วันนี้ก็เป็อีกวันที่ผมตื่นสายเลยต้องรีบตาหูเหลือกเพื่อไปให้ทันเข้าเรียนเช้า โดนไอ้แต้บ่นหูชา นับวันยิ่งเหมือนพี่กูเข้าไปใหญ่ก็เมื่อคืนกูเล่นเกมดึกอะ เมื่อวานผมไปห้าง ดันไปเจอไอ้กอลิล่ามัน แต่มันก็ดีนะเลี้ยงพิซซ่าพวกผมแต่กูอยากกินราเมนเหอะ มันก็คุยกะไอ้เต้ปกตินะ ออกจะเป็ผู้ฟังที่ดีด้วยซ้ำแต่กะกูนี่กวนตีนจริง
หลังจากเลิกเรียนผมก็ไปกินข้าวที่โรงอาหารคณะไปต่อแถวซื้อข้าว แถวยาวฉิบหาย ดีที่่บ่ายมีเรียนบ่าย 2 ไม่งั้นกูจะได้กินข้าวมั้ยเนี่ย ผมถือจานข้าวกลับมานั่งที่โต๊ะก็พบลุงรหัสกับไอ้กอลิล่านั่งอยู่ที่โต๊ะอยู่ก่อนแล้ว วันนี้ทั้งสองคนใส่เสื้อช็อปข้างในเป็เสื้อยืดสีดำ พี่แทนใส่เสื้อยืดสีขาว แพ็คคู่ขาวดำ กางเกงยืนขาดเข่าหน้ตาครึ้มไปด้วยหนวดเคราทั้งคู่ นึกว่าเพิ่งออกมาจากป่าแต่ไอ้กอลิล่ามันยิ่งเหมือนกอลิล่าจริงๆเข้าไปใหญ่ น่ากลัวฉิบหาย นี่มึงเป็นักศึกษาแน่เหรอวะ(-_-)
“ดีพี่”
ผมทักพี่แทนแล้วหันไปพยักหน้ากับไอ้กอลิล่า ทักมันหน่อย มันอุตส่าห์เลี้ยพิซซ่ามันยักคิ้วกับมา 2 จึก
“อะไร พวกมึงนี่มองตากันก็เข้าใจกันแล้วรึไง”
พี่แทนวันนี้ดูเหมือนจะพกหมามาในปากมาด้วย
“เหอะ”
ผมเบะปากใส่มันี้เีพูดอะไรมาก พี่แทนมึงไม่เคยเข้าข้างกูหรอก
“เออ พี่ แล้วจะคัดนักฟุตบอลเมื่อไรครับผมกะไอ้มีนนี่จะได้เตรียมตัว” ไอ้เต้ผู้ชื่นชอบฟุตบอลถามลุงรหัสมัน
“ถามไอ้แทน มันเป็กัปตัน” ไอ้กอลิล่ามันโยนให้เพื่อน ไม่เอาอะไรเลยนะมึงอะ เหมือนกูเลย
“กูว่าจะเริ่มเดือนหน้า ตอนนี้กูต้องทำงานส่งอาจารย์ก่อน”
พี่แทนมันว่าก็เหลืออีกแค่ อาทิตย์เดียวนี่หว่า
“แล้วมึงไม่ประกวดดาวเดือนอะไรของมึงนั่นรึไง”
ลุงรหัสไอ้เต้มันถามหลานมัน
“ประกวดดิพี่เนี่ยเดี๋ยวเย็นต้องไปซ้อมการแสดงอีกถ้าไม่ไปเดี๋ยวพี่เจสซี่มันว่าจะไปตามที่หอเลย”
ไอ้เต้มันทำท่าทางขนลุกกระเทยหน้าสวย (แปลกๆ) หุ่นหมีปี 2จะไปดักฉุดไอ้เต้ที่หน้าหอ
“พวกผมไม่ต้องเตรียมตัวเยอะหรอกเก่งอยู่แล้ว”
ผมคุยจริงๆแล้วผมกับไอ้เต้ก็เก่งนะเล่นเป็ตัวจริงตลอด ได้แชมป์ก็หลายสมัยไม่ค่อยขี้คุยเลยกู
“เหอะ ขี้คุยนะมึงอะ”
ผมเบะปากใส่มัน ไอ้กอลิล่ามันแซะผมอีกแล้วสงสัยถ้าวันไหนไม่ได้แซะคงนอนไม่หลับ ี้เีจะเถียง ก็ผมเก่งจริงอะ
