Puppy Love จดหมายรักระหว่างนายและฉัน (จบ)

        “ตอนที่นายชมฉันว่าสุดยอดน่ะ”เซี่ยเจิงตอบ

        “ฉันชมนายว่าสุดยอด...” ชวีเสี่ยวปอพูดอยู่ดีๆก็รู้สึกว่าคำพูดนี้มันดูแปลกๆ ยังไงไม่รู้ ห้ามคิดลึกเด็ดขาด เขาคิดลึกเหมือนว่าทั้งสองคนกำลังมีอะไรกันดังนั้นจึงรีบพูดเสริมออกไปว่า : “ฉันบอกว่าเล่นได้สุดยอด !”

        “อย่างอื่นก็สุดยอดเหมือนกัน”เซี่ยเจิงที่ขาแข็งแรงตามชวีเสี่ยวปอออกมาด้านนอก “ขาเป็นยังไงบ้าง? เมื่อกี้เห็นนายลุกขึ้นมาด้วย”

        “ยังกระโดดขาเดียวได้เลย” ชวีเสี่ยวปอพูดขึ้น “ไม่เป็นไรแล้วแค่รอตัดเฝือก”

        พูดตามตรง ตอนนี้ชวีเสี่ยวปออยากจะหาที่ที่ไม่มีคน เพื่อประทับจูบให้เซี่ยเจิงทีหนึ่งแต่เมื่อมองไปรอบแล้วดูเหมือนว่าจะไม่มีสถานที่ที่เหมาะสมเช่นนั้นทั้งสองคนที่อยู่ปลายสุดของแถวจึงต้องเดินตามกลุ่มคนออกไปอย่างช้าๆแต่ชวีเสี่ยวปอก็ยังแอบยื่นมือไปด้านหลัง พร้อมทั้งลูบไล่ไปบนแขนของเซี่ยเจิง

        “อยู่นิ่งๆ ” คำพูดของเซี่ยเจิงแฝงไปด้วยความหมายของการเตือน

        “ฉันแค่ลูบแขนหน่อยเดียวเอง” ชวีเสี่ยวปอทำน้ำเสียงงอนแล้วจึงดึงมือกลับเข้ามาอย่างเดิม “แล้วเจียงอี้หยางล่ะ? ”

        “ไปตามคนที่อยู่ในทีมของห้องเรา” เซี่ยเจิงมือหนึ่งเข็นรถ ส่วนอีกมือก็บีบๆนวดๆ บนไหล่ของชวีเสี่ยวปอ ที่จริงเขาก็อดกลั้นอย่างลำบากเช่นกันเพียงแต่ไม่ได้แสดงออกมาตรงๆ เหมือนกับชวีเสี่ยวปอ

        “แล้วนักกีฬาในทีมบาสคนอื่นล่ะ? ซือจวิ้นด้วย?”

        “นักกีฬาในทีมบาสยังต้องอยู่ฟังคำแนะนำของโค้ชหลัวน่ะ” เซี่ยเจิงอธิบาย“ฉันไม่ได้อยู่ในทีมโรงเรียน ก็เลยไม่ต้องฟัง”

        ชวีเสี่ยวปอเงยหน้าขึ้นมามองด้านหลังอย่างมีความสุข“ก็เลยรีบมาหาฉันทันทีเลยใช่รึเปล่า”

        “ใช่” เซี่ยเจิงพยักหน้ายืนยัน จากนั้นจึงลดเสียงพูดให้เบาลงแล้วกระซิบไปที่ข้างหูให้ได้ยินเพียงแค่สองคนว่า : “อยากเจอนาย”

        “ฉัน...” ทันใดนั้นชวีเสี่ยวปอก็สูดหายใจเข้าไปทันทีเมื่อเซี่ยเจิงเข้ามาใกล้จนทำให้ลมหายใจพ่นลงมาที่ข้างใบหูของเขาสายตาของชวีเสี่ยวปอจึงกวาดมองไปซ้ายทีขวาทีอย่างลุกลี้ลุกลน “เซี่ยเจิง !”

