เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        "มันคืออะไรงั้นเหรอ"หยางเฉินขมวดคิ้ว ทำท่าทางสับสน

        ฮันเนียะกอดอกเผยให้เห็นรูปร่างอันงดงามและเย้ายวนเผยอปากพรูลมหายใจหอม

        “เหอะ…”

        "ไม่ต้องทำหน้าซื่อกับฉันหลายปีก่อนคุณปะทะกับซีโร่โดยลำพัง ตอนนั้นคุณไม่ได้แข็งแกร่งเช่นตอนนี้บางทีในอดีตคุณอาจยืมกำลังคนอื่น อย่างไรก็ตามศิลาเทพเจ้าก็หายไปอย่างไร้ร่องรอยระหว่างการปะทะครั้งนั้น ไม่ว่าคนของซีโร่จะทุ่มเทกำลังออกตามหามากแค่ไหนก็หาไม่พบจนใครๆ ต่างก็บอกว่าศิลาเทพเจ้านั้นต้องอยู่ในมือนายแน่ๆ"

        ฮันเนียะเห็นหยางเฉินไม่ได้มีปฏิกิริยาใดๆเธอกล่าวอย่างหงุดหงิด

        "ถ้าคุณอยู่ในอาณาจักรของคุณก็ว่าไปอย่างแต่คุณตัดสินใจมาอยู่ที่จีน ทั้งยังละทิ้งพรรคพวกไป อย่าว่ากระนั้นเลยถึงพวกเราจะไม่เข้ามา แต่กองกำลังอื่นที่หวาดกลัวนาย แม้แต่พวกกองพลน้อยเหยียนหวง ไม่ช้าก็เร็วพวกนั้นต้องเข้าหาคุณแน่ๆ แต่พวกนี้ไม่มีวิสัยทัศน์เท่าหัวหน้าของพวกเราและคุณอย่าคิดว่าพวกเราจะไม่กล้าทำอะไร ในสายตาของพวกเราผู้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดมีเพียงจักรพรรดิ แห่งจักรวรรดิญี่ปุ่นเท่านั้น”

        "ใช่"หยางเฉินเบ้ปากกล่าวว่า"แต่บางทีเธออาจไม่รู้แต่ที่นี่ไม่มีระบบจักรพรรดิอะไรนั่น แต่ก็จะมีใครสักคนมาฆ่าเธอแทน"

        "ใครสักคนงั้นเหรอ"ฮันเนียะเลิกคิ้วขึ้น ยิ้มกล่าวว่า"คุณคิดว่าจะมีคนมาช่วยงั้นหรือ"

        ทันทีที่พูดจบหนึ่งในโจนินก็ร่วงลงกับพื้น

        "ใครกัน"ฮันเนียะเข้าสู่ท่าพร้อมรบทันทีสายตากวาดมองไปรอบกายอย่างระมัดระวัง

        โจนินอีกคนที่เหลือไม่ได้เข้าไปช่วยเพื่อนมันระมัดระวังตัวอย่างมาก

        ทันใดนั้นเองภายในตรอกแคบอันมืดมิด ปรากฏเงาร่างสง่างามกระโดดวูบไปมา

        "ระวัง!"ฮันเนียะที่ระวังตัวอยู่ก่อนนั้นก็สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติเธอกำลังจะตะโกนบอกแต่มันก็สายเกินไป

        ฉัวะ!

        สิ้นเสียงดังกล่าวหัวของโจนินที่เหลืออยู่ก็ปรากฏรูขนาดใหญ่ทะลุไปด้านหลังกะโหลกฮันเนียะมองวัตถุที่ตกลงสู่พื้น มันอาวุธลับเล็กๆคล้ายหมุดติดกระดาษ

        "กองพลน้อยเหยียนหวง บุปผาพิรุณงั้นหรือ?"

        ทันใดนั้นเองหญิงสาวคนหนึ่งก็กระโดดลงมาจากด้านบน เธอสวมเสื้อยืดรัดรูปสีดำ กางเกงยีน เผยให้เห็นส่วนโค้งเว้า ใบหน้าเย็นชากลืนไปกับความมืดมิดคล้ายดอกกุหลาบดำในยามค่ำคืน

        "นี่ไม่ใช่สถานที่ที่เธอควรมา”น้ำเสียงราบเรียบทว่าทรงพลังแสดงให้เห็นความรำคาญในน้ำเสียง

        ฮันเนียะได้ยินดังนั้นก็หัวเราะกล่าวว่า

        "ไม่คิดว่าเฮดีสและกองพลน้อยเหยียนหวงจะร่วมมือกัน และถึงกับส่งบุปผาพิรุณหนึ่งในแปดบอดี้การ์ดออกมาหากข้อมูลนี้รั่วไหลออกไป ข้าอยากเห็นจริงๆว่า พวกตาแก่พวกนั้นจะคิดเห็นอย่างไรและเมื่อเป็นเช่นนี้ ศิลาเทพเจ้าคงถูกมอบให้กับจีนใช่ไหม?"