มันยกยิ้มมุมปาก เออเพิ่งเคยเห็นมันยิ้ม แต่เป็การแสยะยิ้มนะหลังจากกินข้าวเสร็จก็แยกย้ายกันเพื่อเตรียมเข้าเรียน เวลาไอ้กิลิล่ากับไอ้เต้เดินออกไปจากโรงอาหาร มีสาวๆเดินเหลียวหลังมองกันเป็แถว แถมยิ้ม แล้วก็ซุบซิบกันออร่าออกมาก ผมกับพี่แทนนี่หมองกันเลยทีเดียว คราวหน้าจะไม่เดินใกล้พวกมันแล้วไอ้พวกหล่อแบบเถื่อนถ่อย รุงรังหน่อยๆ หล่อแบบสะอาดอย่างผมนี่สู้ไม่ได้เลยสาวๆทำไมชอบของแปลกกันจริง (-_-)
“มึง เดี๋ยวกูต้องไปซ้อมการแสดงประกวด ที่ห้องประชุมน่าจะเลิกสามทุ่มจะให้กูไปส่งหอก่อนมั้ย”
ไอ้เต้มันหันมาถามผมขณะที่เรากำลังเดินไปที่ลานจอดรถข้างตึก
“ไม่ต้อง เดี๋ยวกูไปหาไรกินแล้วเล่นเกมรอมึงที่โรงอาหารก็ได้”
วันนี้ผมเอาพาวเวอร์แบงค์มาด้วย
“เออ ดีเนอะมึง มีแค่เกมกะของกินก็อยู่ได้เป็สัตว์เซลล์เดียวรึไง”
ไม่ต้องชมกูหรอกสัด
“เชี่ย แล้วมึงไม่กินข้าวก่อนเหรอ”
ผมหันไปด่ามันแถมด้วนนิ้วกลางข้างซ้าย
“มีข้าวฟรีเลี้ยง”
เออดีวุ้ยแต่ผมไม่สนข้าวกล่องเพียงแค่หนึ่งกล่องที่จะมาแลกกับอิสระภาพของผมหรอกครับหลังจากนั้นเราก็แยกย้ายกัน ผมพยายามไม่เดินเฉียดไปที่หอประชุมเนื่องจากกลัวยัยพี่เจสซี่ด่า ผมเดินเล่นเกมไปเรื่อยๆ จนถึงข้างมุมตึกเรียนแห่ง
‘โครม ตุ๊บ เปลี๊ยะ’
เชี่ยกาแล็กซี่ผมหล่นแตก ม่ายนะ กูจะเล่นเกมยังงาย ใครชนกู บรรกาศคุ้นๆนะเงอยหน้ามองไอ้คนชน
“เชี่ย มึงอีกแล้ว จะอะไรหนักหนากะกูเนี่ย”
สามรอบแล้วครับที่มันชนผมกะชนกูให้ครบโหลเลยรึไง
“ก็มึงไม่มองทาง”
ประโยคนี้อีกแล้วคำแรกที่มึงควรพูดคือขอโทษมั้ยวะ แง่ง ผมแยกเขี้ยวใส่มัน
“วันนี้มึงต้องขอโทษกูก่อน”
ผมไม่ยอมแน่นอนวันนี้ถ้ามันไม่พูด ผมจะะโถีบมัน
“เออ ขอโทษ”
งุ้ยวันนี้ทำไมมันพูดง่ายจังวะ มันก้มมองมือถือผมที่หน้าจอแตกยับเยินแล้วเงยหน้ามามองผม
“แล้วมึงจะเอาไง”
มันยักคิ้วถามผม
“ซื้อใช้กูเลย เพิ่งใช้ได้ปีเดียวเอง”
จะซ่อมก็คงไม่ไหวเยินขนาดนั้น เพิ่งซื้อมาได้ปีเดียว หมดประกันไปเดือนที่แล้วเอง ซวยโคตรหรือต้องไปทำบุญมั่งวะ ล่าสุดเข้าวัดเมื่อไรวะกู ปีที่แล้วมั้ง
“เออ ว่างเมื่อไรมึงอะ”
มันถาม เฮ้ยมันจะซื้อคืนให้วุ้ย เป็หมื่นเลยนะ
