่มาร์ท ไง มองมาอย่างกับฉันทำอะไรผิดมองอย่างกับจะกินเืกินเนื้อ ก่อนที่สายตาเค้าจะเปลี่ยนเป็เ้าเล่ห์ฉันยังคิดอะไรได้ไม่มากก็ถูกยัยปรางค์เรียกซะแล้ว
“นี่ ยัยลินแกมองใครวะ ไปหาโต๊ะนั่งกันเถอะ”ยัยปรางค์
“เออ ไปสิยืนเมื่อยละ”ฉันเองแหละ หลังจากนั้นเราก็มานั่งโต๊ะโซนวีไอพี ที่อยู่ชั้นสาม มันดูเป็ส่วนตัวดี สมองของฉันมันเอาแต่คิดว่าทำไมเขาต้องมองแบบนั้นและสุดท้ายทำไมเราต้องเจอกันที่นี่
“ยัยลิน ฉันเห็นนะเมื่อกี้ที่แกยืนเฉยๆอะ แกเห็นพี่มาร์ทใช่ไหม” ยัยมีนพูดพลางทำหน้าจับผิด
“เออ ฉันเห็น”ฉันพูดอย่างไม่สบอารมณ์
“แล้วแกจะทำไงวะ”ยัยปรางค์พูดขึ้นพลางทำหน้าสงสัย
“หึ ไม่รู้สิก็แค่เจอ”ฉับตอบมันไปแค่นั้นพร้อมสีหน้าที่เรียบเฉยมองไปที่ยัยปรางค์
“เออๆ จะยังไงก็ช่างฉันว่าสั่งไรมากินกันเถอะ”เสียงยัยมีนพูดขึ้นพร้อมเรียกเด็กเสิร์ฟมาสั่งอาหารเราทั้งสามต่างพากันนั่งทานไปสักพักพร้อมพูดคุยเื่ไร้สาระกันไปแต่ฉันไม่ค่อยสนใจหรอกเพราะสมองของฉันนะมันเอาแต่คิดว่าในเมื่อเราเจอกันแล้วถ้าอย่างนั้นก็เผชิญหน้ากันเลยแล้วกัน หึ
![เธอในดันเจี้ยนแห่งการดับสูญ [Lost in the Ruined Dungeon]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1781008402_99572619.webp)
149