        “ครับ”

        “ไม่มีอะไร” ชวีเสี่ยวปอจับต้นขาของตัวเอาไว้อย่างแรงไล่ภาพความคิดที่ไม่สามารถบรรยายได้ในหัวไปออกไปทันทีเพราะเมื่อเขาเห็นประตูทางออก โหยวเจียก็ยืนอยู่ตรงนั้นทั้งยังมองมาที่พวกเขาสองคนอย่างเงียบๆ

        ชวีเสี่ยวปออดไม่ได้ที่จะหันไปมองเซี่ยเจิงครั้งหนึ่ง ทั้งสองคนสบตากันและก็เป็นเช่นนั้นพวกเขารู้สึกกังวลขึ้นมาเล็กน้อยอย่างไม่สามารถจะอธิบายได้

        “เก่งมาก !” โหยวเจียชูสองนิ้วให้เขาทั้งสองคนทั้งยังยิ้มจนตาหยีเมื่อเห็นอย่างนี้แล้วก็รู้สึกราวกับว่าโหยวเจียเป็นเป็นเด็กมหาวิทยาลัยที่อายุห่างจากพวกเขาเพียงไม่กี่ปีอีกทั้งรอยยิ้มนี้ยังทำให้ความกังวลภายในใจของชวีเสี่ยวปอสลายหายไปได้ไม่น้อยเลยทีเดียว

        “เซี่ยเจิงเป็นม้ามืดจริงๆ ” โหยวเจียทอดถอนใจขึ้นมาอีกครั้งแล้วจึงมองประเมินเซี่ยเจิงตั้งแต่หัวจรดเท้าหนึ่งรอบ : “ครูดูการแข่งขันจนเลือดในตัวพลุ่งพล่านขึ้นมาเลยทีเดียวล่ะ”

        “พอไหวครับ” เซี่ยเจิงถูกชมจนรู้สึกเขินเขาจึงขยุ้มผมพร้อมทั้งหัวเราะน้อยขึ้นมา “เป็นเพราะโค้ชหลัวสอนมาดีครับ”

        “ถ้าเหล่าหลัวได้ยินคำนี้เขาต้องดีใจจนตัวลอยแน่ๆ ”โหยวเจียพูดขึ้นพลางหัวเราะ จากนั้นก็ก้มหน้าลงมามองชวีเสี่ยวปอ“ครูต้องชมเธอด้วยเหมือนกันนะ”

        “ของผมช่างมันเถอะครับ”ชวีเสี่ยวปอเองก็ทำท่าขยุ้มผมเหมือนกับเซี่ยเจิงเช่นกัน แต่ตัวเองมีแค่ตอผมแข็งๆทั้งศีรษะ จึงทำได้เพียงยกมือขึ้นมาลูบไปในกลางอากาศแล้ววางมือลงมาเช่นเดิม : “ผมสร้างปัญหาให้ทีมบาสด้วยซ้ำ”

        อันที่จริงชวีเสี่ยวปอรู้สึกเสียดายมากที่ไม่สามารถลงเล่นได้เนื่องจากเขาขาหักไม่เช่นนั้นเขาก็คงจะเป็นหนึ่งในผู้เล่นที่อยู่ในสนามท่ามกลางเสียงเชียร์ในวันนี้

        “ไม่” โหยวเจียกำหมัดขึ้นมาอย่างหนักแน่นท่าทางเช่นนั้นชวีเสี่ยวปอเกือบนึกว่าโหยวเจียจะกล่าวคำสาบานออกมาแล้ว “ครูชมเธอเพราะเธอตั้งใจฝึกซ้อม เพราะเธอทำตามที่สัญญาไว้กับครูแล้วก็เพราะเธอไม่ได้รู้สึกผิดหวังในตัวเอง”

        ชวีเสี่ยวปอ : “ ...... ” ฉันทำอะไรที่ไหนทำให้ใครผิดหวังเข้าเหรอ?