“แพงนะมึง เป็หมื่นเลยนะ ตอนกูซื้ออะ”
น่าจะหมื่นสามได้ถ้าผมจำไม่ผิด ผมหรี่ตามองมัน มึงซื้อไห้เหรอ เห็นใส่กางเกงขาดรองเท้าก็เยินขนาดนั้น
“หึ กูซื้อให้มึงได้สิบเครื่องเลยเหอะ”
มันคุยครับแหม รวยซะด้วยนะมึง อ่อลืมไป มันขับรถแพงนี่หว่า แต่กางเกงมึงเยินมาก
“หือ ทำไมวันนี้มันง่ายจริง มึงไม่สบายเหรอ”
ผมถามมันกลัวว่าตัวเองจะหูฝาด
“มึงเป็ห่วงกูเหรอ”
มันยกยิ้มที่มุมปาก
“เปล๊า กูถามไปงั้น”
ผมงงหน่อยๆหรือมันจะแกล้งอะไรกูวะ
“แล้วมึงจะไปวันไหน ยังไม่ได้ตอบกูเลย”
“มึงซื้อมาให้กูดิ เอาแบบเดิมก็ได้”
ผมี้เีไปปกติก็ไม่ชอบออกไปไหน ถ้าไม่หิวอะนะ
“เออ ไว้กูซื้อแล้วจะเอามาให้แต่วันนี้มึงเลี้ยงข้าวกูหน่อย กูลืมเอากระเป๋าตังมา”
หน้าด้านนะมึงชักไม่แน่ใจว่ามันจะซื้อคืนให้ได้มั้ย
“เื่ไร กูต้องเลี้ยงมึงแน่ใจนะว่ามึงจะซื้อมาคืนกูจริงๆ”
ผมทำหน้าไม่เชื่อใจมัน
“เออน่า เร็วๆกูหิวแล้ว”
แล้วมันก็เดินนำไปทางโรงอาหารสงสัยมันคงเดินมากินข้าว แต่เสือกลืมกระเป๋าตัง ห่า แล้วผมก็เดินตามมันไปกลัวไม่ได้มือถือ ต้องยอมเสียค่าข้าว 30 บาท เมื่อถึงโรงอาหาร มันแบมือขอตังผมให้แบงค์ 20 มันไป 2 ใบ
“ไม่พอ ก็จะซื้อเกาเหลาด้วย”
“ห่า”แล้วผมก็ล้วงแบงค์ 100 ออกมายื่นให้มัน
“เอาแบงค์ 20 กูคืนมา” ผมแบมือขอเงินคืน
“งกจริงมึงนี่”
แล้วมันก็คืนมาคิดจะอุ๊บอิ๊บรึไง สัด แล้วผมก็เดินไปซื้อข้าวบ้าง ชักเริ่มหิว เกือบหกโมงแล้วเวลาหิวพอดี ผมกับมันนั่งกินกันไป ไม่ได้คุยอะไรกันมาก แต่ไม่ลืมทวงเื่มือถือกลัวมันชิ่ง
“แล้วมึงจะไปไหน ไปช็อปกะกูมั้ย”
“ไป มึงเอารถมาเหรอ”
“เปล่า กูเดินมา”
(-_-) ฮ่วย จะถามกูเพื่อ ? มึงจะแบกกูไปรึไง
“กูว่าจะไปอ่านการ์ตูน”
ผมเบะปากมองหน้ามัน
เพิ่งอ่านวันพีชไปได้2 เล่ม วันนั้นก็ดันลืมเอากลับหอด้วย
“หน่อมแน้มนะมึงอะ”
มันยิ้มมุมปาก่นี้มันทำบ่อยนะ เห็นแล้วหมั่นใส้
“เื่กูเหอะ”
ผมเดินพร้อมไปกับมันสงบสึกชั่วคราว กลัวไม่ได้มือถือคืนจริงๆนะ คืนนี้อดเล่นเกมเลย สงสัยต้องเอาการ์ตูนไปอ่านหลายๆเล่มเราเดินมาเรื่อยๆ มันเงียบนะ ผมก็ไม่รู้จะคุยอะไรกับมันพอถึงที่ช็อปก็เห็นพี่แทนนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะม้าหินอ่อน