        "ไม่น่าแปลกใจที่เธอติดอยู่ในระดับจินนินเห็นได้ชัดว่าความสามารถของเธอนั้นมีขีดจำกัด..."หยางเฉินพูดพลางลุกขึ้นยืนอย่างสบายๆ พร้อมเผยรอยยิ้มขี้เล่นปัดฝุ่นที่ติดกางเกงออก

        “ถ้าผมให้เธอปกป้องจริงๆล่ะก็ ผมคงตายไปเมื่อตั้งแต่สิบปีก่อนแล้วล่ะ”

        "นายไม่ได้..."ความไม่อยากจะเชื่อปรากฏขึ้นบนใบหน้าของฮันเนียะ

        "นายยืนขึ้นได้ยังไง"

        "ผมไม่ได้เป็นอะไรมาตั้งแต่ต้นแค่อยากตามน้ำไปกับคุณเท่านั้นเอง" หยางเฉินพูดจบแล้วเหลือบมองบุปผาพิรุณไปยังคงสงบนิ่งพลางกล่าวว่า

        "และถ้าไม่ทำอย่างนั้นผมคงไม่ได้เห็นผู้หญิงคนนี้แสดงตัวออกมา”

        ฮันเนียะได้ยินดังนั้นก็โกรธจนตัวสั่น

        "นายรู้ทุกอย่างมาตั้งแต่แรกแต่ก็ยังแกล้งทำเป็นไม่รู้!?"

        "ตอนแรกมันก็เป็นเพียงแค่ลางสังหรณ์เพราะเมื่อคุณเดินออกมาจากห้องน้ำสีเหลืองที่ติดลิ้นจากน้ำอัดลมรสส้มที่ดื่มกลับหายไป

        "หลังจากนั้นคุณยังตัดสินใจเดินตามชายแปลกหน้าสองคนไปอีกนอกจากนี้แววตาของทั้งสองที่มองมายังคุณนั้น เต็มไปด้วยความเคารพยกย่อง”

        "นายหลอกใช้ฉันมาโดยตลอด!"ฮันเนียะรู้สึกแย่อย่างมากเมื่อทักษะปลอมตัวที่เธอถนัดที่สุดกลับถูกมองออกอย่างทะลุปรุโปร่งโดยชายกลัดมันผู้นี้

        "ผิดแล้ว นิกายยามาตะแกว่งเท้าหาเสี้ยนเอง ผมยังไม่ทันได้เชิญพวกคุณสักนิดรวมทั้งคุณบุปผาพิรุณด้วยใช่ไหมครับ” หยางเฉินขยิบตาข้างหนึ่งให้บุปผาพิรุณซึ่งเป็นหนึ่งในสมาชิกกองพลน้อยเหยียนหวงที่ลึกลับมากกว่ากลุ่มมังกรสงัดเสียอีกในขณะที่กำลังคิดถึงเบื้องหลังนั้นหยางเฉินก็รู้สึกว่ารูปร่างหน้าตาของเธอนั้นคุ้นเคยเป็นอย่างมาก

        บุปผาพิรุณไม่ได้ตอบเธอเพียงถามหยางเฉินกลับไปว่า "นายไม่ได้ถูกพิษงั้นหรือ?"

        หยางเฉินส่ายหัว"พิษเช่นนี้อ่อนเกินไปเหมือนโดนมดกัดเท่านั้น"

        ฮันเนียะมองหยางเฉินราวกับมองตัวประหลาด

        "เป็นไปไม่ได้!พิษนี้สามารถล้มช้างได้ถึงยี่สิบแปดตัว...นายมันสัตว์ประหลาด...”