        “คนที่ไม่ได้รู้สึกผิดหวังในตัวเองนี่แหละเก่งที่สุดเลย”โหยวเจียตบไปบนไหล่ของชวีเสี่ยวปอเบาๆ สองที “ถึงแม้ว่าผลลัพธ์จะสำคัญแต่ระหว่างทางก็สำคัญไม่แพ้กันครูหวังว่าในระหว่างทางที่เธอสนุกสนานกับชีวิตในเวลาเดียวกันนี้เธอจะมีเป้าหมายของตัวเองด้วยเช่นกัน”

        หลังจากที่โหยวเจียงพูดจบเธอจึงเดินจากไปนักเรียนไม่ต้องกลับเข้าโรงเรียนแล้วส่วนเซี่ยเจิงเองก็ไม่อยากเข้าร่วมงานเลี้ยงฉลองของทีมบาสเกตบอลด้วยเช่นกันถึงแม้ว่าชวีเสี่ยวปอจะรับปากกับเวินลี่ว่าจะปกป้องขาของตัวเองเป็นอย่างดีและจะกลับบ้านให้เร็วขึ้นอีกหน่อย แต่ทว่าในตอนนี้เขายังอยากใช้เวลาอยู่กับเซี่ยเจิงให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

        ความตั้งใจเดิมของเซี่ยเจิงเป็นไปตามเช่นทุกที คือกลับบ้านเนื่องจากหลังจากจบการแข่งขันก็ไม่ต้องกลับไปโรงเรียนแล้วและดูท่าหลายคนก็เตรียมจะเดินเล่นกันอยู่แถวนี้จึงทำให้มีเพียงที่บ้านเท่านั้นถึงจะสามารถพักผ่อนได้อย่างสงบ

        แต่ชวีเสี่ยวปอกลับบอกว่าไม่เอา ทั้งสองคนเรียกรถแท็กซี่มาคันหนึ่งหลังจากขึ้นรถชวีเสี่ยวปอก็บอกว่าชื่อหมู่บ้านหนึ่งไป

        เซี่ยเจิงไม่ได้ถามอะไรออกมา จนกระทั่งหลังจากลงจากรถแท็กซี่มาเขาอุ้มชวีเสี่ยวปอไปนั่งบนรถเข็นอีกครั้งหนึ่งและในตอนนั้นเองชวีเสี่ยวปอถึงชี้ไปยังตึกสูงที่อยู่ด้านหน้า พร้อมทั้งอธิบายว่า : “บ้านฉันเอง”

        “ตึกที่พ่อฉันเป็นคนสร้างมันขึ้นมา เขาบอกว่าที่นี่ทำเลดีเลยให้ฉันกับชวีจิ่งคนละห้อง” ชวีเสี่ยวปอชี้ทางให้เซี่ยเจิงพลางพูดขึ้นมา : “เมื่อก่อนแม่ของชวีจิ่งยังเคยทะเลาะเพราะเรื่องนี้ด้วยนะยังไงซะก็คงจะรู้สึกว่าไม่ควรให้ฉันละมั้ง ที่จริงฉันยังไงก็ได้อยู่แล้วแต่วันนี้อยู่ใกล้กลับที่นี่พอดีไม่ใช่เหรอ อีกอย่างฉันเองก็ไม่ได้มานานแล้วด้วย”

        “ฉันควรพูดว่าอะไรดี” เซี่ยเจิงดีดนิ้วขึ้นมา“คุณแฟนมีบ้านอยู่ทุกทีสะดวกมากเลยจริงๆ !”

        ชั้นที่ยี่สิบสาม

        ชั้นนี้ตั้งแต่หลังจากที่ชวีอี้เจี๋ยเอากุญแจให้ชวีเสี่ยวปอเขาก็เคยมาที่นี่เพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้นทั้งยังเป็นตอนที่ชวีอี้เจี๋ยลากชวีจิ่งให้มาด้วยกันในตอนนั้นคงจะเป็นเพราะว่าไม่ค่อยมีความสุขเท่าไหร่นักดังนั้นชวีเสี่ยวปอจึงกวาดสายตามองการตกแต่งของห้องนี้ไปอย่างผ่านๆแทบจะไม่ได้ดูอย่างละเอียดเลยว่าภายในห้องมีอะไรบ้าง