“ดีพี่ ทำไรอะ”
“งาน อาจารย์สมชายดิ กูทำมาหลายวันแล้วแม่งยังไม่เสร็จ”
มันบ่นขอบตามันดำๆ คงไม่ค่อยได้นอน
“ขอยืมวันพีชหน่อยพี่”
“มึงเข้าไปหาเอาเอง”
โอ๊ะวันนี้ได้เข้าช็อปโยธาวุ้ย ไอ้กอลิล่ามันเดินเข้าไปก่อน ผมก็เดินตามเข้าไปข้างในกว้างนะ เหมือนกั้นห้องไว้โซนนึง แต่ไม่มีประตู ข้างในไม่ค่อยรกมากส่วนมากเป็อุปกรณ์เกี่ยวกับสาขาที่พวกพี่มันเรียน มีที่นอนปิคนิคแบบพับได้สีดำด้วยสงสัยของไอ้กอลิล่ามัน ถัดไปเป็กองหนังสือการ์ตูนวันพีช ผมหยิบเล่ม 3 ถึงเล่ม 15ขี้นมา
“มึงอ่านหมดเหรอ” ไอ้กอลิล่ามันถามผม ทำท่าปูที่นอน นี่มึงจะหลับเลยเหรอ
“กูอ่านได้วันละเป็ 10 เล่มเหอะ”
ไม่อยากคุยผมอ่านเร็วนะการ์ตูนอะ อ่านได้โดยไม่หลับไม่นอนแต่พออ่านหนังสือเรียนแล้วจะหลับทุกที
“เก่งเนอะ ไอ้เื่ไม่เป็เื่เนี่ย” มันชมครับ
“กูจะถือว่ามันเป็คำชมก็แล้วกัน”
สัดเริ่มจิกกัดกูอีกแล้ว ผมนั่งลงแถวนั้นอ่านการ์ตูนรอไอ้เต้มันไม่อยากออกไปรบกวนพี่แทนทำงาน เดี๋ยวไลน์บอกไอ้เต้มันก่อน ผมอ่านการ์ตูนไปเรื่อยๆก็เห็นไอ้กอลิล่ามันนอนไถมือถือ มองมาทางผม
“มองไร”
“มึงเป็แฟนกับไอ้เต้เหรอ”
ห๊ะนี่มึงล้อกูเล่นปะเนี่ย แม่ง ขนลุก
“ไม่ใช่เว้ย สัด ขนลุกหมด”
ทำไมมันคิดงั้นวะฮ่วย
“ก็กูเห็นมึงไปไหนมาไหนกับมันได้ยินว่าอยู่หอเดียวกันอีก”
มึงโรคจิตรึไงตามเช็คเื่กูขนาดนี้ จะไปดักหน้าหอรอตีหัวกูเหรอ
“ก็สนิทกันั้แ่ม.ปลาย เป็เพื่อนกัน”
ผมตอบมันตามจริง
“อ่อ แล้วมึงมีแฟนมั้ย”
“ยัง มึงจะอยากรู้ไปทำไม”
เื่ของกูเหอะ
“เปล่า…”
แล้วมันก็เงียบไป ซักพักไอ้เต้มันก็เข้ามาตาม มันทักทายลุงรหัสมันแล้วขอตัวกลับ ผมก็กลับหอพร้อมมัน อาบน้ำแล้วอ่านการ์ตูน แล้วก็หลับไป
วันนี้ทั้งวันผมไม่มีมือถือใช้เล่นเกมก็ไม่ได้ เลยต้องยิมมือถือไอ้เต้โทรหาพี่ธันแล้วโกหกว่าของผมแบตหมด (-_-) เลยต้องมานั่งเล่นเกมในโน๊ตบุ๊คแทน เมื่อไม่ได้อยู่หอพัก การดำเนินชีวิตของผมก็เป็ไปอย่างไร้ชีวิตชีวาผมไม่ได้พกโน๊คบุ๊คไปไหนมาไหนนะ มันหนัก ก็เลยกลายเป็เรียน กินข้าว แล้วก็เรียนตอนเย็น ลืมพกหนังสือการ์ตูนมาด้วยอีก ตอนนี้เลยนั่งว่างอยู่ที่โรงอาหารว่าจะไปที่ช็อปพี่แทนหาการ์ตูนอ่าน เดี๋ยวไอ้เต้มันต้องไปซ้อมการแสดงอะไรของมันนั่นอีก
