ทางด้านอ้วนชาง เมื่อไม่มีเวลาสืบหาข่าวลับเองก็เลยพยายามติดต่ออ้ายกว่าให้มาพบเพื่อขอร้องให้สืบเกี่ยวกับเ้าเมืองหุ่ยเชียงเพราะมีข่าวลือว่าท่านเ้าเมืองคนนี้อาจแอบกระทำการที่เป็ภัยต่อแผ่นดินโดยให้อ้ายกว่าสืบหาความจริงเื่นี้หากเป็จริงแล้วก็ให้สืบหาขุนนางที่เกี่ยวข้องด้วยว่ามีใครอยู่เื้ับ้างส่วนตัวอ้วนชางเองก็สืบข่าวจากชาวบ้านที่ตนรักษา อีกทั้งได้สอบถามชาวบ้านด้วยว่าเกิดปัญหาอะไรในเมืองนี้หรือไม่
“รบกวนเ้าแล้ว อ้ายกว่า” ฉานชิงที่ปลอมตัวกล่าว
“อย่าได้เกรงใจ พวกเราเป็เพื่อนนี่” อ้ายกว่ายอมช่วยเพื่อน
หลังจากนั้นอ้วนชางก็ใช้เวลาในการรักษาชาวบ้านที่ป่วยอย่างเต็มที่ มีบางวันที่อ้วนชางต้องเดินทางเข้าไปในตัวเมืองหุ่ยเชียงเพื่อซื้อยาสมุนไพรทำให้อ้านชางพบหว่าหวาปลอมตัวเป็ชายอยู่หลายครั้งเหตุเพราะหว่าหวาชอบแอบมาเที่ยวในเมืองบ่อยๆ
แม้หว่าหวาลูกสาวเ้าเมืองนี้จะไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรแต่ด้วยความทะนงตัว และชอบอวดตนว่ามีความสามารถถ้าเข้าไปทำความรู้จักหรือสนิทสนมด้วยอาจทำให้อ้วนชางเสียแผนการที่วางไว้ได้จึงพยายามเลี่ยงการพบเจอหว่าหวาและด้วยความที่อ้วนชางปลอมตัวเป็เพียงชายแก่คนหนึ่งหว่าหวาจึงไม่ค่อยสนใจในตัวอ้วนชางมากนัก
อ้วนชางใช้ชีวิตอยู่ในเมืองหุ่ยเชียงอย่างสงบและปลอดภัยโดยอาศัยประโยชน์จากวิชาการมองคนที่เรียนรู้มาจากหลินยี่อีกทั้งใช้ปัญญาในการเอาตัวรอดมาโดยตลอด
ทางด้านเสนาบดีที่อยู่เมืองฮองพาน เขาสามารถสืบเกี่ยวกับโจรป่าได้แล้วจึงบุกกำลังเข้าปราบปรามกองโจร และเข้าทำลายกองกำลังของกลุ่มโจรได้แต่หัวหน้าโจรป่าและลูกน้องอีก 3 คนหลบหนีไปได้
ท่านเสนาฯสืบได้ว่าพวกโจรที่เหลืออยู่หลบมาอยู่ที่เมืองหุ่ยเชียงจึงเคลื่อนกองกำลังไปยังเมืองหุ่ยเชียงแบบลับๆ เพื่อไม่ให้กลุ่มโจรที่รอดชีวิตรู้ข่าว
ท่านเสนาฯและผู้ติดตามจำต้องเข้าไปพักที่จวนท่านเ้าเมืองแบบลับๆสั่งห้ามไม่ให้ท่านเ้าเมืองหุ่ยเชียงบอกใครว่าตนพักอยู่ที่นี่
หว่าหวาลูกสาวเ้าเมืองแอบมีใจให้กับท่านเสนาฯมานานแล้วเพื่อให้ได้ใกล้ชิดจึงอาสาติดตามไปช่วยจับคนร้าย ท่านเสนาฯรู้จักหว่าหวาเช่นกัน เขากลัวหว่าหวาทำตนเสียแผนประกอบกับห่วงความปลอดภัยของนาง จึงปฏิเสธ
“ข้ามีเื่จะคุยท่านขอรับ” ท่านเสนาฯกล่าว
“เื่อะไรงั้นหรือ” ท่านเ้าเมืองหุ่ยเชียงสงสัย
“ข้าไม่อยากให้ลูกสาวของท่านยุ่งเกี่ยวเื่คดี มันอันตรายเกินไป” ท่านเสนาฯกล่าวตามตรง