        หยางเฉินยิ้มกล่าวว่า"บิงโก!คุณเดาได้ตรงเผง แต่น่าเสียดายที่ผมไม่มีรางวัลอะไรให้”

        "นายควรจะห่วงเรื่องของตัวเองจะดีกว่านะ”บุปผาพิรุณพูดพลางยกแขนขึ้น ในมือปรากฏปืนพกขนาดเล็กสีเงิน

        ฮันเนียะรู้ว่าปืนชนิดนี้ไม่สามารถยิงกระสุนออกมาได้แต่มันสามารถยิงอาวุธลับไม่ด้อยกว่ากระสุนออกมาแทน อีกทั้งยังเงียบสนิทเหมาะกับการใช้ลอบสังหาร ว่ากันว่าบุปผาพิรุณมาจากตระกูลถังโบราณเธอยังได้เรียนรู้ทักษะลับ บุปผาพิรุณโปรยปรายและในเวลาต่อมาชื่อนั้นก็กลายเป็นตัวแทนของเธอ

        นอกจากนี้เธอยังสามารถยิงอาวุธลับนั้นจากทุกส่วนของร่างกาย

        ฮันเนียะเป็นถึงหนึ่งในสามจินนินเธอไม่เกรงกลัวบุปผาพิรุณอยู่แล้ว แต่เบื้องหลังของเธอกลับเป็น คนอุบาทว์และเธอก็รู้ว่าไม่สามารถรับศึกสองด้านในครั้งนี้ได้

        "ถ้าคุณอยากจะหนีก็จงหนีไปเถอะ" หยางเฉินรู้ว่าฮันเนียะคิดอะไรจึงกล่าวกระตุ้นเตือน

        ฮันเนียะจ้องหน้าหยางเฉินอย่างโกรธแค้นและทันใดนั้นเองร่างกายของเธอก็เลือนรางกลายเป็นกลุ่มควันและหายลับไปทันที

        บุปผาพิรุณเห็นดังนั้นก็เลิกคิ้วงามขึ้น ประกายตาส่องสว่าง ยิงอาวุธลับออกไปทันทีด้วยความเร็วดุจสายฟ้า

        ปึก!พรึ่บ!!! ฟ้าว!!!

        อาวุธลับทั้งสองพุ่งผ่านอากาศผ่านกลุ่มควันปักเข้าไปยังผนังซีเมนต์

        "หนีไปแล้ว..."บุปผาพิรุณเก็บปืนกลับอย่างไม่เต็มใจนัก

        “นายสามารถจับเธอไว้ได้ทำไมยังเอาแต่นิ่งเฉยอยู่อีก!?"

        หยางเฉินยักไหล่

        "ถ้าผมทำอย่างนั้นก็หมายความว่าผมก็เป็นผู้สมรู้ร่วมคิดกับพวกคุณน่ะสิ?"

        "นายเป็นคนจีน"บุปผาพิรุณพูดขึ้นด้วยความเย็นชา"หล่อนเป็นศัตรูของประเทศเรา”

        "จับเธอไว้รังแต่จะเพิ่มจำนวนศัตรู"

        “ในอนาคตผมอาจจะทำแต่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา"

        "ขี้ขลาดตาขาว"ว่าจบบุปผาพิรุณมองหยางเฉินด้วยความรังเกียจพร้อมเตรียมตัวจากไป

        หยางเฉินไม่ได้โกรธเขานึกถึงเรื่องหนึ่ง และเอ่ยถามอย่างรวดเร็ว

        "อย่าเพิ่งไปคุณดูคล้ายกับตำรวจคนหนึ่งที่ผมรู้จัก เป็นไปได้ว่าเธออาจเป็นญาติของคุณ”

        บุปผาพิรุณหยุดชะงักตอบด้วยเสียงอ่อนโยนไม่หันหลังกลับ

        "เธอเป็นน้องสาวของฉัน”

        ได้ยินดังนั้นหยางเฉินก็พยักหน้าอย่างมีความเป็นพี่น้องที่งดงามทั้งคู่ หยางเฉินถามต่อไปว่า

        "แล้วถังถังล่ะ"

        "เธอปลอดภัยแล้วแต่เสื้อผ้าของเธอถูกขโมยไป ดังนั้นฉันจึงเรียกบอดี้การ์ดเธอมารับตอนนี้เธอคงถูกส่งกลับบ้านไปแล้ว "

        หยางเฉินพยักหน้าอย่างพอใจ

        "ดูเหมือนการถูกคุณสะกดรอยก็ไม่ได้แย่ซะทีเดียว

        "ภารกิจของฉันความล้มเหลวและในอนาคตฉันคงไม่รับภารกิจนี้อีก อีกไม่นานจะมีผู้เชี่ยวชาญมาจัดการกับศพคุณรีบออกไปจากที่นี่โดยเร็วจะดีกว่า” พูดจบเธอก็หายลับไปจากสายตาในทันที