“เดี๋ยวมึงไปส่งกูที่ช็อปพี่แทนก่อนดิ”
“แล้วมึงไม่กลับหอเหรอ เดี๋ยวกูไปส่งที่หอก็ได้”
“ไม่อะ กูจะไปหวงหนี้ลูกหนี้กู”
ก็ไอ้กอลิล่าแหละเงียบกริบเลย หรือว่ามันจะชิ่งจริงๆ
“พี่ปืนอะเหรอ ไม่หรอก เขารวยจะตายหมื่นเดียวซื้อได้อยู่แล้ว”
มึงจะรู้อะไรถ้าคนมันจะชิ่งอะนะ
“เหอะ ก็จะรู้เหรอ เผื่อแม่งชิ่ง”
ไอ้เต้มันก็ไปส่งผมที่ช็อปพี่แทน แต่วันนี้ไอ้กอลิล่ามันไม่เข้า ผมเซ็งเลยเลยให้ไอ้เต้มันไปส่งที่หอ นอนอ่านการ์ตูนก็ได้ฟะ
ผ่านไป 3 วัน ไอ้กอลิล่าปืนก็ไม่เข้าช็อป เชี่ยหรือว่ามันจะชิ่งจริง กูจะลงแดงตายแล้ว วันนี้วันที่ 4 ถ้ายังไม่เข้ามากูจะบุกไปบ้านมันแล้วนะ3 วันแล้วที่ให้ไอ้เต้พาแวะไปดูไอ้กอลิล่าปืนมัน ไม่เคยเจอเลย
“พี่แทนวันนี้ไอ้พี่ปืนมาเข้ามามั้ย”
เวลาคุยกะคนอื่นผมก็เรียกมันพี่นะฉายามันผมก็ไม่เคยเรียกให้ใครฟัง เดี๋ยวมันกระทืบเอา
“มันว่าจะเข้ามา กูไลน์ไปถามมันแล้ว”
พี่แทนตอบ สงสัยสงสารผม ที่ต้องเข้ามาถามทุกวันมันเลยถามให้แต่ว่ากูจะได้มือถือใหม่รึเปล่าเหอะ ผมนั่งรอไปเรื่อย อ่านการ์ตูนจบไป 3 เล่มก็เห็นรถไอ้กอลิล่าเข้ามาจอด มันลงมาจากรถโดยถือกระเป๋าเป้ลงมาด้วยวันนี้มันใส่เสื้อยืดสีดำ กางเกงยีนขาดๆ รองเท้าผ้าใบเยินๆ ของมันแหละแต่ใบหน้าเกลี้ยงเกลา มันโกนหนวดเคราแล้ว เฮ้ย มันหล่อเว้ย โคตรเท่อะ อิจฉาวุ้ยอยากหล่อ อยากเท่แบบมัน แต่ไม่ใช่ประเด็น มือถือใหม่กูอะ ผมมองหน้ามันเป็เชิงถามมันวางกระเป๋าที่โต๊ะม้าหินอ่อน ล้วงกล่องสี่เหลี่ยมสีขาวออกมา เชร้ดด ไอโฟนกี่บาทวะนั่น ฉิบหาย เครื่องเก่ากูหมื่นเดียวเองอะ
“กูว่าจะรอรุ่นโปรออก แต่มันนานมึงเอารุ่นนี้ไปก่อนแล้วกัน”
แค่นี้กูก็จะเป็ลมแล้ว
“ราคาเท่าไร”
“2 หมื่นกว่า”
“กูไม่เอาอะ มันแพงเกินเครื่องเก่ากูหมื่นเดียว เอารุ่นเดิมก็ได้”
“กูซื้อมาแล้ว ถ้ามึงไม่เอา กูจะเอาไปทิ้ง”
สัด รวยเกินไปแล้วมึงใช้เงินเปลืองจริง หาเงินใช้เองได้แล้วเหรอ
“ใช้เงินเปลือง หาเงินใช้เองได้แล้วเหรอพ่อแม่มึงไม่ว่ารึไง”
แต่ก็ยอมรับมา กลัวมันเอาไปทิ้ง
“เงินกู กูทำงานเอง”
เหอะ เก่งอีก หาเงินใช้เอง
“เออ ขอบคุณ”
ผมมันคนมีมารยาทต้องขอบคุณเวลามีคนให้ของ