        ทำให้อันดับแรกเขาจึงหมุนรถเข็นไปรอบห้องครั้งหนึ่งและพบว่ามันตกแต่งได้ไม่เลวเลย อีกทั้งยังอดไม่ได้ที่จะทำเสียงจิ๊ปากออกมาสองครั้ง : “คิดไม่ถึงเลยนะเนี่ยว่าพ่อฉันจะมีรสนิยมกับเขาด้วย”

        เซี่ยเจิงกำลังยืนอยู่ตรงหน้าต่างบานใหญ่ที่ยาวลงมาจรดพื้นในห้องรับแขกแสงแดดในตอนเที่ยงค่อนข้างทำให้แสบตาเล็กน้อยแต่ชวีเสี่ยวปอก็มองตรงไปยังเขาที่ยืนอยู่ท่ามกลางแสงแดดที่สาดส่องเข้ามาจนทำให้แม้แต่โครงร่างของเขาก็ดูเหมือนเป็นเส้นละมุน

        “คุณแฟน”

        ชวีเสี่ยวปอพูดยังไม่ทันจบ เซี่ยเจิงก็เดินเข้ามาหาเขาแล้ว

        “เดี๋ยวก่อน” ชวีเสี่ยวปอเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง “ฉันอยากลุกขึ้นยืน”จะใช้ท่าที่ไม่ถนัดแบบนี้ในการจูบทุกครั้งได้ยังไงกัน !

        “ขาไหวเหรอ? ” เซี่ยเจิงกุมใบหน้าของเขาเอาไว้

        “ไหว ไหวมาก” ชวีเสี่ยวปอไม่ฟังพร้อมทั้งยันตัวด้านบนของตัวเองขึ้นมาความจริงเขาฟื้นตัวดีขึ้นมากแล้ว ต่อให้ไม่มีคนอื่นเข้ามาช่วย เขาก็สามารถค่อยๆประคองตัวลุกขึ้นมาได้ แต่ในตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมัวแต่มาชักช้าอยู่ได้เพราะเขารอไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว

        ฉันต้องการจูบ โดยด่วนที่สุด

        ชวีเสี่ยวปอรู้สึกตลกกับตัวเองแต่เซี่ยเจิงก็รีบเข้าไปช่วยประคองเขาให้ลุกขึ้นมาทันทีกลัวว่าชวีเสี่ยวปอจะไม่ระวังไปโดนขาข้างที่เจ็บเข้าในตอนนี้เซี่ยเจิงกลับดูมีความอดทนเป็นอย่างมากพยายามให้ชวีเสี่ยวปอทิ้งแรงทั้งหมดลงมาที่ตัวเองซึ่งมันก็ทำให้ชวีเสี่ยวปออดไม่ได้ที่จะใช้ทั้งตัวของเขาเข้าไปแนบชิดพร้อมทั้งขยับใบหน้าเข้าไปกดจูบลงบนริมฝีปากของเซี่ยเจิงอย่างโหยหา

        นี่ไม่ใช่ครั้งแรกของพวกเขาสองคนที่ทำเรื่องเช่นนนี้เพราะถึงยังไงพวกเขาก็คุ้นเคยกับมันอยู่แล้วเพียงแต่ว่าชวีเสี่ยวปอยังไม่กล้าวางขาลงไปเต็มแรงเท่าไหร่นักดังนั้นแขนของเซี่ยเจิงจึงกอดเขาเอาไว้แน่นยิ่งกว่าเดิมราวกับกลัวว่าเขาจะลื่นล้มไปอย่างไรอย่างนั้น

        แต่ทว่าการกระทำเช่นนี้กลับเป็นเหตุให้เกิดเรื่องสำคัญมากเรื่องหนึ่งขึ้น

        เซี่ยเจิง : “นายแข็งแล้ว”

        ชวีเสี่ยวปอ : “นายยังมีหน้ามาพูดถึงฉันอีก?ถูกันไปมาแบบนี้ใครบ้างจะไม่แข็ง !”