นี่!!!!!!! น้องทำไมมานั่งร้องไห้คนเดียว..... ชั้นเงยหน้าทั้งน้ำตาแล้วพบกับพี่ชายคนนึง
พี่ชาย : พ่อแม่น้องไปไหน?ทำไมมานั่งร้องไห้คนเดียวแบบนี้
วาเลนตี้ : หนูรอพี่มินอาพี่เค้าบอกหนูว่าจะกลับมาฮือ.....หนูอยากกลับบ้าน ฮือออ....แงงงงง.......
พี่ชาย : เดี๋ยวพี่พาไปสถานีตำรวจแล้วตามหาพ่อแม่น้องกันโอเคมั้ย?
วาเลนตี้ : ค่ะ ฮือๆ.....................
ณสถานีตำรวจ
พี่ชายใจดีคนนั้นเค้าดำเนินเื่าการติดต่อพ่อแม่ชั้นทุกอย่างจนสามารถติดต่อหาพ่อแม่ชั้นได้
พี่ชาย : นี่พ่อแม่น้องบอกอีกครึ่งชั่วโมงจะมารับล่ะเดี๋ยวพี่จะนั่งเป็เพื่อนน้องจนกว่าพ่อแม่น้องจะมาไม่ต้องห่วง
วาเลนตี้ : ขอบคุณค่ะ
พี่ชาย : เรามาทำความรู้จักกันเถ่อะน้องชื่ออะไรเหรอ พี่ชื่อโฮซูล่ะ...!
วาเลนตี้ : วาเลนตี้ค่ะ
พี่โฮซู : ว้าวชื่อน้องเพราะจังว่าแต่ไม่ใช่คนเกาหลีเหรอทำไมถึงพูกเกาหลีได้ล่ะ?
วาเลนตี้ : พอดีคุณพ่อพูดได้หลายภาษาเลยสอนภาษาหนูั้แ่เด็กรวมถึงภาษาเกาหลีด้วยหนูเลยพอพูดสื่อสารได้ค่ะ
พี่โฮซู : น่าทึ่งมากเลยล่ะ! คุณพ่อวาเลนตี้สุดยอดมากๆพี่ก็อยากที่จะมีแบบนี้เหมือนกัน
พวกเราคุยกันได้พักใหญ่ๆเราสนิทกันอย่างรวดเร็วพวกเราแลกเปลี่ยนคำพูกกันจนมันทำให้ความกลัวในตอนแรกของชั้นหายไปอย่างปลิดทิ้ง....
สักพักคุณพ่อคุณแม่ของชั้นมารับและชั้นได้เล่าเื่ราวทั้งหมดของพี่มินอาทำกับชั้นให้พวกเค้าฟัง
พ่อแม่ : พ่อแม่ขอโทษนะลูกที่ปล่อยให้ลูกไปอยู่กับคนเลวๆแบบนั้นพ่อขอโทษจริงๆ
พ่อ : เธอเป็คนที่ช่วยลูกสาวของชั้นไว้สินะ ชั้นขอบตุณมากๆชั้นไม่รู้จะตอบแทนเธอยังไงดี...
พี่โฮซู : ไม่เป็ไรครับผมเต็มใจ
พ่อ : ถ้าเธอ้าความช่วยเหลือไม่ว่าเื่อะไรก็ตามเธอสามารถติดต่อชั้นได้ทุกเมื่อถึงจะไม่ใช่ตอนนี้ แต่ถเาวันไหนเธอการเธอติดต่อชั้นได้ทันที ชั้นจะไม่ลืมเธอคนที่ช่วยลูกสาวชั้น(พร้อมยื่นนามบัตร)
พี่โฮซู : ข..ขอบคุณครับ
หลังจากนั้นพ่อและแม่ของชั้นก็ทำการดำเนินคดีกับพี่มินอาและเรียกค่าเสียหายอย่างสาสม..
และก็ถึงเวลาที่ต้องจากกับพี่โฮซู
วาเลนตี้ : เราจะได้เจอกันอีกมั้ยคะพรุ่งนี้หนูก็จะกลับไทยแล้วครั้งหน้าหนูมาเกาหลีหนูอยากเจอพี่อีก
พี่โฮซู : พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่สักวันเราจะได้เจอกันอีกแน่นอนถ้าเราโตขึ้นแล้วจำกันได้ค่อยเอามาคืนนะ
พี่โฮซูถอดแหวนที่อยู่ในมือพี่เค้าให้ชั้นพร้อมกับรอยยิ้มที่อบอุ่น.....
ชั้นรับแหวนมาและโบกมือลาพี่เค้า วันรุ่งเช้าชั้นกลับไทยทันทีและไม่รู้จะได้มาเกาหลีอีกเมื่อไหร่.........
ลาก่อนนะคะ พี่โฮซู.....แล้วพบกันใหม่ :)