“อืม เดี๋ยวเอาเบอร์มึงมาด้วย”
“เอาไปทำไม”
“เผื่อกูลืมกระเป๋าตังจะได้ให้มึงเลี้ยงข้าวกู”
อ่อนี่คือเหตุผลของมัน ที่ซื้อมือถือราคาแพงกว่าของเก่ากูไอ้หมื่นกว่านี่กูต้องเลี้ยงข้าวมันกี่มื้อว่าเนี่ย
“เออ ก็ได้”
ผมจดเบอร์ใส่กระดาษให้มันเลี้ยงข้าวมันคงไม่จนหรอกมั้งแล้วมันคงไม่ลืมกระเป๋าตังบ่อยๆหรอกหลังจากนั้นผมก็นั่งรอไอ้เต้เพื่อกลับหอพร้อมมัน วันนี้มันกลับเร็วนะพรุ่งนี้มันต้องแสดงแล้ว สงสัยยัยพี่เจสซี่ จะปล่อยกลับเร็วให้กลับไป ‘ดื่มวีต้าแล้วไปนอน’ เอ่อผมล้อเล่นครับ จะอะไรก็เื่ของมันเถอะ
“ไอ้เต้วันนี้มึงต้องเข้าไปมอกี่โมง”
“ตอนนี้แหละ”
มันหันมาตอบ มันแต่งตัวเรียบร้อยแล้วนะ เสื้อยืดกางเกงยืนขาดๆ แบบเดียวกับไอ้กอลิล่าใส่ จริงๆผมก็รู้แหละว่ามันแพง ตัวเป็หมื่นผมว่าหลักพันก็แพงมากแล้วนะ เฮ้อ ไอ้พวกมีเงินแต่ชอบใส่เสื้อผ้าขาดๆ
“บ่ายแล้วเหรอะวะ”
สงสัยผมนอนนานไปตื่นเอาบ่ายเลย ยังไม่ไฉลองมือถือใหม่เลย
“10 โมง กูต้องรีบเข้าไปแต่งหน้า”
“เชร็ด มึงจะไปเล่นลิเกเหรอ ต้องแต่งหน้าด้วย”
ผมขำครับต้องขนาดนั้นเลยเหรอวะ ไอ้ประกวดดาวเดือนอะไรเนี่ย
“เออสิ บางคนพี่เจสซี่นัดตี 4 เลย ดีนะคิวกู 10 โมง แล้วมึงจะไปมั้ย”
โอ้โห อะไรมันจะขนาดนั้น ยังกะประกวดนางงาม
“ไปไมอะ ไม่ใช่เื่ของกู”
ผมี้เีครับไม่เคยจะไป แล้วจะโผล่ไปตอนนี้ก็ยังไงๆอยู่
“มึงจะไม่ไปดูกูประกวดเหรอ ดาวสายๆก็เยอะนะมึง”
เฮ้ย ชักน่าสนแต่จะรีบไปทำไม เย็นๆค่อยไป ได้ยินว่าประกวดตอนมืดเดี๋ยวตอนเย็นนั่งพี่วินหน้าหอไปก็ได้
“เออ เดี๋ยวมืดๆค่อยเข้าไป”
มันพยักหน้ารับแล้วก็ออกจากห้องไป ได้เวลาเล่นเกมแล้วกูเล่นไปเกือบบ่ายก็ชักหิวต้มมาม่ากินซักหน่อย สายรหัสให้มาเยอะกินเสร็จก็เล่นเกมต่อ
1K
![[E-Book] เพียงสลายกลายเป็นธุลี (วายจีนโบราณ)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1753889235_47058185.webp)
![ก่อกำเนิด : เทพเซียน 9 วิบัติ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738726538_88141248.webp)
![师兄 ศิษย์พี่... ท่านงามเกินไปแล้ว [แต่งจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1618408943_65406544.webp)