“นางทำแบบนั้นงั้นหรือ” ท่านเ้าเมืองใ
“ใช่ขอรับ นางจะติดตามข้าไปด้วย และคนร้ายที่ข้าต้องเผชิญนั้นเป็คนโเี้แถมมีวรยุทธ์สูง พวกโจรอาจเข้ามาทำร้ายหว่าหวาได้” ท่านเสนาฯกล่าว
“เอาล่ะ ขอบคุณท่านมาก ข้าจะสั่งห้ามไม่ให้หว่าหวายุ่งเกี่ยวเอง”
“ข้ามีอีกเื่ หว่าหวาเป็คนชอบเที่ยว และ่นี้มันก็อันตรายเกินไปเพราะยังจับตัวคนร้ายไม่ได้ ข้าอยากให้ท่านห้ามนางเื่นี้ด้วยขอรับ” ท่านเสนาฯกล่าว
“ได้ ข้าจะจัดการเื่นี้เอง”
“งั้นข้าขอลาขอรับ” ท่านเสนาฯทำท่าคารวะท่านเ้าเมือง
ส่วนกลุ่มโจรป่าที่หนีรอดมาได้พากันปลอมตัวและพักห่างจากตัวเมืองหุ่ยเชียงไม่ไกลมากที่สำคัญคือพวกนั้นอยู่ใกล้ร้านหมออ้วนชางมากตัวหัวหน้าโจรที่าเ็สาหัสจากการต่อสู้กับท่านเสนาฯ สั่งให้ลูกน้องสองคนไปนำตัวหมอที่อยู่แถวนี้มารักษาที่นี่
สองคนนั้นมาที่ร้านหมออ้วนชางหวังเข้ามาจับตัวอ้วนชางไปอ้วนชางไม่อาจแสดงตนว่ามีวรยุทธ์ได้
“ไปกับข้าเดี๋ยวนี้ท่านหมอ” โจรคนหนึ่งกล่าว
“ข้าจะไปกับท่าน แต่พวกท่านห้ามทำอะไรฮั่นเชียงกับแม่เฒ่าเด็ดขาด” อ้วนชางกล่าวด้วยสติ
“ข้าจะไม่ทำอะไร ตราบใดที่ท่านรักษาหัวหน้าข้าจนหาย” โจรอีกคนกล่าว
อ้วนชางพยักหน้าเสร็จ ก็หันไปกำชับบอกทั้งสองแม่ลูกว่า “ข้าไม่เป็อะไร ไม่นานข้าก็กลับมา”
โจรได้จับตัวทั้งสองมัดไว้จากนั้นก็คุมตัวพาอ้วนชางไปรักษาหัวหน้าโจร
ท่านเสนาฯคาดการณ์ไว้แล้วว่าหัวหน้าโจรได้รับาเ็พวกโจรต้องมาที่ร้านหมอแน่นอน จึงแอบซุ่มเฝ้าจับตามองที่ร้านหมอั้แ่แรกเมื่อเห็นโจรมาพาอ้วนชางไปก็ลอบติดตามไปจนถึงแหล่งซ่อนตัว เพราะหวังจะจับโจรให้ได้ทั้งหมด
อ้วนชางรักษาหัวหน้าโจรอย่างเต็มที่ เมื่อหมอรักษาเสร็จ หัวหน้าโจรรีบสั่งลูกน้องให้ฆ่าหมอปิดปาก
“พวกเ้า ฆ่ามันทิ้งซะ” หัวหน้าโจรสั่ง
อ้วนชางยังไม่อยากเปิดเผยตัวตนจึงคุกเข่าอ้อนวอนขอชีวิต “ได้โปรด ไว้ชีวิตข้าด้วยเถิด”
“เอ่อ จะดีหรือท่านหัวหน้า เขาอุตส่าห์ช่วยชีวิตท่านไว้นะ” ลูกน้องไม่เห็นด้วย
“นี่เป็คำสั่ง” หัวหน้าโจรตะคอก
“ขอรับ” ลูกน้องจำใจต้องชักดาบเพื่อเตรียมฆ่า
ทันใดนั้นก็มีทีมทหารและท่านเสนาฯใช้กำลังเข้าจับกลุ่มโจรกลุ่มโจรมีวิทยายุทธ์สูงแต่ด้วยมีจำนวนน้อยกว่าอีกทั้งหัวหน้าใหญ่ได้รับาเ็มาก่อนทำให้ทุกคนเสียท่าถูกจับตัวทั้งหมด
“ขอบคุณท่านมาก ท่านเสนาฯ” อ้วนชางกล่าวเสร็จ ก็รีบกลับไปยังร้านหมอเพราะเป็ห่วงทั้งสองแม่ลูกเป็อย่างมาก
เมื่อกลับมาถึงต่างคนต่างดีใจที่เห็นทุกคนปลอดภัย
514
